အခန်း ၃၆ - ခရီးထွက်ဖို့ အဆင်သင့်ပြင်ဆင်ခြင်း!

လင်းရှု မြို့လယ်ခေါင်ကို တစ်ခေါက်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အလောင်းတွေက မရှိတော့ပါဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

လိုအပ်တာတွေကို ဝယ်ယူပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လင်းရှု အဆောင်ကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။

သူပြန်ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကွန်ပျူတာဆီက အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

လင်းရှု ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ဗီဇအရ အလိုအလျောက် နှိပ်လိုက်မိပါတယ်။

‘ချိတ်ဆက်နေသည်...’

“အစ်ကို လင်းရှု!”

မျက်နှာပြင်အထက်မှာ ချိတ်ဆက်မှု အောင်မြင်ကြောင်း ပြသပြီးနောက်မှာတော့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးရဲ့ အသံက သူ့ရှေ့မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပဲ့တင်ထပ်သွားပါတယ်။

“ဪ... ယဲ့ရွှမ်းအာ ပါလား။” လင်းရှု အံ့သြသွားပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာပါတယ်။ အနာဂတ်ကမ္ဘာမှာ ဗီဒီယိုကော (Video Chat) တွေအစား ဟိုလိုဂရပ်ဖစ် (Holographic Projection) တွေနဲ့ အစားထိုးလိုက်တာ ကြာခဲ့ပြီလေ။

ယဲ့ရွှမ်းအာက သူ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရပ်နေသလိုမျိုး ခံစားရတာကြောင့် နည်းပညာရဲ့ စွမ်းပကားကို လင်းရှု မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။

“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?” လင်းရှုက ပြုံးပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။

“ဟို... ဟိုလေ...” ယဲ့ရွှမ်းအာက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေပြီး စကားပြောဖို့ တုံ့ဆိုင်းနေပါတယ်။

“ငါ ပြောပေးမယ်၊ ငါ ပြောပေးမယ်။ ရွှမ်းအာက ဒီတစ်ပတ်ပိတ်ရက်မှာ အစ်ကိုအားလားလို့ မေးချင်နေတာ၊ အစ်ကို့ကို အပြင်ခေါ်ချင်လို့တဲ့!” အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ နောက်ထပ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးရဲ့ ပုံရိပ်ပေါ်လာပြီး ပြုံးစိစိနဲ့ ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။

“လျှောက်မပြောနဲ့နော်!” ယဲ့ရွှမ်းအာရဲ့ မျက်နှာလေး နီရဲသွားပြီး ဟိုမိန်းကလေးရဲ့ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေကို လိမ်ဆွဲလိုက်ပါတယ်။

မိန်းကလေးနှစ်ယောက် စနောက်ပြီး သတ်ပုတ်နေကြပါတယ်။

“ဟေ့... ဟေ့... သတိလည်း ထားကြဦးဦး၊ ပုံရိပ်တွေ အကုန်ပေါ်ကုန်မယ်။” မိန်းကလေးနှစ်ယောက်စလုံးက အဆောင်မှာ ရှိနေပုံရပြီး ပါးလွှာတဲ့ အိပ်ယာဝင် ဝတ်စုံတွေကိုပဲ ဝတ်ထားကြတာပါ။

“အမလေး!” ပါးဖောင်းဖောင်းနဲ့ မိန်းကလေးက လင်းရှုရဲ့စကားကို ကြားတော့ အော်လိုက်မိပြီး ရှက်သွေးဖြာသွားပါတယ်။ ခဏအတွင်းမှာပဲ သူမရဲ့ ပုံရိပ်က ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။

“သူ့စကားတွေကို နားမယောင်ပါနဲ့။ ကျွန်မက ဒီတစ်ပတ်ပိတ်ရက်မှာ အစ်ကိုအားရင် စာလေး နည်းနည်း လာသင်ပေးလို့ ရမလားလို့ မေးမလို့ပါ။” လင်းရှုကို ယဲ့ရွှမ်းအာက မေးလိုက်ပါတယ်။

အနာဂတ်ကမ္ဘာမှာ စစ်သည်တော်တွေကို လူအများက လေးစားကြပေမယ့် အကယ်ဒမီကို တက်ရောက်နိုင်ဖို့အတွက် အခြားသော အသိပညာ ဗဟုသုတတွေလည်း လိုအပ်နေပါသေးတယ်။

ဒါ့အပြင် သင်ခန်းစာတွေကလည်း ပိုပြီး ခက်ခဲနက်နဲလာတာကြောင့်ပါ။

“ဒါပေမယ့် အစ်ကိုက ရှင်းယောင် အကယ်ဒမီကနေ ခဏလောက် ထွက်သွားရမှာမို့ မအားလောက်ဘူး။” လင်းရှုက ပြောလိုက်ပါတယ်။

သူ ကွမ်မင် ခံတပ်ကို သွားရမယ်လို့တော့ မပြောလိုက်ပါဘူး။ မဟုတ်ရင် ဒီကောင်မလေးက ပြန်ပြီး စိုးရိမ်နေဦးမှာမို့ပါ။

“ဟင်? ဘယ်ကို သွားမှာလဲ!?” ယဲ့ရွှမ်းအာက အံ့သြတကြီးနဲ့ မေးပါတယ်။

“ဟို... အခြားနယ်က အကယ်ဒမီတစ်ခုကို အတွေ့အကြုံဖလှယ်ဖို့ သွားရမှာ။” လင်းရှုက လိမ်ပြောလိုက်ပါတယ်။

“ဪ... ဟုတ်ကဲ့ပါ!” ယဲ့ရွှမ်းအာက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပေမယ့် ချိုချိုသာသာပဲ ပြုံးပြလိုက်ပါသေးတယ်။

အချိန်တွေက ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောမှာတော့ လင်းရှုက လော့လီနဲ့အတူ သံလိုက်ရထားစီးပြီး လေဆိပ်ကို ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။

လေဆိပ်ရောက်လို့ လုံခြုံရေး စစ်ဆေးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံတွေ ဝတ်ထားတဲ့ စစ်သားအများအပြားကို ဟိုဘက်မှာ မြင်နေရပါတယ်။

“လင်းရှု၊ သတိထားနော်။ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာခဲ့ရမယ်။” လော့လီက တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံ လဲလှယ်ပြီးသားဖြစ်တဲ့ လင်းရှုကို ကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်ပါတယ်။

တကယ်တော့ အကယ်ဒမီက ဒီပြစ်ဒဏ်ကို ကြေညာတုန်းက လော့လီ တော်တော်လေး ဒေါသထွက်ခဲ့တာပါ။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ကွမ်မင် ခံတပ်က ရှင်းလင်းရေး စစ်ဆင်ရေးမှာ ပါဝင်ခိုင်းတာဟာ သေတွင်းထဲကို တွန်းပို့လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား?

ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ စိတ်ကို လျှော့လိုက်ပါတယ်။ လင်းရှုက ကျောင်းကနေ ထွက်ဖို့ မဝံ့ရဲသရွေ့ သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါဘူး။ တကယ်လို့သာ ကျောင်းထွက်လိုက်ရင် လင်းရှုရဲ့ အနာဂတ်က တကယ်ကို ပျက်စီးသွားမှာမို့လို့ပါ။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။” လင်းရှု သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

“တစ်လအတွင်း ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာပါ့မယ်။”

ဒီကမ္ဘာမှာတော့ အစွမ်းအစကသာ အရာအားလုံးပါပဲ။ အကယ်လို့ သင်ဟာ အဆင့် ၅ စစ်သည်တော် တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် ဖက်ဒရယ်အစိုးရကတောင် အသိအမှတ်ပြုရတဲ့ အထူးအခွင့်အရေးတွေ ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

“မင်းက လင်းရှုလား?” အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ စစ်ရောင်ခြယ် တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် ဗလတောင့်တောင့် လူတစ်ယောက်က အနားကို လျှောက်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်ပါတယ်။

“ဟုတ်ပါတယ်။” လင်းရှု ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သော မျက်လုံး (Analytic Eye) ကို အလိုအလျောက် အသက်သွင်းလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီလူကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလို့ မရဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။

သူဟာ အနည်းဆုံး အဆင့် ၃ စစ်သည်တော် ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီအထက်မှာ ရှိနေရပါမယ်။

“ဪ... ဒါကတော့ ကပ္ပတိန် ချင်ချန်းပါ။ သူက ဒီမစ်ရှင်ကို တာဝန်ယူထားတဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့။” လော့လီက မိတ်ဆက်ပေးပါတယ်။

ချင်ချန်းက လော့လီကို သိပုံရပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက် လင်းရှုကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီး အေးစက်စက်နဲ့ ပြောလိုက်တာက - “ငါတို့က ဟိုကို အပျော်သွားမှာမဟုတ်ဘူး၊ မင်း အသက်ပါ ပေးလိုက်ရနိုင်တယ်။”

သူ ပြောပြီးတာနဲ့ အခြားတစ်ဖက်ကို လျှောက်သွားပါတော့တယ်။

“သူက အဲ့ဒီလိုပဲ၊ စိတ်ထဲမထားနဲ့။” လော့လီက လင်းရှုကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

လင်းရှု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လော့လီကို နှုတ်ဆက်ကာ ငွေရောင်မသေမျိုးဝိညာဉ် (Silver Immortal Soul) ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာကို သယ်ပြီး ဟိုဘက်ကို လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။

“လူစုမယ်! အခုပဲ နာမည်ခေါ်တော့မယ်!” အပြင်ဘက်ကွင်းပြင်မှာတော့ ချင်ချန်းနဲ့ အခြား အဆင့်မြင့် စစ်သည်တော်အချို့က ရောက်နှင့်နေပါပြီ။

နာမည်အချို့ ခေါ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လင်းရှု သူ့နာမည်ကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သူလည်း အခြားလူတွေလိုပဲ ခပ်သွက်သွက် ပြေးသွားလိုက်ပါတယ်။

စစ်ရောင်ခြယ် တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံတွေ ဝတ်ထားတဲ့ စစ်သားတွေက သူတို့ဘေးမှာ လူငယ်လေးတစ်ယောက် လာရပ်နေတာကို မြင်တော့ အံ့သြသွားပြီး ရယ်မောလိုက်ကြပါတယ်။

“ကလေးလေး... မင်း အဖွဲ့မှားနေတာ မဟုတ်လား?” ဗလတောင့်တောင့် လူတစ်ယောက်က နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်ပါတယ်။

ဒီမစ်ရှင်အတွက် အနိမ့်ဆုံး အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က အဆင့် ၁ စစ်သည်တော် ဖြစ်ပြီး အခု အထက်တန်းကျောင်းသားလေးလို ဖြစ်နေတဲ့ ဒီကောင်လေးက သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုတော့ - သေချာပေါက် သေတွင်းထဲ ဆင်းတာပဲ မဟုတ်လား?

လင်းရှု သူ့ကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ဘာစကားမှ ပြန်မပြောပါဘူး။

“ငြိမ်ငြိမ်နေကြ!” ချင်ချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား အော်လိုက်ပါတယ်။

ဒီစစ်သားတွေက ချင်ချန်းကို ကြောက်ကြပုံရပြီး သူအော်လိုက်တာနဲ့ ကိုယ်နေဟန်ထားကို တည့်တည့်မတ်မတ် ပြင်လိုက်ကြပြီး ဘာစကားမှ ထပ်မပြောရဲတော့ပါဘူး။

အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုတာကို မြင်တော့ ချင်ချန်းက ပြောပါတယ် - “ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ ရှင်းယောင် မြို့ကနေ စုစုပေါင်း လေးဖွဲ့ စေလွှတ်မှာဖြစ်ပြီး စစ်သည်တော် ၄၀ ပါဝင်မယ်...”

“ဆရာ... ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ထဲမှာ စစ်သည်တော် မဟုတ်တဲ့သူ တစ်ယောက် ပါနေသလိုပဲ!” လူတစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။

အဲ့ဒီစကားကို ကြားတော့ အခြားစစ်သားတွေက တဟားဟား ရယ်မောကြပြန်ပါတယ်။

“မင်းရယ်၊ အခုနက ရယ်တဲ့လူတွေရယ်... အကုန်လုံး ဒီနေရာမှာပဲ ဒိုက် အကြိမ် ၁၀၀ ထိုးကြ၊ ငါးမိနစ်အတွင်း အပြီးလုပ်။” ချင်ချန်းက အေးစက်စက် အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။

စစ်သားတွေ အံ့သြသွားပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြပေမဲ့ ချင်ချန်းရဲ့ အမိန့်အတိုင်း ဒိုက်ကို အမြန်ဆုံး ထိုးလိုက်ကြပါတယ်။

“မင်းက ရှင်းယောင် အကယ်ဒမီက ကျောင်းသား ဖြစ်နေနိုင်ပေမယ့် ဒီမစ်ရှင်မှာ ပါဝင်နေသရွေ့တော့ သူတို့နဲ့ ဘာမှမခြားနားဘူး၊ သေခြင်းတရားကို အမြဲတမ်း မျက်မှောက်ပြုထားရမယ်။ နားလည်လား!?” ချင်ချန်းက လင်းရှုကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် မေးလိုက်ပါတယ်။

“နားလည်ပါတယ်!”

ဖက်ဒရယ်စစ်တပ်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေက အရမ်းတင်းကျပ်ပြီး သူ အရင်ကနေခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာထက်တောင် ပိုပြီး တင်းကျပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ လင်းရှု သိပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူဟာ သတ်မှတ်ထားတဲ့နေရာမှာပဲ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ရပ်နေလိုက်ပါတယ်။

ငါးမိနစ်က အမြန်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ လေယာဉ်ကြီးက လှေကားတွေကို အလိုအလျောက် ထုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။

“လေယာဉ်က မကြာခင် ထွက်တော့မယ်။ မင်းတို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား?” ချင်ချန်းရဲ့ အကြည့်က လူငယ်မျက်နှာလေးတွေကို ဝေ့ကြည့်ရင်း အော်မေးလိုက်ပါတယ်။

“အဆင်သင့်ပါပဲ!”