အခန်း (၃) - နေရာတစ်နေရာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခြင်း
“ရှင်းယောင်အကယ်ဒမီ ရဲ့ အညံ့ဆုံးကျောင်းသား ‘ရှောင်လင်း’ ကို မသိတဲ့သူ ရှိလို့လား?” အဲဒီအမျိုးသမီးက တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော့်ကို ရှောင်လင်းလို့ မခေါ်ပါနဲ့!” လင်းရှုက ကန့်ကွက်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ အမျိုးသမီးက လေသံကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ မေးလိုက်ပါတယ် “ကဲ... ပြောပါဦး၊ ဘယ်လိုကုသရည်မျိုးကို သုံးချင်တာလဲ?”
“ယူနီယံဒင်္ဂါး ၉,၈၀၀ တန် တစ်ခုပေးပါ” လင်းရှုက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ပဲ လင်းရှုဟာ ခုနကရထားတဲ့ ဘဏ်ကတ်ပြားကို အဲဒီအမျိုးသမီးဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
“ဒါက ရှောင်ချန်း ရဲ့ ရုံးခန်း မဟုတ်ဘူးလား...” လင်းရှုက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“သူ ဒီနေ့ ခွင့်ယူထားလို့ ငါက တစ်ရက် ကူညီပေးနေတာပါ။ ဒါနဲ့ ငါ့နာမည်က ရှောင်ရော့ရွှေ တဲ့”
သူမရဲ့ နာမည်ထဲမှာ ‘ရေ’ လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတဲ့ ‘ရွှေ’ (Shui) ဆိုတဲ့ စကားလုံး ပါနေတာကြောင့် လင်းရှုရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ မတော်တရော် အတွေးပုံရိပ်တချို့ ချက်ချင်း ပေါ်လာပါတော့တယ်။
“ကဲ... အထဲမှာ လှဲလိုက်တော့” ကတ်ထဲကနေ ယူနီယံဒင်္ဂါး ၉,၈၀၀ ကို နှုတ်ယူပြီးနောက် ရှောင်ရော့ရွှေက လင်းရှုကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
လင်းရှုကတော့ စမတ်ကုသရေးခန်းထဲကို ဝင်ရမှာဖြစ်လို့ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေပါတယ်။ ကုသရေးခန်းထဲ ဝင်ဖို့အတွက် အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ရမှာဖြစ်ပေမဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီတော့ ဝတ်ထားလို့ ရပါတယ်။
“မင်းက ရှက်နေတာလား?” ရှောင်ရော့ရွှေက မျက်လုံးလေးတွေ မှေးပြီး ပြုံးစိစိနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“အဟွတ်... အဟွတ်” လင်းရှု မျက်နှာနီမြန်းသွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ပြန်ပြီး တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပါတယ်။
လင်းရှုရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရှိနေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကြည့်ပြီး သူမ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့မှာ နီမြန်းနေတဲ့ အမှတ်အသားတွေအပြင် နှစ်အတော်ကြာ အရိုက်ခံခဲ့ရလို့ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အတွင်းကြေဒဏ်ရာတွေ အများကြီး ရှိနေပုံရပါတယ်။
လင်းရှု ကုသရေးခန်းထဲမှာ လှဲချလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရှောင်ရော့ရွှေက အစိမ်းရောင် အားဖြည့်ဆေးရည်တွေကို အခန်းထဲကို လောင်းထည့်လိုက်ပါတယ်။
ကုသဆေးရည်က ဈေးကြီးလေလေ ကုသနိုင်စွမ်းက ပိုကောင်းလေလေပါပဲ။ လင်းရှုရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အသားနုတွေ နာကျင်နေတာဖြစ်လို့ အနည်းငယ် ပြင်းထန်ပေမဲ့ သာမန်ကုသဆေးရည်နဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်။ အခုဆိုရင် သူ့မှာ ယူနီယံဒင်္ဂါး ၂၀၀ ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ တကယ့်ကို ဈေးကြီးလွန်းလှပါတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ လင်းရှုဟာ ကုသရည်တွေက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
“ကုသရေးခန်း တံခါး ပိတ်ပါတော့မယ်...”
“ခန့်မှန်းခြေ ကုသချိန် - ၅ နာရီ...”
၅ နာရီဆိုတဲ့ အချိန်က အမြန်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားပြီး လင်းရှု နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ ကုသရည်တွေက တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။ ကုသရေးခန်း တံခါး ပွင့်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေ အားလုံး ပျောက်ကင်းသွားပါပြီ။
ဒီကမ္ဘာကို မရောက်ခင်ကတည်းက ရခဲ့တဲ့ အတွင်းကြေဒဏ်ရာတွေပါ ပျောက်ကင်းသွားတာကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်တွေ ပြည့်လျှံနေသလို သူ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ လင်းရှု အဝတ်အစားတွေ ပြန်ဝတ်ပြီး အပြင်ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဟိုအမျိုးသမီး မရှိတော့ပါဘူး။
သူ အများကြီး စဥ်းစားမနေတော့ဘဲ အချိန်ကို ကြည့်ပြီး အတန်းထဲကို အမြန် ပြေးသွားလိုက်ပါတယ်။
“ဒီတစ်ခါ A20 နယ်မြေကို လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး သွားဖို့အတွက် နေရာ ၂၀ ရှိတယ်။ ငါတို့ အတန်းထဲက အဆင့်နိမ့် စစ်သည်တော် တွေ အားလုံး ပါဝင်နိုင်တယ်” လို့ အတန်းပိုင် ဆရာ လော့လီ (Luo Li) က စင်မြင့်ပေါ်ကနေ အားလုံးကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
အတန်းထဲမှာ အဆင့်နိမ့် စစ်သည်တော် အယောက် ၂၀ တိတိ ရှိတာကြောင့် နေရာအတွက် လုစရာ မလိုပါဘူး။
“မာချန် ရော?” အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆရာလော့လီက လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
“မာချန်က... သူ C နယ်မြေမှာ ခွဲစိတ်မှု လုပ်နေရတယ် ဆရာ” ကျန်းတုန်းနဲ့ ချန်လီတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
“ခွဲစိတ်မှု?” ဆရာလော့လီ ကြောင်သွားပါတယ်။ “တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်တာလဲ!”
“သူ လင်းရှုရဲ့ အရိုက်ခံရလို့ နံရိုးတွေ ကျိုးသွားတာပါ။ ခါးဆစ်ရိုးမှာလည်း အက်ကြောင်း ထင်သွားပါတယ်” လို့ ချန်လီက အံကြိတ်ပြီး ဖြေလိုက်ပါတယ်။
“နောက်နေတာလား ဟေ့ကောင်!” ဘေးနားက ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဘောက်ခနဲ ရယ်ချလိုက်ပါတယ်။
တခြားသူတွေလည်း လိုက်ရယ်ကြပါတော့တယ်။ လင်းရှုဆိုတာ အကယ်ဒမီရဲ့ အညံ့ဆုံးကျောင်းသားဖြစ်ပြီး အားလုံးက သူ့ထက် သာကြတာပါ။ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့လူက မာချန်ကို ဒီလောက်အထိ ဒဏ်ရာရအောင် ဘယ်လိုလုပ် လုပ်နိုင်မှာလဲ? ဘယ်သူမှ မယုံကြပါဘူး။
“ငါ တကယ်ပြောနေတာပါ...” လို့ ချန်လီက ပြောလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက လင်းရှု ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အင်အားတွေ ရုတ်တရက် ထွက်လာကာ မာချန်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဒီလိုဖြစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်သလဲဆိုတာ သူလည်း နားမလည်နိုင်ပါဘူး။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါဆို မာချန်က ဒီတစ်ခါ A20 နယ်မြေရဲ့ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းကို သွားစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့...” ဆရာလော့လီက သူ့နားထင်ကို ပွတ်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဆရာ... ကျွန်တော် သွားလို့ရမလား?” အဲဒီအချိန်မှာပဲ လင်းရှု အထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
အားလုံးရဲ့ အကြည့်တွေက လင်းရှုဆီကို ရောက်သွားပါတော့တယ်။
ချန်လီနဲ့ ကျန်းတုန်းတို့ကတော့ အံ့သြတုန်လှုပ်နေကြပြီး သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့ရိပ်တွေတောင် ယှက်သန်းနေပါတယ်။
မာချန်တောင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာဆိုတော့ သူတို့လည်း တကယ်ကို ထိတ်လန့်သွားကြတာပါ။
“လင်းရှု... A20 နယ်မြေဆိုတာ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ ဗီဇပြောင်း သတ္တဝါတွေ အပြည့်ရှိတာကွ။ မင်းက အဆင့်နိမ့် စစ်သည်တော် အဆင့်တောင် မရှိသေးဘူး။ အဲဒီသွားတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ” လို့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က မထီမဲ့မြင် ပြုံးရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်ပါတယ်။
တခြားသူတွေကလည်း လင်းရှုကို လူတောမတိုးတဲ့ အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်နေကြပါတယ်။
“လင်းရှု... စိတ်လိုက်မာန်ပါမလုပ်ပါနဲ့။ A20 နယ်မြေက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ အရင်ဆုံး လေ့ကျင့်မှုတွေ ပိုလုပ်ပါဦး” လို့ ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ဆရာလော့လီက ဝင်ပြောပါတယ်။
လင်းရှုက စာတွေ့မှာတော့ အရမ်းထူးချွန်ပေမဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းမှာတော့ အားနည်းလွန်းနေသေးတာကိုး။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အနိုင်ယူပြရင် သွားလို့ရပြီလား?” လင်းရှုက ခုနက သူ့ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးအေးဆေးဆေးပဲ မေးလိုက်ပါတယ်။
“မင်းကလား?” အဲဒီကျောင်းသားနာမည်က ရွှီကျွင်း ဖြစ်ပြီး အရပ်ရှည်ရှည် ဗလကောင်းကောင်းနဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ သူက ထရပ်လိုက်ပြီး လင်းရှုကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
လင်းရှုက သူ့ကို စိန်ခေါ်လိုက်တာကြောင့် သူ အရှက်ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်လေ။ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က သူ့ကို စိန်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့?
“စမ်းကြည့်မလား?” လင်းရှုက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ လင်းရှုရဲ့ ‘ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သော မျက်လုံး’ က အလုပ်လုပ်သွားပါပြီ -
ရွှီကျွင်း
အဆင့်: အဆင့်နိမ့် စစ်သည်တော်
ခွန်အား: ၅၂
ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု: ၄၁
အရှိန်: ၃၇
စုစုပေါင်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်: ၄၄၃
ဒီကောင်က မာချန်ထက်စာရင် အနည်းငယ် ပိုအားနည်းပါတယ်။ ဒါကြောင့် လင်းရှုအနေနဲ့ သေချာရှောင်တိမ်းရင်း ဒေါသတန်ဖိုး တိုင်းတာချက် ပြည့်အောင် စောင့်နိုင်ရင် ‘အားမြှင့်တိုက်ကွက်’ ကို သုံးပြီး သူ့ကို တန်းလဲပစ်နိုင်မှာပါ။
“ရတာပေါ့!” ရွှီကျွင်းက ဒေါသတကြီးနဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်။ ဒီလင်းရှုကို အသေအလဲ အရိုက်အနှက် ပေးလိုက်မယ်လို့ စိတ်ထဲကနေ ကြုံးဝါးလိုက်ပါတယ်။
“မင်းတို့တွေကတော့...” ဆရာလော့လီကတော့ အံ့သြနေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရွှီကျွင်းကတော့ လင်းရှုနဲ့အတူ အပြင်ကို ထွက်သွားပါပြီ။
“လင်းရှု... သူနဲ့ မတိုက်ပါနဲ့ကွာ။ သူက အဆင့်နိမ့် စစ်သည်တော် ဖြစ်နေပြီလေ!” ကျောင်းသားတစ်ယောက်က လင်းရှုကို သတိပေးပါတယ်။
အဲဒီလူက ရန်ထျန်း ဖြစ်ပြီး ဝဝတုတ်တုတ်နဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ သူကတော့ အတန်းထဲမှာ လင်းရှုကို အထင်မသေးတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းပေါ့။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါလည်း သူ့ကို ရိုက်ချင်နေတာ ကြာလှပြီ” လို့ လင်းရှုက ပြုံးစိစိနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒီရွှီကျွင်းဆိုတဲ့ကောင်က အတန်းထဲမှာ လင်းရှုကို အမြဲနှိပ်စက်နေကျ လူတစ်ယောက်ပါ။ အခုတော့ လင်းရှုက သူ့လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပါပြီ။
“ဟေ့... ကြည့်ကြဦးဟေ့။ ဟိုအသုံးမကျတဲ့ကောင် လင်းရှုက တကယ်ပဲ စိန်ခေါ်နေတယ်ဗျ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်နေတာလား မသိဘူး!” အခုက စာသင်ချိန် ဖြစ်ပေမဲ့ ကွင်းထဲမှာ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်နေတဲ့ ကျောင်းသားတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ လင်းရှုနဲ့ ရွှီကျွင်းတို့ တိုက်ခိုက်ရေးကွင်း အလယ်မှာ ရပ်နေတာကို မြင်တော့ လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းအုံလာကြပါတော့တယ်။