အခန်း (၂) - ဆုမဲနှိုက်ခွင့်!
“ဒင်! ဒေါသတန်ဖိုး တိုင်းတာချက် ပြည့်သွားပါပြီ!”
“ပိုင်ရှင်က ‘စွမ်းအားမြှင့်တိုက်ကွက်’ ကို အသုံးပြုလိုပါသလား?”
ဒီအသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လင်းရှု တစ်ယောက် အစပိုင်းမှာ ကြောင်သွားပေမဲ့ နောက်တော့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပါတယ်။
“သုံးမယ်!”
လင်းရှု စိတ်ထဲကနေ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပါတယ်။
“တောက်! မင်းက အခုထိ ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲလား!” လင်းရှု ဘာမှပြန်မပြောတာကို မြင်တော့ မာချန် က သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို နင်းခြေပစ်ဖို့လုပ်ပါတယ်။
သူနင်းခြေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့နေရာက အင်မတန် အရေးကြီးတဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး လင်းရှုကို မျိုးဆက်ပြတ်သွားအောင် လုပ်ဖို့အထိ ကြံစည်နေတာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မာချန် ဘာမှတုံ့ပြန်ခွင့်မရခင် လင်းရှုက ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး သူ့ကို တန်းထိုးလိုက်ပါတော့တယ်။
“ဘုန်း!” ဆိုတဲ့ အသံကြီးနဲ့အတူ မာချန်တစ်ယောက် လေထဲကို စွန်ပြတ်သလို လွင့်ထွက်သွားပါတော့တယ်။
တံခါးမကြီးကို ဝုန်းခနဲ တိုက်မိပြီး အစအနတွေ ထွက်သွားသလို၊ အပြင်ဘက်က သံပန်းတိုင်ကိုပါ သွားတိုက်မိတာကြောင့် သံတိုင်တွေတောင် ကွေးညွတ်သွားပါတယ်။ မာချန်ကတော့ မျက်ဖြူလန်ပြီး သတိလစ်သွားပါပြီ။
“ဒါ… ဒါက…”
ကျန်းတုန်း နဲ့ ချန်လီ တို့ဟာ ဒါကိုမြင်ပြီး ကြောင်အမ်းကာ တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်သွားကြပါတယ်။
လင်းရှု တစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက် ဒီလောက် အားကောင်းသွားရတာလဲဆိုတာ သူတို့ စဥ်းစားလို့ကို မရပါဘူး။
မာချန်က အဆင့်နိမ့် စစ်သည်တော် တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူတို့က မာချန်ထက်တောင် အားနည်းကြတာပါ။ မာချန်တောင် လွင့်ထွက်သွားတယ်ဆိုရင် သူတို့ကတော့…
“မင်း… အနားမလာနဲ့နော်…” ချန်လီက တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မြိုချရင်း လင်းရှုကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေပါတယ်။
“ထွက်သွားကြစမ်း!” လင်းရှုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။ ကျန်းတုန်းနဲ့ ချန်လီတို့လည်း သတိလစ်နေတဲ့ မာချန်ကို ဆွဲပြီး အမြန်ပဲ ထွက်ပြေးသွားကြပါတော့တယ်။
“ဟူး…” လင်းရှု ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ခုနက စွမ်းအားမြှင့်တိုက်ကွက်သာ မရှိရင် သူတို့လက်ထဲမှာ အသေအလဲ အရိုက်ခံရမှာ အသေအချာပါပဲ။
ခွန်အား! ခွန်အားပဲ! သူ အမြန်ဆုံး ခွန်အားတိုးအောင် လုပ်မှဖြစ်မယ်!
ဒါပေမဲ့ ပိုးဟပ်တစ်ကောင်သတ်မှ အတွေ့အကြုံ ၁ မှတ်ပဲ ရတာဆိုတော့ နောက်တစ်ဆင့်တက်ဖို့ ပိုးဟပ် အကောင် ၁၀၀ သတ်ရဦးမှာပါ။
“ဒင်! ‘စွမ်းအားမြှင့်တိုက်ကွက်’ ကို အသုံးပြုခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်၊ ဆုမဲနှိုက်ခွင့် တစ်ကြိမ် ရရှိပါတယ်!”
ဆုမဲနှိုက်ခွင့်!?
ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး မောဟိုက်နေတဲ့ လင်းရှုဟာ ချက်ချင်းပဲ အားအင်တွေ ပြည့်လာပြီး ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
သူ စနစ် ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ခေါင်းထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ ဆုမဲနှိုက်ခြင်း ဆိုတဲ့ နေရာလေးကို နှိပ်လိုက်ပါတယ်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ အလွန်ကြီးမားတဲ့ လော့ထရီ (Lottery) စက်ဝိုင်းကြီး ပေါ်လာပါတယ်။
အဲဒီစက်ဝိုင်းကို အပိုင်း ၁၀ ပိုင်း ခွဲထားပြီး အပိုင်းတိုင်းမှာ တောက်ပနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။
သုံးပိုင်းမှာတော့ ဓားရှည်၊ ဓားမြှောင်နဲ့ လှံအတတ်ပညာမျိုးစုံ ရှိနေပါတယ်။
နောက်ထပ် သုံးပိုင်းမှာတော့ လက်ရှိကမ္ဘာမှာ သုံးစွဲနေတဲ့ ယူနီယံဒင်္ဂါး (Union coins) တွေပါ။
နောက်ထပ် သုံးပိုင်းမှာတော့ အလားအလာမြှင့် ဆေးလုံး (Potential pills) တွေ ရှိနေပါတယ်။
နောက်ဆုံး အပိုင်းလေးကတော့ ရွှေရောင်ဝင်းလက်နေတဲ့ [အထူးဆုကြီး] (Grand Prize) ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
လင်းရှုရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားပါတယ်။ ဓားအတတ်ပညာတွေက လက်ရှိသူ့အတွက် သိပ်မသုံးဝင်သေးပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီပညာရပ်တွေကို လေ့ကျင့်ဖို့ အနည်းဆုံး အဆင့် ၁ စစ်သည်တော် ဖြစ်ဖို့ လိုလို့ပါ။ ယူနီယံဒင်္ဂါးတွေကတော့ အရင်ကမ္ဘာက ပိုက်ဆံလိုပါပဲ၊ အခုချိန်မှာ သူ့အတွက် အရေးတကြီး မလိုသေးပါဘူး။ တကယ်တမ်း လင်းရှု အလိုအပ်ဆုံးက ‘အလားအလာမြှင့် ဆေးလုံး’ တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အထူးဆုကြီး ရရင်တော့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာပေမဲ့ အဲဒီအပိုင်းလေးက သေးလွန်းတာကြောင့် ရဖို့က မလွယ်လှပါဘူး။
လင်းရှု အံကြိတ်ပြီး မဲနှိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ စိတ်အာရုံနဲ့ စက်ဝိုင်းကြီးကို စတင် လည်ပတ်စေလိုက်ပါတယ်။
စက်ဝိုင်းက အစမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်း လည်နေပြီး နောက်တော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နှေးလာပါတယ်။
လင်းရှု အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်မိပါတယ်။ လက်တံလေးက ပညာရပ်အမျိုးမျိုးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဆေးလုံးတွေရှိတဲ့ နေရာမှာ ရပ်တော့မလို ဖြစ်နေပါပြီ!
“ရပ်တော့! ရပ်! ရပ်လိုက်တော့!”
လင်းရှုရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပါတော့တယ်။
ဒါပေမဲ့ လက်တံက မရပ်ဘဲ ဆက်ရွေ့နေပြီး [အထူးဆုကြီး] ရှိတဲ့နေရာကို ရောက်တော့မလို ဖြစ်နေပါပြီ!
တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...
“ဒင် ! ယူနီယံဒင်္ဂါး ၁၀,၀၀၀ ရရှိတဲ့အတွက် ပိုင်ရှင် ကို ဂုဏ်ယူပါတယ်!”
ဒါပေမဲ့ အဆုံးသတ်ခါနီးမှာ လက်တံက အနည်းငယ်လေး ရွေ့သွားပြီး ယူနီယံဒင်္ဂါး အပိုင်းအကန့်ပေါ်မှာ သွားရပ်သွားပါတယ်။
“တောက်! နှမြောစရာကြီးကွာ!”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ လင်းရှုရဲ့ ရှေ့မှာ ကတ်တစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ယူနီယံဒင်္ဂါး ၁၀,၀၀၀ ပါဝင်ပုံရပါတယ်။
ဒီကမ္ဘာရဲ့ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေက အရင်ကမ္ဘာနဲ့ သိပ်မကွာတာကြောင့် ယူနီယံဒင်္ဂါး ၁၀,၀၀၀ ဟာ တရုတ်ယွမ်ငွေ ၁၀,၀၀၀ ဝန်းကျင်နဲ့ ညီမျှပါတယ်။
အခုလောလောဆယ်မှာတော့ သူဟာ ဒဏ်ရာတွေ အပြည့်ဖြစ်နေတာကြောင့် ဒီပိုက်ဆံတွေကို သုံးပြီး ကျောင်းဆေးခန်းမှာ သွားရောက်ကုသလို့ ရနိုင်တာပေါ့။
ဒီကမ္ဘာကြီးက သူအရင်နေခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားပါတယ်။ နည်းပညာတွေကလည်း အရင်ကထက် အများကြီး ပိုအဆင့်မြင့်နေပါတယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်က အဆောက်အအုံတွေက သူအရင်က ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ မြင်ဖူးတဲ့ သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာက ပုံစံမျိုးတွေဖြစ်ပြီး လူတချို့ စီးနေတဲ့ စက်ဘီးတွေကလည်း သံလိုက်စွမ်းအင်စက်ဘီး တွေ ဖြစ်နေပါပြီ။ စက်ဘီးနင်းလိုက်တဲ့အခါ ထွက်လာတဲ့ စွမ်းအင်နဲ့ သံလိုက်ဓာတ်ဟာ နောက်ဘီးနဲ့ အလယ်က ဂီယာတွေဆီ ရောက်သွားတာပါ။ မြို့ထဲမှာဆိုရင်တော့ ဒီစက်ဘီးတွေက လမ်းပေါ်က ခဲလုံးတွေ၊ ချိုင့်ခွက်တွေကို ဂရုစိုက်စရာမလိုဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်ပါတယ်။
ကျောင်းဆေးခန်းကလည်း Smart system နဲ့ဖြစ်ပြီး အထဲမှာ ကုသရေးခန်းငယ်လေးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ လှဲလျောင်းပြီး အားဖြည့်ဆေးရည် တွေနဲ့ ဖြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလိုအလျောက် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေတာပါ။
“ဒေါက် ဒေါက်!” ဘယ်သူမှ မရှိသလိုပဲ ဆိုပေမဲ့ လင်းရှုကတော့ ယဥ်ကျေးပျူငှာစွာနဲ့ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ခေါင်းထဲက အချက်အလက်တွေအရ ဒီနေရာမှာ တာဝန်ခံတစ်ယောက် ရှိနေရမှာပါ။
ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား?
လင်းရှုက တံခါးမကြီးကို ထပ်ခေါက်ဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ တံခါးက ပိတ်မထားတာကို သတိထားမိသွားပါတယ်။ သူ ခဏလောက် စဥ်းစားပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်ကာ အထဲကို တန်းဝင်သွားလိုက်ပါတယ်။
အခန်းထဲမှာ မီးရောင်မှိန်မှိန်လေးတွေ လင်းနေပြီး တစ်ခန်းလုံးကို အဖြူရောင်တွေနဲ့ပဲ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လင်းရှုက အသံသဲ့သဲ့လေးတွေကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။
သူ ဂရုတစိုက်နဲ့ လျှောက်သွားလိုက်တဲ့အခါ အနည်းငယ် ဟနေတဲ့ တံခါးကြားကနေ အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားပြီး ဆံပင်ရှည်ရှည်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် တစ်ခုခုကို အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်နေတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
“ဘယ်သူလဲ?” ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ အဲဒီအမျိုးသမီးက တံခါးအပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
လင်းရှုကလည်း လျင်လျင်မြန်မြန်ပဲ နောက်ကို အနည်းငယ်ဆုတ်လိုက်ပြီး ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ “ဒီမှာ ဘယ်သူရှိလဲဗျို့!” လို့ အော်မေးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအမျိုးသမီး အပြင်ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ လင်းရှု တစ်ယောက် ကြောင်သွားပါတယ်။
“အော်... ကျောင်းသားလေး ရှောင်လင်း ကိုး” အဲဒီအမျိုးသမီးက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော့်ကို သိတာလား?” လင်းရှုက အံ့သြသွားပြီး စိတ်ထဲကနေ ခပ်တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိပါတော့တယ်။