အခန်း (၅၉) - အလွန်စိုးရိမ်ရသော အခြေအနေ - 'နှင်းဆီမုန်တိုင်း၏ နက်ရှိုင်းသောစိတ်အာရုံ!'
ဧရာမ ဓားနက်ကြီးရဲ့ ဓားသွားပေါ်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။
လေထုကို ခုတ်ဖြတ်သွားတဲ့ အသံတွေကလည်း အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေတုန်းပါပဲ။
နံရံကို မှီပြီး အားပြုရပ်နေရတဲ့ လင်းရှုကို ကြည့်ပြီး ကျိုးတျောင်ယွီဟာ ယုတ်မာတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။
အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ!
လင်းရှုဟာ ပြေးဝင်လာတဲ့ ကျိုးတျောင်ယွီကို ကြည့်ပြီး သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်နဲ့ လှံတံကို ပိုပြီး ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းငါးချောင်းဟာ သံမဏိတွေလိုပဲ လှံတံကို မြဲမြဲမြံမြံ ဖမ်းဆုပ်ထားပါတယ်။
သူ သေလို့မဖြစ်ဘူး၊ ဒီနေရာမှာ သူ လုံးဝ အသေမခံနိုင်ဘူး!
ပြင်းပြတဲ့ အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်ကြောင့် လင်းရှုရဲ့ သွေးတွေဟာ စတင် ဆူပွက်လာပါတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျိုးတျောင်ယွီရဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဟာ လင်းရှုရှေ့ကို ရောက်ရှိလာပါပြီ။ ဓားနက်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အားကုန်ဆုပ်ကိုင်ထားတာကြောင့် သူ့ရဲ့ လက်ဖျံကြောတွေဟာလည်း ဖုဖောင်းထွက်နေပါတယ်။
သူ့ကို ဗဟိုပြုပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ လေဝဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသလို မြေပြင်ပေါ်က ဖုန်မှုန့်တွေလည်း လွင့်စင်ကုန်ပါတယ်။
ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ ဖိအားကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အဝေးမှာရှိနေတဲ့ လီယီနဲ့ တခြားသူတွေတောင် အသက်ရှူရတာ ကျပ်တည်းလာသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
လင်းရှုရဲ့ မျက်ဝန်းတွေဟာ စူးရှသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပါတယ်။
လေလှိုင်းတွေ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရောယှက်သွားတဲ့အချိန်မှာ တောက်ပတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
ဩော်... ဟုတ်သားပဲ၊ ဒါက အရင်က သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အရာပဲ...။
ကျိုးတျောင်ယွီ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ လင်းရှုရဲ့ မျက်နှာမှာ အံ့သြသွားတဲ့ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာတာကို မြင်တော့ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပါတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီကောင်တော့ အသားစ ဖြစ်တော့မှာပဲ!!!
"ရှောင်လိုက်တော့! လင်းရှု!!!" လီယီက အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ချက်သာ ထိသွားရင်တော့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ အရိုးတွေ အကုန်ကြေမွသွားမှာ သေချာပါတယ်!!!
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရှုဝမ်ကတော့ ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လင်းရှုက... ပြုံးနေသလိုမျိုး သူ ခံစားလိုက်ရလို့ပါ။
"တကယ့် 'နှင်းဆီမုန်တိုင်း' ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ မင်းကို ငါပြမယ်" လင်းရှု ဟိန်းဟောက်လိုက်ပါတယ်။ သူဟာ ရှောင်မနေတော့ဘဲ လှံနဲ့ တည့်တည့်ကိုပဲ ပြန်လည်ထိုးနှက်လိုက်ပါတော့တယ်!
ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး လူတိုင်းဟာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ မြောက်များလှတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
လေထဲမှာ ဓားကို မြှောက်ပြီး ခုတ်ချဖို့ ပြင်နေတဲ့ ကျိုးတျောင်ယွီဟာ ကျယ်လောင်တဲ့ 'ဘုန်း' ဆိုတဲ့ အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်တွေက လေထဲမှာပဲ ရှိနေတုန်းဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာတော့ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေပါတော့တယ်။
"ဒါက ဘယ်လို စွမ်းရည်မျိုးလဲ!?" ကျိုးတျောင်ယွီရဲ့ လက်တွေဟာ အေးခဲသွားသလို ဖြစ်နေပြီး ဓားနက်ကြီးကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကာ ခုတ်ချဖို့ အနေအထားအတိုင်း ရှိနေပါတယ်။
"'နှင်းဆီမုန်တိုင်းရဲ့နက်ရှိုင်းသောစိတ်အာရုံ!'" လင်းရှုက အေးစက်စက်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးတျောင်ယွီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားပြီးနောက်မှာတော့ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
ကျိုးတျောင်ယွီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ လှံချက်ဒဏ်ရာတွေ ပေါ်လာပါတော့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲ့ဒီဒဏ်ရာတွေထဲကနေ သွေးတွေကလည်း ပန်းထွက်လာပါတယ်။
"ဒေါင်~~~"
"အဆင့် ၃ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်။ သင် ရရှိတဲ့ အတွေ့အကြုံမှတ်ကတော့..."
လင်းရှုဟာ သူ့ခေါင်းထဲက အသံကို ဆုံးအောင် မနားထောင်နိုင်ခင်မှာပဲ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြာဝေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို တိုက်ရိုက် လဲကျမေ့မြောသွားပါတော့တယ်။
ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားလဲ သူ မသိရပါဘူး။ လင်းရှု သိလိုက်ရတာကတော့ သူ့ခေါင်းထဲမှာ နာကျင်နေတာပါပဲ။ သူ ခေါင်းကို အားကုန်ခါလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူက အခန်းတစ်ခုထဲမှာ လဲလျောင်းနေဆဲပါ။
သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တော့ ဒီအခန်းထဲက အပြင်အဆင်တွေက အတော်လေး ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရပါတယ်။
"ဟင်? လင်းရှု... မင်း နိုးလာပြီလား?" အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဘေးကနေ ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ သူ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တော့... ဒါ လီယီ မဟုတ်လား?
ဩော်... ဟုတ်သားပဲ၊ သူ ကျိုးတျောင်ယွီကို သတ်လိုက်တာလေ။ 'ဒေါသအမျက်' စွမ်းရည်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေရယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ရာတွေရယ်ကြောင့် သူ မေ့လဲသွားခဲ့တာပါ။
နေပါဦး... ကျိုးတျောင်ယွီကို သတ်လိုက်လို့ သူ အတွေ့အကြုံမှတ် ဘယ်လောက်တောင် ရသွားပါလိမ့်?
သူက အလိုအလျောက်ပဲ အချက်အလက်ပြဇယားကို ခေါ်ယူကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပိုင်ရှင် - လင်းရှု
အဆင့် - ၁၅
အတွေ့အကြုံ - ၈၅,၉၉၄ (နောက်တစ်ဆင့်တက်ဖို့ ၃,၅၉၉,၉၈၄ မှတ် လိုအပ်သည်)
ခွန်အား - ၁၄၈
ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု - ၈၉
အလျင် - ၆၅
စွမ်းရည် - ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သောမျက်လုံး၊ ဒေါသအမျက်
ဒေါသစုဆောင်းမှု - ၀/၁၀၀
စုစုပေါင်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် - ၁,၂၄၉
အပိုမှတ် - ၁၅
"ဟားဟားဟား... အဆင့် ၁၅၊ နောက်ဆုံးတော့ ငါ အဆင့် ၁၅ ကို ရောက်သွားပြီဟေ့!" လင်းရှုဟာ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ခုန်ပေါက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
ဒီလောက်အထိ အချိန်အတော်ကြာ ကြိုးစားခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူဟာ ဒီမျဉ်းကွေးကို နောက်ဆုံးမှာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အချက်အလက်ပြဘုတ်ရဲ့ ဘေးနားမှာ အသိပေးချက် သင်္ကေတလေးတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်နေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
သူ မကြည့်ရသေးတဲ့ အသိပေးချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးပုံပါပဲ။
"လင်းရှု... သူ ရူးသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?" ဒါကို ကြည့်နေတဲ့ လီယီဟာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
"အဟမ်း... အဟမ်း" လင်းရှုက ဘေးက လီယီကို သတိထားမိသွားပြီး ချက်ချင်းပဲ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "လီယီ... ငါတို့ အခု လေယာဉ်ပေါ် ရောက်နေပြီလား?"
"အင်းလေ၊ မင်း တစ်နေ့လုံး အိပ်ပျော်နေတာ" လင်းရှု ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတာကို မြင်တော့ လီယီက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
"လင်းရှု? သူ နိုးလာပြီလား?" အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အလိုအလျောက်တံခါး ပွင့်သွားတဲ့အသံနဲ့အတူ ရှုဝမ်က တိုက်ရိုက်ဝင်လာပြီး အံ့သြတကြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
"အင်း ဟုတ်တယ်"
"ငါတို့ အခု အပြန်လမ်းမှာ ရောက်နေပြီ၊ မကြာခင် ရှင်းယောင်မြို့ကို ရောက်တော့မယ်။ မင်းရဲ့လက်နက်နဲ့ စက်ရုပ်ကတော့ အပြင်မှာ ရှိတယ်။" ရှုဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သူ့အိတ်ထဲက ငွေရောင်ကတ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ကာ လင်းရှုကို ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ဒါက..." လင်းရှု ကတ်ပြားကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားပါတယ်။
"ဒါက 'Shadow' နဲ့ 'ကျိုးတျောင်ယွီ' တို့ကို သတ်လိုက်လို့ မင်းရတဲ့ ဆုကြေးငွေပါ။ ငါ မင်းကိုယ်စား လျှောက်ထားပေးခဲ့လို့ အတည်ပြုချက် ရလာတာ။ အထဲမှာ အဖွဲ့ချုပ်သုံးဒင်္ဂါး ၃ သန်း ရှိတယ်" လို့ ရှုဝမ်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
၃ သန်းတောင်!?
လင်းရှု အတော်လေး အံ့သြသွားမိတယ်၊ ပြီးမှပဲ အဲ့ဒီလူနှစ်ယောက်က အဖွဲ့ချုပ်အစိုးရက ဆုငွေထုတ်ထားတဲ့ စစ်သည်တော်တွေဆိုတာ သတိရသွားပါတယ်။
ဒီပိုက်ဆံနဲ့ဆိုရင် သူ ကိရိယာအသစ်တွေ ဝယ်လို့ရပြီပေါ့။
"ဒါနဲ့... ဒီနေ့ ဘယ်နှစ်ရက်နေ့လဲ?" အံ့သြနေတာတွေ ခဏရပ်ပြီး လင်းရှု ရုတ်တရက် သတိရသွားတာက အခုဆိုရင် ကျောင်းပိတ်ရက် စာမေးပွဲကာလနဲ့ အရမ်းနီးနေပြီဆိုတာပါပဲ။ သူသာ အချိန်မီ ပြန်မရောက်ရင် ဒီနှစ် စာမေးပွဲ ကျရှုံးတော့မှာပါ။
"၁၂ ရက်နေ့လေ" လီယီက အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး ပြန်ဖြေပါတယ်။
"၁၂ ရက်နေ့!?" ဒီနေ့ပဲ မဟုတ်လား! သွားပါပြီ၊ သူသာ အမြန်ပြန်မရောက်ရင်တော့ ဒုက္ခပါပဲ။
"မလောပါနဲ့၊ အခု မနက် ၄ နာရီပဲ ရှိသေးတယ်၊ နောက် ၂ နာရီဆိုရင် ရှင်းယောင် မြို့ကို ရောက်မှာပါ" ရှုဝမ်က လင်းရှုရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး အားပေးလိုက်ပါတယ်။
"အားလုံး လူစုကြ!!!"
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဘေးနားက အသံချဲ့စက်ကနေ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
"နည်းပြက လူစုခိုင်းနေပြီ၊ အမြန်သွားကြရအောင်!" ဒီအသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ရှုဝမ်ရဲ့ မျက်နှာက တည်ကြည်သွားပါတယ်။
"လင်းရှု... မင်း နည်းနည်း ထပ်နားချင်သေးလား?" လီယီကလည်း အပြင်ထွက်ဖို့ ပြင်ရင်း လင်းရှုကို မေးလိုက်ပါတယ်။
လင်းရှုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူလည်း အဲ့ဒီနှစ်ယောက်နောက်ကို လိုက်ထွက်လာတဲ့အခါ အပြင်မှာ စစ်သားတွေ အများကြီး ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်တော့ ဒီလူတွေဟာ သိသိသာသာ အသားညိုလာကြပြီး သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေမှာလည်း ပြတ်သားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ လူတိုင်းဟာ တန်းစီပြီး နှစ်တန်း ရပ်လိုက်ကြပါတယ်။
မူလက လူ ၄၀ ရှိတဲ့ အဖွဲ့ထဲမှာ အခုတော့ ၁၈ ယောက်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။
ကျန်တဲ့ ၂၂ ယောက်ကတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး၊ သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီဆိုတာ သေချာပါတယ်။
"ကဲ... အားလုံး စုံကြပြီလား?" ချင်ချန်းဟာ အခြားတစ်ဖက်ကနေ လမ်းလျှောက်လာပြီး သူ့ဘေးမှာတော့ တခြားနည်းပြ နှစ်ယောက်လည်း ပါလာပါတယ်။
အဲ့ဒီနည်းပြနှစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ အနက်ရောင် သေတ္တာနှစ်လုံးကို ကိုင်ထားကြပါတယ်။