အခန်း (၉) - အဆင့် (၃) ထူးဆန်းပုံဆောင်ခဲကို ရရှိခြင်း!
ကျန်ရှိနေတဲ့ လူအနည်းငယ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီရဲနေပြီး သူတို့ရဲ့မျက်နှာမှာ ရူးသွပ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေနဲ့အတူ အရောင်ပြောင်း မြွေဟောက်ကြီးကို အကြမ်းပတမ်း တိုက်ခိုက်ကြပါတော့တယ်။
လင်းရှုကတော့ ချုံပုတ်တွေထဲမှာပဲ အသက်ရှူအောင့်ပြီး ဆက်ပုန်းနေတုန်းပါပဲ။
ဒီအဆင့် (၃) ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါက သန်မာတယ်ဆိုပေမဲ့ စစ်သည်တော် အများအပြားရဲ့ တရစပ်တိုက်ခိုက်မှုကိုတော့ ရေရှည်မှာ မခံနိုင်ပါဘူး။
ဒါ့အပြင် မြွေတွေရဲ့ အသက်သွေးကြောက နှလုံးသားမှာ ရှိတာလေ။ သူက ဗီဇပြောင်းပြီး ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမားလာပါစေ၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒီဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးဟာ မြေပြင်ပေါ်ကို 'ဗုန်း' ခနဲ အသံနဲ့အတူ လဲကျသွားပါတော့တယ်။
“ဟားဟားဟား... သေပြီကွ၊ နောက်ဆုံးတော့ သေသွားပြီ!” လူတစ်ယောက်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
သူတို့တွေ ဒီမြွေဟောက်ကြီးကို သတ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူတို့အဖွဲ့ဝင် အများစုကလည်း သေဆုံးသွားခဲ့ရပါပြီ။
အရောင်ပြောင်း မြွေဟောက်ကြီး ထွေးထုတ်လိုက်တဲ့ အစိမ်းရောင်အရည်တွေက လူတော်တော်များများရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရည်ပျော်သွားစေခဲ့တာပါ။
လင်းရှု ထရပ်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ မတော်တဆ ဘေးကသစ်ပင်ကို တိုက်မိပြီး အသံထွက်သွားပါတယ်။
“အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း!” အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဓားရှည်ကိုင်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်က လင်းရှုပုန်းနေတဲ့နေရာကို ဓားနဲ့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပါတယ်။
လင်းရှု သူ့ဘာသာသူ အသံထွက်မိလို့ ကျိန်ဆဲလိုက်မိပါတယ်။ သူက အခုမှ အဆင့်နိမ့် စစ်သည်တော် အင်အားပဲ ရှိသေးတာမို့ တကယ့်စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။
“အော်... မင်းပဲ ဒီကောင်ကြီးကို ဒီကိုဆွဲခေါ်လာတာကိုး ဟုတ်လား?” လင်းရှုကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာ အဲဒီလူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်။
“ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ? ဒီကိုလာခဲ့!”
လင်းရှု သွားကြိတ်ပြီး အသာတကြည်ပဲ လျှောက်သွားလိုက်ပါတယ်။
“ငါ့ကို ဒီမြွေဟောက်ကြီးရဲ့ အရေခွံခွာပေးစမ်း၊ ပြီးတော့ ထူးဆန်းပုံဆောင်ခဲ ကို ထုတ်ပေး၊ အဲဒါပြီးရင် ငါ့ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ အလောင်းကို ပြန်ထမ်းခဲ့။ မင်းသာ ငါ့စကားကို နားမထောင်ရင် ဒီဓားနဲ့ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်” သူက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ဓားဦးနဲ့ လင်းရှုကို ထောက်ထားပါတယ်။
“မြန်မြန်လုပ်စမ်း၊ အသုံးမကျတဲ့ကောင်!” အဲဒီလူက လျှောက်လာပြီး လင်းရှုကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုရင်း မြေပြင်ပေါ်လဲကျအောင် ကန်ချလိုက်ပါတယ်။
ဒီလူက ခုနလေးတင် မြွေဟောက်ကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်ထားတာကြောင့် အခုချိန်မှာ အနည်းငယ် ဒဏ်ရာရနေပုံရပါတယ်။
မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး သူ့ကို ကျောပေးထားတဲ့ လင်းရှုရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ရက်စက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားပါတယ်။
သူ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာကတည်းက ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ဟောင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်မျိုး မဖြစ်စေရဘူးလို့ ကျိန်ဆိုထားတာပါ။
သူ မြေပြင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးဓားကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ဒီလူက ဒဏ်ရာရထားတာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အင်အားက အများကြီး လျော့နည်းနေမှာ သေချာတယ်!
သတ်စမ်း...!
ဒီအတွေးက လင်းရှုရဲ့ ခေါင်းထဲ ရောက်လာတာနဲ့ သူက အဲဒီလူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းပြီး မြေပြင်ပေါ်က တိုက်ခိုက်ရေးဓားကို ကောက်ကိုင်ကာ အဲဒီလူဆီကို အားကုန် လွှဲယမ်းလိုက်ပါတော့တယ်!
'ဖတ်' ခနဲ အသံနဲ့အတူ ဓားရှည်ကိုင်ထားတဲ့ အဲဒီလူရဲ့ လက်မောင်းဟာ လင်းရှုရဲ့ ခုတ်ချက်ကြောင့် ချက်ချင်းပဲ ပြတ်ထွက်သွားပါတော့တယ်!
“မင်း...” သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားပါတယ်။
“မင်းကို ပြောဖို့ မေ့သွားလို့၊ ငါ့ကို ‘အသုံးမကျတဲ့ကောင်’ လို့ ခေါ်တာကို ငါ အရမ်းမုန်းတာ။ ပြီးတော့... ငါ့ကို လာမနင်းနဲ့” လင်းရှုက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ညာဘက်လက်မောင်း ပြတ်သွားတဲ့ အဲဒီလူက မြေပြင်ပေါ်မှာ လူးလိမ့်ပြီး အော်ဟစ်နေပါတော့တယ်။
မြေပြင်ပေါ်က တခြားအလောင်းတွေကတော့ မြွေဟောက်ကြီးရဲ့ အဆိပ်တွေကြောင့် အရည်ပျော်ပြီး အရိုးဖြူဖြူတွေပဲ ကျန်တော့မယ့် အခြေအနေပါ။
“ဟားဟားဟား၊ မင်းလုပ်ရဲရင် ငါ့ကိုသတ်လိုက်လေ! မသတ်ရင်တော့ ငါတို့ ‘ကျန်း’ မိသားစုက မင်းကို ဘယ်တော့မှ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!” အဲဒီလူက ဒေါသတကြီးနဲ့ မျက်နှာပျက်ယွင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
စစ်သည်တော်တစ်ယောက်က သာမန်လူထက် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ပိုကောင်းတာကြောင့် လက်မောင်းပြတ်တဲ့ ဒဏ်ရာက အရမ်းနာကျင်ပေမဲ့ အသက်တော့ ချက်ချင်း မသေနိုင်ပါဘူး။
“ကျန်းမိသားစု ဟုတ်လား?” လင်းရှု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။ ဒီအနာဂတ်ကမ္ဘာမှာ အင်အားကြီးတဲ့ စစ်သည်တော် မိသားစုကြီးတွေ ရှိနေသေးတာကိုး။
အဲဒီ ကျန်းမိသားစုအကြောင်းကိုလည်း လင်းရှု ကြားဖူးနားဝ ရှိပုံရပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်! မင်း ငါ့ကို A20 နယ်မြေက ဆေးခန်းကို အမြန်ပို့ပြီး ငါ့လက်မောင်းကို ပြန်ဆက်ပေးတာ ပိုကောင်းမယ်။ ပြီးရင် မင်းရဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မင်းဘာသာမင်း ဖြတ်ပစ်လိုက်။ မဟုတ်ရင်တော့... မင်းကို မြေမြှုပ်ဖို့ နေရာတောင် မရှိစေရဘူးလို့ ငါကျိန်ဆိုတယ်!” အဲဒီလူက ဒေါသတကြီးနဲ့ ဟောက်လိုက်ပါတယ်။
သူကတော့ ဒေါသကြောင့် အသိတရားတွေ တော်တော်လေး လွတ်နေပုံပါပဲ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ လင်းရှုရဲ့ မျက်နှာကလည်း တည်တင်းသွားပါတော့တယ်။
“မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူများ မှတ်နေတာလဲ?” လင်းရှုက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးဓားကို ကိုင်ကာ အဲဒီလူရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား? ငါ့ကို သတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်းသိလား? မင်းရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ကျန်းမိသားစုက သတ်ပစ်မှာ...” လင်းရှုရဲ့ မျက်လုံးထဲက ရက်စက်တဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မြင်တော့ အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာထား ချက်ချင်းပြောင်းသွားပေမဲ့ အရှိန်မပျက် ဆက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်နေတုန်းပါပဲ။
“ဗုန်း!” အဲဒီအချိန်မှာပဲ လင်းရှုက ဘာမှ တွေဝေမနေတော့ဘဲ သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ တည့်တည့် ထိုးစိုက်လိုက်ပါတော့တယ်။
အဲဒီလူရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားပါတယ်။
“စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ငါ့မှာ မိသားစု မရှိဘူး။”
“ဒင်~~”
“ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်၊ အဆင့် (၁) စစ်သည်တော် တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အတွေ့အကြုံမှတ် ၂၅၀၀ ရရှိပါသည်။”
“ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်၊ အဆင့် (၇) သို့ တက်သွားပြီဖြစ်ပြီး အပိုမှတ် ၇ မှတ် ရရှိပါသည်။”
“ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်၊ စစ်သည်တော် တစ်ဦးကို ပထမဆုံးအကြိမ် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ကံစမ်းမဲနှိုက်ခွင့် တစ်ကြိမ် ရရှိပါသည်။”
အေးစက်စက် အသံကြီးက သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပေမဲ့ လင်းရှုမှာ ဝမ်းသာဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး။ မြေပြင်ပေါ်က အလောင်းတွေကို ကြည့်ပြီး သူ တကယ်ပဲ ရွံရှာနေမိပါတယ်။
သူ့ရင်ဘတ်ကို သူဖိပြီး ဘေးနားမှာ ခဏလောက် ပျို့အန်လိုက်တော့မှ ဒီမသက်မသာ ခံစားချက်က တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
အခု နောက်ထပ် အပိုမှတ် ၇ မှတ် ရလာပြန်ပြီဆိုတော့ ဘယ်နေရာမှာ သွားထည့်ရင် ကောင်းမလဲ?
ခွန်အား၊ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ မြန်နှုန်း – ဒီသုံးခုက ညီမျှနေဖို့ လိုတယ်လေ။ ခွန်အားတစ်ခုတည်း ရှိနေလို့လည်း အပိုပဲ မဟုတ်လား။
လင်းရှု စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက် ဒီ ၇ မှတ်ကို မြန်နှုန်းနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုထဲမှာပဲ ခွဲထည့်လိုက်ပါတယ်။ အခုဆိုရင် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ မြန်နှုန်းက ၄၀ စီ ဖြစ်သွားပါပြီ!
အမှတ်တွေ ထည့်ပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ လင်းရှုတစ်ကိုယ်လုံး နေလို့ထိုင်လို့ ကောင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူလည်း သာမန်လူတစ်ယောက် အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?
သူ ဟိုဘက်ဒီဘက်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တော့ ခုနက စွန့်စားရှာဖွေရေးအဖွဲ့က လူတွေအားလုံး သေကုန်ကြပါပြီ။ အရောင်ပြောင်း မြွေဟောက်ကြီးလည်း ဘာအသံမှ မထွက်တော့ပါဘူး။
မြွေဟောက်ကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ့်ကို အဖိုးတန်ပြီး ပိုက်ဆံအများကြီး ရနိုင်ပေမဲ့ ဒီကောင်ကြီးက အရမ်းကြီးလွန်းတော့ သယ်သွားဖို့က မလွယ်ပါဘူး။
လင်းရှု စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးဓားကိုဆွဲကာ မြွေရဲ့ခေါင်းကို လွှဲခုတ်လိုက်ပါတယ်။
'ဘုန်း' ခနဲ အသံနဲ့အတူ မြွေရဲ့ခေါင်းမှာ အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
‘တကယ့်ကို မာတာပဲ...’
အကြိမ်ကြိမ် ခုတ်ပိုင်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မြွေရဲ့ခေါင်းကို လင်းရှု ခွဲနိုင်သွားပါတယ်။ ခေါင်းအလယ်က တောက်ပနေတဲ့ အရာကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရတာပေါ့။
ထူးဆန်းပုံဆောင်ခဲ တွေဆိုတာ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေထဲမှာ ရှိတဲ့ ပုံဆောင်ခဲတွေဖြစ်ပြီး ဒီဧရာမ သတ္တဝါကြီးတွေအတွက် စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။
စစ်သည်တော်တွေကတော့ အဲဒီထဲက စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူပြီး သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို မြှင့်တင်နိုင်ကြပါတယ်။
ဒါ့အပြင် စက်ပစ္စည်းအချို့အတွက် စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် အဖြစ်လည်း သုံးလို့ရပါသေးတယ်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ဈေးကောင်းရမှာပဲ။” လင်းရှုက ဒီပုံဆောင်ခဲကို ယူပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီလူတွေရဲ့ အိတ်ထဲကနေလည်း တခြား ထူးဆန်းပုံဆောင်ခဲ နှစ်ခုကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့ပါသေးတယ်။ သူတို့ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေကို လိုက်လံအမဲလိုက်ပြီး ရထားတာ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနှစ်ခုကတော့ တော်တော်လေး သေးပြီး အဆင့် (၁) သတ္တဝါတွေဆီက ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်။
အိတ်တွေကို ဆက်မွှေကြည့်ပေမဲ့ တခြား ယူသွားလို့ရမယ့် ထူးခြားတဲ့ ပစ္စည်းတွေတော့ မတွေ့တော့ပါဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကလည်း လင်းရှုနဲ့ မလိုက်ဖက်ပါဘူး။
လင်းရှုလည်း အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ တောအုပ်ထဲကို ပိုပြီး တိုးဝင်သွားပါတော့တယ်။
အခုချိန်မှာ အရေးကြီးဆုံးက အဆင့်တက်ဖို့နဲ့ သန်မာလာဖို့ပါပဲ။ အခုလို သူ့ကိုသတ်ချင်တဲ့ စွန့်စားရှာဖွေရေးအဖွဲ့မျိုးနဲ့ ထပ်တွေ့ရင် နောက်တစ်ခါမှာ အခုလိုမျိုး ကံကောင်းချင်မှ ကံကောင်းတော့မှာလေ။
ဒါပေမဲ့ သူ မသိလိုက်တဲ့ အချက်ကတော့ ခုနက သူပြေးလာတာ လမ်းကြောင်းမှားနေပြီး အခု သူ ရှေ့ဆက်သွားနေတာက တောအုပ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီကို ဦးတည်နေတာပါပဲ!