အခန်း (၇၉) - ထွက်ခွာခြင်း!!!
“ဒါနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ အကယ်ဒမီက ဘယ်နားမှာ ရှိတာလဲဟင်။” လင်းရှု သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
အရင်က လင်းရှုသည် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ အကယ်ဒမီ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မည်သည့်သတင်းအချက်အလက်မျှ မရရှိခဲ့ပေ။
ယခု ကျောင်းဝင်ခွင့် လက်မှတ်တွင်လည်း စာလုံးအနည်းငယ်သာ ရေးသားထားပြီး တည်နေရာကို လုံးဝ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။
“သေမင်းလမ်းရဲ့ အဆုံးအထိသာ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်၊ အဲဒီမှာ မင်းကို လာကြိုမယ့်သူ ရှိလိမ့်မယ်။” မစ္စတာရီက သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း အေးအေးလူလူပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“သေမင်းလမ်း?!” ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့လီ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသည်။
သေမင်းလမ်း ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် လမ်းတစ်ခုကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ နယ်မြေတစ်ခုကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ပင်လယ်နှင့် ထိစပ်နေသော တောင်ဘက်အရပ်တွင် တည်ရှိသည်။ အရင်က ထိုနေရာတွင် ဇွန်ဘီ အမြောက်အမြားနှင့် အစွမ်းထက်ဆုံး သတ္တဝါဖြစ်သော အဆင့် ၁၀ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာသည့် သတ္တဝါတစ်ကောင် ရှိခဲ့ဖူးသည်။
၎င်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရဖူးသည်။
၎င်းသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ရှင်သန်ရပ်တည်မှုအတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အဆင့် ၁၀ သတ္တဝါနှင့် အခြား အဆင့်မြင့် သတ္တဝါများကို ကမ္ဘာ့အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရှိ ထိပ်တန်း စစ်သည်တော် ၁၀ ဦးက သုတ်သင်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ပိုမို ဘေးကင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အန္တရာယ်အဆင့်မှာ လျော့ကျသွားခဲ့သော်လည်း ဇွန်ဘီ အမြောက်အမြား ရှိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲပင်။
“ဘာလဲ၊ မင်း မသွားရဲလို့လား?” မစ္စတာရီက လင်းရှု၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး။” လင်းရှုက ခေါင်းခါပြပြီး သူ၏ ဖြူဖွေးသော သွားလေးများ ပေါ်သည်အထိ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ပါ။”
သေမင်းလမ်း၊ ကြောက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ? ဇွန်ဘီတွေနဲ့ သတ္တဝါတွေ များလေလေ၊ သူ့အတွက် အတွေ့အကြုံ အမှတ် တွေ ပိုရလေလေ မဟုတ်ပါလား။
၎င်းမှာ သူ့အတွက် အိမ်တိုင်ရာရောက် လာပေးသော အကျိုးအမြတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“အရမ်းကောင်းတယ်။” မစ္စတာရီက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည် - “အခု မင်းက စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ အကယ်ဒမီရဲ့ အထူးကျောင်းသား ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ရှင်းယောင် အကယ်ဒမီမှာ အတန်းတက်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။”
“နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ?”
“ကျောင်းမှာ သတင်းမပို့ခင် စစ်သည်တော် အရည်အချင်း စစ်ဆေးချက်ကို အောင်မြင်အောင် အရင်လုပ်မယ်။” လင်းရှုက မစ္စတာရီကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
မစ္စတာရီသည် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါများကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သဖြင့် သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်ကို လင်းရှု အာရုံခံနိုင်ပေသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် ရင်းမြစ်စွမ်းအင် စွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်သော ‘နယ်ပယ်’ကို အသုံးပြုနိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို ပြသခဲ့ကတည်းက သူသည် သေချာပေါက် အစွမ်းထက်သော အဆင့်မြင့် စစ်သည်တော် တစ်ဦးပင် ဖြစ်ရပေမည်။
“ဟုတ်တယ်၊ စစ်သည်တော် လက်မှတ် ရထားတာက မင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။” မစ္စတာရီက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူသည် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
“လင်းရှု၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ။” လော့လီက လင်းရှုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ကြည်နူးမိသည်၊ လင်းရှုသည် တိုတောင်းလှသော နှစ်လတာ ကာလအတွင်းတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
သူ ဆရာဖြစ်လာခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ရှင်းယောင် အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားတစ်ဦး စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ အကယ်ဒမီသို့ တက်ခွင့်ရသည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။
“အခုထိ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။” လင်းရှုက လော့လီကို ကြည့်ကာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ ဆရာ လော့လီသည် လင်းရှု ဤကမ္ဘာသို့ မရောက်ခင်ကတည်းက လင်းရှုအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
လော့လီက ရယ်မောလိုက်ပြီး လင်းရှု၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ဘာစကားမှ မဆိုတော့ပေ။
အချိန်စောသေးသဖြင့် စစ်သည်တော် လက်မှတ် စစ်ဆေးချက်များ စတင်တော့မည် ဖြစ်ရာ လင်းရှုသည် ထိုနေရာသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် သူ၏အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး အမည်းရောင် အိတ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ပစ္စည်းအနည်းငယ် ထည့်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သူသည် ရှင်းယောင် အကယ်ဒမီ၏ ဂိတ်တံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း အနည်းငယ်တော့ နှမြောမိသည်။
ဘာပဲပြောပြော သူသည် ဤနေရာတွင် အချိန်အတန်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဘဝတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းမိသည်။
“လင်းရှု!” ထိုအချိန်တွင် နောက်ကွယ်မှ အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ လင်းရှု လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ထျန်းနှင့် ကျန်းရိတို့ ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“ဟူး၊ မောလိုက်တာ။” ယန်ထျန်းသည် ဤနေရာအထိ ပြေးလာခဲ့ပုံရပြီး အမောတကော ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူသည် ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး လင်းရှု၏ ပုခုံးကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။
“မင်းကတော့ သူငယ်ချင်း မပီသလိုက်တာကွာ၊ ဘာမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားဖို့ လုပ်နေတယ်ပေါ့?”
လင်းရှုက ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။
“မင်း စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ အကယ်ဒမီကို သွားတော့မယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား?”
ကျန်းရိမှာမူ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အချို့နေရာများတွင် ပတ်တီးများ ပတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး ကုတင်အတွင်း နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း အပြည့်အဝ ပြန်လည် မသက်သာသေးပေ။
“အင်း။” လင်းရှုက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
“ဒီကျောင်းက တော်တော် စုတ်ပြတ်တာပဲ၊ အလိမ်အညာတွေ။ အဲဒီနေ့က ထန်းထျန်းက မိမိကိုယ်ကို ဖောက်ခွဲခဲ့တာပါ၊ အဲဒါက မင်းကိုတောင် ထိခိုက်စေခဲ့သေးတယ်။” ယန်ထျန်းက သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
လင်းရှု ကျောင်းထုတ်ခံရသည့် သတင်းမှာ တစ်ကျောင်းလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လူအများအပြားကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
သို့သော် ကျောင်း၏ အကြီးဆုံး အလှူရှင်မှာ ထန်းမိသားစု ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းသားများမှာ ဘာမှ မပြောရဲကြပေ။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီလိုဖြစ်သွားတာလည်း ကောင်းပါတယ်၊ ကျွန်တော် စစ်သည်တော် လက်မှတ် သွားယူတော့မယ်။”
လင်းရှုက ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျောင်းထုတ်ခံရတော့ ဘာဖြစ်လဲ? နောက်ထပ် တစ်နှစ် ထပ်နေလည်း ဘာမှ ထူးခြားလာမှာ မဟုတ်သဖြင့် ၎င်းမှာ သူ့အတွက် ကောင်းမွန်သော အရာပင် ဖြစ်သည်။
“မင်းက အဆင့် ၂ စစ်သည်တော် ဖြစ်နေပြီလား?” ကျန်းရိက ခန့်မှန်းထားသော်လည်း လင်းရှုထံမှ အတည်ပြုချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားရပြန်သည်။
လင်းရှုသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သဖြင့် သူ့ကို အံ့သြစေခဲ့သည်။
လင်းရှုက ငြင်းဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ၊ သူ၏ အင်အားမှာ ယခုအခါ အဆင့် ၂ တွင်သာ ရှိနေသည် မဟုတ်တော့ပေ။ မျိုးရိုးဗီဇသော့ကို ဖွင့်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ သန့်စင်သော ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားမှာ အဆင့် ၃ စံနှုန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျင့်စဉ်များကို မရရှိသေးသဖြင့် သူ၏ စုစုပေါင်း တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမှာ အဆင့် ၃ စံနှုန်းသို့ မရောက်သေးပေ။
“ကျွန်တော် သွားတော့မယ်၊ ဂရုစိုက်ကြဦး။” လင်းရှု အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ယန်ထျန်းနှင့် ကျန်းရိတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဂရုစိုက်ပါဦး။” ကျန်းရိနှင့် ယန်ထျန်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်းရှုကို လေးနက်စွာ ပြန်လည် ပြောကြားလိုက်ကြသည်။
လင်းရှုက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး စက်ရုပ်ဝံပုလွေကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏အိတ်ကို သယ်ကာ ဝံပုလွေ၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်၏။
ဂျောက် ဂျောက် ——
သတ္တုချင်း ထိတွေ့သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် စက်ရုပ်ဝံပုလွေ၏ ဂီယာများ စတင် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရှေ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
တောင်ဘက်အရပ်သို့!
စက်ရုပ်ဝံပုလွေသည် အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပြီး ၎င်း၏ အမြင့်ဆုံး အမြန်နှုန်းမှာ သာမန် ကားတစ်စီးထက် မလျော့ပေ။
လမ်းမပေါ်တွင် စက်ရုပ်ဝံပုလွေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော လူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။
တစ်နာရီကြာပြီးနောက် လင်းရှုသည် ရှင်းယောင်မြို့၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အစွန်အဖျားကို ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် မြင်ကွင်းမှာ ရှင်းယောင်မြို့၏ စည်ကားလှသော ဘဝနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ တောတောင်ဒေသသို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သစ်ပင်များနှင့် အပင်များမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ တောအုပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရ၏။
ရှင်းယောင်မြို့မှ အခြားမြို့များသို့ ထွက်ခွာသွားသော မည်သူမဆို ဤဘက်အရပ်သို့ လာရန် ဘယ်သောအခါမှ ရွေးချယ်မည် မဟုတ်ပေ။
တောအုပ်အတွင်း၌ မည်သည့် အစွမ်းထက်သော သတ္တဝါများ တိုက်ခိုက်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သောကြောင့်ပင်။
“ကြယ်တစ်ပွင့် အဆင့် တံဆိပ် ဟုတ်လား? ဟွန်း၊ ရှင်းယောင်မြို့ရဲ့ မြို့တော်ဝန်တောင် မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!”
ထိုအချိန်တွင် ထန်းမုပိုင်သည် လင်းရှု ထွက်ခွာသွားမှုနှင့် ပတ်သက်သည့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားထံမှ အစီရင်ခံစာကို ကြည့်ကာ ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။
သူသည် ထန်းထျန်း၏ သေဆုံးမှုအားလုံးကို လင်းရှု၏ အပေါ်သို့ ပုံချထားခဲ့သည်။
လင်းရှုသည် လေယာဉ်ဖြင့် မသွားဘဲ ရှင်းယောင်မြို့မှ ကိုယ်တိုင် ထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားခဲ့ရသည်။
‘ကောင်းကင်ကတောင် ငါ့ကို ကူညီနေတာပဲ၊ သူ တောထဲမှာ သေသွားရင် ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး!’