အခန်း (၂၀) - ချင်းလုံကျောင်းတော် ဖြစ်ရပ်ဆန်း

ဝမ်မောက်တောင်၏ ရေကန်နက် ချောက်ကြီး။

ဤနေရာတွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး လုံးဝဥဿုံ ငြိမ်သက်သွားခြင်း မရှိသေးဘဲ ပါးလွှာလှသော မြူခိုးများက ဤကမ္ဘာမြေ၏ နေရာအချို့ကို ဖုံးလွှမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ရေကန်နက်၏ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေလှိုင်းအချို့ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

ဗွမ်း... ဗွမ်း...

ကျွန်တော် ရေမျက်နှာပြင်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ပေါ်လာခဲ့ကာ ချန်ပီယံဆု ဆွတ်ခူးတော့မည့် ရေရှည်အပြေးသမားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကိုယ်ကို မတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုသူများက ရင်အုပ်ကို မတ်ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ ခေါင်းကို မတ်လိုက်ခြင်းသာ ကွာခြားသည်။

ကျွန်တော် လောဘတကြီးဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး လေကို တရစပ် ရှူရှိုက်နေမိတော့သည်... ဟူး... ဟူး... ဟူး...

ကျွန်တော် ရေထဲတွင် အကြာကြီး မနေရဲသဖြင့် ကုန်းဘက်သို့ အမြန် ကူးခတ်ကာ အပြင်သို့ တွားတက်လိုက်တော့သည်။

ကမ်းပါးပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်းဖြင့် ခြေလက်များ၏ အပူချိန်က တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် နွေးထွေးလာခဲ့ပြီး ကျွန်တော် အလိုလို မိမိ၏ ညာလက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ခုနတင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများကို ကျွန်တော် မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်သလို၊ ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများကိုလည်း ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိသေးချေ။

စိတ်ကူးယဉ်၍မရနိုင်သော အရာလား။ သို့မဟုတ် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသော စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုလား။

နားလည်ထားရမှာက ခုနတင်ကတင် ကျွန်တော်သည် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမရှိသော သေတွင်းထဲ ပိတ်မိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခြေထောက်ကို ရေမျောကမ်းတင် အလောင်းကောင်ကြီးက ဖမ်းဆုပ်ထားပြီး၊ ခြေဖဝါးကိုလည်း မီးခိုးရောင် အဝတ်ဖိနပ်က တုတ်နှောင်ထားကာ ရင်ဘတ်ထဲတွင်လည်း အောက်ဆီဂျင် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

မူလကတော့ ရှင်သန်နိုင်မည့် နည်းလမ်း လုံးဝ မရှိခဲ့ဘဲ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် သေချာပေါက် သေရမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်ထံက အောက်ဆီဂျင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ထိုရေမျောကမ်းတင် အလောင်းကောင်ကြီးက လွှတ်ပေးခဲ့သည့်တိုင်အောင် အပေါ်သို့ ကူးခတ်နိုင်မည့် ခွန်အား မရှိတော့ချေ။

သို့သော်လည်း ကျွန်တော် အသိစိတ် လုံးဝ လွတ်မြောက်တော့မည့် အခိုက်အတန့်လေးတွင်...

ကျွန်တော် မီးတောက်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းက အပူဓာတ် လုံးဝမရှိသော ဆန်းကြယ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါ ပါဝင်နေသည့် စိမ်းညို့ညို့ မှောင်မိုက်လှသော မီးတောက်စွန်းကလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤမီးတောက်ကလေးသည် ကျွန်တော့်၏ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ပေါ်တွင် တောက်လောင်လာခဲ့ပြီး ဓာတ်ဆီမီးခြစ်ကို အရှိန်အမြင့်ဆုံး ဖွင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမို ပြင်းပြတ်တောက်လောင်နေခဲ့သည်။

၎င်းက ရေအောက်ထဲတွင်ပင် တောက်လောင်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး သဘာဝမကျသော ထူးဆန်းလှသည့် အရောင်အသွေး - ဆန်းကြယ်ပြီး ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ထိုမီးတောက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ...

ကျွန်တော့်၏ အသိစိတ်များက ရုတ်တရက်ဆိုသလို အတိုင်းအဆမရှိ လင်းထိန်ကြည်လင်လာခဲ့ပြီး ပုံမှန်အချိန်များထက်ပင် အများကြီး သာလွန်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်သည် အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရပြီး ရေနစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် အခြေအနေမျိုး ရောက်နေခဲ့သဖြင့် ဤအရာကို စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားသော ရေမျောကမ်းတင် အလောင်းကောင်ကြီးသည် ထူးဆန်းစွာဖြင့် ကျွန်တော့်လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား အောက်ဘက်သို့ ရူးသွပ်စွာ ပြန်လည် ကူးခတ်သွားခဲ့တော့သည်။

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ကျွန်တော် ထိုမီးတောက် တောက်လောင်နေသော လက်ကို အသုံးပြု၍ မီးခိုးရောင် အဝတ်ဖိနပ်ကို ချွတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည့်အခါ အမှန်တကယ်ပဲ အောင်မြင်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအဝတ်ဖိနပ်က ထပ်မံ ကျပ်ညပ်မလာတော့သည့်အပြင် ကျွန်တော့်ခြေထောက်မှနေ၍ အလိုအလျောက် ကွာကျသွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော်လည်း ဤအခွင့်အရေးကို အမိအရဆုပ်ကိုင်ကာ အပေါ်သို့ အတင်း ကူးခတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော် မိမိလက်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိခြင်း ဖြစ်ပြီး အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက အိမ်မက်တစ်ခုလိုမျိုး ထင်မှတ်နေမိသည်။

ဒါပေမဲ့ ခြေထောက်ပေါ်က ညိုမည်းနေတဲ့ ဒဏ်ရာအမှတ်အသားတွေက ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုမီးတောက်က အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပြောနိုင်သည်!

ထိုမီးတောက်၏ အပူချိန်ကို ကျွန်တော် မခံစားရသည့်တိုင်အောင်...

၎င်းကြောင့် ကျွန်တော် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရခြင်းကတော့ ငြင်းပယ်၍မရသော အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် ရေကန်နက်ကြီးဆီသို့ ထပ်မံ ကြည့်လိုက်မိသည်၊ ထိုစိမ်းညို့ညို့ မီးတောက်အပြင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အခြေအနေထဲတွင် အခြား ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသေးသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ရုပ်သွင်ပြင်!

မှန်ပေသည်၊ ထိုရေကန်နက်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင် ဖြစ်သည်!

ကျွန်တော့်အသိစိတ်များ ဝေဝါးနေစဉ်က အောက်ဘက်သို့ တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်မိခဲ့သည်။ အောက်ဘက်တွင် မှောင်မည်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ကျောပြင်ကို ရိုးတိုးရိပ်တိပ် မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဆံပင်များက အလွန် ရှည်လျားလှပြီး... သူမ၏ ရုပ်သွင်ပြင်က အရိပ်တစ်ခုလိုမျိုး ဝေဝါးနေခဲ့သည်။

ကျွန်တော် ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်ရပ်များ၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားရင်း ရေကန်နက်ကြီးထဲသို့ စူးစမ်းရန် ခေါင်းကို ထပ်မံ ငုံ့လိုက်မိပြန်သည်။

ရေကန်ကြီးက နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်လွန်းလှရာ အောက်ဘက်တွင် မည်သည့်အရာမျှ မမြင်ရဘဲ မှောင်မည်းခြင်း သက်သက်သာ ရှိနေခဲ့ပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ ရုပ်သွင်ပြင်ကို မြင်တွေ့ရန် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

အမျိုးသမီးကို မမြင်ရသော်လည်း အခြား ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကိုတော့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကျွန်တော် ရေကန်၏ အစွန်းတွင် မှောက်လျက်နေပြီး မျက်လုံးကို အဝိုင်းသား ဖွင့်ကာ ရေထဲသို့ တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်မိရာ မျက်နှာအမူအရာက အလိုလို ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားသွားခဲ့ရသည်။

မှောင်မည်းခြင်းအပြင် ရေထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသော ကျွန်တော့်ရောင်ပြန်အရိပ်လည်း ရှိနေခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ရောင်ပြန်အရိပ်၏ အသားအရောင်နှင့် မျက်နှာအမူအရာက ထပ်တူကျနေခဲ့ပြီး ၎င်းက ကျွန်တော့်အစစ်အမှန် ဖြစ်သင့်သည်။

သို့သော် ထိုရောင်ပြန်အရိပ်၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးကတော့ အလွန်အမင်း ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။

မျက်လုံးအိမ်၏ အဖြူရောင်ပိုင်း နေရာတွင် မင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေခဲ့ပြီး မျက်ဆန်နှင့် သူငယ်အိမ် ( နေရာကတော့ အဖြူရောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်!

၎င်းက မျက်လုံးအဖြူရောင်ပိုင်းနှင့် မျက်ဆန်ပိုင်းတို့၏ အရောင်များ အပြန်အလှန် လဲလှယ်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ကျွန်တော် မိမိ၏ ညာဘက်မျက်လုံးကို လှမ်းကိုင်ကြည့်လိုက်မိသည်။

၎င်းက ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်က ရောင်ပြန်အရိပ် ဖြစ်သဖြင့် ရောင်ပြန်အရိပ်ကလည်း ၎င်း၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးအိမ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ခြင်းက လုံးဝ ယုတ္တိတန်လှသည်။

ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းများ တုန်လှုပ်သွားရပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ကာ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို အပြေးအလွှား လှမ်းစမ်းလိုက်မိသည်။

ဖုန်းက ရေစိုခံဖုန်း ဖြစ်သဖြင့် ပွင့်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော် ၎င်းကို လမင်းရောင်အောက်သို့ မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ကျွန်တော့်ရောင်ပြန်အရိပ်၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးသည်... ထိုဆန်းကြယ် ပုံပျက်လှသော အသွင်သဏ္ဌာန်အတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပြုတ်ကျသံ...

ဖုန်းက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး ကျွန်တော် ညာဘက်မျက်လုံးကို အုပ်ကာ လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်မျက်လုံးက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားရတာလဲ။

ပုံမှန်လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ဒါက ရောဂါတစ်ခုခုလား။ ကျွန်တော် ယခင်က ဒီလိုရောဂါမျိုး တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် ဤပြောင်းလဲမှုက မည်သည့် ကြိုတင်သတိပေးချက်မျှ မရှိခဲ့ဘဲ ထိုမီးတောက်ကဲ့သို့ပင် မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်ထံတွင် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည် - ငါ သေသွားပြီလား။

ဒါပေမဲ့ သေတဲ့လူရဲ့ မျက်လုံးက ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်မနေသင့်ဘူး မဟုတ်လား...

ကျွန်တော် လည်ပင်းကို အနည်းငယ် လှုပ်ခါလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ရမ်းခါလိုက်ရင်း ဖုန်းကို ပြန်ကောက်လိုက်သည်။

ကျွန်တော့်ထံတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် အရာများက မလုံလောက်သေးဘူးလား။ ထိုသရဲတစ္ဆေများကော ထူးဆန်းမနေဘူးလား။

အခုအချိန်မှာတော့ ရှင်သန်နိုင်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးအရာ ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိသေးသည်။

ဤရေကန်နှင့် ထိုပျက်စီးနေသော အဝတ်ဖိနပ်ကြောင့် အချိန်အကြာကြီး ဆွဲထားခံလိုက်ရသဖြင့် အဘွားအို ကျောင်းတော်သို့ ရောက်နှင့်နေပြီလား မသိတော့ချေ။

ကျွန်တော် မြေကြီးပေါ်မှ အခြား စိပ်ပုတီးစေ့တစ်စေ့ကို ကောက်ယူလိုက်သည်၊ ၎င်းက အစောပိုင်း ရုန်းကန်နေစဉ်က ကျွန်တော် ရူးသွပ်စွာ လှမ်းပစ်ခဲ့ပြီး လွဲချော်သွားခဲ့သော စိပ်ပုတီးစေ့ ဖြစ်သည်။

ဤတစ်စေ့ကို ပေါင်းလိုက်လျှင်တော့ ကျွန်တော့်ထံတွင် စိပ်ပုတီးစေ့ လေးစေ့သာ ကျန်တော့သည်။

ရေထဲတွင် ရှိနေစဉ်က တော်တော်များများ ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့မိသည်။

လမ်းခရီးတွင် အဝတ်ဖိနပ်များ၊ ရေကန်များနှင့် ထိုအဘွားအိုကြီးများ ထပ်မံ မဆုံတွေ့ပါစေနှင့်ဟုသာ မျှော်လင့်ရတော့မည်။

ကျွန်တော် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး တစ်ဟုန်ထိုး တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်ခဲ့တော့သည်။

ဒီတစ်ခါ လမ်းခရီးကတော့ အများကြီး ပိုပြီး ငြိမ်သက်နေခဲ့ကာ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လံ ချောင်းမြောင်းနေခဲ့သော ရုပ်သွင်ပြင်များပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်အနေဖြင့် ရေရှည်အပြေးပြိုင်ပွဲများတွင်ပင် ယခုလောက်အထိ ခွန်အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ဖူးမည် မဟုတ်ကြောင်း ရဲရဲကြီး ပြောရဲသည်။

ကျွန်တော် ကျောင်းတော်သို့ ပြေးဝင်လာသည့် အချိန်တွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံး အပေါ်ပိုင်းမှာ တဝက်ခန့် ရေစိုနေခဲ့ပြီး အသက်လည်း မရှူနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

ကျွန်တော် နံရံကို အားပြုလျက် တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်လှမ်းကာ အားကုန် လှမ်းခေါက်လိုက်တော့သည်။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...

တစ်ချက်... နှစ်ချက်... ငါးချက်မြောက် ခေါက်ပြီးသည့် အချိန်ကျမှသာ တံခါးပွင့်လာခဲ့သည်။

တံခါးလှမ်းဖွင့်ပေးသူမှာ ကိုရင်လေး ကျင့်ချူ ဖြစ်သည်။

သူက သန့်ရှင်းပြီး ရှက်တတ်ဆဲဖြစ်သော ကိုရင်လေး ပုံစံအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်းက အစောပိုင်းတုန်းက ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းထဲတွင် ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ရသော သေဆုံးနေသည့် ကိုရင်လေး ကျင့်ချူနှင့် ဆက်စပ်တွေးတောရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

ကျွန်တော် အံ့အားသင့်ပြီး မခုန်မိခင်မှာတင် ကိုရင်လေး ကျင့်ချူသည် ကျွန်တော့်ကို မြင်သည်နှင့် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူက ကျွန်တော့်ကို ထိတ်လန့်တကြား လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဆိုလိုက်တော့သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နောက်ထပ် ကျန်းအာစိတစ်ယောက် ရှိနေရတာလဲ။ မင်း အထဲကို ဝင်သွားနှင့်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နောက်ထပ် တစ်ယောက် ပေါ်လာရတာလဲ။"