အခန်း ၄၉ - လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်း

“မင်းကတော့ကွာ... တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ကောင်ပဲ...”

လရောင်အောက်မှာ ရွှီဝမ်နဲ့ လင်းရှုတို့ နှစ်ယောက်သား အကြာကြီး အတူတူ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြပါတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ရွှီဝမ်ဟာ အမောတကော ဖြစ်လာပြီး သူ့ရဲ့ဓားကို မြေပြင်ပေါ် ချလိုက်ပါတော့တယ်။

အဲ့ဒီနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုဆိုတာ ဘာမှန်းမသိဘဲ သူ့ရဲ့လှံရှည်ကို ဆက်တိုက် ဝှေ့ယမ်းနေဆဲဖြစ်တဲ့ လင်းရှုကို ကြည့်လိုက်မိပါတယ်။

လင်းရှုရဲ့ လှံရှည်ဟာ သူ့ရဲ့ဓားထက် အများကြီး ပိုလေးတယ်ဆိုတာ ရွှီဝမ် သိတာပေါ့။

“ကျွန်တော် ဆက်လေ့ကျင့်ချင်သေးတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ အရင်နားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်ပဲ ကင်းစောင့်လိုက်မယ်။” လင်းရှုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ့ရဲ့လှံကို ဆက်ပြီး ကစားနေပါတယ်။

သူ နည်းနည်းတော့ ပင်ပန်းနေပေမဲ့ အခြေခံလှံသိုင်းပညာတွေကိုတော့ မနားတမ်း ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေဆဲပါ။

လင်းရှုဟာ ဒီအနာဂတ်ကမ္ဘာဆီ ရောက်လာခဲ့ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စနစ်တစ်ခု ရှိနေပေမဲ့ သူဟာ အမြဲတမ်း စိတ်မလုံခြုံသလို ခံစားနေရပါတယ်။

အထူးသဖြင့် ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အတိတ်ဟောင်းက အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတဲ့ ပုံရိပ်တွေ အများကြီး ရှိနေတာကြောင့် သူ့ကို ပိုပြီး သန်မာချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေတာပါ။

ခွန်အားဆိုတာ အရာအားလုံးပါပဲ။

“အေး... ငါ ခဏလောက် နားလိုက်ဦးမယ်၊ မင်း နားချင်တဲ့အခါကျရင် ငါ့ကို လှမ်းနှိုးလိုက်နော်။” ရွှီဝမ်က တကယ်ပဲ ပင်ပန်းနေတဲ့ပုံနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောပါတယ်။

လင်းရှု တစ်ယောက်တည်း လှံကစားနေတုန်းမှာပဲ အဝေးက ပုံရိပ်တစ်ခုဟာ သူ့ဆီကို တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးကပ်လာပါတယ်။

ရှူး... ရှူး... ရှူး—

သူ့ရဲ့အရှိန်က အရမ်းမြန်လွန်းတာကြောင့် လင်းရှုရှိရာဘက်ကို ပြေးဝင်လာတဲ့အခါ လေတိုးသံတွေတောင် ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

လှံကစားနေတဲ့ လင်းရှုရဲ့ နားတွေက ထောင်သွားပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

လင်းရှုရဲ့ နားတွေက အရမ်းပါးတာပါ။ အစက လှံပဲ အာရုံစိုက်နေပေမဲ့ အခုတော့ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသွားပြီး ဗီဇစိတ်အရ နောက်ကို ၉၀ ဒီဂရီအထိ ကွေးညွတ်ပြီး ရှောင်လိုက်ပါတယ်။

ဗုန်း—

လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းရှုရဲ့ ဆံပင်အချို့ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

အဲ့ဒီတိုက်ခိုက်မှုက ရွှီဝမ်ရဲ့ "ဆွဲဖြဲပိုင်းဖြတ်ခြင်း (Rending Slash)" စွမ်းရည်နဲ့ တော်တော်လေး ဆင်ပါတယ်။

သူ့ကို တိုက်ခိုက်တဲ့သူဟာ စစ်သည်တော်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို အကြာကြီး ချောင်းကြည့်နေခဲ့တာ သေချာပါတယ်။ အဲ့ဒီလူဟာ လင်းရှု လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်လို့ ပင်ပန်းသွားမယ့် အချိန်ကို စောင့်ပြီးမှ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်လိုက်တာပါ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ လင်းရှု ရုတ်တရက် ပြန်ထလိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာရှေ့မှာ အေးစက်စက် ဓားသွားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။

လင်းရှုက သူ့ရဲ့ လှံရှည်နဲ့ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ငွေရောင်လှံဖျားနဲ့ အဲ့ဒီအေးစက်တဲ့ ဓားသွားကို အမိအရ ခုခံလိုက်ပါတယ်။

ဒေါင်—!

“အို?” အမည်း‌ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့လူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး လင်းရှုရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို အံ့သြသွားပုံရပါတယ်။

“မင်း ဘယ်သူလဲ!?” လင်းရှုက သူ့လက်မောင်းက ခွန်အားကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်သူကို လွင့်ထွက်သွားအောင် တွန်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။

အဲ့ဒီလူက နောက်ကို လိမ့်ထွက်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ အနေအထား ပြန်ပြင်လိုက်ပါတယ်။ လရောင်အောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံးမှာ ကွေးညွတ်နေတဲ့ ဓားမြှောင်နှစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားတာ တွေ့ရပြီး ယုတ်မာတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။

“မင်းရဲ့ အသက်ကို လိုချင်တဲ့သူပေါ့။” အဲ့ဒီလူက သူ့လျှာကို ထုတ်ပြီး လက်ထဲက ဓားမြှောင်ကို လျက်လိုက်ရင်းနဲ့ အက်ရှရှ အသံကြီးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

သူက ကြည့်ရတာ ပိန်ပိန်ပါးပါးပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လင်းရှုကတော့ သူ့ဆီက ပြင်းထန်တဲ့ ခွန်အားတွေကို အာရုံခံမိနေပါတယ်။

အဆင့် ၂ စစ်သည်တော်လား? မဟုတ်ဘူး... သူက အဆင့် ၃ စစ်သည်တော်တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်!

သူ့မျက်လုံးတွေက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး လင်းရှုကို သတ်ဖို့ပဲ ကြံရွယ်နေတာ ရှင်းနေပါတယ်!!!

“အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ!?” နားနေတဲ့ ရွှီဝမ်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး လူမည်းဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့လူကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

“မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး။” အဲ့ဒီလူက အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက ဓားမြှောင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပါတယ်။

လေဓားသွားနှစ်ခုက ခဏချင်းအတွင်းမှာပဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှီဝမ်ရဲ့ ဘေးကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ထိမှန်သွားပါတယ်။

ရွှီဝမ် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ရဲ့ဓားကို ထုတ်ကာ အမြန် ခုခံလိုက်ရပါတယ်။

“မင်းလည်း ‘ဆွဲဖြဲပိုင်းဖြတ်ခြင်း’ ကို တတ်တာပဲလား!?” သူ ခုခံလိုက်တဲ့ ဓားပေါ်မှာ အစင်းရာတွေ ထင်သွားတာ မြင်တော့ ရွှီဝမ် အံ့သြသွားပါတယ်။

သူ့ရဲ့ဓားက အထူးသတ္တုနဲ့ လုပ်ထားတာလေ၊ အဲ့ဒါကိုတောင် အစင်းရာ ထင်အောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတော့...

'ဒီစွမ်းရည်က ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်နေတာလဲ?'

ရွှီဝမ် အတိအကျ မသိပေမဲ့ ဒီလူက သူ့ထက် ပိုသန်မာတယ်ဆိုတာတော့ သေချာနေပါပြီ။

အနည်းဆုံးတော့ အဆင့် ၂ စစ်သည်တော်ပဲ!

“အားလုံး မြန်မြန်ထွက်သွားကြ၊ သူ့ပစ်မှတ်က ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ!” လင်းရှုက တဖြည်းဖြည်း နိုးလာတဲ့ စစ်သားတွေကို ကြည့်ပြီး အလောတကြီး သတိပေးလိုက်ပါတယ်။

ခုနက တိုက်ခိုက်သူဆီက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေအရ သူ့ရဲ့ပစ်မှတ်က လင်းရှုဆိုတာ ထင်ရှားနေတာကိုး။

ပြီးတော့ အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးကြည့်ရင် ဒါဟာ ထန်းမိသားစုက လွှတ်လိုက်တဲ့သူ ဖြစ်ဖို့များပါတယ်။

“မင်းက ထန်းမိသားစုက လွှတ်လိုက်တဲ့သူလား?” လင်းရှုက ထိုလူကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပါတယ်။

ထန်းမိသားစုဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ထိုလူရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ ခဏတာလေး ဆိုပေမဲ့ လင်းရှုကတော့ အမိအရ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက် မှန်နေပြီပေါ့။

“မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ ငါမသိဘူး။” ထိုလူက အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို လင်းရှုဆီကို တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်လာပြန်ပါတယ်။

သူ့ရဲ့အရှိန်က မြန်လွန်းတာကြောင့် လင်းရှုရဲ့ မျက်စိထဲမှာ အရိပ်တစ်ခုလိုပဲ မြင်နေရပါတယ်။

“သူ့ကို သတ်ကြ!” ရွှီဝမ်က အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။

ကျန်တဲ့ စစ်သားတွေလည်း ထွက်မပြေးဘဲ အားလုံးဝိုင်းပြီး ထိုလူမည်းဝတ်စုံဝတ်ကို တိုက်ခိုက်ကြပါတယ်။

“သေချင်နေကြတာပဲ!” ရှေ့က ပိတ်ထားတဲ့ စစ်သားတွေကို ကြည့်ပြီး ထိုလူရဲ့ ကိုယ်က ရုတ်တရက် လည်ပတ်သွားပြီး လက်ထဲက ဓားမြှောင်တွေက လေထဲမှာ ငွေရောင်အစင်းတန်းတွေ ချန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။

“ငွေရောင်စွမ်းရည် - ‘အဆုံးစွန် ဝဲကယက်’!”

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်—

ရွှီဝမ်နဲ့ တခြားသူတွေ အံ့သြသွားကြပါတယ်။ ထိုအမည်း‌ရောင်ဝတ်စုံဝတ်က အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ဝဲကယက်လို လည်ပတ်ပြီး ဝင်တိုက်တာကြောင့် စစ်သားတွေရဲ့ လက်နက်တွေဟာ ငွေရောင်အလင်းတန်းတွေနဲ့ ထိမိပြီး လွင့်ထွက်ကုန်ပါတယ်။ လက်ထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် လက်နက်တွေကို ဆက်မကိုင်ထားနိုင်တော့တာပါ။

“အားလုံး မလာကြနဲ့ဦး!” ရွှီဝမ်တို့က သူ့အတွက် အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကူတိုက်ပေးတာကို လင်းရှု စိတ်လှုပ်ရှားမိပေမဲ့ သူတို့တွေဟာ ဒီလူရဲ့ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်မှန်း သိနေပါတယ်။ သူတို့သာ ဆက်ပြီး တိုးဝင်လာရင် အလကားနေရင်း အသက်ဆုံးရှုံးရမှာပဲ ရှိမှာပါ။

ဒါကြောင့် လင်းရှုက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ တခြားတစ်ဖက်ကို ဦးတည်ပြီး ပြေးထွက်လိုက်ပါတယ်။

ဒါကို မြင်တော့ ထိုလူရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျုံ့သွားပါတယ်။ သူဟာ ရွှီဝမ်တို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လင်းရှုနောက်ကိုပဲ အတင်း လိုက်ပါတော့တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ လူနှစ်ယောက်ဟာ မှောင်မိုက်တဲ့ ညဉ့်နက်ပိုင်းထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြပါတယ်။

“အဲ့ဒါ ဘယ်သူကြီးလဲကွာ?” ရွှီဝမ်က လင်းရှုနောက်ကို လိုက်သွားတဲ့လူကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူက တကယ် သန်မာတယ်ဆိုတာတော့ ငြင်းလို့မရပါဘူး။

လင်းရှုတော့ ဒီတစ်ခါ တကယ့်ကို အခက်တွေ့တော့မှာပဲ။

“ရွှီဝမ်... ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ?” စစ်သားတစ်ယောက်က လင်းရှုတို့ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ဘက်ကို ကြည့်ပြီး မေးပါတယ်။

“လင်းရှုကို သွားကယ်ရမှာပေါ့။ ငါတို့ ရှင်းယောင်တပ်ဖွဲ့က လူကို လာတိုက်ရဲတယ်ဆိုတော့ ဒီလူက တကယ် သတ္တိကောင်းတာပဲ” လို့ လီယီက ပြောရင်း သူ့ဓားကို ကောက်ယူကာ ပခုံးပေါ် ထမ်းလိုက်ပါတယ်။

ရွှီဝမ်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့လက်နက်ကို ကိုင်ကာ ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့အတူ အမြန် ပြေးထွက်သွားပါတော့တယ်။

“မင်း ပြေးနိုင်မယ် ထင်နေတာလား?” လင်းရှု ခပ်လှမ်းလှမ်းကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ထိုအမည်း‌ရောင်ဝတ်စုံဝတ်က ရှေ့ကနေ ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

အေးစက်တဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ဓားမြှောင်နှစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားရင်း သူက လင်းရှုကို သေလူတစ်ယောက်လိုမျိုး စိုက်ကြည့်နေပါတော့တယ်။