အခန်း ၄၄ - အဆင့် ၃ ဆေဘာသွားခွေး!
ကဲ... နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လုပ်ကြည့်ဦးမယ်!
“နှင်းဆီမုန်တိုင်း!” လင်းရှုက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ငွေရောင်မသေမျိုးလှံနဲ့ ရှေ့ကို အားကုန်ထိုးနှက်လိုက်ပါတယ်။
အေးစက်တဲ့ အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်မှာတော့ နောက်ထပ်နံရံတစ်ခုမှာ အပေါက်လေးပေါက် ထပ်ပေါ်လာပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ခုနတုန်းကလို နံရံကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှတဲ့ 'နက်ရှိုင်းသော စိတ်အာရုံ' ရဲ့ စွမ်းအားမျိုးတော့ ထပ်ထွက်မလာတော့ပါဘူး။
“နက်ရှိုင်းသော စိတ်အာရုံကို နားလည်ဖို့ဆိုတာ အဲ့လောက်မလွယ်ဘူးကွ။ ခုနက မင်းက ကံကောင်းသွားတာ၊ အဲ့ဒါလေးနဲ့တင် ကျေနပ်လိုက်စမ်းပါ” လို့ ရွှီဝမ်က မနာလိုသံလေးနဲ့ အကြံပေးပါတယ်။
နက်ရှိုင်းသော စိတ်အာရုံကို ရဖို့ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ ခံစားချက်အာရုံပေါ်မှာပဲ အများကြီး မူတည်တာမျိုးပါ။
လင်းရှုကတော့ ငွေရောင်စွမ်းရည်ကတ်ကို သုံးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အမှတ်မထင် အလင်းပွင့်သွားတာမို့ တကယ့်ကို ကံကောင်းလွန်းတယ်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်။
တစ်ခါတော့ အလင်းပွင့်ဖူးသွားပြီဆိုမှတော့ နောက်တစ်ခါ ထပ်မရနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား?
“အားကျလိုက်တာကွာ...” လီယီက သက်ပြင်းချရင်း ပြောပါတယ်။ ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို ဘေးကနေ ကြည့်နေရတာက တကယ့်ကို ရင်နာဖို့ကောင်းတာလေ။
ဒါက ဂိမ်းထဲမှာ ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခုရဖို့ မိစ္ဆာတွေကို အကြိမ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီ သတ်နေပေမဲ့ မရဘဲနဲ့၊ တခြားလူတစ်ယောက်က ရောက်ရောက်ချင်း သတ်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ရသွားသလိုမျိုးပါပဲ။ ဘယ်သူက မနာလိုဘဲ နေနိုင်မှာလဲ?
လင်းရှုကတော့ ခပ်ပြုံးပြုံးပါပဲ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒါဟာ မမျှော်လင့်ဘဲ ရလာတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမို့ ကျေနပ်နေမိပါတယ်။
သူသာ ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်နေမယ်ဆိုရင် နက်ရှိုင်းသော စိတ်အာရုံကို ထပ်ပြီး ရရှိနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိဦးမယ်လို့ သူ ယုံကြည်နေပါတယ်။
“ကဲ... နားတာ တော်လောက်ပြီ၊ ဆက်သွားကြမယ်!” အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ရွှီဝမ်က ထိုင်နေတဲ့ စစ်သားတွေကို ကြည့်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ!”
သူတို့ လှေကားကနေ ဆင်းလာတဲ့အခါမှာတော့ ဆူညံသံတွေကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။
ခုနက ဇွန်ဘီအချို့က အပေါ်ကို အတင်းတက်လာကြပြီး သံတံခါးကိုတောင် ဖြိုချကာ အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်လာကြတာပါ။
လင်းရှု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ လှံနဲ့ ရှေ့ကို ထိုးနှက်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ တိကျတဲ့ ထိုးချက်ကြောင့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ရဲ့ ခေါင်းက ပေါက်ကွဲသွားပါတော့တယ်။
ဇွန်ဘီတစ်ကောင် သေသွားတော့မှ စစ်သားတွေက သတိဝင်လာပြီး သူတို့ရဲ့ သေနတ်တွေနဲ့ စတင် ပစ်ခတ်ကြပါတယ်။
ရှူး... ရှူး... ရှူး—
လေဆာသေနတ်သံတွေ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဇွန်ဘီတွေကို ဖောက်ထွက်သွားပါတယ်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဇွန်ဘီအလောင်းတွေ အများကြီး ပြန့်ကျဲသွားပါပြီ။
ခဏအတွင်းမှာတင် လမ်းပိတ်နေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို အကုန်ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
“အခုတော့ နားလို့ရလောက်ပါပြီ။ ရှင်းလင်းရေး စစ်ဆင်ရေးအတွက် စတင် ပြင်ဆင်ကြမယ်။ သတိထားကြဦး၊ အကိုက်မခံရစေနဲ့” လို့ ရွှီဝမ်က ရှေ့ကနေ လျှောက်ရင်း ပြောပါတယ်။
စစ်သားတွေအားလုံးကတော့ ခုနက ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကို ခံခဲ့ရတာကြောင့် စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် ထုံကျင်နေကြပေမဲ့ ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ တာဝန်ဖြစ်လို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါဘူး။
တကယ်လို့သာ အမိန့်မနာခံဘဲ စစ်ပြေးလုပ်မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေပါ ဒုက္ခရောက်ကုန်မှာဖြစ်သလို အားလုံးဟာလည်း ဝရမ်းပြေး ရာဇဝတ်ကောင်တွေအဖြစ် စာရင်းသွင်းခံရမှာပါ။
သူတို့မှာ ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိတာကြောင့် အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ဖို့ပဲ ရှိပါတော့တယ်။
“မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ?” လီယီကတော့ ကြောက်နေပေမဲ့ လင်းရှုကတော့ ငွေရောင်မသေမျိုးလှံကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားတာကို မြင်တော့ မေးလိုက်မိပါတယ်။ လင်းရှုက ရှေ့ဆုံးကနေ လျှောက်နေပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးလေ။
“အတွေ့အကြုံ ရဖို့လေ။”
“အတွေ့အကြုံ?”
“ဟဲဟဲ... ဇွန်ဘီတွေကို သတ်တဲ့ အတွေ့အကြုံကို ပြောတာပါ” လို့ လင်းရှုက ရယ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
ခုနက ဇွန်ဘီတွေကို သတ်လိုက်ရတာကနေ သူ အတွေ့အကြုံမှတ်တွေ အများကြီး ရခဲ့တာကိုး။ အဲ့ဒီ အဆင့်တက်တဲ့ အသံလေးတွေရဲ့ အရသာကို သူ စွဲလန်းသွားပြီလေ။
တခြားသူတွေအတွက်တော့ ဒီနေရာက ငရဲဘုံဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ လင်းရှုအတွက်ကတော့ နတ်ပြည်ပါပဲ။
တကယ့် အဆင့်မြင့် နတ်ပြည်ပေါ့!
စစ်သားတစ်ယောက်က ရှပ်တာတံခါးဆီ လျှောက်သွားပြီး အပေါ်ကို ဆွဲတင်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အရမ်းမြန်တဲ့ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်က သူ့ဆီကို ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လိုက်ပါတော့တယ်!
သူ တကယ့်ကို လန့်ဖျန့်သွားရပါတယ်။ ခုနက ပြတင်းပေါက်ကနေ အထဲကို လှမ်းကြည့်တုန်းက အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရဘဲနဲ့ ဒီဇွန်ဘီက ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာတာလဲ?!
ထိတ်လန့်သွားတဲ့အရှိန်ကြောင့် သူ ပြန်ပြီး တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်မရလိုက်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အရေးကြုံတဲ့ ထိုခဏမှာပဲ အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲဖြစ်သွားပြီး ဇွန်ဘီရဲ့ဦးခေါင်းမှာ အပေါက်တစ်ခု ပွင့်သွားပါတယ်။
“သတိထားဦးလေ။” လင်းရှုက ဇွန်ဘီခေါင်းထဲက သူ့လှံကို ပြန်ဆွဲထုတ်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
လင်းရှုရဲ့အသံကို ကြားတော့မှပဲ အဲ့ဒီစစ်သား သတိပြန်ဝင်လာပြီး တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ဇွန်ဘီအလောင်းကို ဘေးဖယ်လိုက်ပါတယ်။
“ကျေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။” အဲ့ဒီစစ်သားက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူရင်း လင်းရှုကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပါတယ်။
ဒါက ခဏတာ ဖြစ်ရပ်လေးတစ်ခုပါပဲ။ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လိုက်တာနဲ့ ဟိန်းဟောက်သံတွေကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။
“အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ?” ရွှီဝမ် အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့သူငယ်အိမ်တွေ ချက်ချင်း ကျုံ့သွားပါတယ်။
“ဆေဘာသွားခွေးပါ၊ အဆင့် ၂ မျိုးပြောင်းသားရဲလေ။” လင်းရှုက ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
အရင်က တွေ့ခဲ့တဲ့အကောင်နဲ့ ဆင်ပေမဲ့ အရွယ်အစားကတော့ ပိုကြီးပါတယ်။
အဲ့ဒီအကောင်က ဇွန်ဘီအုပ်စုတစ်စုနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာပါ။
“မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက အဆင့် ၃ မျိုးပြောင်းသားရဲ ဖြစ်ရမယ်!”
“ဘာ!” လင်းရှုရဲ့စကားကို ကြားတော့ အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း အော်လိုက်ကြပါတယ်။
လင်းရှုက ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သောမျက်လုံး (Analytical Eye) ကို သုံးပြီး ဒါဟာ အဆင့် ၃ ခေါင်းဆောင်အဆင့်ရှိတဲ့ ဆေဘာသွားခွေးမှန်း သိလိုက်တာပါ။
သူ့ရဲ့ထူးခြားချက်က အရမ်းမြန်တဲ့အရှိန်နဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ခြေသည်း၊ အစွယ်တွေပါပဲ။ အဆင့် ၁ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်သာ အဖမ်းခံရရင် ခဏချင်းအတွင်း အပိုင်းပိုင်း အဆွဲခံရနိုင်ပါတယ်။
“ဒါ အဆင့် ၂ ပဲရှိတာပါ၊ ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး။” စစ်သားတစ်ယောက်က သူ့ဓားကို ကိုင်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်။
သူဟာ အရင်ကလည်း အဆင့် ၁ စစ်သည်တော်တွေလောက်ပဲ အားရှိတဲ့ ဆေဘာသွားခွေးတွေကို သတ်ဖူးတာကိုး။ သတိထားမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက အေးဆေးပါပဲလို့ သူထင်နေတာပါ။
ကြီးမားတဲ့ ဆေဘာသွားခွေးက ဟိန်းဟောက်လိုက်တာနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ဇွန်ဘီခေါင်းတွေ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်ပါတယ်။
ဇွန်ဘီတွေကို ရှင်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူက လူသားတွေဘက်ကို လှည့်ပြီး စိုက်ကြည့်လာပါတယ်။
သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက သွေးလိုနီရဲနေပြီး သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေနဲ့ ပြည့်နေပါတယ်။
သူက ခြေလက်တွေကို ကွေးလိုက်ပြီး ရှေ့ကို ဒုန်းစိုင်းပြေးထွက်လာပါတယ်။ အရှိန်က မြန်လွန်းတာကြောင့် ကြည့်ရတာ တယ်လီပို့ (Teleport) လုပ်လိုက်သလိုပါပဲ!
“သေချင်နေတာပဲ!” အဲ့ဒီစစ်သားကလည်း သူ့ဓားကိုဆွဲပြီး ဆေဘာသွားခွေးကို နှစ်ပိုင်းပြတ်အောင် ခုတ်မယ်ဆိုတဲ့ အကြံနဲ့ ရှေ့ကို ပြေးဝင်သွားပါတယ်။
သူတို့တွေ အရင်က သဘောတူထားတာက မျိုးပြောင်းသားရဲကို သတ်နိုင်တဲ့သူက ထူးဆန်းပုံဆောင်ခဲကို ပိုင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုတာလေ။ အဆင့် ၂ ခရစ္စတယ်ဆိုတာက ငွေအများကြီး တန်တာကိုး။
“မလုပ်နဲ့!” ရွှီဝမ်ကလည်း လင်းရှုရဲ့စကားကို မယုံဘဲ ဒါဟာ အဆင့် ၂ ဆေဘာသွားခွေးပဲလို့ ထင်နေတုန်းပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဆေဘာသွားခွေး ခုန်ဝင်လာတဲ့ အရှိန်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ ချက်ချင်း သိလိုက်ရပါတယ်။
ဒါက ကြီးရုံတင်မကဘဲ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပါ!
သူ ပြေးလာတဲ့အရှိန်ကြောင့် မြေပြင်တောင် တုန်ခါနေပါတယ်။
“သေလိုက်စမ်း!” အဲ့ဒီလူက ဆေဘာသွားခွေးရဲ့ ရှေ့ကိုရောက်တာနဲ့ အပေါ်ကိုခုန်တက်ပြီး ဓားနဲ့ အားကုန်ခုတ်ချလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဓားက ထိခါနီးမှာတင် ဆေဘာသွားခွေးက အရှိန်ကို ထပ်မြှင့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ရင်ဘတ်ကို ဝင်တိုက်လိုက်ပါတယ်။
ဘာ!
ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုက မြန်လွန်းတာကြောင့် သူ တွက်ဆထားတာထက် ကျော်လွန်သွားပါတယ်။
သူ မြေပြင်ပေါ်ကို ဘုန်းဘုန်းလဲ ကျသွားပါတော့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ စစ်သားမို့လို့ လဲကျသွားပေမဲ့ ဆေဘာသွားခွေးရဲ့ လည်ပင်းကို ဓားနဲ့ အမြန် ပြန်ခုတ်လိုက်ပါတယ်။
ဒုန်း!