အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ လူတိုင်းက ထိုလူ့ဆီကို ဝိုင်းအုံကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
ရွှီဝမ်က သူ့ဘေးနားကို လျှောက်သွားပြီး ဘောင်းဘီနားကို အသာလေး ဆွဲတင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ခြေထောက်မှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အကိုက်ခံထားရတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ခုနက ဇွန်ဘီတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း သူ အကိုက်ခံလိုက်ရတာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။
“ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ?” လီယီက ဒါကို မြင်တော့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပါတယ်။
အကယ်လို့ ဇွန်ဘီ အကိုက်ခံရပြီဆိုရင် ဇွန်ဘီရဲ့ ပါးစပ်ထဲက သွေးတွေ ဒါမှမဟုတ် တံတွေးထဲက ဗိုင်းရပ်စ်တွေဟာ ဒဏ်ရာကနေတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စီးဝင်သွားမှာပါ။
အဲ့ဒါက ကူးစက်မှုကို ဖြစ်စေမှာပါ!
ကျန်တဲ့စစ်သားတွေလည်း ဒါကို မြင်တဲ့အခါ ကြောင်အသွားကြပြီး သူ့ဒဏ်ရာကို ကြည့်ရင်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြပါတယ်။
“တိုက်ရိုက် ကူးစက်ခံလိုက်ရပြီဆိုရင်တော့ ကုသဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး။” လင်းရှုက အနားကို လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒါဟာ ဇွန်ဘီတွေကို ရင်ဆိုင်ရတာ အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ။
ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားတဲ့ သားရဲတွေကတော့ အဆင်ပြေသေးတယ်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ ဗိုင်းရပ်စ်တွေက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပဲ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲသွားတာဖြစ်လို့ သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရရင်တောင် ကူးစက်ခံရဖို့ အန္တရာယ်မရှိပါဘူး။
“မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ နည်းလမ်းရှိရမယ်!” စစ်သားတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကလည်း နီရဲလို့နေပါတယ်။
ခဏလေးမတိုင်ခင်ကမှ အတူတူရယ်မော စကားပြောနေခဲ့တဲ့ ရဲဘော်တစ်ယောက်က အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဒီလိုဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ?
ဒါကို သူတို့ လက်ခံဖို့ ခက်ခဲနေကြတာပါ။
“တကယ်တော့ နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။ အဆင့် ၆ နဲ့ အထက်ရှိတဲ့ စစ်သည်တော်တွေရဲ့ အရင်းအမြစ်စွမ်းအင်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဗိုင်းရပ်စ်တွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့်...” လင်းရှု စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် အခု ဒီနေရာမှာ အဆင့် ၆ စစ်သည်တော်ကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေရာတင် မကဘူး၊ ရှင်းယောင် မြို့မှာတောင် အဆင့် ၆ စစ်သည်တော်ဆိုတာ ရှားမှရှားလေ။
ပြီးတော့ ဗိုင်းရပ်စ်က အရမ်းမြန်မြန် ပျံ့နှံ့တာပါ။ အဆင့် ၁ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို ဗိုင်းရပ်စ်ရောက်ဖို့ ၁၀ မိနစ်ပဲ ကြာတတ်ပြီး အဲ့ဒီအချိန်ရောက်ရင်တော့ အဲ့ဒီစစ်သည်တော်ဟာ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားမှာပါပဲ!
“မြန်မြန်... ငါ့ကို သတ်လိုက်ကြပါတော့!” တာကျူးက သွားကို ကြိတ်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ငါ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်... မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သွားတာကို... မမြင်ချင်ဘူး...”
ရွှီဝမ်နဲ့ တခြားသူတွေက သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေမိကြပါတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ လူအုပ်ကြီးရဲ့ စိတ်အခြေအနေဟာ တကယ့်ကို လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေပါတယ်။
“အား...” တာကျူးရဲ့ မျက်နှာက ရှုံ့တွသွားပြီး သူ့ရဲ့ နဖူးကြောတွေကလည်း ထောင်တက်လာပါတယ်။
သူ့မျက်လုံးတွေကလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း နီရဲလာပါပြီ။
သူ ဇွန်ဘီဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ ရှင်းနေပါပြီ!
“မြန်မြန်... ငါ့ကို သတ်ပါ...” တာကျူးဟာ အရမ်းကို နာကျင်နေပုံရပြီး သူ့ပါးစပ်ကနေ တံတွေးတွေ တောက်လျှောက် ထွက်ကျလာပါတယ်။ သူ့သွားတွေကလည်း ထက်မြက်လာပါပြီ။
“ဂရား...!” နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ သူဟာ အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားပြီး အနီးဆုံးမှာရှိတဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်ကို ကိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒီစစ်သားရဲ့ သူငယ်အိမ်တွေ ကျုံ့သွားပြီး သူ တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်မရလိုက်ခင်မှာပဲ ကူးစက်ခံထားရတဲ့ စစ်သည်တော်ရဲ့ အကိုက်ကို ခံရတော့မယ့် အခြေအနေပါ။
“မြန်မြန်လုပ်...” ဒါပေမယ့် အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ တာကျူးဟာ သူ့ရဲ့ အသိစိတ်လေး နည်းနည်း ပြန်ဝင်လာပုံရပြီး သွားကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဗုန်း!
ငွေရောင်လှံတစ်စင်းက သူ့ရဲ့ ဦးခေါင်းကို ထိုးဖောက်သွားပါတော့တယ်။
“သူ လုံးဝကူးစက်ခံလိုက်ရပြီ၊ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အားလေးနဲ့ မင်းကို မကိုက်မိအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်သွားတာ။” လင်းရှုရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း အခုချိန်မှာ တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးနေပါတယ်။
ဒီစစ်သည်တော်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်မှုက တကယ့်ကို လေးစားဖို့ကောင်းပါတယ်။ ခုနကသာ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ရင် အဲ့ဒီစစ်သားလည်း အကိုက်ခံရမှာ သေချာပါတယ်။
လူသားတွေရဲ့ သဘာဝမှာ အမှောင်ဖုံးတဲ့ အပိုင်းရှိသလို၊ အခုလို တောက်ပတဲ့ အပိုင်းတွေလည်း ရှိနေတာပါပဲ။
“တာကျူး!” သေမင်းလက်ကနေ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့တဲ့ စစ်သားဟာ ကြောင်အသွားပြီး မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာပါတော့တယ်။
ဒုန်း! ဒုန်း! ဒုန်း!
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဟိုဘက်က ရှပ်တာတံခါးကို တစ်ခုခုက လာပြီး ထုရိုက်နေတဲ့ အသံတွေ ကြားလိုက်ရပါတယ်။
အသံက အရမ်းကို စိတ်စောနေသလိုမျိုးဖြစ်ပြီး တစ်ခုခုက အတင်းတိုးဝင်လာတော့မယ့်အတိုင်းပါပဲ။
“ဘာဖြစ်တာလဲ!?” ရွှီဝမ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ထရပ်လိုက်ကာ အဲ့ဒီဘက်ကို တန်းသွားလိုက်ပါတယ်။ မှောင်နေတဲ့ မှန်ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်မှာ ဇွန်ဘီ ဆယ်ဂဏန်းကျော်လောက် စုရုံးနေတာကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပါတယ်။
သူတို့တွေက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံတွေနဲ့ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေကြပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ရှပ်တာတံခါးဟာ ထက်မြက်တဲ့ ခြေသည်းလက်သည်းတွေနဲ့ အခြစ်ခံလိုက်ရပြီး ပေါက်ထွက်သွားပါတယ်။
ဒီတံခါးက မကြာခင် ပျက်တော့မှာဖြစ်ပြီး ဇွန်ဘီတွေ အထဲဝင်လာတော့မှာပါ!
“ဂရား!”
ဇွန်ဘီတစ်ကောင်က ရွှီဝမ်ရဲ့ အရိပ်ကို သတိထားမိသွားပုံရပြီး မှန်ပြတင်းပေါက်ရှေ့မှာတင် ရပ်ကာ မှန်ကို တရစပ် ထုရိုက်နေပါတော့တယ်။
မကြာခင်မှာပဲ မှန်ပြတင်းပေါက်မှာ အက်ကြောင်းတွေ စတင်ပေါ်လာပါတယ်။
“ဇွန်ဘီတွေ လာနေပြီ!”
“ဘာ!?” မြေပြင်မှာထိုင်ပြီး ခဏပဲ နားရသေးတဲ့ စစ်သားတွေဟာ ရွှီဝမ်ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ချက်ချင်းဆိုသလို ထရပ်လိုက်ကြပါတယ်။
သူတို့ မှန်ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ပြတင်းပေါက်နားမှာ စုပြုံလာတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို ပိုပြီး မြင်လာရပါတယ်။
“သွားမယ်၊ ဒီကနေ ထွက်ရအောင်!” လင်းရှုက မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဆင့် ၂ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ထူးခြားချက်က အုပ်စုလိုက် လှုပ်ရှားတတ်တာပါ။ အခုလောလောဆယ် ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိပေမယ့် တိုက်ပွဲစပြီဆိုရင်တော့ ခုနကလိုပဲ ဇွန်ဘီတွေက ပိုပိုပြီး များလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေလည်း လင်းရှုရဲ့စကားကို ကြားတော့ အပေါ်ထပ်ကို အမြန်တက်သွားကြပါတယ်။
ဒုတိယထပ်မှာလည်း ထူထဲတဲ့ သံတံခါးတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ အားလုံး အပေါ်ရောက်တာနဲ့ လင်းရှုက အဲ့ဒီတံခါးကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
ဒါဆိုရင်တော့ ဇွန်ဘီတွေ လိုက်လာရင်တောင် ဒီတံခါးကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူတို့ရဲ့ အရိပ်တွေကို မမြင်ရတော့တဲ့အခါမှာတော့ ဇွန်ဘီတွေက တဖြည်းဖြည်းချင်း လူစုကွဲသွားမှာပါ။
ဒီအဆောက်အဦက အရမ်းမြင့်ပြီး တော်တော်လေးလည်း ဟောင်းနွမ်းနေပါတယ်။ အပေါ်ထပ်မှာ ရှိနေတဲ့ အလောင်းတွေရယ်၊ ကြမ်းပြင်မှာ ကပ်နေတဲ့ သွေးကွက်ခြောက်တွေရယ်နဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် တစ်နေရာလုံးက ထိတ်လန့်စရာ ရုပ်ရှင်ထဲက အခန်းအနားတစ်ခုလိုပါပဲ။
အပေါ်ကို ပိုတက်လေလေ ပင့်ကူအိမ်တွေက ပိုများလာလေလေပါပဲ။
ကျိ... ကျိ... ကျိ...
“ဒါ ဘာအသံလဲ?” အဲ့ဒီအသံကို ကြားတော့ စစ်သားတစ်ယောက်က တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
လင်းရှုလည်း အခုချိန်မှာ ကြက်သီးတွေ ထနေပါတယ်။ ပင့်ကူအိမ်တွေကလည်း အများကြီးရှိနေသလို အပေါ်မှာ တစ်ခုခု ထူးထူးဆန်းဆန်း ရှိနေသလိုမျိုး အသံတွေကလည်း ပိုကျယ်လာပါတယ်။
“မျိုးပြောင်းပင့်ကူတွေ ဘာတွေတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်” လို့ လီယီက ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ အသံထွက် ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူ အဲ့ဒီစကား ပြောပြီးတာနဲ့ မျက်နှာကြက်ပေါ်ကနေ အနက်ရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ခုန်ဆင်းလာပါတော့တယ်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပဲ အဲ့ဒီအရာက လီယီရဲ့ ကျောပေါ်ကို ခုန်အုပ်လိုက်ပါတယ်။
“အား! ဒါ ဘာကြီးလဲ၊ ဘာကြီးလဲ!” လီယီ သူ့နောက်မှာ တစ်ခုခုရှိနေတာကို ခံစားမိပြီး ထိတ်လန့်သွားပါတယ်။ သူ့လက်တွေနဲ့ နောက်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အမွှေးအမျှင်တွေနဲ့ အကောင်ကြီးတစ်ကောင်ကို မိသွားပြီး ရှည်လျားတဲ့ ခြေထောက် အချို့ကိုပါ စမ်းမိလိုက်ပါတယ်။
သူ့နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ လင်းရှုလည်း လန့်သွားပါတယ်။ သူလည်း ခုနက ဒီအကောင်ကို လုံးဝ မမြင်လိုက်မိဘူးလေ။
ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သော မျက်လုံး (Analytic Eye) ကတော့ အလိုအလျောက် အသက်ဝင်လာပါတယ်။
“အဆင့် ၁ ပင့်ကူနက်
လက္ခဏာများ - နူကလီးယား ညစ်ညမ်းမှုကြောင့် မျိုးပြောင်းသွားသော ပင့်ကူများ၊ ထူးခြားချက် - အလွန်ကြီးမားပြီး အနည်းငယ် အဆိပ်ရှိသည်။”
အဆင့် ၁ မျိုးပြောင်းသားရဲလေးပဲဆိုတော့ လင်းရှု သက်ပြင်းချနိုင်သွားပါတယ်။ သူက လှံရှည်ကို ထုတ်ပြီး ပင့်ကူရဲ့ ခေါင်းကို ထိုးဖောက်ကာ အလောင်းကို မြေပြင်ပေါ် လွှင့်ပစ်လိုက်ပါတယ်။
“ကျေးဇူးပဲ...” လီယီ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့မှပဲ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပါတယ်။
ခုနကတော့ သူ တကယ်ကို လန့်သွားတာပါ။
“ရှူး!” အဲ့ဒီအချိန်မှာ လင်းရှုက တိုးတိုးနေဖို့ အချက်ပြလိုက်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေက ပိုပိုများလာပြီး ပိုပြီးတော့လည်း ကျယ်လာလို့ပါပဲ။ အဲ့ဒီအရာတွေက သူတို့ဆီကို ပိုပိုပြီး နီးကပ်လာနေသလိုပါပဲ။