အခန်း ၅၀ - အဆင့် ၃ စစ်သည်တော်ကို သုတ်သင်ခြင်း

လင်းရှုက အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ကျွန်တော်က ထွက်ပြေးဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ပါဘူး။”

လရောင်အောက်မှာတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က သိပ်ပြီးတော့ မှောင်မနေပါဘူး။

“မင်းကို သတ်ဖို့အတွက် တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာလေးတစ်ခုကိုပဲ ရှာနေတာပါ။”

“မောက်မာလှချည်လား!” လင်းရှုရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အမည်း‌ရောင်ဝတ်စုံဝတ်က အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက ထက်မြက်တဲ့ ဓားမြှောင်တွေနဲ့အတူ လင်းရှုရှိရာဘက်ကို တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာပါတော့တယ်။

သူ ပြေးဝင်လာတဲ့ပုံစံက အရိပ်မည်းတစ်ခုလိုပဲ၊ တကယ့်ကို ထူးဆန်းအံ့သြဖို့ ကောင်းလှပါတယ်။

လင်းရှု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပါတယ်။ ‘ဒါက လှုပ်ရှားမှုအခြေခံတဲ့ စွမ်းရည် (Motion-type skill) များလား?’

ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုးက တကယ့်ကို ရှားပါးပြီး ဈေးကွက်ထဲမှာတောင် အလွယ်တကူ ဝယ်လို့မရတဲ့ စွမ်းရည်မျိုးဆိုတာ လူတိုင်းသိကြတာပဲလေ။

လင်းရှုက သူ့လက်ထဲက လှံကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အဲ့ဒီအရိပ်ဆီကို အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဟိုဘက်က အရှိန်က အရမ်းမြန်လွန်းတာကြောင့် လှံက မထိမှန်ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီအမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်က လင်းရှုရဲ့ ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ညာလက်ထဲက ဓားမြှောင်နဲ့ လင်းရှုရဲ့ လည်ပင်းကို ပိုင်းဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားပါတော့တယ်။

လင်းရှု ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ရဲ့ သူငယ်အိမ်တွေ ကျုံ့သွားပါတယ်။ သူဟာ ဗီဇစိတ်အရ နောက်ကို အမြန်တိမ်းရှောင်လိုက်ပေမဲ့ စူးရှတဲ့ နာကျင်မှုကိုတော့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

သွေးစအချို့ စိမ့်ထွက်လာပါပြီ။

အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်က ဘယ်လက်ထဲက ဓားမြှောင်နဲ့ လင်းရှုရဲ့ ဦးခေါင်းကို ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ လင်းရှုရဲ့ ညာခြေထောက်က သူ့ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို အားကုန် ကန်ထုတ်လိုက်တာကို ခံလိုက်ရပါတယ်။

ဗုန်း——

လူမည်းဝတ်စုံဝတ်ဟာ အချိန်မီ မရှောင်နိုင်ဘဲ လွင့်ထွက်သွားပါတော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက လေထဲမှာတင် အနေအထားပြင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြန်ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

“ဟဲဟဲ... မင်းမှာ ဒီလောက်အထိ ခွန်အားရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူးပဲ။” အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်က ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ကာ လင်းရှုရဲ့ သွေးတွေ ပေကျံနေတဲ့ ဓားသွားကို လျက်လိုက်ပါတယ်။

အရသာရှိတဲ့ အရာတစ်ခုကို မြည်းစမ်းနေသလိုပါပဲ။

လည်ပင်းကနေ စိမ့်ထွက်နေတဲ့ သွေးတွေကို ခံစားမိတဲ့အခါ လင်းရှုရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ပိုပြီးတော့ အေးစက်လာပါတယ်။

ဒေါသ... သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဒေါသတွေ ပြည့်နှက်နေပါပြီ။

အားနည်းတဲ့သူတွေဟာ အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ခံရဖို့ပဲ ကံပါလာတာလား။ တကယ်လို့ သူသာ အရင်က လင်းရှုဆိုရင် အခုလောက်ဆို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေနေလောက်ပြီလေ။

သူ့ရဲ့ လက်တွေက ငွေရောင်မသေမျိုးဝိညာဉ်လှံကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လူမည်းဝတ်စုံဝတ်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။

လင်းရှုရဲ့ အကြည့်ကြောင့် အမည်း‌ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဟာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပါတယ်။ မြွေတစ်ကောင်ရဲ့ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသလို ခံစားချက်မျိုးက သူ့ကို တော်တော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတာပါ။

သူက ဘာလို့ လင်းရှုရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အကြည့်ကို ကြောက်နေရမှာလဲ? မဖြစ်နိုင်တာ!

“ဟေ့ကောင်... မင်း ဘယ်သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ!” အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူဟာ တော်တော်လေး စိတ်တိုသွားပုံရပါတယ်။ ထူးဆန်းတဲ့ အရိပ်မည်းကြီးက ရှေ့ကို တစ်ခါ ထပ်တိုးလာပြီး လင်းရှုဆီကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ကပ်လာပြန်ပါတယ်။

လင်းရှုကတော့ လှံကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ရပ်နေပါတယ်။

“သေလိုက်စမ်း!” လူမည်းဝတ်စုံဝတ်က လင်းရှုနားကို ရောက်တာနဲ့ အပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်ပြီး လက်ထဲက ဓားမြှောင်တွေက အေးစက်တဲ့ အလင်းတန်းတွေကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါတယ်။

ငွေရောင်စွမ်းရည် - “ကြွေကျနေသော ပွင့်ချပ်များ” (Falling Petals)!

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ဓားမြှောင်တွေ အများကြီး ပေါ်လာပြီး ဘယ်ဟာက အစစ်၊ ဘယ်ဟာက အတုဆိုတာ ခွဲခြားလို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သာမန်လူတွေဆိုရင် ပြန်ပြီး ခုခံနိုင်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး။

တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ အကုန်လုံးကို ရှောင်တိမ်းဖို့ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ လင်းရှုသာ ရှောင်လိုက်မယ်ဆိုရင် ထိုလူက အခွင့်အရေးကို သုံးပြီး လင်းရှုရဲ့ နောက်ဘက်ကနေ လည်ပင်းကို တန်းပြီး လှီးဖြတ်ပစ်မှာပါ။

ဒီတိုက်ခိုက်မှုက တကယ့်ကို သေစေနိုင်တဲ့ လှည့်ကွက်တစ်ခုပါပဲ။

“နှင်းဆီပွင့်မုန်တိုင်း!” ဒါပေမဲ့ ထိုလူ အံ့သြသွားရတာက လင်းရှုဟာ သူ့ရဲ့ ဓားမြှောင်တွေကို မရှောင်တဲ့အပြင် သူ့ရဲ့ လှံကိုပါ တရစပ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

လင်းရှုရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒေါသတွေက တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေပါတယ်။ ငွေရောင်မသေမျိုးဝိညာဉ်လှံကလည်း သူ့သခင်ရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အရှိန်အဝါကို သိနေသလိုမျိုး တုန်ခါနေပါတော့တယ်။

ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း——

လင်းရှု လှံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တဲ့အခါ လေထဲမှာ ပေါက်ကွဲသံတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

ငွေရောင်လှံက ပုံရိပ်ယောင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လှံဖျားကနေ အေးစက်တဲ့ အလင်းတန်းတွေက ပင်လယ်ထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ နဂါးတစ်ကောင်လို ကောင်းကင်ယံကို ထိုးတက်သွားပြီး အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆီကို တရှိန်ထိုး ကျရောက်သွားပါတယ်။

တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာ လေးချက်တိတိ!

“မင်း သေချင်နေတာပဲ!!!” ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ထိုလူရဲ့ သူငယ်အိမ်တွေ ကျုံ့သွားပြီး သွားကို ကြိတ်ကာ တိုက်ခိုက်မှုကို ဆက်လုပ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ လင်းရှုရဲ့ မကြောက်မရွံ့တဲ့ အကြည့်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူ နောက်ဆုံးမှာ ကြောက်ရွံ့သွားပါတော့တယ်။

‘ဒီကောင်တော့ တကယ် ရူးနေပြီ!’

သူကတော့ အသေမခံနိုင်ပါဘူး။ သူသာ သေသွားရင် သူ့မှာ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ ဘဝကို ခံစားဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ!

ဗုန်း!

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ သူ့ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံးက ဓားမြှောင်တွေက လင်းရှုရဲ့ ပုခုံးနှစ်ဖက်ထဲကို စိုက်ဝင်သွားပါတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လင်းရှုရဲ့ လှံကလည်း ထိုလူရဲ့ ပါးရိုးကို ဖောက်ထွက်သွားပါတော့တယ်။

“ငါ နိုင်ပြီ ထင်တယ်!” အရိုးကျိုးသွားတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပေမဲ့ လင်းရှုရဲ့ ပုခုံးထဲက ဓားမြှောင်တွေကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ရုံနဲ့ ဒီလောက် အနီးကပ် အကွာအဝေးမှာ သူ့ရဲ့ ဓားမြှောင်တွေက အစွမ်းကုန် ပြနိုင်ပြီး လင်းရှုရဲ့ လည်ပင်းကို ချက်ချင်း လှီးဖြတ်နိုင်မှာလေ!

“ဘယ်သူက ပြောလဲ?” လင်းရှုက သူ့ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။

‘ဘာ... ဘာကြီးလဲ!?’

လူမည်းဝတ်စုံဝတ်က အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မျက်လုံးတွေ ပြူးထွက်သွားပါတယ်။ ပါးရိုးမှာ အပေါက်ဖြစ်သွားရုံတင်မကဘဲ သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်မှာလည်း နောက်ထပ် သွေးထွက်သံယို အပေါက် သုံးပေါက် ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ပါ။

“မင်း...” လူမည်းဝတ်စုံဝတ်ဟာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ပါးစပ်ထောင့်ကနေ သွေးတွေ စီးကျလာပါတယ်။

သူဟာ ဒီနေရာမှာ အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။

မဟုတ်ဘူး... ဒါဟာ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်မှာ သူက သေရမှာကို ကြောက်သွားလို့သာ လင်းရှုက သူ့ကို အောင်မြင်အောင် သတ်နိုင်ခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ ဘာမှ ဆက်စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိတော့ပါဘူး။

သူ့ရဲ့ အသိစိတ်တွေက တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။

“ဒင်~~~”

“ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်... အဆင့် ၃ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် အတွေ့အကြုံမှတ် ၁၂၀,၀၀၀ ရရှိပါတယ်!”

အတွေ့အကြုံမှတ် ၁၂၀,၀၀၀ တောင်လား? အများကြီးပဲ...

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ လင်းရှုဟာ ရှေ့က မြင်ကွင်းတွေ ဝေဝါးလာပြီး သူ့ရဲ့ အသိစိတ်တွေက တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးလာတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ဗုန်း ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ သူ မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားပါတော့တယ်။

ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားလဲ မသိပါဘူး၊ လင်းရှု တစ်ယောက် အသားကင်နံ့လေး ရလာတော့မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးပွင့်လာပါတယ်။

ပုခုံးက စူးရှတဲ့ နာကျင်မှုက မနေ့ညက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သတိပေးနေပါတယ်။

အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ အဆင့် ၃ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တာပဲ။

“လင်းရှု? မင်း နိုးလာပြီလား?” အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ တစ်ယောက်ယောက်က အံ့သြတကြီးနဲ့ လှမ်းပြောလိုက်ပါတယ်။

နေရောင်က နည်းနည်း စူးနေတာကြောင့် လင်းရှု မျက်လုံးကို မှေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရှေ့မှာ လီယီကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

ရွှီဝမ်နဲ့ တခြားစစ်သားတွေကတော့ အနီးနားက မီးဖိုပေါ်မှာ ဟင်းရည်အိုးတစ်အိုး တည်နေကြပါတယ်။

သူ့ရဲ့ အင်္ကျီကို ချွတ်ထားပြီး ပုခုံးပေါ်မှာတော့ ထူထဲတဲ့ ပတ်တီးဖြူဖြူတွေကို ပတ်ထားပေးပါတယ်။

“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား?” ရွှီဝမ်နဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

လင်းရှု ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထထိုင်လိုက်ပါတယ်။

“ဟေ့လူ... မင်းကတော့ တကယ့်ကောင်ပဲ၊ ရှဲဒိုးဝူကျိ (Shadow Wu Ji) ကိုတောင် သတ်လိုက်နိုင်တယ်ပေါ့။” လီယီက လင်းရှုကို လက်မထောင်ပြပြီး လေးစားတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောပါတယ်။

“ရှဲဒိုးဝူကျိ?” လင်းရှု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတယ်၊ သူ တကယ် မသိလို့ပါ။

“ရှဲဒိုးဝူကျိဆိုတာ ရှင်းယောင် (Xing Yao) မြို့ရဲ့ အလိုအရှိဆုံး လူသတ်သမားတွေထဲက တစ်ယောက်လေ!” လီယီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။

“သူက အဆင့် ၃ စစ်သည်တော်ကွ။ မင်း သူ့ကို ဘယ်လိုများ အပြတ်ရှင်းလိုက်တာလဲ!? သူ့အလောင်းကို ပြန်ယူသွားရုံနဲ့ မင်း ဆုကြေးငွေ အများကြီး ရမှာ!”

လင်းရှု မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးကြည့်မိပါတယ်။ တကယ့်ကို အန္တရာယ်များခဲ့တာပါ။ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ထိုလူသာ သေမှာကို မကြောက်ခဲ့ရင် လင်းရှုကိုယ်တိုင်ပဲ ဒီနေရာမှာ အသက်ပျောက်သွားနိုင်တာလေ။