အခန်း (၂၆) - ထန်းဖျင်

“ငါ နင်နဲ့ အစမ်းသပ်ခံ လုပ်မယ်!” ထန်းဖျင်ရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ယဲ့ရွှမ်းအာက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ပြောလိုက်ပါတယ်။

လင်းရှုက ကိုယ်ခံပညာမှာ မတော်တာကို သူမ သိထားသလို၊ ထန်းဖျင်နဲ့ တခြားသူတွေက လင်းရှုကို တမင်သက်သက် အနိုင်ကျင့်နေကြတာကိုလည်း သူမ သိနေလို့ပါ။

“ရွှမ်းအာ... ငါက နင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ပြန်တိုက်ရမှာလဲ ဟ” လို့ ထန်းဖျင်က ရယ်ရင်းပြောပါတယ်။

“ငါ့နာမည်က ယဲ့ရွှမ်းအာ!” ယဲ့ရွှမ်းအာက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။

“ဘာလဲ? စီနီယာ လင်းရှုက ကြောက်နေတာလား?” ထန်းဖျင်က ယဲ့ရွှမ်းအာ ပြောတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လင်းရှုကို ဆက်ပြီး လှောင်ပြောင်နေပါတယ်။

သူ့ရဲ့ စကားတွေက တကယ်ကို အဆိပ်ပြင်းပါတယ်။ တကယ်လို့ လင်းရှုကသာ သဘောမတူရင် သူဟာ အထက်တန်းအောက်ဆင့် ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကိုတောင် မနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သတင်းက ပြန့်သွားမှာဖြစ်ပြီး လင်းရှုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ညှိုးနွမ်းသွားမှာပါ။

“ရတယ်လေ၊ ငါ မင်းနဲ့ အစမ်းသပ်ခံ လုပ်ပေးမယ်။” လင်းရှုက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပါတယ်။

ဒါကို ကြားတော့ ထန်းဖျင် အရမ်းဝမ်းသာသွားပါတယ်။ ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်တော့ လင်းရှုကို လူအများရှေ့မှာ ပညာပေးဖို့ အခွင့်အရေး ရပြီပေါ့။

“အစ်ကိုကြီး လင်းရှု...” ယဲ့ရွှမ်းအာက လင်းရှုရဲ့ လက်မောင်းကို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ဆွဲလိုက်ပါတယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ထန်းဖျင်ရဲ့ မျက်နှာထားက ပိုပြီး ဆိုးဝါးသွားပါတော့တယ်။

“အဆင်ပြေမှာပါ” လင်းရှုက သူမရဲ့ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း ပြုံးပြလိုက်တာကြောင့် ယဲ့ရွှမ်းအာ မျက်နှာလေး နီသွားရပါတယ်။ သူမက နှုတ်ခမ်းလေးဆူပြီး “ကျွန်မက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူးနော်...” လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။

“လာလေ!”

လူတွေအများကြီး ဝိုင်းအုံကြည့်နေကြတဲ့ကြားမှာ လူနှစ်ယောက်ဟာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းရဲ့ အလယ်မှာ ရင်ဆိုင်ရပ်လိုက်ကြပါတယ်။

“ဟိဟိ... အစ်ကိုကြီး ထန်းဖျင်က စစ်သည်တော်အဆင့်နီးပါး ဖြစ်ဖို့ အရမ်းနီးစပ်နေတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ၊ အဲဒီအရှုံးသမားက သူ့ကို တကယ် စိန်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့” လို့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က အော်ရယ်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

“ဟွန်း! အစ်ကိုကြီး လင်းရှုက ရှုံးမှာမဟုတ်ဘူး!” ယဲ့ရွှမ်းအာက လက်သီးလေးတွေကို ဆုပ်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောပါတယ်။

ဒါက သူမ ပြောလိုက်တဲ့ စကားဆိုပေမဲ့ ယဲ့ရွှမ်းအာရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ တော်တော်လေး စိုးရိမ်နေမိတာပါ။

“စတော့။” လင်းရှု အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ထန်းဖျင်ကို ပြောလိုက်ပါတယ်။

ပါရမီရှင် ဟုတ်လား? အဲဒီနေ့က သူတွေ့ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေး (လော့ယွဲ့) မှ တကယ့်ပါရမီရှင် အစစ်ပါ။

လင်းရှုက အခုတင် ကွင်း ၁၉ ပတ် ပြေးထားတာဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာလည်း ကီလို ၁၀၀ ကျော် အလေးချိန်တွေ ရှိနေသေးတာကြောင့် သူ့အတွက် တော်တော်လေးတော့ ပင်ပန်းနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ထန်းဖျင်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ကတော့ သူ့အတွက် ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။

လင်းရှု ပြောပြီးတာနဲ့ ထန်းဖျင်က ချက်ချင်းဆိုသလို ပြေးဝင်လာပါတယ်။ သူက တော်တော်လေး မြန်ပါတယ်။ သူက လက်သီးကို လွှဲပြီး လင်းရှုဆီ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်တာပါ!

သွားပြီ!

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ယဲ့ရွှမ်းအာ မျက်နှာ ပျက်သွားပါတယ်။ လင်းရှုကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ရပ်နေပြီး သတိမထားမိသေးတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလို့ပါ။

ထန်းဖျင်က ယုတ်မာတဲ့ အပြုံးနဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့လက်သီးက လင်းရှုကို ထိတော့မယ့် အချိန်မှာပဲ လင်းရှုက ရုတ်တရက် သူ့လက်သီးကို ပြန်လွှဲလိုက်ပါတော့တယ်။

“ဘုန်း!” ခနဲ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ထန်းဖျင်ရဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားပါတယ်။ လင်းရှုရဲ့ လက်သီးကနေ ထွက်လာတဲ့ အားအင်ကြောင့် သူ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရပါတယ်။

“စီနီယာ လင်းရှု... မဆိုးဘူးပဲ။ ဒါဆို ငါ့ရဲ့ ဒီအကွက်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ဦး!” ထန်းဖျင်ရဲ့ မျက်နှာထားက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပါတယ်။ ပြီးနောက် သူက လက်ဝါးတွေကို ဖြန့်ပြီး လင်းရှုကို ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ပါတော့တယ်။

“ထန်းဖျင်ရဲ့ ‘လွင့်ပျံနေတဲ့ ပြာမှုန်လက်ဝါး’ က ကြေးအဆင့်စွမ်းရည် ဆိုပေမဲ့ သူက အဲဒါကို အရမ်းကျွမ်းကျင်တာ။ လင်းရှုတော့ သေပြီသာမှတ်!” ဒါကို မြင်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။

‘လွင့်ပျံနေတဲ့ ပြာမှုန်လက်ဝါး’ က တော်တော်လေး လျင်မြန်လှပါတယ်။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ “ဝှူး... ဝှူး...” ဆိုတဲ့ လေတိုးသံတွေတောင် ထွက်ပေါ်လာစေပါတယ်။

လင်းရှု မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိတယ်၊ သူ ရှောင်တိမ်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူ့ကိုယ်ပေါ်က အလေးချိန် ၁၄၀ ကီလိုဂရမ်ကြီးကြောင့် လှုပ်ရှားမှုတွေက အရမ်းကို နှေးကွေးနေခဲ့ပါတယ်။

ပထမ တိုက်ကွက်နှစ်ခုကိုတော့ လင်းရှု သီသီလေး ရှောင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ထန်းဖျင်ရဲ့ နောက်ထပ် လက်ဝါးချက်ကတော့ လင်းရှုရဲ့ကိုယ်ကို “ဘုန်း” ခနဲ ထိမှန်သွားပြီး သူ နောက်ကို လွင့်ထွက်မတတ်ဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရပါတယ်။

ထန်းဖျင်ကတော့ လုံးဝ မရပ်နားပါဘူး။ အခုအချိန်မှာ သူက အနိုင်ရနေပြီလို့ တွေးပြီး လင်းရှုဆီကို တရှိန်ထိုး ထပ်မံပြေးဝင်လာပါတယ်။ သူဟာ ‘လွင့်ပျံနေတဲ့ ပြာမှုန်လက်ဝါး’ ကိုပဲ ဆက်တိုက်သုံးပြီး လင်းရှုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ရိုက်နှက်နေပါတော့တယ်။

“ကောင်းတယ်! အဲဒါမျိုးမှပေါ့!”

သူ့ရဲ့ လက်ဝါးချက်တွေကြောင့် လင်းရှု နောက်ကို ဆုတ်နေရတာကို ထန်းဖျင် မြင်နေရပေမဲ့ လင်းရှုက လဲမကျသွားသေးတာကြောင့် သူ စိတ်တိုလာပါတယ်။ ဒါကြောင့် နောက်ထပ် တိုက်ကွက်ကိုတော့ လင်းရှုရဲ့ ဦးခေါင်းထိပ်တည့်တည့်ကို ရိုက်ချဖို့ ပြင်လိုက်ပါပြီ!

တကယ်လို့ လင်းရှု မသေသွားရင်တောင် ဦးနှောက်သွေးယိုစီးပြီး အိပ်ရာထဲလဲတဲ့ လူနာ ဖြစ်သွားနိုင်တဲ့အထိ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ကွက်ပါ။

“သတိထား!” ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ယဲ့ရွှမ်းအာ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ကြားထဲကနေ ဝင်ပိတ်ဖို့ ပြေးလာပါတော့တယ်။

တိုက်ခိုက်မှု ရောက်လာတာကို မြင်တော့ လင်းရှုရဲ့ မျက်သူငယ်အိမ်တွေ ကျုံ့သွားပါတယ်။ လက်ဝါးက သူ့ဦးခေါင်းဆီ ရောက်လာခါနီးမှာပဲ လင်းရှုဟာ သူ့ရဲ့ အားအင်အားလုံးကို စုစည်းပြီး လက်မောင်းနဲ့ ခုခံလိုက်ပါတယ်။

ထန်းဖျင်ရဲ့ လက်ဝါးက လင်းရှုရဲ့ လက်မောင်းပေါ်ကို တည့်တည့်ကြီး ကျရောက်သွားပါတယ်။

ထန်းဖျင် သူ့လက်ဝါးကို ပြန်မရုပ်သိမ်းနိုင်ခင်မှာပဲ လင်းရှုက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အမိအရ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ဘာညှာတာမှုမှမရှိဘဲ လိမ်ချိုးပစ်လိုက်ပါတယ်။ “ဂျွတ်” ခနဲ အသံနဲ့အတူ ထန်းဖျင်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ၉၀ ဒီဂရီလောက်အထိ လင်းရှုက ချိုးပစ်လိုက်တာပါ။

“အား!!!” ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကြောင့် ထန်းဖျင် မျက်လုံးကြီးတွေ ပြူးထွက်သွားပြီး အသည်းအသန် အော်ဟစ်ပါတော့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ လင်းရှုက ထန်းဖျင်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို တည့်တည့်ကြီး ကန်လိုက်ပြီး သူ့ကို လွင့်ထွက်သွားစေပါတယ်။

ဒီမမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြပါတယ်။ အမြဲတမ်း အရိုက်ခံနေရတဲ့ လင်းရှုက ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ တုံ့ပြန်တိုက်စစ်ကို လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြပါဘူး။

“လင်းရှု! ငါ မင်းကို သတ်မယ်! ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်!” ထန်းဖျင်က သူ့ဘေးကလူတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ ပြန်ထလာပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အာဃာတတွေ ပြည့်နေပြီး အရင်က ခန့်ညားတဲ့ သူ့မျက်နှာက အခုတော့ ကြောက်စရာကောင်းအောင် ရက်စက်တဲ့ပုံစံ ဖြစ်နေပါပြီ။

သူ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလောက်အထိ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရဖူးတာ ဘယ်တုန်းက ရှိလို့လဲ?

သူက ထန်းမိသားစုရဲ့ သခင်လေးလေ၊ အခုတော့ ဒီကောင်က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ချိုးလိုက်တာတဲ့လား။ ဒါက လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာပဲ!!!

“အစ်ကိုကြီး လင်းရှု... အဆင်ပြေရဲ့လား?” ယဲ့ရွှမ်းအာက လင်းရှုရဲ့ အရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီး လင်းရှုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေပါတယ်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်” လင်းရှု ခေါင်းခါပြလိုက်ပါတယ်။

သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဝတ်စုံတွေ၊ လက်ကောက်ဝတ်စွပ်တွေနဲ့ ခြေထောက်အစွပ်တွေက အရမ်းလေးလံပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း အကာအကွယ်အလွှာတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စစ်သည်တော်အဆင့်နီးပါး ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ထန်းဖျင်ရဲ့ ‘လွင့်ပျံနေတဲ့ ပြာမှုန်လက်ဝါး’ ဟာ ပြင်းထန်တယ်ဆိုပေမဲ့ သူ့ကို အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရအောင်တော့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ လင်းရှု ဘေးနားကနေ အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ဝှေ့သွားတာကို သတိထားမိလိုက်ပြီး သူ့မျက်သူငယ်အိမ်တွေ ကျုံ့သွားပါတယ်။

“သတိထား!” လင်းရှုက ယဲ့ရွှမ်းအာကို အမြန် တွန်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ သူ ရှောင်တိမ်းဖို့ အချိန်မရတော့ဘဲ ရင်ဘတ်ထဲကနေ စူးခနဲ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ လွင့်ထွက်သွားပါတော့တယ်။

သူ့ကျောပြင်က သစ်သားတိုင်တစ်ခုကို “ဘုန်း” ခနဲ အသံနဲ့အတူ ဝင်ဆောင့်မိပြီး သစ်သားတိုင်ကြီးတောင် ပြိုကျသွားပါတယ်။

“ဖူး...”

သူ့ပါးစပ်ထဲကနေ လတ်ဆတ်တဲ့ သွေးတွေ အန်ထွက်လာပါတော့တယ်။

“အစ်ကို! သူ့ရဲ့ ခြေလက်လေးဖက်စလုံးကို ချိုးပစ်လိုက်!” လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်လာတာကို မြင်တော့ ထန်းဖျင်က အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။ နာကျင်မှုတွေက သူ့ကို ရူးသွပ်သွားစေပုံပါပဲ။

လင်းရှု လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ထန်းဖျင်နဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်တဲ့ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

လင်းရှု စဉ်းစားကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ သိလိုက်ပါပြီ။

စစ်သည်တော်အဆင့်နီးပါး - ထန်းထျန်း!

သူ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံက အကယ်ဒမီရဲ့ ကြေညာသင်ပုန်းမှာ ပါဖူးပါတယ်၊ သူက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် စာရင်းမှာ အဆင့် (၁၀၀) အတွင်း ရှိသူဖြစ်သလို၊ အကယ်ဒမီ လက်သီးကိုယ်ခံပညာအဖွဲ့ရဲ့ ဒု-ဥက္ကဋ္ဌလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

“မင်း ငါ့ညီရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ချိုးခဲ့တယ်၊ အဲဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ခြေလက်လေးဖက်စလုံးကို ငါ ပြန်ယူမယ်။” ထန်းထျန်းက လင်းရှုဆီကို လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။