အခန်း (၇၈) - စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ အကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းဝင်ခွင့် လက်မှတ်!!!
လင်းရှုသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကျန်းလင်း၏ ရင်ဘတ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ကျန်းလင်း၏ သွားများ ကျိုးထွက်သွားပြီး သူ၏ပါးစပ်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လင်းရှုသည် သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ကျန်းလင်းမှာ လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့၏။
မသမာသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုတတ်သူများသည် အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
“လင်းရှု။ သူက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဆရာတစ်ယောက်ပဲလေ။” လော့လီမှာ စိုးရိမ်သွားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ ကျောင်းကသာ လင်းရှုကို အပြစ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါက အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။
“လင်း… လင်းရှု။ မင်းတော့ သေပြီသာမှတ်!” ကျန်းလင်းသည် ခက်ခဲစွာ ထရပ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ၏သွားများ အားလုံး ကျွတ်ထွက်သွားသဖြင့် သူ၏စကားသံမှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။
“မင်းက လင်းရှုလား?” ထိုအချိန်မှာပင် ဖက်ဒရယ် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ လျှောက်လာပြီး လင်းရှုကို မဖော်မရွေသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။” လင်းရှုက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။
သူတို့က တော်တော်လေး ရက်စက်ကြတာပဲ။ ထန်းထျန်းက မိမိကိုယ်ကို ဖောက်ခွဲလိုက်တာဖြစ်သော်လည်း သူတို့က လင်းရှုကို လူသတ်သမားအဖြစ် ပုံဖော်ချင်နေကြသည်။
မြို့ပြ၏ စည်းကမ်းဥပဒေများမှာ အလွန်ပင် တင်းကျပ်လှပြီး လူသတ်ခြင်းမှာ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိထားရပေမည်။
၎င်းမှာ ထောင်ဒဏ် ကျခံရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါတို့ သတင်းရထားတာကတော့ မင်းဟာ လူသတ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့တယ်လို့ သံသယရှိတယ်ဗျ။” ဟု ဖက်ဒရယ် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်က ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့သည် လင်းရှု၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ခတ်ရန်အတွက် အထူး လက်ထိပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။
“ဒီလို အမှိုက်တွေကို ဖမ်းဆီးပြီး ထောင်ထဲ ထည့်ပစ်ရမယ်!!” ကျန်းလင်းက ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။
ရဲစခန်းသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် သူက အနောက်မှ ကြိုးကိုင်လိုက်ရုံဖြင့် လင်းရှုမှာ သေချာပေါက် သေရပေလိမ့်မည်!
ဖက်ဒရယ် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြပြီး အလွန်ပင် အစွမ်းထက်ကြသဖြင့် သာမန် စစ်သည်တော်များမှာ သူတို့လက်မှ မလွတ်နိုင်ကြပေ။
“ခဏလောက် စောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်မှာ ကြယ်တစ်ပွင့် အဆင့် ဂုဏ်ထူးဆောင် တံဆိပ် ရှိပါတယ်၊ လက်ထိပ်မခတ်ဘဲ လုပ်လို့မရဘူးလား?” လင်းရှုက ဖက်ဒရယ် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ကြယ်တစ်ပွင့် အဆင့် တံဆိပ်?!
ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထိုတံဆိပ်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက် ရရှိနိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။ ထိုတံဆိပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသည် အထူးအခွင့်အရေးနှင့် လုပ်ပိုင်ခွင့်များ ရှိကြသည်။
အပြစ်ရှိကြောင်း အတည်မပြုနိုင်သေးမီတွင် သူတို့သည် လက်ထိပ် ခတ်၍မရပေ။
“သူ… သူ ညာနေတာ၊ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြယ်တစ်ပွင့် အဆင့် တံဆိပ် ရှိမှာလဲ?” ကျန်းလင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လင်းရှုကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လင်းရှုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဂဏန်းအတွဲလိုက်တစ်ခုကို ပြောပြလိုက်၏။
ကြယ်တစ်ပွင့် အဆင့် တံဆိပ်၏ အနောက်ဘက်တွင် လင်းရှု အလွတ်မှတ်ထားသော ထူးခြားသည့် နံပါတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
ဖက်ဒရယ် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးသည် လင်းရှု၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ စမတ်စာအုပ်များကို ထုတ်ယူကာ လင်းရှု ပေးသော နံပါတ်ကို ရိုက်ထည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အချက်အလက်များကို ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် မစ္စတာ လင်းရှု။” ဖက်ဒရယ် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းမွန်သွားပြီး လက်ထိပ်များကို ပြန်သိမ်းကာ တောင်းပန်လိုက်ကြတော့သည်။
“သူက ကျွန်တော့်ကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲဖို့ ကြိုးစားနေတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်ဗျ။” လင်းရှုက ကျန်းလင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကြယ်တစ်ပွင့် အဆင့် တံဆိပ် ပိုင်ရှင်ကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲတဲ့ ပြစ်မှုအကြောင်း ခင်ဗျားတို့ သိမှာပါနော်?”
“ဟုတ်ကဲ့ မစ္စတာလင်း၊ ကျွန်တော်တို့ ဒါကို သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပါ့မယ်။” ဖက်ဒရယ် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် ကျန်းလင်းထံသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုလက်ထိပ်များကို ကျန်းလင်း၏ လက်တွင် ခတ်လိုက်ကြတော့သည်။
“ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်တာလဲ! ခင်ဗျားတို့ လူစုတ်တွေ၊ သူကပဲ…” ကျန်းလင်းမှာ မှင်တက်သွားပြီးမှ အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
“ခင်ဗျားက ကြယ်တစ်ပွင့် အဆင့် တံဆိပ် ပိုင်ရှင်ကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲဖို့ ကြိုးစားတယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ သံသယရှိတယ်။” ဖက်ဒရယ် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များက သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြ၏။
ထို့နောက် ကျန်းလင်းကို ကားအတွင်းသို့ တွန်းထည့်လိုက်ကြသည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ၊ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြယ်တစ်ပွင့် အဆင့် တံဆိပ် ရှိမှာလဲ…”
ကျန်းလင်းကို အလွန်လျင်မြန်စွာပင် ခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။
ထိုဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကြောင့် လော့လီ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေခဲ့ရ၏။
“မင်းမှာ တကယ်ပဲ ကြယ်တစ်ပွင့် အဆင့် တံဆိပ် ရှိတာလား?” လော့လီက လင်းရှုကို အံ့သြတကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ကြယ်တစ်ပွင့် အဆင့် တံဆိပ်များတွင် လင်းရှု အတုလုပ်၍ မရသော ထူးခြားသည့် သက်သေခံ နံပါတ်များ ရှိကြသည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကွမ်းမင်း ခံတပ်မှာတုန်းက ရခဲ့တာပါ။” လင်းရှု ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
လော့လီသည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“ဆရာလည်း ကြိုးစားပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းနဲ့ ထန်းမိသားစုက ပတ်သက်နေတာဆိုတော့။”
လင်းရှုသည် ထိုစာရွက်ကို ယူလိုက်ရာ ၎င်းတွင် သူသည် ထန်းထျန်းကို တမင်သက်သက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ဆောင်ပြီး သေဆုံးစေခဲ့ကြောင်းနှင့် အဆုံးသတ်တွင် သူ့ကို ကျောင်းထုတ်ပစ်လိုက်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။
ထိုစကားလုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းရှုသည် သူ၏လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများအတွင်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်လာခဲ့၏။
ထန်းမိသားစု နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပြန်ပြီ!!
“ဆရာ့မှာ တခြား အကယ်ဒမီတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် အနည်းငယ် ရှိပါတယ်၊ မင်း ကျောင်းပြောင်းလို့ ရမလားဆိုတာ ဆရာ ကြိုးစားကြည့်ပေးပါ့မယ်။” လော့လီက သူ၏ မျက်မှောင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျောင်းထုတ်ခံရပြီးနောက် ကျောင်းပြောင်းရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှပြီး မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
သို့သော် သူ၏ နောက်ဆုံးနှစ်ကို မပြီးဆုံးခဲ့ပါက လင်းရှု၏ အနာဂတ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး အခြားကျောင်းများကိုလည်း လျှောက်ထားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အလွန်ဆုံးရှိရင် စစ်တပ်ထဲပဲ ဝင်လိုက်တော့မယ်။” ဟု လင်းရှုက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။” ထိုအချိန်မှာပင် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လော့လီနှင့် လင်းရှုတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မုတ်ဆိတ်ဖြူများရှိသော အဘိုးအို တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ခင်ဗျားလား?”
ထိုလူမှာ မစ္စတာရီ ဖြစ်သည်၊ သူသည် စင်မြင့်ထက်တွင် ထိုင်ကာ လင်းရှုကို တစ်ချိန်လုံး အာရုံစိုက်နေခဲ့သူ ဖြစ်၏။
“မစ္စတာရီ။” လော့လီက သူ့ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ရော့။” မစ္စတာရီက နီရဲသော စာအိတ်တစ်အိတ်ကို လင်းရှုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
လင်းရှုမှာ သံသယဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းကို ယူလိုက်သည်။ ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ကျောင်းဝင်ခွင့် လက်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရ၏။
ကျောင်းဝင်ခွင့် လက်မှတ်တစ်ခုလုံးမှာ ထူးခြားသော ကုန်ကြမ်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရပြီး ထွင်းထုထားသော အမှတ်အသားများနှင့် စာသားများမှာ အလွန်ပင် ရှေးကျလှသည်။
သို့သော် အလယ်ရှိ ရွှေရောင်စာလုံးများက ၎င်းမှာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့သည်။
“စိတ်ဝိညာဉ်… စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ အကယ်ဒမီ (Sacred Region Academy) လား?” လင်းရှုက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
အရင်က အခြားစစ်သားများနှင့် စကားပြောစဉ်တွင် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အကယ်ဒမီသို့ ဝင်ရောက်ရန် မည်မျှအထိ ခက်ခဲကြောင်း သူတို့ ပြောဖူးသည် မဟုတ်ပါလား?
ထို့နောက် သူသည် အရင်က မိန်းကလေးကို သတိရသွားသည်၊ သူမက သူမသည် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ အကယ်ဒမီမှ ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်၊ ဤနေရာများလား?
“အင်း၊ ဟုတ်ပါတယ်။ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ အကယ်ဒမီပဲ။ ဒီကာလအတွင်းမှာ ငါ မင်းကို အကဲခတ်နေခဲ့တာ၊ မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ အကယ်ဒမီကို တက်ဖို့ သေချာပေါက် အရည်အချင်း ပြည့်မီပါတယ်။” မစ္စတာရီက သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။
လော့လီမှာမူ တစ်နေ့တည်းတွင်ပင် အံ့သြစရာများစွာကြောင့် မှင်တက်နေခဲ့ရသည်။ ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် အကယ်ဒမီအားလုံးတွင် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှသော ဤကျောင်းအကြောင်း ကြားဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ အမြဲ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊ အမှန်တကယ် ထိုကဲ့သို့သော အကယ်ဒမီ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း!
ဆရာအားလုံးမှာ မစ္စတာရီအပေါ် ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ ရိုသေနေကြသလဲဆိုသည်ကိုလည်း သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ရသည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ကျောင်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီလေ…” လင်းရှုက ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ အကယ်ဒမီမှာ အထူးလုပ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်၊ မင်း ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေစရာ မလိုဘူး။ မင်းရဲ့ အင်အားနဲ့ဆိုရင် ဒီကျောင်းကနေ ဘွဲ့ရဖို့တောင် မလိုပါဘူး။ ကိုးလပိုင်းရဲ့ ပထမဆုံးနေ့ကျရင် အဲဒီကို တိုက်ရိုက် သွားရောက် သတင်းပို့လိုက်ပါ။”
ယခုမှာ ခုနစ်လပိုင်း ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် အချိန်မှာ အတော်ပင် ကွက်တိဖြစ်နေပြီး သူ့တွင် တစ်လကျော်ကျော်မျှ အချိန်ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား?
“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် သွားပါ့မယ်။” လင်းရှုသည် ကျောင်းဝင်ခွင့် လက်မှတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်တော့သည်။
‘၎င်းမှာ လူတွေ ပြောလေ့ရှိတဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘာမှ မရဘဲ၊ မမျှော်လင့်ဘဲ အခွင့်အရေး ရလာတာမျိုးလား?’
သို့သော် သေချာသောအရာတစ်ခုမှာ လင်းရှုသည် သာမန်လူတစ်ယောက်မှ မရောက်ဖူးသော နေရာတစ်ခုသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်!