အခန်း (၈၇) - ချက်ချင်းလက်ငင်း သတ်ဖြတ်ခြင်း။
၎င်းသည် နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပိုင်လီဟောင်လင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ၎င်း၏အမြီးမှာ အဖြတ်ခံထားရပြီ ဖြစ်၏။
“စားလို့ကောင်းမယ့် ပုံပဲ။” ပိုင်လီဟောင်လင်းသည် သူ၏ဓားနှစ်လက်ကို ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ အနားတိုးသွားခဲ့သည်။
လင်းရှုသည် သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး ပိုင်လီဟောင်လင်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သော မျက်လုံး (Analytic Eye) ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။
[ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ၍ မရနိုင်ပါ]
သူ၏ခေါင်းထဲမှ အသိပေးချက်ကြောင့် သူ မှင်တက်သွားရ၏။ ‘ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလို့ မရဘူးလား? ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?’
‘သူက… အဆင့် ၃ အထက်မှာ ရှိနေတာလား?’ ၎င်းကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် လင်းရှု အေးစက်သော အသက်ရှူသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ‘မဖြစ်နိုင်တာ…’
‘အပြင်ထွက်လာခါစမှာတင် ငါနဲ့ ရွယ်တူလောက်ရှိပြီး ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့သူနဲ့ တကယ်ပဲ တွေ့မိတာလား!’
ထိုအချိန်တွင် ပိုင်လီဟောင်လင်းမှာ လုံးဝ တခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး ဓားများဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်!
“ဆောင်းဦးနှင်းခဲ ပိုင်းဖြတ်ခြင်း” ပိုင်လီဟောင်လင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားပြီး မှောင်မိုက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ထဲတွင် အေးစက်သော အရှိန်အဝါများစွာကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
“ဟိန်း!” မျက်လုံးနီ ဝံပုလွေမှာ ပိုင်လီဟောင်လင်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ပုံရိပ်ကိုမူ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။
ပိုင်လီဟောင်လင်းသည် ဓားများပေါ်တွင် သွေးများ ပေကျံလျက် ဝံပုလွေ၏ နောက်ကျောဘက်၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း -
ကျယ်လောင်ပြီး ရှင်းလင်းသော အသံများ မြည်ဟည်းသွားကာ မျက်လုံးနီ ဝံပုလွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့တော့သည်။
“ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ။” ပိုင်လီဟောင်လင်းက သူ၏ဓားများကို လွှဲယမ်းကာ သွေးများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
သူသည် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောရင်း မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။
လေလျန်နှင့် အခြားသူများမှာ လူအများကဲ့သို့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသည်။
ဒါက သာမန်သတ္တဝါ မဟုတ်ဘဲ အဆင့် ၃ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတဲ့ သတ္တဝါ၊ အလွန်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မျက်လုံးနီ ဝံပုလွေကြီးနော်!
လင်းရှု မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်၊ ပိုင်လီဟောင်လင်းက ဘာကြောင့် ဝံပုလွေကို ချက်ချင်း သတ်နိုင်ခဲ့သလဲဆိုတာ သူ သိလိုက်ပြီ - ပိုင်လီဟောင်လင်းဟာ ဓားတွေထဲကို ရင်းမြစ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြား ထည့်သွင်းထားပြီး ကျန်တဲ့ ခွန်အားတွေကိုတော့ သူ့ရဲ့ခြေထောက်တွေဆီ ပို့ထားပုံရသည်။
အလွန်အမင်း မြန်ဆန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ဓားတွေပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ သူဟာ ဝံပုလွေကို တို့ဟူးတုံးလေး လှီးသလိုမျိုး လှီးဖြတ်ပစ်လိုက်တာပဲ။
တကယ့် ကျွမ်းကျင်သူ အစစ်ပဲ!
“ညီလေးက တကယ့်ကို သူရဲကောင်းပဲဗျာ!” လေလျန်နှင့် အခြားသူများမှာ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ ငါးကင်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ သူတို့က လင်းရှုကို ကြည့်လိုက်၊ ပိုင်လီဟောင်လင်းကို ကြည့်လိုက်နှင့် ငါးနှစ်ကောင်ကို ကမ်းပေးရင်း ချီးကျူးစကားများ ဆိုနေကြတော့သည်။
“ကဲ၊ ဝအောင် စားကြပါ။ မင်းတို့သာ မရှိရင် ငါတို့တော့ အလုပ်ဖြစ်ပြီ။”
သို့သော် လင်းရှုနှင့် ပိုင်လီဟောင်လင်းတို့မှာ အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ကြပေ။
“မင်းတို့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?” လေလျန်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
“ဟမ်၊ မင်းလည်း အာရုံခံမိတာလား?” ပိုင်လီဟောင်လင်းက လင်းရှုကို စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။
“အင်း။” လင်းရှု ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ငါးကို ဘာလို့ မယူတာလဲ၊ ငါ အဆိပ်ခတ်ထားတယ်လို့ ကြောက်နေတာလား!” လေလျန်က စိတ်ဆိုးသလိုမျိုး မေးလိုက်သည်။
သူ့ကို စွပ်စွဲခံရသကဲ့သို့ပင်။
“ခင်ဗျား မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့။” လင်းရှုက ကျန်းကျီမင်းနှင့် အခြားသူများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ကျန်းကျီမင်းနှင့် အခြားသူများမှာ လင်းရှု၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မှင်တက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က လင်းရှုကို စိုက်ကြည့်ကာ - “မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ!?”
“ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ ကောင်တွေပဲ၊ စေတနာကိုတောင် မမြင်ကြဘူး။” လေလျန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။
“ခင်ဗျားတို့ ငါးတွေထဲမှာ ဆေးခတ်ထားတယ်လေ။” လင်းရှုက အေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူတို့က ဖုံးကွယ်ထားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လင်းရှုနှင့် ပိုင်လီဟောင်လင်းတို့မှာ ဝံပုလွေကို ရင်ဆိုင်ပြီးနောက်မှာပင် သတိကို လျှော့မချခဲ့ကြပေ။
“အက်ဆီလင် ၊ အရောင်မဲ့ပြီး အနံ့မဲ့တဲ့ အရည်တစ်မျိုးပဲ။ အစက် အနည်းငယ်လောက်နဲ့တင် အဆင့် ၃ စစ်သည်တော် တစ်ယောက်ကို အားအင်ကုန်ခမ်းသွားစေနိုင်တယ်။” ပိုင်လီဟောင်လင်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်ရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒါကို မှောင်ခိုစျေးကွက်မှာပဲ တွေ့နိုင်ပြီး အတော်လေးလည်း စျေးကြီးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ခင်ဗျားတို့မှာ ဒီလောက်အထိ အရင်းအနှီး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ!”
ပိုင်လီဟောင်လင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဆိုးဝါးသွားခဲ့တော့သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ လုပ်တာ။” ကျန်းကျီမင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်နက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူတို့မှာ အစွမ်းမထက်သော်လည်း တခြားစစ်သည်တော်တွေရဲ့ လက်နက်တွေ၊ ကျောက်တုံးတွေ၊ ငွေကြေးတွေနဲ့ အခြားအရာတွေကို ခိုးယူဖို့အတွက် ဒီနည်းလမ်းကို အမြဲ သုံးနေကျ ဖြစ်သည်။
ဒါကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ရိပ်မိလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။
လေလျန်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း သူတို့၏ လက်နက်များကို အမြန်ကောက်ယူလိုက်ကြပြီး လူငယ်နှစ်ဦးကို သတိနှင့် ခုခံလိုက်ကြသည်။
မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က ပိုင်လီဟောင်လင်းကို ပိုပြီး သတိထားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက အခုလေးတင် အဆင့် ၃ ဝံပုလွေကြီးကို ချွေးတစ်ပေါက်ပင် မထွက်ဘဲ သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါလား။ သူ့အတွက် သူတို့ကို ရှင်းပစ်ဖို့က ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင် သတ်ရသလောက်ပဲ လွယ်ကူလိမ့်မည်။
လင်းရှုနှင့် ပိုင်လီဟောင်လင်းတို့ဆီက အရာအားလုံးကို ခိုးယူချင်သည့် စိတ်ကူးများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အခုတော့ သူတို့မှာ ချွေးစေးများ ထွက်နေကြရပြီ ဖြစ်၏။
“မင်း ငါတို့ကို သတ်ချင်ရင်တော့ ငါတို့လည်း မင်းကို အသေအလဲ ပြန်တိုက်မှာပဲ။” ကျန်းကျီမင်းက သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဒီနေ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ချင်ဘူး။” ပိုင်လီဟောင်လင်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူ၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူတို့ မှင်တက်သွားကြရ၏။
“မင်းတို့ကို ၃ စက္ကန့် အချိန်ပေးမယ်၊ ငါ့မျက်စိရှေ့ကနေ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်တော့။” ပိုင်လီဟောင်လင်းက အေးစက်စွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ အသံမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့ကို ရေခဲတိုက်ထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူတို့မှာ လှည့်ပြီး ပြေးရလောက်အောင်တော့ လိမ္မာကြပေသည်။
“မုန်းစရာကောင်းတဲ့ လူတွေ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားကြပြီ။” ပိုင်လီဟောင်လင်းက ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူက တကယ်ပဲ ကြည့်လို့ကောင်းလွန်းလှသည်၊ အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိတဲ့ အသားအရေနဲ့ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေးနဲ့ပေါ့။ လင်းရှုဟာ သူ့ဆီကနေ ရနံ့သင်းသင်းလေးကိုတောင် ရရှိနေခဲ့သည်။
‘တောက် တောက် တောက်၊ ငါက ဂေး မဟုတ်ဘူးနော်!’
လင်းရှု ၎င်းကို တွေးမိသည်နှင့် ရွံရှာသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အလှမ်းဝေးရာသို့ ခပ်ခွာခွာ သွားလိုက်တော့သည်။
“ဟေး၊ မင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ကောင်းတယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနည်းနေရတာလဲ? မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ နည်းစနစ်တစ်ခုခု သုံးထားတာလား?” ပိုင်လီဟောင်လင်းက လင်းရှုကို စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လင်းရှု၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးစက်တစ်စက် စီးကျလာခဲ့သည်။ ‘သူ့ရဲ့ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းက တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတာပဲ။’
“မပြောချင်လည်း ရပါတယ်လေ။” ပိုင်လီဟောင်လင်းက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ရင်း ထပ်ပြောသည်။
ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ လက်ချောင်းလေးဖြင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို တို့လိုက်၏။
“ခင်ဗျားက အဆင့် ၃ စစ်သည်တော်လား?” လင်းရှု ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။
“မင်းကော ဘယ်လိုထင်လဲ?” ပိုင်လီဟောင်လင်းက လှည့်ကာ စိတ်ဝင်တစား ပြန်မေးလိုက်သည်။
သူသည် လင်းရှုအကြောင်း ပိုသိချင်သဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။
‘အသက် ၁၇ နှစ်ဝန်းကျင်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ပြင်းထန်တဲ့ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းနဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ခွန်အားကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ နည်းလမ်းလည်း ရှိသေးတယ်ပေါ့။’
‘ဒါပေမဲ့ သူက အခုတော့ အားနည်းလွန်းသေးတယ်၊ မသွေးရသေးတဲ့ စိန်ရိုင်းတစ်ပွင့်လိုပဲ။’
“ခင်ဗျားက…” ပိုင်လီဟောင်လင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှု တုန်ယင်သွားပြီး တိတ်တဆိတ် တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။
‘သူက တကယ်ပဲ ဂေးနေတာလား…’