အခန်း ၄၇ - အတွေ့အကြုံမှတ် အမြောက်အမြား

သတ်စမ်း! သတ်စမ်း! သတ်စမ်း!

လင်းရှုဟာ တခြားအရာအားလုံးကို မေ့လျော့နေပြီး သူ့ရဲ့ ငွေရောင်လှံကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းဖို့ပဲ သိပါတော့တယ်။

လှံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း အေးစက်တဲ့ အလင်းတန်းတွေက ဟိုဟိုဒီဒီ ပြန့်လွင့်သွားပါတယ်။

ရွှီဝမ်က လင်းရှုရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို လှမ်းကြည့်ရင်း အံ့သြလွန်းလို့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေရပါတယ်။

သူ လင်းရှုကို တောက်လျှောက် သတိထားကြည့်နေတာပါ။ အရင်က လင်းရှုမှာ ဒီလိုခွန်အားမျိုး လုံးဝမရှိခဲ့ဘဲ အလွန်ဆုံးရှိလှ စစ်သည်တော်လောင်းအဆင့်ပဲ ရှိခဲ့တာလေ။

ဒါပေမဲ့ အခု လင်းရှု ပြသနေတဲ့ ခွန်အားအရဆိုရင်တော့ လက်ရှိ ဇွန်ဘီတွေကို သတ်နေတဲ့ ကျန်တဲ့ စစ်သားတွေထက်တောင် ပိုပြီး သန်မာနေပုံရပါတယ်။

အဲ့ဒီစစ်သားတွေထဲက အားအနည်းဆုံးလူတောင်မှ တရားဝင် စစ်သည်တော်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး!

တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ သူက စစ်သည်တော်လောင်းဘဝကနေ တရားဝင် စစ်သည်တော်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာလား?

ဒီအတွေးကြောင့် ရွှီဝမ် တစ်ယောက် အံ့သြတကြီးနဲ့ အသက်ရှူမှားသွားရပါတယ်။

“ရှင်းလင်းရေးကို ဆက်လုပ်ကြ!” သူ ငေးနေတုန်းမှာပဲ ဘေးကနေ ဇွန်ဘီအချို့ ခုန်အုပ်လာတာကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့လှံကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဇွန်ဘီတွေကို ဆက်သတ်နေပါတော့တယ်။

မနက်ပိုင်းက အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် စစ်သားတွေဟာ ဇွန်ဘီတွေကို ကိုင်တွယ်ရတာ ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လာကြပါတယ်။

လမ်းမတစ်ခုလုံးဟာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပဲ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားပြီး သွေးတွေကလည်း မြေပြင်ကို နီရဲသွားစေပါတယ်။

လင်းရှုတင်မကဘဲ အားလုံးလည်း မြေပြင်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်ပြီး အမောတကော အသက်ရှူနေကြရပါတယ်။

မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူတို့တွေ ဇွန်ဘီ ရာပေါင်းများစွာကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

လင်းရှု တစ်ယောက်တည်း သတ်လိုက်တဲ့ ဇွန်ဘီအရေအတွက်ဟာ ကျန်တဲ့ စစ်သားတွေ အားလုံးပေါင်း သတ်လိုက်တဲ့ အရေအတွက်နဲ့ မတိမ်းမယိမ်းလောက် ရှိမယ်လို့ ခန့်မှန်းရပါတယ်။

သူတို့တွေဟာ တစ်နေ့လုံး သတ်ဖြတ်လာခဲ့ကြတာဆိုတော့ လုံးဝကို ကုန်ခမ်းနေကြပါပြီ။

အဆင့် ၂ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ရဲ့ အတွေ့အကြုံမှတ်က ၂,၀၀၀ ခန့်ရှိပြီး လင်းရှုက ဒီမွန်းလွဲပိုင်းမှာတင် အကောင်ရေ တစ်ရာကျော်၊ နှစ်ရာနီးပါး သတ်ခဲ့တာမို့ သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံမှတ်တွေက ၄ သိန်းကနေ ၅ သိန်းဝန်းကျင်လောက် ရနေပါပြီ။ အဆင့် ၁၄ ရောက်ဖို့ နောက်ထပ် ၃ သိန်းလောက်ပဲ လိုတော့သလို အဆင့် ၁၅ နဲ့လည်း နီးစပ်နေပါပြီ!

“လင်းရှု... မင်း ဘယ်လိုများ ဒီလောက်အထိ တိုက်နိုင်ရတာလဲ...” လီယီက အခြားတစ်ဖက်မှာ လှဲနေတဲ့ လင်းရှုကို ကြည့်ပြီး အမောတကော မေးလိုက်ပါတယ်။

လင်းရှုက ဘာလို့ ဒီဇွန်ဘီတွေကို ဂိမ်းထဲမှာ အဆင့်တက်ဖို့ လုပ်နေသလိုမျိုး အားသွန်ခွန်စိုက် လိုက်သတ်နေရတာလဲဆိုတာ သူ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရပါတယ်။ ဒါက အရမ်းကို ရူးသွပ်လွန်းတာပဲလေ။

“အတွေ့အကြုံ ရှာနေတာလေ။” ဒါကို ကြားတော့ လင်းရှုက ရယ်ရင်း ပြန်ဖြေပါတယ်။

လီယီကတော့ လင်းရှု သူ့ကို နောက်နေတယ်လို့ပဲ ထင်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ပါတော့တယ်။

ကောင်းကင်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာပါပြီ။ မှောင်မိုက်တဲ့ ညအချိန်ဆိုတာက ပိုပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ အရာတွေနဲ့ တွေ့နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ။

တစ်နာရီလောက် နားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အားလုံး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထလာကြပါတယ်။

“ဒီညတော့ ဆေဘာသွားခွေးသားပဲ ချက်စားကြရအောင်။” ရွှီဝမ်က အားပြန်ပြည့်လာတဲ့ လူတွေကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

မျိုးပြောင်းသားရဲတွေရဲ့ အသားက ပရိုတင်းနဲ့ စွမ်းအင် အင်မတန် မြင့်မားတာကြောင့် သာမန်အသားတွေထက် ပိုပြီး အာဟာရဖြစ်စေပါတယ်။

အရင်က ဆေဘာသွားခွေးရဲ့ ကိုယ်ထည်ကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ထားခဲ့ပြီး ရွှီဝမ်က အသားတွေကို စုဆောင်းကာ ကျောက်တုံးပေါ် တင်ထားခဲ့တာပါ။

ရွှီဝမ် အသားကို အနံ့ခံကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ရာသီဥတုက တော်တော်လေး အေးတာကြောင့် အသားက တော်တော်လေး လတ်ဆတ်နေတုန်းပါပဲ။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ စစ်သားတွေကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်က ကျောက်တုံးတွေကို လိုက်ရှာပြီး ဝိုင်းထားလိုက်ကြပါတယ်။ အလယ်မှာတော့ သစ်သားတုံးတွေနဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို အပုံလိုက် ပုံထားလိုက်ကြပါတယ်။

“လင်းရှု... မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်။” ရွှီဝမ်က သူ့ကို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

သူတို့မှာ မီးမွှေးစရာ ဘာမှမပါလာတာကြောင့် လင်းရှုရဲ့ “ဖီးနစ်အရှိန်အဝါ” စွမ်းရည်ကပဲ မီးမွှေးပေးနိုင်တာကိုး။

လင်းရှုက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လက်ထဲက လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပါတယ်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ မီးတောက်တွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလယ်က သစ်ပုံဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ကျရောက်သွားပါတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ တောက်လောင်နေတဲ့ မီးပုံကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပါတော့တယ်။

“ဒီလိုလုပ်တာက ဇွန်ဘီတွေကို ဆွဲဆောင်သလို ဖြစ်မသွားနိုင်ဘူးလား?” လီယီက တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ မေးပါတယ်။

ဒီနေ့မှာ ဇွန်ဘီတွေ အများကြီး သတ်ခဲ့ရပေမဲ့ သူတို့ဘက်က စစ်သား ၃ ယောက်လည်း ဇွန်ဘီလက်ချက်နဲ့ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါတယ်။ လူ ၁၀ ယောက်ပါတဲ့ အဖွဲ့မှာ အခုဆို ၇ ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာလေ။

“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ငါတို့ ဒီနားက ဇွန်ဘီတွေကို အကုန်ရှင်းပြီးပြီပဲ။” လင်းရှုက ခေါင်မိုးစွန်းမှာ ရပ်ပြီး အောက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူ မြင်ရသလောက် ပတ်ဝန်းကျင်မှာဆိုရင် ခုနက ဇွန်ဘီအကောင် တစ်ရာကျော်လောက်ပဲ ရှိတာပါ။

တကယ်လို့ ဇွန်ဘီတွေ ကျန်ဦးမယ်ဆိုရင်တောင် တော်တော်လေး ဝေးတဲ့နေရာမှာပဲ ရှိမှာပါ။

“အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့။” လီယီနဲ့ တခြားစစ်သားတွေလည်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြပါတယ်။

ဒီတာဝန်က တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းလှပါတယ်၊ ခဏလေး ပေါ့ဆလိုက်တာနဲ့ အသက်ပါသွားနိုင်တာကိုး။

“ကဲ... အရင်ဆုံး တစ်ခုခု စားကြရအောင်!” ရွှီဝမ်က ပြောလိုက်ပါတယ်။

သူက သစ်သားချောင်းတစ်ချောင်းကိုယူ၊ ဆေဘာသွားခွေးရဲ့ အသားတစ်တုံးကို ထိုးပြီး မီးပုံပေါ်မှာ ကင်ပါတော့တယ်။

လင်းရှုလည်း မျိုးပြောင်းသားရဲရဲ့ အသားတစ်တုံးကို ကင်နေပါတယ်။

ဒီလိုသားရဲတွေရဲ့ အသားမှာ အဆီဓာတ်တွေ အများကြီး ပါဝင်တာကြောင့် မီးနဲ့တွေ့တဲ့အခါ အဆီတွေက တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ထွက်လာပါတယ်။

ဘာအမွှေးအကြိုင်မှ မပါပေမဲ့ အသားကင်ရဲ့ အနံ့က တကယ့်ကို မွှေးကြိုင်နေတာပါ။

ဒါက လင်းရှုအတွက် မျိုးပြောင်းသားရဲအသားကို ပထမဆုံးအကြိမ် စားဖူးခြင်းပါပဲ။

စာအုပ်တွေထဲမှာတော့ ဒီမျိုးပြောင်းသားရဲအသားတွေက အာဟာရဓာတ် အရမ်းကြွယ်ဝပြီး သာမန်အတိုင်း စားလို့ရတယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ အသားကင်က ကျက်သွားပြီး လင်းရှု တစ်လုပ် ကိုက်စားလိုက်ပါတယ်။ သားရဲအသားက တော်တော်လေး ဝါးလို့ကောင်းပြီး ဘာအမွှေးအကြိုင်မှ မပါတာတောင် အရသာ ရှိလှပါတယ်။

အဆင့် ၃ ဆေဘာသွားခွေးရဲ့ အသားကို အားလုံးက ခဏချင်းအတွင်းမှာပဲ အကုန်စားပစ်လိုက်ကြပါတယ်။

လင်းရှုလည်း မြေပြင်မှာ ထိုင်ရင်း သူ့ဗိုက်ကို သူ ပြန်ပွတ်နေမိပါတယ်။

တစ်နေ့လုံး ဇွန်ဘီတွေကို လိုက်သတ်နေရတာဆိုတော့ သူလည်း တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေပြီလေ။

ဒါပေမဲ့ သူ ဇွန်ဘီတွေကို သတ်မှ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါက သူ့ရဲ့ ခွန်အားကို တိုးတက်စေမယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သလို၊ ဒီနေ့ ဇွန်ဘီတွေကို သတ်လိုက်ရတာက သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံမှတ်တွေကို တိုးစေရုံတင်မကဘဲ သူ့ရဲ့ လှံသိုင်းပညာနဲ့ စွမ်းရည်တွေကိုပါ ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လာစေပါတယ်။

နေရာက အန္တရာယ် ပိုများလေလေ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ခွန်အားကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် ပိုပြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လေလေပါပဲ။

ရှူး... ရှူး...

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံတစ်ခု...။

လင်းရှုရဲ့ နားက အရမ်းပါးတာကြောင့် နားနေတဲ့အချိန်မှာတောင် သတိကို လုံးဝ မလျှော့ထားပါဘူး။

သူ အသံလာရာဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရွှီဝမ်ရဲ့ နောက်မှာ အနီရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

“ရွှီဝမ်... နောက်ကို လှည့်ပြီး ခုတ်လိုက်!” လင်းရှုရဲ့ သူငယ်အိမ်တွေ ကျုံ့သွားပြီး အားပါးတရ အော်လိုက်ပါတယ်။

ကျန်တဲ့ စစ်သားတွေလည်း လန့်သွားကြသလို ရွှီဝမ်လည်း ကြောင်သွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ နောက်ကို လှည့်ပြီး ခုတ်ချလိုက်ရာမှာတော့ အနီရောင် မြွေတစ်ကောင်ရဲ့ ခေါင်းက နှစ်ခြမ်း ကွဲသွားပါတော့တယ်။

“အဆင့် ၂ တောင်ပံနီမြွေ!?” ရွှီဝမ် အံ့သြသွားပါတယ်။

တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကောင်ပါပဲ။ လင်းရှုကတော့ ရွှီဝမ် အဲ့ဒီမြွေကို သတ်လိုက်တာ မြင်တော့ A20 နယ်မြေတုန်းက မြင်ကွင်းကို ပြန်သတိရသွားမိပါတယ်။

“လှည့်ပြီး အောက်ကို ထိုးချလိုက်” လို့ သူ့ကို ပြောခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီကောင်မလေးရဲ့ အသံက သူ့နားထဲမှာ ပြန်ကြားယောင်နေပါတယ်။

“ကျေးဇူးပဲ။” ရွှီဝမ်က သက်ပြင်းချရင်း လင်းရှုကို ပြောလိုက်ပါတယ်။

တကယ်လို့သာ လင်းရှု သတိမပေးခဲ့ရင် ရွှီဝမ်ဟာ ဒီတောင်ပံနီမြွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရမှာ သေချာပါတယ်။

“ရပါတယ်ဗျ။” လင်းရှုက ခေါင်းခါပြလိုက်ပါတယ်။

ရွှီဝမ်က တောင်ပံနီမြွေရဲ့ ခေါင်းထဲကနေ အနီရောင် ခရစ္စတယ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လင်းရှုဆီကို လှမ်းပစ်ပေးရင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်ပါတယ် - “ဒါ မင်းအတွက်ပဲ။”

လင်းရှုလည်း ငြင်းမနေတော့ဘဲ သူ့အိတ်ထဲကို တန်းထည့်လိုက်ပါတယ်။

“ဒါနဲ့... ခင်ဗျား 'သန့်စင်သော နယ်မြေ' ဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ သိလား?” တောင်ပံနီမြွေရဲ့ အလောင်းကို ကြည့်ရင်း အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို လင်းရှု ပြန်စဉ်းစားနေမိပါတော့တယ်။