အခန်း (၃၃) - အပြစ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ချက်!

“မင်း လုပ်ရဲလှချည်လား!”

လင်းရှုက နင်းခြေဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ တစ်ဖက်ကနေ ကျယ်လောင်တဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

ပုံရိပ်တစ်ခုက စင်ပေါ်ကို တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာပါတယ်!

လင်းရှုရဲ့ မျက်သူငယ်အိမ်တွေ ကျုံ့သွားပြီး သူဟာ သိစိတ်အရ လက်နှစ်ဖက်ကို အရှေ့မှာ ကာလိုက်ပါတယ်။ ပြင်းထန်တဲ့ ဖိအားတစ်ခု သူ့ဆီကို ရိုက်ခတ်လာပြီး သူဟာ လွင့်ထွက်သွားပါတော့တယ်။

“ဘုန်း!”

မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားတဲ့အချိန်မှာ လင်းရှုရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ သွေးနံ့တွေ ပြည့်နှက်သွားပြီး သွေးတွေ အန်ထုတ်လိုက်ရပါတယ်။

သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ထန်းထျန်းကို ပွေ့ချီထားတဲ့ အလယ်အလတ်အရွယ် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

“ထန်းမိသားစုရဲ့ အိမ်ထောင်ဦးစီး ထန်းမူပိုင် လား?” အချို့က အဲဒီလူကို မှတ်မိသွားပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြပါတယ်။

“သူက အဆင့် (၄) ကို တက်တော့မယ့် အဆင့် (၃) စစ်သည်တော်ကြီးလေ...”

စစ်သည်တော်အဆင့်နီးပါးတောင် မဖြစ်သေးတဲ့ ကျောင်းသားတွေအတွက်တော့ အဆင့် (၃) စစ်သည်တော်ဆိုတာ မှန်းဆလို့တောင် မရနိုင်တဲ့ တည်ရှိမှုမျိုးပါ။

“ဟဲဟဲ... ထန်းမိသားစုဝင်တွေက ကိုယ်ခံပညာတိုက်ပွဲမှာတောင် တခြားသူကို အကူအညီ တောင်းနေရတာလား?” လင်းရှုရဲ့ ရင်ဘတ်က အောင့်နေပေမဲ့ သူဟာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းက သွေးတွေကို သုတ်ကာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

ထန်းမူပိုင်က လင်းရှုကို တည်ငြိမ်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ အကယ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထောင်နဲ့ချီတဲ့ ကျောင်းသားတွေသာ မရှိရင် သူဟာ လင်းရှုကို အဲဒီနေရာမှာတင် သတ်ပစ်လိုက်မှာပါ။

“လင်းရှု! မင်းကတော့ လွန်လွန်းသွားပြီ။ မင်းရဲ့ ကျောင်းနေဖက်ကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ သတ်ဖို့ ကြိုးစားရတာလဲ!” လျိုပိုင်က စားပွဲကို ရိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။

“ဒါက ကိုယ်ခံပညာတိုက်ပွဲ လေ” ဆရာကြီးယဲ့က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဆရာကြီးယဲ့ရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လျိုပိုင်ရဲ့ မျက်နှာဟာ နီလိုက်ဖြူလိုက် ဖြစ်သွားပေမဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောရဲပါဘူး။

ထန်းမူပိုင်လည်း သူ အဲဒီနေရာမှာ အကြာကြီး နေလို့မဖြစ်ဘူးဆိုတာ သိတာကြောင့် ထန်းထျန်းကို ပွေ့ချီပြီး မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ထွက်ခွာသွားပါတော့တယ်။

“လင်းရှု!” ရန်ထျန်းက ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာပြီး အော်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။

သူ့နောက်မှာတော့ အတန်း ၂၉ က ကျောင်းသားတွေ ပါလာပါတယ်။ တိုက်ပွဲက ခမ်းနားရုံတင်မကဘဲ လင်းရှုက တကယ်ကြီး နိုင်သွားတာလေ!

ဒါဟာ ရှင်းယောင်အကယ်ဒမီရဲ့ သမိုင်းမှာ အတန်း ၂၉ က ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ထိပ်တန်းအတန်းက ကျောင်းသားကို ပထမဆုံးအကြိမ် အနိုင်ရတာဖြစ်သလို၊ အညံ့ဆုံးကျောင်းသားက အဆင့် ၁၀၀ အတွင်းက ပါရမီရှင်ကို အနိုင်ယူလိုက်တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

လင်းရှုကို ကျောင်းသားတွေက လေထဲကို မြှောက်ပြီး အောင်ပွဲခံကြသလို ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ လင်းရှုရဲ့ နာမည်က ဟိန်းထွက်နေပါတော့တယ်။

“အစ်ကိုကြီး လင်းရှု နိုင်မှာကို ငါ သိသားပဲ!” ယဲ့ရွှမ်းအာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ လက်သီးလေးတွေကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပါတယ်။

ရှင်းယောင်အကယ်ဒမီ ကျောင်းသားအားလုံးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲဟာ လင်းရှုရဲ့ အောင်ပွဲနဲ့အတူ လိုက်ကာချသွားပါပြီ။

အဲဒီနေ့ကစပြီး ရှင်းယောင်အကယ်ဒမီမှာ လင်းရှုကို အမှိုက်လို့ ဘယ်သူမှ မခေါ်ရဲတော့ပါဘူး။ အမှိုက်တစ်ယောက်က အဆင့် ၁၀၀ အတွင်းက လူကို အနိုင်ယူတာမျိုး ဘယ်သူ မြင်ဖူးလို့လဲ?

ကိုယ်ခံပညာတိုက်ပွဲအပြီး နောက်တစ်နေ့မှာတော့ လင်းရှုဟာ အိပ်မောကျနေပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူဟာ တိုက်ပွဲနေ့အထိ အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ခဲ့ရတာကိုး။

“ဘုန်း၊ ဘုန်း၊ ဘုန်း!”

အိပ်မက်မက်နေရင်းနဲ့ တံခါးကို စိုးရိမ်တကြီး ခေါက်နေတဲ့ အသံကို လင်းရှု ကြားလိုက်ရပါတယ်။

သူ မျက်လုံးကို ပွတ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလာပါတယ်။ နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ မွန်းလွဲ ၁ နာရီတောင် ကျော်နေပါပြီ။

‘ငါ တကယ်ကြီး ဒီလောက်အထိ အိပ်ပျော်သွားတာလား?’

“ဆရာလော့?” သူ တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ အပြင်မှာ ရပ်နေတဲ့ ဆရာလော့လီကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

“ဘာလဲ? မင်း ခုမှ နိုးတာလား?” လော့လီက လင်းရှုကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြပါတယ်။

“ဟုတ်ကဲ့” လင်းရှု ပျင်းကြောဆန့်လိုက်ပါတယ်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေတုန်းဖြစ်ပြီး ထန်းထျန်းနဲ့ တိုက်ပွဲက သူ့ကို အတော်လေး ပင်ပန်းစေခဲ့တာပါ။

“မင်းအတွက် သတင်းကောင်းရော သတင်းဆိုးရော ယူလာပေးတာ။ ဘယ်ဟာ အရင်ကြားချင်လဲ?” လော့လီက လင်းရှုကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချကာ မေးလိုက်ပါတယ်။

လင်းရှု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတယ်၊ ဘာတွေ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလဲ?

“သတင်းဆိုး အရင်ပြောပါ ဆရာ။”

လော့လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြောလိုက်ပါတယ် - “ကျောင်းက မင်းကို အပြစ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။”

“အပြစ်ပေးမယ်? ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးရမှာလဲ?” လော့လီရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လင်းရှုက ဟိန်းဟောက်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။

“လင်းရှု... အရင်ဆုံး စိတ်အေးအေးထားပါဦး။” လော့လီ တကယ်ကို မတတ်နိုင်တော့ပါဘူး။

ထန်းမိသားစုဟာ ရှင်းယောင်အကယ်ဒမီရဲ့ ရေရှည်အလှူရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ အခုတော့ နာမည်ကြီး အမှိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ထန်းဖျင်ရဲ့ လက်က ကျိုးသွားခဲ့ရသလို၊ ထန်းထျန်းကလည်း အသတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရတာလေ။

ဒီလို အရှက်ရမှုမျိုးကို သူတို့ ဘယ်လိုမှ သည်းမခံနိုင်ကြပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ခံပညာတိုက်ပွဲက လူအားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ ဖြစ်ခဲ့တာဖြစ်သလို၊ ထန်းထျန်းကိုယ်တိုင်ကလည်း တားမြစ်ဆေးကို သောက်ခဲ့တာဆိုတော့ သူတို့မှာ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောင်းလဲဖို့ နည်းလမ်းမရှိပါဘူး။

ဒါကြောင့် သူတို့က လင်းရှုဟာ သူ့ထက်ငယ်တဲ့ ကျောင်းသား (ထန်းဖျင်) ကို အနိုင်ကျင့်ပြီး လက်ချိုးခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ဟာ ကျောင်းကို ဖိအားပေးပြီး လင်းရှုကို အပြစ်ပေးဖို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြတာပါ။

အစကတော့ ထန်းမိသားစုဟာ လင်းရှုကို ကျောင်းကနေ ထုတ်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမဲ့ ဆရာကြီးယဲ့နဲ့ လော့လီတို့ရဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်မှုတွေကြောင့် လင်းရှုဟာ ကျောင်းမှာ ဆက်နေခွင့် ရခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

“တောက်!” လင်းရှုရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီမြန်းသွားပြီး သူ့ရဲ့ လက်သီးတွေကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်တာကြောင့် အကြောတွေတောင် ထောင်တက်လာပါတယ်။

ဘယ်ခေတ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် ငွေရှိတဲ့သူတွေက ဩဇာအာဏာရှိကြပြီး သာမန်လူတွေကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေကြတာပါ။

“လင်းရှု... စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး။ အခြေအနေက ဒီအဆင့်ထိ ရောက်သွားပြီဆိုတော့ ငါတို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။” လော့လီက လင်းရှုရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်ပါတယ်။

“ဘာအပြစ်ပေးတာလဲ?” လင်းရှု အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။

“ရှင်းယောင်မြို့ စစ်တပ်နဲ့အတူ ကွမ်မင် ခံတပ် ကို သွားပြီး နှစ်စဉ်လုပ်နေကျ ‘ရှင်းလင်းရေး စစ်ဆင်ရေး’ မှာ ပါဝင်ရမှာ ဖြစ်တယ်။” လော့လီက ရှင်းပြပါတယ်။

“ကွမ်မင် ခံတပ်?!” လင်းရှု အံ့သြသွားပြီးမှ သူဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဗဟုသုတတွေကို ပြန်စဉ်းစားမိလိုက်ပါတယ်။

ကွမ်မင် ခံတပ် ဟာ ရှင်းယောင်မြို့ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ တည်ရှိပြီး ဇမ်ဘီတွေကို ခုခံဖို့အတွက် စစ်တပ်က တည်ဆောက်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ ဆိုးဝါးတဲ့ နျူကလီးယား မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် စစ်သားတွေနဲ့ ပြည်သူတွေ အများကြီး သေဆုံးခဲ့ရပါတယ်။

နျူကလီးယား ညစ်ညမ်းမှုတွေကြောင့် အဲဒီနေရာက သားရဲတွေနဲ့ ဇမ်ဘီတွေဟာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သန္ဓေပြောင်းလဲကုန်ကြပါတယ်။

နှစ်စဉ် တတိယသုံးလပတ်တိုင်းမှာ ရှင်းယောင်မြို့နဲ့ တခြားမြို့တွေက စစ်သားတွေဟာ အဲဒီက ဇမ်ဘီတွေနဲ့ သားရဲတွေကို ရှင်းလင်းဖို့အတွက် စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့တွေ ဖွဲ့ပြီး သွားကြလေ့ရှိပါတယ်။

အဲဒါက အရမ်းကို အန္တရာယ်များလှပြီး စစ်သားအများအပြားဟာ ဇမ်ဘီတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အဲဒီမှာပဲ အမြဲတမ်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတာပါ။

“ကျွန်တော် သွားမယ်။” လင်းရှုက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ တခြားသူတွေအတွက်တော့ ဒါက အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ လင်းရှုအတွက်တော့ ဒါဟာ နိဗ္ဗာန်ဘုံပါပဲ။

အဲဒီမှာ ဇမ်ဘီတွေ အများကြီး ရှိတာလေ။ သူတို့တွေကို သတ်ပြီး အတွေ့အကြုံမှတ် တွေ အများကြီး ရယူနိုင်သလို၊ သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်နဲ့ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် သူ့ရဲ့ အဆင့်ဟာ တဟုန်ထိုး တက်လာမှာ သေချာပါတယ်။

အဆင့် (၃) စစ်သည်တော် ထန်းမူပိုင် ဟုတ်လား?

လင်းရှု ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးလိုက်မိတယ်၊ သူ့ရဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်ရေးစနစ်နဲ့ ကျင့်စဉ်ကို အသုံးချပြီး မကြာခင်မှာပဲ ထန်းမိသားစုတစ်ခုလုံးကို သူ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ နင်းခြေပစ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်နေပါတယ်။

“လင်းရှု... ဒါက နောက်စရာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ ငါတို့ ဒီကိစ္စကို ဆက်ပြီး ကန့်ကွက်လို့ ရသေးတယ်...” လင်းရှုက ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်တာကြောင့် လင်းရှု ဒေါသနဲ့ ပြောလိုက်တာလားဆိုပြီး စိုးရိမ်တကြီး လော့လီက ပြန်ပြောပါတယ်။

“ကျွန်တော် နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ။” လင်းရှု လက်ယှမ်းပြပြီး ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။

“ဒါနဲ့... သတင်းကောင်းက ဘာလဲ?”

လော့လီ ခဏလောက် ကြောင်သွားပြီးမှ သူ့အိတ်ကပ်ထဲကနေ လှပတဲ့ သေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပါတယ်။

သေတ္တာမျက်နှာပြင်မှာ လှပတဲ့ ပန်းပွင့်ပုံစံတွေနဲ့ အနုစိတ် ပြုလုပ်ထားပါတယ်။ လော့လီ အဲဒီသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ငွေရောင်ကတ်ပြားလေး တစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။

“မင်းကို ပြောဖို့ မေ့နေတာ လင်းရှု။ အဆင့် ၁၀၀ အတွင်းကို ရောက်သွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဒါက မင်းရဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ!”