အခန်း ၂၃ သေဘေးဆိုးကြီး ကျရောက်လာပြီ။
“အလောင်းကောက်သမားက အဲဒီသတိပေးစကားတွေကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ရိုရိုသေသေပဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်”
“ငါတို့လို သာမန်ကိုရင်လေးတွေက အလောင်းကောက်သမားရဲ့ စကားကို ရင်ထဲမထားခဲ့သလို ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်ကလည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးဖြစ်တဲ့ အဲဒီအလောင်းက လှုပ်ရှားလာခဲ့တယ်။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ကျောင်းတိုက်တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့ ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြခဲ့တယ်။ အလောင်းကောက်သမားက အလောင်းကို သယ်ဆောင်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်ရဲ့ မျက်နှာက လူသေတစ်ယောက်လို ဖြူဖျော့နေတုန်းပဲ။ သူက ငါ့တို့ကို တံခါးပေါ်က သွေးကွက်တွေ၊ ကျောက်လှေကားထစ်ပေါ်က သွေးတွေကို ဆေးကြောခိုင်းပြီး တံခါးချပ်ထဲ စိုက်ဝင်နေတဲ့ လက်သည်းခွံတွေကိုလည်း ဆွဲထုတ်ခိုင်းခဲ့တယ်”
“သူက ဒီကိစ္စကို ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ကော်ကို လုံးဝ မပြောဖို့လည်း ပိတ်ပင်ခဲ့တယ်။ နေ့ခင်းဘက်မှာ အပြင်ထွက်နေတဲ့ ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ကော် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ရဟန်းတွေရဲ့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကလွဲလို့ ဘာကိုမှ ရိပ်မိစရာ အထောက်အထား မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ညနေစောင်းခါနီးမှာတော့ ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်က သူ့ရဲ့ အသက်ကိုပါ ဆုံးရှုံးစေမယ့် အမှားတစ်ခုကို လုပ်မိခဲ့တယ်”
“ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်က ရုတ်တရက် ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ကော်ကို သွားရှာခဲ့တယ်။ ရင်းနှီးခင်မင်ဟန်ဆောင်ပြီး ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ကော်နဲ့ သင်္ကန်းချင်း လဲဝတ်ခဲ့တယ်။ ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ကော်က အမြဲတမ်း လိုက်လျောညီထွေရှိပြီး ငြင်းဆန်လေ့မရှိသူမို့လို့ ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်နဲ့ သင်္ကန်းချင်း လဲဝတ်ပေးခဲ့တယ်”
“အဲဒီတော့ အဲဒီနေ့က ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်က ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ကော်ရဲ့ သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ကော်ကတော့ ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်ရဲ့ ကျောင်းထိုင်ဘုန်းကြီး ကတ္တီပါသင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့တယ်”
“ဒါတင်မကသေးဘူး... ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်က ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ကော်နဲ့ တရားအားထုတ်တဲ့ အခန်းချင်းပါ လဲလှယ်ခဲ့သေးတယ်”
ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်လုံး ချမ်းစိမ့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဆရာတော်ကြီး လျှောင်ယန့်သည် ရင်းနှီးခင်မင်၍ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဆရာတော်ကြီး လျှောင်ကော်ကို မိမိကိုယ်စား အသေခံခိုင်းရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း သာ ဖြစ်သည်။
‘ဆရာတော်ကြီး လျှောင်ကော်နှင့် သင်္ကန်းချင်း၊ အခန်းချင်း လဲလှယ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ တူညီသော ရုပ်သွင်ကို အသုံးချကာ ကံကြမ္မာကို လှည့်စားရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရင်ခွင်ထဲ၌ ကလေးငယ်ကို ပွေ့ပိုက်ထားသော အမျိုးသမီးသည် ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာပြီး ကလေးငယ်ကို အလွန်အမင်း တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ပိုက်ထားမိသည်ကိုပင် သတိမထားမိတော့ပေ။ ကလေးငယ်မှာမူ ငိုကြွေးရင်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ညိုမည်းလာခဲ့သည်။
ကလေးငယ်သည် လူသားမဟုတ်မှန်း သိနေသော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် သနားစရာကောင်းလှသည်ဟု မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။’
ကိုရင်လေး ကျန့်ချူက ဆက်လက်၍ “ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်နဲ့ ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ကော်တို့က သွေးထွက်သံယို ဘေးဆိုးကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ အသွင်အပြင်ချင်း လဲလှယ်ပြီး ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ နာကျည်းမှုကို လျှော့တွက်ခဲ့ကြတယ်”
“အဲဒီညက ချင်းလုံကျောင်းတိုက်ရဲ့ တံခါးကြီးကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လာခေါက်ကြတယ်။ တံခါးစောင့်ရဟန်းက အကြိမ်ကြိမ် ဖွင့်ကြည့်ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ရှိမနေခဲ့ဘူး။ အဲဒီနောက်မှာတော့ တစ်ကျောင်းတိုက်လုံး ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်တွေ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်”
“သန့်စင်ခန်း သွားတဲ့ ရဟန်းတစ်ပါးက အညစ်အကြေးကျင်းထဲ ပြုတ်ကျပြီး သေဆုံးသွားတယ်၊ တရားအားထုတ်တဲ့ အခန်းအချို့မှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ မီးလောင်ကျွမ်းခဲ့တယ်၊ သိမ်တော်ကြီးရဲ့ နံရံတွေ ရုတ်တရက် ပြိုကျပြီး တရားစာရွတ်ဖတ်နေတဲ့ ရဟန်းတွေကို ဖိမိခဲ့တယ်... အချို့ရဟန်းတွေဆိုရင် ခုတင်အောက်ကို အဆွဲခံခဲ့ရတယ်”
“ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ကော်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းထားတဲ့ ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်လည်း မလွတ်မြောက်ခဲ့ပါဘူး၊ သူဟာ ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးပေါ်မှာ ဆွဲကြိုးချ သေဆုံးနေခဲ့တယ်”
“ဒီလို ထူးဆန်းခြောက်ခြားစရာ ဖြစ်ရပ်တွေ ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါမှ ငါတို့တွေ တကယ်ကို မှားသွားခဲ့ပြီ... အကြီးအကျယ် မှားယွင်းခဲ့ပြီဆိုတာ ငါ သိလိုက်ရတယ်”
“ငါတို့ ကိုးကွယ်တဲ့ မြတ်စွာဘုရားကတောင် ငါတို့ကို မကာကွယ်တော့ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ သီလတွေဟာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ။ အဲဒီညက ချင်းလုံကျောင်းတိုက်တစ်ခုလုံးမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်ရဲ့ သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ကော်ကတော့ သေဆုံးမသွားခဲ့ဘူး။ သူက အဲဒီညက ကျောင်းတိုက်မှာ မရှိခဲ့ဘူး။ မှောင်ခါနီး တစ်နာရီလောက်မှာ မြို့ထဲကလူတွေက နာရေးကိစ္စ တရားဟောဖို့ ပင့်ဖိတ်လို့ ကြွသွားခဲ့တဲ့အတွက် ဒီသေဘေးဆိုးကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တာ ဖြစ်တယ်”
“ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ကော် ပြန်ကြွလာတဲ့အချိန်မှာ ချင်းလုံကျောင်းတိုက်ကြီးဟာ သွေးအိုင်ထဲ နစ်မြုပ်နေတဲ့ အနိဋ္ဌာရုံကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ”
“ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ကော်က တစ်နေ့လုံး ငိုကြွေးခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ သူက ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးပေါ်က ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ချပေးခဲ့ပြီး ပျံလွန်တော်မူသွားတဲ့ ရဟန်းတွေရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေကို တစ်ပါးချင်း ရှာဖွေပြီး သင်္ဂြိုဟ်ပေးခဲ့တယ်။ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးကို သန့်စင်ပေးပြီး ကျောင်းတိုက်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဘယ်အလှူရှင်မှ မလာကြတော့ပေမဲ့ပေါ့”
“ထူးဆန်းတာက ငါနဲ့ တခြားရဟန်းတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက ငါတို့ရဲ့ အပြစ်တရားတွေကြောင့် ဒီနေရာမှာပဲ ပိတ်မိနေခဲ့ပေမဲ့ ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ လုံးဝ ပျက်စီးကွယ်ပျောက်သွားခဲ့တယ်”
“အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ကော်က ဘုန်းဘုန်းကြီး လျှောင်ယန့်ရဲ့ သင်္ကန်းကို အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်ပြီး မိမိရဲ့ ဘွဲ့အမည်ကိုလည်း လျှောင်ယန့်လို့ ပြောင်းလဲကာ လျှောင်ယန့်အမည်နဲ့ပဲ ချင်းလုံကျောင်းတိုက်မှာ အနှစ်လေးဆယ်ပတ်လုံး သီတင်းသုံးနေခဲ့တာ ဖြစ်တယ်”
“ဒါတွေဟာ ငါသိသမျှ အားလုံးပါပဲ”
ကိုရင်လေး ကျန့်ချူက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။ အရာအားလုံးကို ထုတ်ပြောလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် လုံးဝ ပေါ့ပါးသွားပုံရသည်။
ကျွန်တော်လည်း သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားရသည်။ ကျွန်တော့်တွေးဆချက် မှန်ကန်နေခဲ့သည်။
‘တောက်... တစ်နေ့တစ်နေ့ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်လိုက်၊ စွန့်စားလိုက်နှင့် မကြာသေးမီကစပြီး ကျွန်တော့်မှာ အေးချမ်းတဲ့ရက်ဟူ၍ တစ်ရက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။’
အခု ကျွန်တော် ဖက်ထားတဲ့ လျှောင်ယန့်... မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို ဆရာတော်ကြီး လျှောင်ကော်လို့ပဲ ခေါ်ရမည်။
ဆရာကြီး လျှောင်ကော်သည် လျှောင်ယန့်အမည်ဖြင့် အနှစ်လေးဆယ်ပတ်လုံး ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့ပြီး လျှောင်ကော်အမည်ကို အသုံးပြုခဲ့သည့် လျှောင်ယန့်ကမူ ထိုသွေးထွက်သံယို ဘေးဆိုးကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ တကယ်ပဲ သင်ခန်းစာရစရာ ကောင်းလှပေသည်။
ထိုစဉ် ကလေးငယ်ကို ပွေ့ပိုက်ထားသော အမျိုးသမီးသည် တဖြည်းဖြည်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူက အမူအရာကင်းမဲ့သော မျက်နှာဖြင့် “မင်းက လျှောင်ကော်လား” ဟု မေးသည်။
ကျွန်တော် ဆရာတော်ကြီး လျှောင်ကော်၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသော လက်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။
ဆရာတော်ကြီး လျှောင်ကော်၏ အသံတွင် တုန်ရင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး “ဟုတ်ပါတယ်... ဒီရဟန်းအိုက လျှောင်ကော်ပါပဲ...” ဟု ဆိုကာ “ငါ့ရဲ့ နောင်တော် လျှောင်ယန့် လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်က ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တရားတွေကြောင့် အမျိုးသမီးနဲ့ ကလေးငယ် သေဆုံးခဲ့ရတဲ့အတွက် ဒီအကြွေးကို ငါပဲ ခံယူပါ့မယ်။ ဒီအနှစ်လေးဆယ်ပတ်လုံး ငါ နောင်တရပြီး အဲဒီသွေးထွက်သံယို ကိစ္စအတွက် တရားစာတွေ မပြတ် ရွတ်ဖတ်ပေးခဲ့တာပါ... ငါ့နောင်တော် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်လို့ ငါကပဲ သူ့ကိုယ်စား အဖွားတို့ကို အပြစ်တွေ ဆေးကြောပေးပြီး ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်ပါရစေ...” ဟု ပြောရှာသည်။
ဝူး... ဝါး... အမျိုးသမီး၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်၏ ငိုသံမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာခဲ့သည်။
ကျွန်တော့် မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးက ဘာမှမပြောဘဲ လျှောင်ကော်၏ ဝန်ခံချက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။ စင်စစ် ဤကိစ္စသည် လျှောင်ကော်နှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သော်လည်း သူက နောင်တော်၏ အပြစ်များကို အတင်းအဓမ္မ ခံယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့် အကြည့်များက ကလေးငယ်ထံတွင်သာ ရှိနေသည်။ သူ၏ ငိုသံမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အကြိမ်ကြိမ် ရုန်းကန်နေသော်လည်း အမျိုးသမီး၏ အတင်းအဓမ္မ ဖက်တွယ်ထားခြင်းကို ခံနေရသည်။ ဤသည်မှာ မိခင်တစ်ဦး၏ ပြုမူပုံနှင့် မတူပေ။
ကျွန်တော် ကိုရင်လေး ကျန့်ချူ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ “လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်က အဲဒီအမျိုးသမီး သေဆုံးချိန်က ပုံစံကို ကိုရင်မှတ်မိသေးလား” ဟု တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။
ကိုရင်လေး ကျန့်ချူ၏ မျက်နှာ ပိုမို ညှိုးငယ်သွားပြီး “ဘယ်လိုလုပ် မေ့လို့ရမှာလဲ။ အမျိုးသမီးက ကလေးကို ပွေ့ပိုက်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူဖျော့ကာ သွေးတွေ အားလုံး ကုန်ခမ်းနေခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ နာကျည်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ငါတို့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်” ဟု ပြောသည်။
“မဟုတ်ဘူး... တပည့်တော်မေးတာက အမျိုးသမီးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲက ကလေးငယ်အကြောင်း။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်က သူ့ရင်ခွင်ထဲက ကလေးငယ်မှာ ထူးခြားတဲ့ အမှတ်အသား ရှိလား”
“ကလေးငယ်လား... ငါမှတ်မိသလောက် ကလေးငယ်က လက်ဖဝါးလောက်ပဲ ရှိပြီး... တစ်ကိုယ်လုံး ညိုမည်းနေခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူ့လည်ပင်းမှာ... သူ့လည်ပင်းမှာ” ကိုရင်လေး ကျန့်ချူ ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် “ဟုတ်တယ်... သူ့လည်ပင်းမှာ ညိုမည်းနေတဲ့ လက်သည်းရာကြီး ရှိနေခဲ့တယ်” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်တက်သွားရသည်။ ကျွန်တော် သူ့ကို တံတောင်ဖြင့် တွန်းလိုက်ပြီး “အခုပုံစံအတိုင်းလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကိုရင်လေး ကျန့်ချူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီး၏ လက်ဖဝါးက မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ကလေးငယ်၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေမှန်းမသိဘဲ ထိုသေးသွယ်သော လည်ပင်းလေးကို လက်ချောင်းအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ညှစ်သတ်နိုင်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက တဖြည်းဖြည်း အားစိုက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများက ကလေးငယ်၏ နူးညံ့ပြီး မဖွံ့ဖြိုးသေးသော လည်ပင်းထဲသို့ အလွယ်တကူ နစ်ဝင်သွားခဲ့သည်။
ကလေးငယ်၏ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံမှာ အားနည်းကာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အသက်ရှင်သန်ရန် နောက်ဆုံး ရုန်းကန်မှုမှာလည်း အားအင်ကင်းမဲ့သွားခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားရသည်။
လူတွေကြားထဲတွင် ကောလာဟလအချို့ အမြဲတမ်း ရှိတတ်ကြသည်။ အချို့သော သရဲတစ္ဆေများသည် သူတို့ မသေဆုံးမီ ပြုလုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည် လုပ်ဆောင်လေ့ရှိကြပြီး ၎င်းတို့ သေဆုံးပုံ သို့မဟုတ် အခြားသော ပြုမူပုံများကို ထပ်တလဲလဲ ဖော်ပြတတ်ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကလေးငယ်သည် ရင်ခွင်ထဲ၌ လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ဘဲ ညိုမည်းနေသော အရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော အနှစ်လေးဆယ်က ကလေးငယ်သည် သူကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မွေးကင်းစကတည်းက သေဆုံးခဲ့ခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ ထိုအဖွားကြီးသည် မသေဆုံးမီ မိမိ၏ ကလေးကို ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ကလေး သေဆုံးသွားသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးသည် အနည်းငယ်မျှ တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ အမူအရာကင်းမဲ့သော အခြေအနေအတိုင်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။
သူ၏ အသံတွင် နာကျည်းချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး “ငါ သတ်ခဲ့တာ လျှောင်ကော်လား၊ လျှောင်ယန့်လားဆိုတာ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး” ဟု ဆိုကာ “ငါက ချင်းလုံကျောင်းတိုက်က လူအားလုံးကိုပဲ သတ်ချင်ခဲ့တာ” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို ထပ်မံ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ မြှောက်တင်လိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ကျွန်တော် မှားသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် အကြီးအကျယ် မှားယွင်းခဲ့သည်။
ယခင်က လျှောင်ယန့်၏ အထုပ္ပတ္တိကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပါက ဤအမျိုးသမီး၏ နာကျည်းချက်များ ပြေပျောက်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။ လျှောင်ကော်သည် ထိုစဉ်က ဘာမှမသိရှိဘဲ မပါဝင်ခဲ့သလို နောက်ပိုင်းမှသာ သိရှိခဲ့ရသဖြင့် ဤသို့ အသတ်ခံရခြင်းမှာ မတရားဟု ယူဆခဲ့မိသည်။
သို့သော် ကျွန်တော်သည် ဤအမျိုးသမီး၏ နာကျည်းမှုကို လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။ သူသည် ကလဲ့စားချေရန် ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘဲ ချင်းလုံကျောင်းတိုက်ရှိ လူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန်သာ အမြဲတမ်း ဦးတည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ သေဆုံးပြီးနောက် အလောင်းက လက်ညှိုးညွှန်ပြခဲ့သည့်သူမှာ လျှောင်ယန့်မဟုတ်ဘဲ လျှောင်ယန့်၏ နောက်ကွယ်မှ ချင်းလုံကျောင်းတိုက်ကြီး ဖြစ်သည်။
သူသည် မသေဆုံးမီ မိမိ၏ ကလေးကို ကိုယ်တိုင် ညှစ်သတ်ခဲ့သည်။ မိမိ၏ သားငယ်ကို ဤလောကထဲတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခ မခံစားစေချင်၍ သော်လည်းကောင်း၊ မည်သည့်ခံစားချက်ကြောင့် သော်လည်းကောင်း ဤသို့ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းမှာ အစွန်းရောက်လွန်းသော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် အသက်ရှင်စဉ်ကပင် ဤမျှ အစွန်းရောက်ခဲ့ရာ သေဆုံးပြီးနောက်တွင်မူ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။
ယခင်က သူ စေတနာဖြင့် ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည့်အတွက် သူ့ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့မိသည့် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ တုံးအလွန်းခဲ့သည်။ ဆယ်ဂဏန်းမကသော လူ့အသက်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ထားသည့် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်၏ နာကျည်းချက်ကို ဖြေဖျောက်ပေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့မိခြင်းမှာ... လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ကို မည်သို့ နားလည်နိုင်ပါမည်နည်း။
ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူသည် ကျွန်တော့်ကိုလည်း လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။
သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျွန်တော့်တွင် နောက်ဆုံး ဝှက်ဖဲတစ်ချပ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ကျွန်တော် ဖုန်းကို အတင်း စမ်းသပ်ထုတ်ယူကာ ကြည့်လိုက်ရာ “၁၁ နာရီ ၅၉ မိနစ်...”
“ဟီးဟီး... သေခြင်းတရားဘေးဆိုးကြီး ကျရောက်လာပြီ”
“အားလုံး အတူတူ သေကြတာပေါ့...”