အခန်း (၇၁) - နှစ်ယောက်တစ်ယောက်
“ဟေး၊ ဒါက သုံးယောက်ယှဉ်ပြိုင်ရတဲ့ပွဲလား။” လင်းရှု ကြည့်လိုက်ရင်း ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူက တကယ်ကို ‘ကံကောင်း’ လွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။
“ကျန်းထောင်နဲ့ ကျူးကျွင်းလား။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားစာရင်းမှာ အဆင့် ၁၀ နဲ့ ၁၂ ချိတ်ထားတဲ့လူတွေ မဟုတ်လား။” ယန်ထျန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဒါကတော့ နည်းနည်း အခက်တွေ့ရမယ့်ပုံပဲ…”
“သုံးယောက်ယှဉ်ပြိုင်ရတဲ့ပွဲပဲလေ။ သူတို့က ငါ့ကိုအရင်ဆုံး ဝိုင်းထုတ်ကြမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။” လင်းရှု မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ယန်ထျန်းက လင်းရှုကို ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်ဟ။”
“ငါကြားတာတော့ အဲဒီနှစ်ယောက်က တော်တော်လေး ရင်းနှီးကြတယ်တဲ့။ ဒီသုံးယောက်ပြိုင်ပွဲက နှစ်ယောက်တစ်ယောက် တိုက်ပွဲ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။”
နှစ်ယောက်တစ်ယောက်လား။ အကယ်၍ သူတို့က ရဲ့ဂူလင်းလောက် အစွမ်းမထက်ဘူးဆိုရင် လင်းရှု ကိုင်တွယ်နိုင်လောက်ပါသည်။
သူ အခုလေးတင် သင်ယူထားတဲ့ စွမ်းရည်အသစ်နဲ့ သိပ်မရင်းနှီးသေးပေမဲ့၊ အဲဒါရဲ့ အစွမ်းကတော့ လုံလောက်မှာဖြစ်ပြီး အဆုံးသတ်တိုက်ကွက်အနေနဲ့ အသုံးပြုနိုင်မှာပါ။
အချိန်ရသေးတာမို့ လင်းရှုဟာ မနီးမဝေးက ကွင်းပြင်ထဲမှာ လှံကို ဝှေ့ယမ်းလေ့ကျင့်နေလိုက်သည်။
ခွန်အားတွေ တိုးလာတာနဲ့အမျှ ‘ငွေရောင်မသေမျိုးလှံ’ ဟာ သူ့လက်ထဲမှာ ပိုပြီး ပေါ့ပါးလာသလို ခံစားရသည်။
“မင်းက လင်းရှုလား။”
ခဏအကြာမှာတော့ လူတစ်ယောက် လျှောက်လာပြီး လင်းရှုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
လင်းရှု ဘေးကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာတဲ့လူတစ်ယောက်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
လင်းရှု သတိထားမိတာကတော့ အဲဒီလူရဲ့ လက်ထဲက လှံပဲ ဖြစ်သည်။ နေရောင်အောက်မှာ အေးစက်စူးရှတဲ့ အလင်းတွေ ထွက်ပေါ်နေ၏။
“ငါ့နာမည် မာလုံ။ မင်း နောက်တစ်ဆင့် တက်နိုင်ပါစေလို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ဘယ်သူက တကယ့် လှံဘုရင်လဲဆိုတာ ငါပြပေးမယ်!” ထိုလူက ထောင်ထောင်လွှားလွှား ပြောလိုက်သည်။
“ငါ နိုင်မှာပါ။ တကယ်လို့ မင်းနဲ့ ငါနဲ့ တွေ့ခဲ့ရင် လှံသိုင်းပညာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါပြပေးမယ်။” လင်းရှုကလည်း အားမနာတမ်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“တော်တော် မောက်မာတာပဲ!” မာလုံက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက လှံသိုင်းကို လေ့ကျင့်လာသူဖြစ်လို့ လင်းရှုကို ရှုံးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ နေ့လယ်စာစားပြီး တစ်နာရီကျော်ကြာ အနားယူပြီးနောက်မှာတော့ ပြိုင်ပွဲက ပြန်စပါပြီ!
အရင်လိုပဲ လင်းရှုရှိတဲ့ စင်မြင့်မှာ ပရိသတ် အများဆုံး ဖြစ်နေဆဲပါ။
“အို၊ စင်မြင့်ကို စားမယ်ဆိုတဲ့လူ၊ ဘာလို့ ဒီကို ပြန်ရောက်လာတာလဲ။” ယန်ထျန်းက စောစောက ကျောင်းသားကို ထပ်တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဟွန်း၊ အရင်တစ်ခေါက်က ရဲ့ဂူလင်း ပေါ့ဆသွားလို့ပါ။” ထိုကျောင်းသား မျက်နှာပျက်သွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ စင်ပေါ်ကို ဆက်ကြည့်နေသည်။ “ဒီတစ်ခါတော့ သူ သေချာပေါက် ရှုံးမှာ ငါယုံကြည်တယ်။”
“တကယ်လို့ သူနိုင်ရင်ကော။ မင်း စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။” ယန်ထျန်းက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။
“သူသာ ထပ်နိုင်ရင် ငါ ကိုယ်လုံးတီး ပြေးပြမယ်!” ထိုကျောင်းသားက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ပြိုင်ပွဲစတင်ခဲ့ပြီး လင်းရှုဟာ ‘ငွေရောင်မသေမျိုးလှံ’ ကို ကိုင်ပြီး စင်ပေါ်တက်လာခဲ့သည်။
လင်းရှု စင်ပေါ်တက်လာတာနဲ့ ရုတ်တရက် အားပေးသံတွေ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
“ဟဲဟဲ၊ တော်တော် ဂုဏ်ယူနေတဲ့ ပုံပဲ။” ကျန်းထောင်က ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ အရပ်သိပ်မရှည်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။
ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အထင်သေးရင်တော့ မှားသွားပါလိမ့်မယ်။
သူ့လက်မှာ သံမဏိလက်သည်းခွံကို ဝတ်ထားပြီး အဲဒါက သူ့ရဲ့လက်နက်ဆိုတာ ထင်ရှားနေပါတယ်။
နောက်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျူးကျွင်းကတော့ အနည်းငယ် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်ရှိပြီး သူ့ရဲ့လက်နက်ကတော့ တုတ်ရှည်တစ်ချောင်း ဖြစ်ပါတယ်။
အခုအချိန်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက လင်းရှုကို ကြည့်နေကြပြီး ယန်ထျန်း ခန့်မှန်းခဲ့သလိုပဲ လင်းရှုကို အရင်ဆုံး ဝိုင်းတိုက်ဖို့ ပြင်နေကြတာ သိသာနေပါတယ်။
“ပြိုင်ပွဲ… စတင်မယ်!”
ဒိုင်လူကြီး အော်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီလူနှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းရှုဆီ ပြေးဝင်လာကြပါတော့တယ်။
ရှု ရှု ရှု ——
ပိန်ပိန်ပါးပါး ကျန်းထောင်က တော်တော်လေး မြန်ပါတယ်။ သူက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လင်းရှုအနား ရောက်လာပြီး ညာဘက်လက်က လက်သည်းတွေနဲ့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပါတယ်။
“‘လက်သည်းကိုးခုသတ်ဖြတ်ခြင်း’!!!”
ကျန်းထောင်ဟာ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူ့ရဲ့စွမ်းရည်ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ လက်သည်းတွေမှာ အနက်ရောင် အရိပ်အယောင်တွေ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း လင်းရှုဟာ သူ့ရဲ့လှံ တုန်ခါသွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ပြီးတော့ အဲဒီ လက်သည်းက ထွက်လာတဲ့ အနက်ရောင် ဓာတ်ငွေ့တွေက လင်းရှုကို စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ခံစားချက်မျိုး ပေးနေသည်။
ကျန်းထောင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်နေချိန်မှာပဲ ကျူးကျွင်းက တုတ်ရှည်ကြီးကို လေထဲမှာ ဝှေ့ယမ်းပြီး ရိုက်ချလိုက်ပါတော့တယ်။
“ယုတ်မာလိုက်တာ၊ နှစ်ယောက်ပေါင်း တိုက်နေကြတယ်!” ယန်ထျန်း ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားစာရင်းမှာ အဆင့် ၁၀ နဲ့ ၁၂ ဖြစ်ပေမဲ့၊ နှစ်ယောက်ပေါင်း တိုက်ခိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ရဲ့ဂူလင်းတစ်ယောက်တည်းကို ရင်ဆိုင်ရတာထက် ပိုပြီး ခက်ခဲပါတယ်။
“ယုတ်မာတယ်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ ဒါက နည်းဗျူဟာဟ!” ဘေးက ကျောင်းသားကတော့ ဂုဏ်ယူနေတဲ့ ပုံစံပါ။
“သူပြောတာ မှန်တယ်၊ သုံးယောက်ပြိုင်ပွဲမှာ ဆက်တိုက်နိုင်ဖို့ဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်ကို အရင် ဖယ်ထုတ်ပစ်ရမှာပဲ။” လော့လီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ လင်းရှုဟာ အဲဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရပါပြီ။
ကြည့်ရှုတဲ့ နေရာမှာတော့ မစ္စတာရီဟာ လင်းရှုကို ဆက်ပြီး အာရုံစိုက်နေဆဲပါ။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပဲ လင်းရှုဟာ ပိုပြီး အားကောင်းလာသလို ခံစားရလို့ သူ အံ့သြနေမိသည်။
သူရထားတဲ့ သတင်းတွေအရ လင်းရှုက အောက်ခြေအဆင့်မှာပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ။ ဒီကာလတိုလေးအတွင်းမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အင်အားကို ဒီလောက်အထိ ပြောင်းလဲစေခဲ့တာ ဘာများပါလိမ့်။
ဒါက သူ့ကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစေပါတယ်။
ရှု ရှု ရှု ——
အဲဒီအချိန်မှာ လင်းရှုက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရင်း၊ လက်ကို အားနဲ့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ငွေရောင်လှံကနေ မီးတောက်ငှက်အချို့ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
ပွဲစဉ်တိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာမို့ အဲဒီလူနှစ်ယောက်ဟာ လင်းရှုရဲ့ အရင်ပွဲကို ကြည့်ထားပုံရပြီး လှံမှာ မီးတောက်တွေ ဝန်းရံလာတာ မြင်တာနဲ့ ချက်ချင်း ရှောင်လိုက်ကြပါတယ်။
“အလကားပဲ၊ ငါတို့ မင်းရဲ့ တိုက်ကွက်တွေကို လေ့လာထားပြီးသား။ မင်း သေချာပေါက် ရှုံးမှာ!” ကျန်းထောင်က ပိန်ပေမဲ့ တော်တော်မြန်ပါတယ်။ သူက မီးတောက်ငှက်တွေကို ရှောင်လိုက်ပြီး လင်းရှုကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ‘နှင်းဆီမုန်တိုင်း’ က မြန်ကောင်းမြန်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို နှိမ်နင်းဖို့ နည်းလမ်းရှိတယ်!” ကျူးကျွင်းက ခနဲ့လိုက်သည်။
အဲဒီလူနှစ်ယောက်ဟာ ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်လိုက်ပြီး မီးတောက်ငှက်တွေ ပျောက်သွားတာနဲ့ လင်းရှုဆီကို ထပ်ပြေးဝင်လာကြသည်။
လင်းရှု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ စောစောက တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ့ရဲ့ လက်မောင်းနဲ့ လည်ပင်းနားမှာ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရသွားခဲ့၏။
“ငါ့ရဲ့ အားအကောင်းဆုံး စွမ်းရည်ကို ပြမယ်—— ‘ကောင်းကင်ကို ခွဲခြမ်းခြင်း’!!!” ကျန်းထောင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ကာ လင်းရှုဆီ ပြေးဝင်လာသည်။ သူ့လက်ပေါ်မှာ အဖြူရောင် ဓာတ်ငွေ့တွေ အမြောက်အမြား ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လေထုက ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။
“‘လေပြင်းမုန်တိုင်း’!!!” ကျူးကျွင်းက တုတ်ရှည်ကို ကိုင်ပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ကျယ်လောင်တဲ့ မြည်ဟည်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေဟာ လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒုက္ခပဲ၊ နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့ရဲ့ အားအကောင်းဆုံး စွမ်းရည်တွေကို သုံးနေကြပြီ…” ယန်ထျန်း လက်နဲ့ မျက်လုံးကို ကာထားလိုက်မိသည်။ လေပြင်းတွေကြောင့် ဖုန်တွေ ထလာပြီး သူ မျက်လုံးတောင် သေချာ မဖွင့်နိုင်တော့ပါဘူး။