အခန်း (၆၉) - ရင်းမြစ်စွမ်းအင်၏ အဆင့်မြင့်အသုံးချမှု - နယ်ပယ်။

ဒိုင်လူကြီးက သူအနိုင်ရကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်ကို ကြားရသောအခါ လင်းရှုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သည်။

‘ဒေါသအမျက်’ အခြေအနေ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ ငါးမိနစ်ခန့် ကြာမြင့်မည့် ထိုပင်ပန်းမှုကြောင့် လင်းရှုမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် လှံကို အားပြုကာ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းမတ်လိုက်ရ၏။

“သေစမ်း!”

ထိုအချိန်မှာပင် လင်းရှုသည် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရဲ့ဂူလင်းသည် အနက်ရောင် အဝိုင်းပုံစံ အရာဝတ္ထုငယ်တစ်ခုကို မိမိထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ရှောင်ကြ!” ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒိုင်လူကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ကြည့်ရှုသည့် နေရာရှိ ဆရာများနှင့် လူများအားလုံးမှာလည်း မျက်နှာပျက်သွားကြ၏။ သူတို့ လှုပ်ရှားရန် မပြင်နိုင်ခင်မှာပင် မစ္စတာရီက စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူသည် စင်မြင့်ကို ရိုက်ကာ ပျံတက်သွားခဲ့၏။

ရှု ——

သူသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်သော အလျင်ဖြင့် စင်မြင့်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည့် အရိပ်တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေသည်။

ဝုန်း ——

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ပြင်လုံး တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။ ပေါက်ကွဲမှုနှင့် အနီးဆုံးရှိ ကျောင်းသားများမှာလည်း လွင့်စင်ထွက်ကုန်ကြ၏။

စင်မြင့်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။

“မင်း သေပြီ။ မင်း သေပြီ။” ရဲ့ဂူလင်းသည် ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ရူးသွပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ရယ်မောနေခဲ့သည်။

အမ် (၁၂) လက်ပစ်ဗုံးဆိုသည်မှာ သေးငယ်သော ဗုံးအမျိုးအစား ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲအား ရှိသည်။ ဤအရာမှာ အလွန်ကြည့်ရဆိုးရုံသာမက မြို့အတွင်း၌ ဝယ်ယူရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရဲ့ဂူလင်း၏ အဝတ်အစားများမှာ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် အလွန်ပင် နွမ်းဖတ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း သွေးများ စွန်းထင်နေကာ ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိသွားခဲ့သည်။

“ဆေးတပ်သားတွေကို ခေါ်ကြစမ်း!!!”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ အခြေခံစစ်သည်‌တော်များ သို့မဟုတ် အကြိုစစ်သည်‌တော်များသာ ဖြစ်ကြသဖြင့် အလွန်အားနည်းကြသည်။ ကျောင်းသားအများအပြားမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားကြ၏။

ရဲ့ဂူလင်းသည် သူ၏ရှေ့မှ ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထူထဲလှသော ဖုန်မှုန့်များ ကွယ်ပျောက်သွားသောအခါ လင်းရှုသည် ဒဏ်ရာအနာတရ မရှိဘဲ မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“လူငယ်လေး။ မင်း လွန်သွားပြီ။” မစ္စတာရီသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း ရဲ့ဂူလင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သေချာ ကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက မစ္စတာရီကို ဗဟိုပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ဝေဝါးနေသည်ကို သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကာကွယ်ရေး အတားအဆီးကိုမူ မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ကြပေ။

၎င်းမှာ ရင်းမြစ်စွမ်းအင်၏ အဆင့်မြင့်အသုံးချမှု ဖြစ်သော ‘နယ်ပယ်’ ပင် ဖြစ်သည်။

သာမန်အားဖြင့် အဆင့် ၁ မှ ၃ အထိရှိသော စစ်သည်တော်များသည် ကြေးရောင်နှင့် ငွေရောင်စွမ်းရည်များကို စတင် လေ့ကျင့်ကြရသည်။ အဆင့် ၄ မှ ၆ အထိရှိသော စစ်သည်တော်များမှာမူ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းရည်များကို လေ့ကျင့်နိုင်ကြ၏။ အဆင့် ၆ ကျော်သွားပါက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရင်းမြစ်စွမ်းအင်များမှာ ပြင်ပသို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံ အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ တိုက်ခိုက်မှု အမျိုးမျိုးကို ကာကွယ်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ခင်ဗျား…” ရဲ့ဂူလင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ သူသည် လူအမဟုတ်သဖြင့် မိမိရှေ့မှ လူမှာ သေချာပေါက် အဆင့် ၆ သို့မဟုတ် ထို့ထက်မြင့်သော စစ်သည်တော် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

သူသည် ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် မူးမေ့ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့တော့သည်။

“မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား။” မစ္စတာရီက လှည့်ကာ လင်းရှုကို မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။” လင်းရှုက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူသည် အခုထက်ထိ ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ထိုလူသာ ရုတ်တရက် ပေါ်မလာခဲ့လျှင် သူသည် သေဆုံးသွားနိုင်သလို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားနိုင်ပေသည်။

မစ္စတာရီက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်။”

သူသည် လင်းရှု၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး လင်းရှု မှင်တက်နေစဉ်မှာပင် ခြေထောက်ကို အားပြုကာ ကြည့်ရှုသည့် နေရာသို့ ပြန်လည် ပျံတက်သွားခဲ့တော့သည်။

“ဆေးတပ်သား။ ဆေးတပ်သား!” ကျန်းလင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော ရဲ့ဂူလင်းကို မြင်သောအခါ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရဲ့ဂူလင်းကို ဤအခြေအနေအထိ တွန်းပို့ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် လင်းရှုမှာ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဆိုးရွားဆုံးအချက်မှာ သူသည် ထန်းမိသားစုကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိတော့ခြင်းပင်။

“ဒါ ခင်ဗျားကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို ငါကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်မယ်။” ထိုအချိန်မှာပင် ထန်းထျန်းသည် ကျန်းလင်း၏ နောက်ကွယ်မှ ပေါ်ထွက်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မစ္စတာရီ။ ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား။” ကြည့်ရှုသည့် နေရာရှိ ဆရာများမှာ မစ္စတာရီထံသို့ လာရောက်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းကြ၏။

“ငါ့ကို ဘာမှမဖြစ်ဘူးလားလို့ မေးမယ့်အစား ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကျောင်းသားတွေကို သွားကြည့်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။” မစ္စတာရီသည် ဆရာအားလုံးကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆရာများမှာ သူ၏စကားကြောင့် ချွေးစေးများ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် ရိုသေကိုင်းညွတ်သွားကြပြီး “ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ခင်ဗျား ပြောတဲ့အတိုင်းပါပဲ…”

“လင်းရှု။ မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ ဆေးခန်း သွားဖို့ လိုမလား။” လော့လီသည် ပျက်စီးနေသော စင်မြင့်ပေါ်မှ လျှောက်လာသည့် လင်းရှုကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး။” လင်းရှုက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း နောက်ထပ် တိုက်ပွဲများအတွက် သူ မကြာခင် ပြန်လည် ပြင်ဆင်ရပေလိမ့်မည်။

“ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေတွေကြောင့် နောက်ထပ် တိုက်ပွဲတွေကို ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ပါတယ်ဗျာ။”

ထိုအချိန်မှာပင် ကြေညာချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လင်းရှုမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ သူ အနားယူရန် အချိန်ရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရဲ့ဂူလင်း၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ဟိုးဟိုးကျော်ကျော် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ကျောင်းသား ရာဂဏန်းခန့် ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့သည်။

“တောက်။ ငါတော့ သေမလို ထိတ်လန့်သွားတာပဲ။ ရဲ့ဂူလင်းက ဗုံးသုံးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။ ရှင်းယောင်ရဲ့ ကျားသစ်ဆိုတာ အလကားပဲ။ သူက လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ပါပဲ။” ယန်ထျန်းက လျှောက်လာပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်မှာလည်း ဒိန်းဒိန်းတုန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝင်ပြီး ရှေ့ဆုံးကို မရောက်ခဲ့လျှင် သူလည်း ဒဏ်ရာရသွားနိုင်ပေသည်။

အခြေအနေမှာ ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်၏။

“နောက်တစ်ဆင့် တိုက်ပွဲတွေကို နေ့လယ်ပိုင်းမှ စပါမယ်။ အရင် အနားယူလိုက်ပါဦး။” လော့လီသည် လင်းရှု ပင်ပန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကို ဘေးသို့ တွဲကူသွားခဲ့သည်။

“ဒါနဲ့ စောစောက လူက ဘယ်သူလဲ။” လင်းရှုသည် မိမိရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ရင်းမြစ်စွမ်းအင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အတားအဆီးကို သုံးကာ ပေါက်ကွဲမှုကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည့် အဘိုးအိုကို သတိရသွားသည်။

“မစ္စတာရီလား။” ထိုလူအကြောင်း ပြောသောအခါ လော့လီ၏ အသံမှာ တိုးညှင်းသွားခဲ့ရသည်။

“သူက နာမည်ကြီးကျောင်းတွေထဲက ကျောင်းတစ်ကျောင်းရဲ့ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက်လေ။ သူ ဒီမှာ ရှိနေတာ ကြာပြီ။ မင်းရဲ့ အရင် တိုက်ပွဲတွေကိုလည်း သူ ကြည့်နေတာ။”

“နာမည်ကြီးကျောင်း ဟုတ်လား။”

“သူ ဘယ်ကျောင်းကလဲဆိုတာတော့ ငါ သေချာ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက အကြီးဆုံး ကျောင်းငါးကျောင်းထဲက တစ်ကျောင်းရဲ့ အကြံပေး ဖြစ်မှာပါ။” လော့လီက ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လော့လီသည် ကျောင်းသို့ လာရောက်သူများအကြောင်းကို သေချာ မသိသော်လည်း ကြည့်ရှုသည့် နေရာရှိ ကျောင်းအာဏာပိုင်များ၏ တုံ့ပြန်မှုအရ မစ္စတာရီမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

လင်းရှုသည် အနားယူသည့် နေရာတွင် လဲလျောင်းနေရင်း စောစောက မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။

‘ဒါက အဆင့်မြင့် စစ်သည်တော်တစ်ဦးရဲ့ အင်အားပေါ့။ အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ ရင်းမြစ်စွမ်းအင်တွေပဲ။ အခုထက်ထိ ငါ့ကို ရိုက်ခတ်နေတုန်းပဲ။’

‘ငါ့ရဲ့ စနစ်ထဲမှာ စွမ်းရည်တွေ နည်းလွန်းသေးတယ်။ ‘ဖီးနစ်အရှိန်အဝါ’ ကလွဲရင် ငါ အကြိမ်ကြိမ် သုံးနေတဲ့ ‘နှင်းဆီမုန်တိုင်း’ ပဲ ရှိတယ်။ သတိထားတတ်တဲ့ လူတွေဆိုရင် အဲဒါကို ဘယ်လို ကာကွယ်ရမလဲဆိုတာ သိသွားကြလိမ့်မယ်။’

‘ငါသာ လှံသိုင်းစွမ်းရည်တစ်ခု ရခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။’

သူသည် ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး စနစ်၏ ကံစမ်းမဲနှိုက်သည့် နေရာသို့ တစ်ဖန် ဝင်လိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကံစမ်းမဲ ဘီးပေါ်ရှိ အရာများမှာ သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့တော့သည်။