အခန်း (၁၈) - ထူးဆန်းသော အဝတ်ဖိနပ်... အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရပြီ!

ကျွန်တော့်မျက်ခုံးများ အလိုလို တွန့်ချိုးသွားခဲ့ရသည်။ ဤဖိနပ်များကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်တော့ချေ။

ယခင်ကလည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်များတုန်းကတော့ မည်သူမျှ ဝတ်ဆင်မထားခဲ့ခြင်းသာ ကွာခြားသည်။

ဝတ်စုံဖြူ တာအိုဆရာ၏ ပေါ်လာပုံက အစကတည်းကပင် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ဝမ်မောက်တောင်သို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးဘဲ တောင်တက်လမ်းများကိုလည်း လုံးဝ ကျွမ်းကျင်မှုမရှိရာ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လာတွေ့နိုင်ပါမည်နည်း။

ထိုအဝတ်ဖိနပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တော့သည်။

"တာအိုဆရာ... တာအိုဆရာ" ကျွန်တော်က ဝတ်စုံဖြူ တာအိုဆရာနှင့်အတူ ယှဉ်ပြေးရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ဝတ်စုံဖြူ တာအိုဆရာက ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာရာ ကျွန်တော့်၏ အေးစက်စက်နှင့် ထက်မြက်လှသော မျက်လုံးချင်း တည့်တည့် တိုးတော့သည်။

ကျွန်တော်က စိပ်ပုတီးစေ့ နှစ်စေ့ကို သူ၏ မျက်လုံးအိမ်နှစ်ဖက်တည့်တည့်သို့ တိကျပြတ်သားစွာဖြင့် အားကုန် ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"အားးး!"

သတ်ခါနီး ဝက်တစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်သံ သို့မဟုတ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံနှင့်တူသော အော်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလိုပင်။

သို့သော် ထိုအရာများက အတိတ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ လူယောင်ဆောင်ထားသော တာအိုဆရာကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးခဲ့တော့သည်။

ကျွန်တော် မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ကျောင်းတော်ရှိရာဆီသို့ ဦးတည်ပြေးခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါ ညသန်းခေါင်ကြီး အပြင်ထွက်မိခြင်းကတော့ ကျွန်တော့်အတွက် တကယ့်ကို သင်ခန်းစာကောင်းတစ်ခု ပေးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝတ်စုံဖြူ တာအိုဆရာနှင့် ထိုအဘွားအိုတို့က ညဘက် အပြင်မထွက်ရန် ဘာကြောင့် သတိပေးခဲ့ကြသည်ကို မအံ့ဩတော့ချေ။ ယခုလို ထွက်လာခြင်းက တစ္ဆေသရဲများ စီတန်းလှည့်လည်ပွဲကြီးထဲ ရောက်သွားသလိုပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရင်ဆိုင်နေရပုံမျိုးနှင့်ဆိုလျှင်တော့ ကျွန်တော့်လက်ထဲက စိပ်ပုတီးစေ့များ မကြာခင် ကုန်ဆုံးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

မကောင်းဆိုးဝါး ညစ်ပတ်တဲ့အရာများအကြောင်း ပြောရလျှင် ကိုရင်လေး ကျင့်ချူ ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် လွန်ခဲ့သော နှစ်လေးဆယ်ကျော်က ရက်စက်လှသော သရဲမ အဘွားအိုဖြစ်စေ ၎င်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက အခု ကျွန်တော် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အရာများထက် အများကြီး ပိုပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းကြသေးသည်။

ညဉ့်မှောင်မိုက်ထဲတွင် ဥဩငှက်တွန်သံကဲ့သို့သော အသံများနှင့်အတူ သိပ်သည်းလှသော သစ်ပင်များကြားမှ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်နေသည့် လေပြင်း၏ စူးရှလှသော လေချွန်သံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ဤတောနက်တောင်နက်ကြီးထဲတွင် လမ်းပြပေးနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်မှာ ခေါင်းပေါ်ရှိ ကျဲပါးလှသော လမင်းရောင်သာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လမ်းကြောင်းအနည်းငယ်မျှ မှားယွင်းသွားပါက အောက်ခြေမမြင်ရသော တောနက်ကြီးထဲသို့ လမ်းမှားဝင်ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။

ကျွန်တော် ပြေးနေရင်းနှင့် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိလိုက်သည် - ကျွန်တော် လမ်းမှားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

ခုနတင်က တည့်တည့် သွားရန် သေချာ စိတ်ကူးထားခဲ့သော်လည်း လမ်းခွဲတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

ကျွန်တော့်စိတ်က အလွန် ကြည်လင်နေပြီး တည့်တည့်သွားရမည်ကို သေချာပေါက် သိနေသော်လည်း ခြေလှမ်းများကတော့ ထိုလမ်းကြားလေးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဒါ... ဒါက ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေက ကျွန်တော့်အမိန့်ကို နားမထောင်တော့သလိုမျိုးပဲ...

လမ်းမှားသွားမှန်း သိလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျွန်တော် လမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း ပြန်ပြင်ချင်ခဲ့သော်လည်း ခြေလှမ်းများက ရပ်တန့်မသွားခဲ့ချေ။

ကျွန်တော်ကတော့ ရှေ့သို့သာ ကန်းကန်းတတ်တတ် ဆက်ပြေးနေမိသည်။

ကျွန်တော့်ထံမှ ချွေးစေးများ ချက်ချင်း ထွက်ကျလာခဲ့သည်။ သိပ်သည်းလှသော သစ်ရွက်များကြားမှ လမင်းရောင် အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းကျရောက်လာရာ ထိုမှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်မှာ... ဖိနပ်တစ်စုံ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဖိနပ်တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားမိနေပြီ ဖြစ်သည်! ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက်များ ပေကျံနေသည့် မီးခိုးရောင် အဝတ်ဖိနပ်တစ်စုံ!

တောက်... ဒီအမှိုက်ကောင်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ငါ့နောက်ကို လိုက်လာပြီး ငါ့ခြေထောက်ပေါ် ရောက်နေရတာလဲ။

မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်ရပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းက စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေမည့် အကြောက်တရားများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျွန်တော် အရှေ့၌ ဘာရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရေကန်နက် ချောက်ကြီး... လမင်းရောင်ပင် ဖြတ်သန်းမဝင်ရောက်နိုင်လောက်အောင် မှောင်မည်းလွန်းလှသော ရေကန်ကြီး ဖြစ်သည်။

၎င်းက ကျွန်တော့်ကို ရေထဲသို့ ဆွဲချလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ရေကန်ကြီးပင် ဖြစ်ရာ ကျွန်တော် အတင်းအဓမ္မ ရုန်းကန်ပြီး လွတ်မြောက်အောင် ပြေးခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဤနေရာသို့ ပြန်လည် ပြေးဝင်လာခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ကျွန်တော့်လက်များကိုတော့ ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်သေးသဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲရှိ စိပ်ပုတီးစေ့များကို အပြေးအလွှား လှမ်းစမ်းလိုက်မိသည်။

ထိုအဝတ်ဖိနပ်က ကျွန်တော့်အကြံကို သိနေသည့်အလား ခြေထောက်ကို တစ်ချက် လိမ်ပစ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ တည့်တည့် လဲကျသွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းက မြေကြီးပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကတော့ တစ်လှမ်းချင်းစီ လှမ်းလျက် ရေကန်ကြီးဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံနေရတော့သည်။

ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယခင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားဖူးခဲ့သော ခြေသံများသည် ယခု ကျွန်တော့်ခြေသံများနှင့် ထပ်တူထပ်မျှ တူညီနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအနေအထားအရ ကျွန်တော့်အနေဖြင့် စိပ်ပုတီးစေ့များရှိရာဆီသို့ လှမ်းကိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ လှမ်းကိုင်နိုင်သည့်တိုင်အောင် ထိုအဝတ်ဖိနပ်ကို သွားရောက် ထိတွေ့၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ကျွန်တော် တစ်စေ့ လှမ်းပစ်ကြည့်သော်လည်း နှမြောစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အလဟဿ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဗွမ်း... ကျွန်တော့်ဘယ်ခြေထောက်က ရေထဲသို့ ပထမဆုံး စတင် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး အေးစိမ့်လှသော မြစ်ရေများက ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုရန် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

ဗွမ်း... ဒီတစ်ခါတော့ ညာခြေထောက် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ရုန်းကန်ခြင်းကို လက်မလျှော့ခဲ့သော်လည်း ရေထဲက အရာက ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ ကျွန်တော့်ရုန်းကန်မှုအားလုံးက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။

တွန်းလှန်၍မရသော အင်အားကြီးမားလှသည့် ခွန်အားတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို အောက်သို့ ရုတ်တရက် ဆွဲချပစ်လိုက်တော့သည်။

ပလုံ... ပလုံ... ဖော်ပြရခက်လှသော အနံ့အသက်များ ပေးစွမ်းနေသည့် မကောင်းဆိုးဝါး မြစ်ရေများက ကျွန်တော့်နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးဝင်လာခဲ့သည်။

ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်မှာ ခြေဖဝါးအောက်တွင် မည်သည့်အရာမျှ မရှိတော့ဘဲ ပြုတ်ကျနေသည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ဘာမျှမရှိသော ဘုံပျောက်ခြင်း ခံစားချက်က အကြောက်ရဆုံးအရာ ဖြစ်သည်။

အမြင့်ကြောက်တတ်သူတစ်ယောက်သည် (၁၈) ထပ်မြောက်ရှိ ဓာတ်လှေကားထဲ ရောက်နေစဉ် ဓာတ်လှေကား၏ ကြမ်းခင်းကြီး ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျသွားသလိုမျိုး ခံစားချက်နှင့် တူလှသည်။

ရေကန်အောက်က ချောက်နက်ကြီးသည် အဆုံးမရှိနိုင်ချေ။ ကျွန်တော် ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကတည်းက အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အဓိကမှာ ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားသည့် အရာက အောက်သို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲချနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်မှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်က အေးစိမ့်လှသော မြစ်ရေများ၏ တိုက်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရ၍လား မသိရဘဲ ကျွန်တော့်ခြေလက်အင်္ဂါများ၏ ခံစားချက်က တဖြည်းဖြည်းချင်း အားနည်းလာခဲ့သည်။

ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ခွန်အားစိုက်ထုတ်ပြီး မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မျှသာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်အရာက သတ်နေတာလဲဆိုတာကို သိချင်မိသည်။

အဲ့ဒီ အရာက အလောင်းကောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရေထဲတွင် ဘယ်လောက်တောင် ကြာအောင် စိမ်ထားရမှန်း ဘုရားသခင်သာ သိပေလိမ့်မည်။ တစ်ကိုယ်လုံးက ဖြူဖွေးဖောင်းပွနေပြီး မျက်တွင်းများကတော့ မှောင်မည်းနေခဲ့သည်။

ဤရေမျောကမ်းတင် အလောင်းကောင်ကြီးသည် လူရှင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းကာ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဆွဲချရန် ကြိုးစားနေပြီး ၎င်း၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မျက်နှာသွင်ပြင်က ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပုံပျက်နေခဲ့သည်။

ကျွန်တော့်အမြင်အာရုံများ ပြာဝေနေပြီ ဖြစ်ပြီး အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်မှုကြောင့် အတွေးများလည်း ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ရာ ၎င်းက အောက်ခြေအထိ ဆွဲမချနိုင်ခင်မှာတင် ကျွန်တော် ရေနစ်သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ကျွန်တော့်အနေဖြင့် သေခြင်းတရားဒုက္ခကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ တစ်ခါမျှမတွေ့ဖူးသေးသော သရဲမဇနီးသည်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေရလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုလို ရေနစ်သေဆုံးနေသော သရဲတစ်ကောင်၏ ဆွဲချခြင်းကို ခံရပြီး အချိန်စော၍ သေရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိပေ။

ကျွန်တော်ကတော့... အမြဲတမ်း ရှင်သန်နိုင်ဖို့အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့တာပဲ... ကံကြမ္မာက ပေးထားတဲ့ သေခြင်းတရားကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ အမြဲတမ်း ရှေ့ဆက်တိုးနေခဲ့တာပဲ။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ရှိခဲ့တဲ့ "လေးရာသီ သေခြင်းတရား" ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အခု အသက် (၁၈) နှစ် အရွယ် သေခြင်းတရားဒုက္ခပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ကျွန်တော် ကံကြမ္မာကို အမြဲတမ်း တွန်းလှန် တိုက်ခိုက်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

မလိုလားမှု၊ မကျေနပ်မှု၊ နောင်တရမှု၊ ဒေါသထွက်မှုများနှင့် အခြားသော စိတ်ခံစားချက်များက ကျွန်တော့်အတွေးအားလုံးကို ရိုးတိုးရိပ်တိပ် ကြီးစိုးလာခဲ့သည်။

ထိုစိတ်ခံစားချက်များစွာထဲမှ တစ်ခုကတော့ အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပိုမို ကြီးထွားလာခဲ့သည် - ၎င်းက မနာလိုဝန်တိုမှုပင်!

ကောင်းကင်ကြီးကို မကျေနပ်သလို အခြားသူများကိုလည်း အားကျမနာလိုဖြစ်ရသည်... ကျွန်တော်က အစကတည်းကပင် မနာလိုဖြစ်ခဲ့ရခြင်းပါ...

ဒါပေမဲ့ ဒါက အားနည်းလွန်းလှပြီး... တိတ်ဆိတ်လွန်းကာ... မကျေနပ်ချက်လို့သာ ခေါ်ဆိုနိုင်ပေလိမ့်မည်...

ချမ်းသာတဲ့သူတွေကို မနာလိုဖြစ်ရတယ်... ချစ်သူစုံတွဲတွေကို မနာလိုဖြစ်ရတယ်... မွေးကတည်းက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှင်သန်ခွင့်ရပြီး အေးအေးဆေးဆေး ကြီးပြင်းခွင့်ရတဲ့သူတွေကို မနာလိုဖြစ်ရသည်။

ဘာကြောင့်လဲ။ ဘာလို့ ငါဖြစ်နေရတာလဲ။ ငါက ဒီလိုကံကြမ္မာမျိုးကို ခံစားဖို့ပဲ မွေးဖွားလာရတာလား... ဘာလို့ ငါက ကံကြမ္မာနောက်ကို လိုက်ပြီး သေတွင်းထဲကို လိမ်လိမ်မာမာ လျှောက်လှမ်းသွားရမှာလဲ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ရေကန်နက် ချောက်ကြီးထဲ ရောက်နေသည့်တိုင်အောင် အအေးဓာတ်ကို မခံစားရတော့ချေ။

ကျွန်တော် ရေနစ်တော့မည့်တိုင်အောင် မည်သည့် နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရတော့ပေ။

ကျွန်တော့်၏ ပူလောင်နေသော နှလုံးသားပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး ထပ်မံ မခုန်လှုပ်တော့သလို၊ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိတော့ချေ...

ဒါက သေခါနီးအချိန်မှာ ခဏတာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အသိစိတ်လား... ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်...

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျွန်တော့်ခြေလက်များကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျွန်တော် စိပ်ပုတီးစေ့တစ်စေ့ကို ဆွဲထုတ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးဆန္ဒတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အောက်ဘက်သို့ လှမ်းပစ်ချလိုက်ကာ ၎င်းကို အလိုလို ကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက် ဆုတောင်းပေးရင်း... ဤစိပ်ပုတီးစေ့သည် ထိုအပုပ်နံ့နံပြီး ဖောင်းပွနေသော အမင်္ဂလာ ရေနစ်သရဲကြီးကို ထိမှန်ပါစေကြောင်း မျှော်လင့်မိသည်။

ပလုံ... ပလုံ... ဝုန်း!

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျွန်တော့်ခြေဖဝါးအောက်မှ ကြီးမားလှသော လှုပ်ခတ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ငါးကြီးတစ်ကောင် လူးလွန့်ကာ အသက်ရှူနေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျွန်တော့်ခြေကျင်းဝတ်ကို ညှပ်ထားသည့် သံညှပ်ကြီးကဲ့သို့သော အရာကလည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော် နောက်ဆုံး အသက်တစ်ချက်ကို အောင့်ထားပြီး အပေါ်သို့ အတင်း ကူးခတ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က ယခင်ကထက် ပိုမို ပေါ့ပါး လွတ်လပ်သွားသလို ခံစားရပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မွေးရာပါ ငါးတစ်ကောင်များ ဖြစ်နေပြီလားဟုပင် ထင်မှတ်မိသည်။

လက်အနည်းငယ် ယက်ခတ်ပြီးနောက်တွင်မူ ရေမျက်နှာပြင်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်ရာ လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင်သာ လိုတော့သည့် အောက်ဆီဂျင်များဆီသို့ ရောက်ရန် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျွန်တော့်ခြေထောက်များက ထပ်မံ၍ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားခဲ့ပြန်သည်။ ကန်ကျောက်ရမည့် ခြေထောက်များက ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ဖွင့်ပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ မီးခိုးရောင် အဝတ်ဖိနပ်တစ်စုံက ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ၎င်းပေါ်က သွေးကွက်အချို့မှာ အထင်အရှား ရှိနေခဲ့သည်။

ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်၊ ဤအမင်္ဂလာ ပစ္စည်းအကြောင်းကို ကျွန်တော် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ကျွန်တော် ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း လိပ်လိုက်ပြီး ထိုအဝတ်ဖိနပ်ကို ချွတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအဝတ်ဖိနပ်က ကျွန်တော့်အကြံကို သိနေသည့်အလား ပိုမို ကျပ်ညပ်သွားခဲ့သည်။

၎င်းက ဆိုဒ် (၄၂) ရှိသော ခြေထောက်ကို ဆိုဒ် (၃၉) ရှိသော ဖိနပ်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ထိုးထည့်ထားရသလိုမျိုး ခံစားချက် ဖြစ်သည်။ ယခုမှသာ ရှေးခေတ်က အမျိုးသမီးများ ခြေထောက်ကို အဝတ်စည်းထားရသည့် ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း နားလည်သွားတော့သည်။ ကျွန်တော့်ခြေချောင်း ဆယ်ချောင်းလုံးက ပူးကပ်သွားခဲ့ပြီး အချို့မှာ တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်နေခဲ့သည်။ ခြေဖဝါးထဲက အရိုးများမှာ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် ကျိုးကြေလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ တစ်ခြေထောက်လုံး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားသလို ခံစားရပြီး ၎င်းက လူသားတစ်ယောက် ခံနိုင်ရည်ရှိသော အရာ လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

ခြေထောက်များက ရေမကူးနိုင်တော့ခြင်းနှင့် အဝတ်ဖိနပ်၏ ပိတ်ဆို့ထားမှုများကြောင့် ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က အောက်သို့ ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားရပြန်သည်။ လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ရှိနေသော အောက်ဆီဂျင်များက တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားခဲ့ရပြီး ရင်ဘတ်ထဲက အောက်ဆီဂျင်များ ကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် ခြေလက်များ အားနည်းကာ မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်မိုက်သွားခဲ့တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျွန်တော်သည် သေအံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော ဒေါသထွက်နေသည့် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် နောက်ဆုံး ခွန်အားစက်ကလေးကို သုံးပြီး အချည်းနှီး ဖြစ်မည့် သေလုမြောပါး ရုန်းကန်မှုကို လုပ်ဆောင်နေမိသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်ထံတွင် အားနည်းလှသော ခွန်အားစက်ကလေး ကျန်ရှိနေသရွေ့တော့ မရရအောင် ရုန်းကန်ပြနေဦးမည်သာ!

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျွန်တော့်အောက်က နက်ရှိုင်းလှသော ရေထဲမှ ရေလှိုင်းများ ပွက်လောရိုက်သွားခဲ့ပြီး ပုပ်စော်နံကာ ဖောင်းပွနေသော မျက်နှာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုရေမျောကမ်းတင် အလောင်းကောင်ကြီး အမီလိုက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်!