“နောက်ထပ် ပင့်ကူတစ်ကောင် ထပ်မလာတော့ဘူး မဟုတ်လား?” လီယီက မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျနေတဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ပင့်ကူအလောင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မင်းပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း!” လင်းရှုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဟန့်လိုက်ပါတယ်။
သူ အဲ့ဒီပင့်ကူနက်ရဲ့ အလောင်းကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်ပေမယ့် ထူးဆန်းပုံဆောင်ခဲ တစ်ခုမှ မတွေ့ရပါဘူး။
ဒီအကောင်တွေက နူကလီးယား ညစ်ညမ်းမှုကြောင့် ဖြစ်လာတာမို့လို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားတဲ့ သားရဲတွေနဲ့ မတူဘဲ ခရစ္စတယ် မရှိတာများလား?
ဒါက လင်းရှုအတွက်တော့ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စရာပါပဲ။
လှေကားတွေက မကျယ်လှဘဲ လူသုံးယောက်လောက်ပဲ ယှဉ်လျှောက်လို့ရတာကြောင့် တော်တော်လေး ကျဉ်းကျပ်နေပုံရပါတယ်။
ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ လင်းရှုအတွက် သူ့ရဲ့ လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းဖို့က တကယ်ကို ခက်ခဲလှပါတယ်။
“ပင့်ကူ... ပင့်ကူတွေ!” သူတို့ တတိယထပ်ကို တက်ခါနီးမှာပဲ စစ်သားတစ်ယောက်က တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ပုံရပြီး ထိတ်လန့်သွားပါတယ်။
သူ့အသံတွေတောင် တုန်ယင်နေပါတယ်။
ပင့်ကူ ဟုတ်လား?
လင်းရှု ရှေ့ဆုံးကို ထွက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နံရံပေါ်မှာ သူတို့ဆီကို တွားသွားလာနေတဲ့ ပင့်ကူအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ?
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ လင်းရှုရဲ့ သူငယ်အိမ်တွေ ကျုံ့သွားပါတယ်။
လီယီကတော့ သူ့ပါးစပ်ကို သူပြန်ပိတ်ထားလိုက်မိတယ်၊ သူပြောသမျှ တကယ်ဖြစ်လာတာကိုး။
ဒီပင့်ကူတွေရဲ့ အရွယ်အစားက ခုနက တစ်ကောင်နဲ့ မခြားနားဘဲ ကြည့်ရတာ အရမ်းစက်ဆုပ်ဖို့ ကောင်းပါတယ်။
“မြန်မြန် ပစ်ကြ!” ရွှီဝမ်က ဒါကို မြင်တာနဲ့ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ လူတိုင်းက လေဆာသေနတ်တွေကို ချက်ချင်း ထုတ်လိုက်ကြပါတယ်။ ဒီလို အုပ်စုလိုက်လာတဲ့ မျိုးပြောင်းသားရဲတွေကို အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ငြိတွယ်သွားနိုင်ပြီး တော်တော်လေး ဒုက္ခများနိုင်လို့ပါ။
“ရော့၊ ဒါကို သုံး!” ရွှီဝမ်က လင်းရှုမှာ လေဆာသေနတ် မပါတာကို တွေ့တော့ သေဆုံးသွားတဲ့ စစ်သားဆီက လေဆာပစ္စတိုကို လှမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
လင်းရှုလည်း အားမနာတော့ဘဲ ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်ပါတယ်။ သူက ငွေရောင်မသေမျိုးဝိညာဉ် (Silver Immortal Soul) လှံကို ဘယ်လက်ကကိုင်၊ ညာလက်က လေဆာပစ္စတိုနဲ့ ပင့်ကူတွေကို လှမ်းပစ်ပါတော့တယ်။
လေဆာတန်းတွေ တောက်လျှောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားတဲ့ ပင့်ကူနက် အမြောက်အမြား အသတ်ခံလိုက်ရပါတယ်။
သူတို့ ရှစ်ယောက်စလုံး ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်နေကြတာကြောင့် စင်္ကြံလမ်းကနေ လာနေတဲ့ ပင့်ကူတွေရဲ့ ထက်ဝက်ကျော်လောက် သေဆုံးသွားပါပြီ။
မောင်းခလုတ်ကို အဆက်မပြတ် ဆွဲညှစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ စင်္ကြံတစ်လျှောက်က ပင့်ကူတွေ အားလုံး နောက်ဆုံးမှာတော့ သေကျေကုန်ကြပါပြီ။
ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက်မှာ ပင့်ကူနက်အလောင်းတွေ ပြန့်ကျဲနေတာ မြင်ရတာ တကယ့်ကို ကြက်သီးထစရာပါပဲ။
“ရွှီဝမ်... ငါတို့ အပေါ်ကို ဆက်တက်ဖို့ လိုသေးလား?” ဒီပင့်ကူတွေကို အကုန်ရှင်းပစ်ဖို့က မလွယ်ကူခဲ့တာကြောင့် လူတိုင်းလည်း တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေကြပါပြီ။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ စစ်သားတစ်ယောက်က ရွှီဝမ်ကို မေးလိုက်တာပါ။
ရွှီဝမ် တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။ တကယ်လို့ အပေါ်ကို ဆက်တက်လို့ နောက်ထပ် ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ ထပ်တိုးရင် သူတို့အတွက် ဒုက္ခပါပဲ။ အခုလောလောဆယ် ဘယ်သူမှ အခြေအနေ သိပ်မကောင်းကြတာမို့ အမြန်နားဖို့ လိုအပ်နေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက နားဖို့အတွက် ကောင်းတဲ့နေရာ မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်၊ အောက်က ဇွန်ဘီတွေ သူတို့နောက်ကို လိုက်လာမလားဆိုတာလည်း မသေချာဘူးလေ...
“ဆက်သွားမယ်။” လင်းရှုက လေဆာသေနတ်ကို သူ့ဘောင်းဘီနောက်အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်လှမ်းရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဒါပေမဲ့ အပေါ်မှာ...” စစ်သားက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တစ်ခုခုပြောဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ အောက်ထပ်က သံတံခါးကို တစ်ခုခုက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုရိုက်နေတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။
ဇွန်ဘီတွေ နောက်ကနေ အမှီလိုက်လာပြီး အောက်က သံတံခါးကို တရစပ် ထုနေတာ သေချာပါတယ်။
“သွားကြမယ်!”
အဲ့ဒီအချိန်မှာတော့ ဘယ်သူမှ ငြင်းဆန်မနေတော့ဘဲ လင်းရှုနောက်ကနေ အပေါ်ထပ်ကို တန်းလိုက်သွားကြပါတော့တယ်။
တစ်အဆောက်အဦလုံးမှာ ပင့်ကူအိမ်တွေ အများကြီးရှိနေပြီး ဒါတွေက ခုနက ပင့်ကူနက်တွေ လုပ်ထားတာ ဖြစ်ရပါမယ်။
လင်းရှုက သူ့ရဲ့ လှံရှည်ကို အပေါ်သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စွမ်းရည်ကို အနည်းငယ် အသုံးပြုလိုက်ရာမှာတော့ မီးတောက်တွေ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
အဲ့ဒီပင့်ကူအိမ်တွေက မီးစွဲလောင်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်က ပင့်ကူအိမ်တွေ အားလုံး မီးလောင်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။ ပင့်ကူအိမ်ပေါ်က ပင့်ကူလေးတွေနဲ့ ပင့်ကူဥတွေအားလုံးလည်း မီးထဲမှာ ပါသွားပါတော့တယ်။
“နောက်ဆုံးတော့ ပင့်ကူတွေ မရှိတော့ဘူး။” လီယီက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒီပင့်ကူတွေက ကိုင်တွယ်ရ သိပ်မခက်ခဲပေမဲ့ အရေအတွက်က အရမ်းများပြီး ကြည့်ရတာ အရမ်း ရွံစရာကောင်းလို့ပါ။
သူတို့တွေ အပေါ်ကို ဆက်တက်လာခဲ့ရာမှာတော့ ထူးထူးခြားခြား ဘာမှ ထပ်မတွေ့ရတော့တာကြောင့် အားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်သွားပါတယ်။
ဗုန်း! လင်းရှုက ခေါင်မိုးပေါ်ကို တက်တဲ့ သော့ခတ်ထားတဲ့ သံတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ စူးရှတဲ့ နေရောင်ခြည်က လူတိုင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို ကျရောက်လာပါတယ်။
“ပင်ပန်းလိုက်တာ!” သူတို့ရဲ့ တင်းကျပ်နေတဲ့ စိတ်တွေ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြေလျော့သွားပြီး စစ်သားတွေဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်ကာ အေးအေးဆေးဆေး နားနေကြပါတော့တယ်။
“ဒီမှာ အားအရင်ပြန်ဖြည့်ကြရအောင်။” ရွှီဝမ်လည်း ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့အိတ်ထဲက အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ ဖိသိပ်ထားတဲ့ ဘီစကစ် (Compressed Biscuit) တစ်ထုပ်ကို ထုတ်စားလိုက်ပါတယ်။
ခရီးမထွက်ခင်မှာ လူတိုင်းက စွမ်းအင်အများကြီးပေးနိုင်ပြီး သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူတဲ့ အရေးပေါ်ရိက္ခာ (Iron Rations) တွေကို အများကြီး ယူလာခဲ့ကြတာပါ။
အရင်ကမ္ဘာက အရေးပေါ်ရိက္ခာတွေဆိုတာကတော့ ဒီအနာဂတ်ကမ္ဘာက ရိက္ခာတွေနဲ့ ယှဉ်လို့တောင် မရပါဘူး။
လင်းရှုလည်း သူ့အိတ်ထဲက ရိက္ခာအချို့ကို ထုတ်စားပြီး အားပြန်ဖြည့်လိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက် ခေါင်မိုးစွန်းမှာ ရပ်ပြီး အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အောက်ဘက်မှာ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး ရှိနေတုန်းပဲဆိုတာ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးရဲ့ အလယ်မှာ ကြီးမားတဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားတဲ့ သားရဲတစ်ကောင် ရှိနေပြီး ဇွန်ဘီတွေကို ကိုက်ဖြတ်စားသောက်နေတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သော မျက်လုံး (Analytic Eye) ကို အသက်သွင်းလိုက်တဲ့အခါ အောက်က သတ္တဝါဟာ အဆင့် ၂ ဆေဘာသွားခွေး (Sabertooth Hound) ဖြစ်ပြီး အရွယ်အစား အလွန်ကြီးမားကာ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကလည်း အလွန် ဖျတ်လတ်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ခြေသည်းတွေနဲ့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ဇွန်ဘီ အတော်များများက ချက်ချင်း သေဆုံးကုန်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဇွန်ဘီတွေက အရမ်းများလွန်းတာကြောင့် ဆေဘာသွားခွေးဟာ မကြာခင်မှာပဲ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကို ခံလိုက်ရပါတော့တယ်။
“ဆင်ဘယ်လောက်ကြီးကြီး ပုရွက်ဆိတ်ကို ကြောက်ရတယ်” ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်းပါပဲ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပုရွက်ဆိတ်အရေအတွက်က အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ များလာရင် ဆင်တစ်ကောင်လုံးကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်နိုင်လို့ပါ။
အခုလည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပါပဲ၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဆေဘာသွားခွေးဟာ ဇွန်ဘီတွေကို အတင်းကိုက်ဖြတ်နေပေမဲ့ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ အရိုးစုကြီးတစ်ခုပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။
ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့ လင်းရှုမှာ ကြက်သီးတောင် ထသွားမိပါတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့သာ ခုနက ဆက်တိုက်နေမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ အဆုံးသတ်လည်း ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လေ။
အခုမှပဲ ဒီတာဝန်ရဲ့ အန္တရာယ်ကြီးမားပုံကို သူ နားလည်သွားပါတော့တယ်။
သူ ဆက်ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ထူးဆန်းပုံဆောင်ခဲ ကို ဇွန်ဘီတစ်ကောင်က ဝါးမြိုလိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ဇွန်ဘီတွေကလည်း ပုံဆောင်ခဲတွေကို စားကြတာလား!?
ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့ လင်းရှုရဲ့ သူငယ်အိမ်တွေ ကျုံ့သွားပြီး ပုံဆောင်ခဲကို စားလိုက်တဲ့ ဇွန်ဘီကို သေချာ စိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။
နဂိုက ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ အားနည်းပုံရတဲ့ ဇွန်ဘီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ခရစ္စတယ်ကို စားပြီးတဲ့နောက်မှာ ပြောင်းလဲလာပုံရပါတယ်။
သူဟာ ပိုပြီးတော့ အရပ်ရှည်လာသလို ပိုပြီးတော့လည်း သန်မာလာတယ်!
ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သော မျက်လုံးကို အသက်သွင်းလိုက်ပါတယ်။ မူလက အဆင့် ၂ ဇွန်ဘီဖြစ်ပေမဲ့ အခု ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရတော့ သူဟာ အဆင့် ၃ ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါပြီ!
'ငါ သိပြီ! ဒီဇွန်ဘီတွေက ခရစ္စတယ်တွေကို ဝါးမြိုပြီးတော့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲကြတာကိုး!’