အခန်း ၁၇၃ - ချီတက်ခြင်း!

"လင်းရှု... G17 ပျက်စီးခြင်းနယ်မြေကို ဘယ်သူတွေသွားပြီး မြစိမ်းရောင်တောအုပ်ကို ဘယ်သူတွေသွားမလဲဆိုတာ မင်းပဲ တာဝန်ပေးလိုက်တော့၊၊" နန်ကျန့်ကျွင်းက လင်းရှုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်၊၊

လင်းရှု ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သပ်ရပ်စွာ တန်းစီနေကြသော ကျောင်းသားများကို ကြည့်လိုက်သည်၊၊

အများစု၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ထင်ဟပ်နေကြသည်၊၊

လီဖင်း၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် G17 ပျက်စီးခြင်းနယ်မြေသည် တကယ့်အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ခံစားနေရသည်၊၊

"သွားချင်တဲ့သူတွေ ရှေ့ထွက်ခဲ့ကြ၊၊" လင်းရှုက သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်၊၊

အခွင့်အလမ်းနှင့် အန္တရာယ်သည် အမြဲတစေ ဒွန်တွဲနေတတ်သည်၊၊ ထိုနေရာတွင် ဇမ်ဘီများနှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ် သားရဲများ ရှိနေသော်လည်း လင်းရှုအတွက်မူ ၎င်းတို့သည် အတွေ့အကြုံရမှတ် များသာ ဖြစ်သည်၊၊

လူတိုင်း အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်၊၊

"ကျွန်တော် သွားမယ်၊၊" ကျန်းရင်က သွားကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်၊၊

လေလေ၏ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ကျန်းရင်၏ လက်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်၊၊

နောက်ဆုံးတော့ ထိုနေရာက အမှန်တကယ် အန္တရာယ်များလှသဖြင့် သူမအနေနှင့် ရည်းစားဖြစ်သူအတွက် စိတ်မအေးနိုင်ပေ၊၊

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊၊" ကျန်းရင်က သူမလက်ကို ပုတ်ကာ အားပေးလိုက်သည်၊၊

"မရဘူး... ကျွန်မလည်း ရှင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်၊၊" လေလေက ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်၊၊

"မင်း လိုက်လို့မရဘူး၊၊ အဲဒီနေရာက ပိုပြီး အန္တရာယ်များတယ်၊၊ မင်းကို စောင့်ရှောက်ဖို့ကလည်း ခက်လိမ့်မယ်..." ကျန်းရင်က ဖျောင်းဖျလိုက်သည်၊၊

ဒါက အရှိတရားပင် ဖြစ်သည်၊၊ လေလေ၏ အစွမ်းမှာ အားနည်းသည့်ဘက်တွင် ရှိနေသည်၊၊ သူမသာ လိုက်လာခဲ့လျှင် အခြေအနေမှာ ပို၍ ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်၊၊

သူ့စကားကို ကြားသောအခါ လေလေ တိတ်ဆိတ်သွားသည်၊၊

ကျန်းရင်သည် သူမအတွက် စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်၊၊ ခေတ္တမျှ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူမ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်၊၊

"ကျွန်တော်လည်း သွားမယ်၊၊" ကျန်းရင်က ရှေ့ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလီကလည်း သွားကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်၊၊

"နောက်တစ်ယောက်..." လျိုယွဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊၊

သူမအနေနှင့် ဤပျက်စီးခြင်းနယ်မြေသို့ သွားမည်မှာ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ၊၊ မြစိမ်းရောင်တောအုပ်သည် သူမအတွက် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမှ မရှိပေ၊၊

လင်းရှု သူတို့ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်၊၊

အသင်းတစ်သင်းဖြစ်ရန် လူငါးယောက် လိုအပ်သော်လည်း အန္တရာယ် အလွန်ကြီးမားသဖြင့် မည်သူမျှ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြသည်၊၊

အကယ်၍ စေတနာ့ဝန်ထမ်း ငါးယောက် မပြည့်ခဲ့လျှင် ရှုံးနိမ့်ကြောင်း တိုက်ရိုက် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားသစ် စုံညီပွဲ၏ အောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်!

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သွားမယ်!" လီဖင်းက သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်၊၊

လူတိုင်း သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်၊၊ နောက်ဆုံးတော့ သူသည် အကြောက်ဆုံးသူများထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင် မဟုတ်ပါလား၊၊

သူ့မျက်နှာမှာ အလွန် ကြည့်ရဆိုးနေပြီး မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်၊၊

"သေချာလား..." လင်းရှု မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်၊၊

လီဖင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ လင်းရှု ခံစားရသည်၊၊ တစ်စုံတစ်ရာသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာကို သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပုံရသည်၊၊

"ဟုတ်ကဲ့!"

"ကောင်းပြီ... အဲဒါဆို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ၊၊ ငါတို့ငါးယောက်က G17 ပျက်စီးခြင်းနယ်မြေကို သွားမယ်၊၊ ကျန်တဲ့သူတွေက မြစိမ်းရောင်တောအုပ်ကို သွားကြ..." လင်းရှု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်၊၊

"ကောင်းပါပြီ!"

လူစာရင်း သတ်မှတ်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် နန်ကျန့်ကျွင်း၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သက်ဆိုင်ရာ လမ်းကြောင်းများသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်၊၊

"ဒီအိတ်ထဲမှာ ဆန်းကြယ်ပုံဆောင်ခဲတွေ ထည့်ဖို့ နေရာပါသလို အာဟာရဖြည့်စွက်စာအချို့လည်း ပါတယ်၊၊ အချိန်သတ်မှတ်ချက်က တစ်ပတ်ပဲ၊၊ G17 ပျက်စီးခြင်းနယ်မြေထဲကို ဝင်ပြီး အဆင့် ၅ နဲ့ အထက် ဆန်းကြယ်ပုံဆောင်ခဲတွေ အများဆုံးရတဲ့ အသင်းကို အနိုင်ရရှိသူလို့ သတ်မှတ်မယ်၊၊" နန်ကျန့်ကျွင်းက ရှင်းပြသည်၊၊

သူသည် အထူးပြုလုပ်ထားသော အိတ်အချို့ကို ထုတ်ကာ လူတိုင်းအား ရှင်းပြရင်း ဝေငှပေးလိုက်သည်၊၊

မြစိမ်းရောင်တောအုပ်အတွက်မူ တောနက်ထဲတွင် ဆုဖလားတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုဖလားကို အမြန်ဆုံး သွားရောက်ရယူနိုင်သည့် အတန်းက အနိုင်ရမည် ဖြစ်သည်၊၊

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် G17 သည် တိုက်ပွဲများ ပိုမိုလိုအပ်ပြီး ပို၍ ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်၊၊

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ လူတိုင်း ကျောင်းတံခါးဝသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်၊၊

ကမ်းခြေတွင် လေသင်္ဘောနှစ်စင်း ဆိုက်ကပ်ထားသည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့ရပြီး တစ်စင်းမှာ G17 ပျက်စီးခြင်းနယ်မြေသို့လည်းကောင်း၊ ကျန်တစ်စင်းမှာ မြစိမ်းရောင်တောအုပ်သို့လည်းကောင်း သီးခြားစီ သွားကြမည် ဖြစ်သည်၊၊

လေသင်္ဘောပေါ် မတက်မီ မည်သူမျှ ခိုးချခြင်းမရှိစေရန် လူတိုင်းကို ဆန်းကြယ်ပုံဆောင်ခဲများ ပါ၊ မပါ စစ်ဆေးသည်၊၊

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဆင့် ၅ ဆန်းကြယ်ပုံဆောင်ခဲများကို ကြိုတင်ယူဆောင်လာခဲ့လျှင် ပြိုင်ပွဲသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားပေလိမ့်မည်၊၊

'ဒုက္ခပဲ...'

‘'ရိုလီ က ငါ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ၊၊ သူ့ကို ဆန်းကြယ်ပုံဆောင်ခဲအဖြစ် စက်က ဖမ်းမိသွားမလား...'

"လင်းရှု... မင်း ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ..." နန်ကျန့်ကျွင်းက လင်းရှု တစ်နေရာတည်းတွင် ကြောင်ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်၊၊

"ဪ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊၊" လင်းရှု ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်၊၊

စစ်ဆေးသည့်အခါတွင် ရိုလီ ကို စက်က ဖမ်းမိခြင်းမရှိသဖြင့် လင်းရှုမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်၊၊ ဒါက လင်းရှုကို သံသယဝင်စေသည်၊၊

လူတိုင်း လေသင်္ဘောပေါ် တက်လိုက်ကြပြီး မကြာမီမှာပင် လေသင်္ဘောသည် အထက်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်၊၊

ပြတင်းပေါက်များမှာ ပုံမှန်အတိုင်း မှောင်မည်းနေသည်၊၊ သန့်စင်သောနယ်မြေအကယ်ဒမီ၏ တည်နေရာအစစ်အမှန်ကို မည်သူမျှ မသိစေရန် ဖြစ်နိုင်သည်၊၊

"လီဖင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." လီဖင်း တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်နေပြီး မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နေသည်ကို လင်းရှု သတိထားမိလိုက်သည်၊၊

'မဖြစ်နိုင်တာ... သူ အဲဒီနေရာက အန္တရာယ်ရှိမှန်း သိနေတာပဲ၊၊ ကြောက်လွန်းလို့ ဒီလို ဖြစ်နေတာလား...'

"ဟီးဟီး... မင်း ကြောက်နေရင် မလိုက်နဲ့လေ! ကိုယ့်အသက်ကို ကိုယ် နှမြောဦးဦး!" လီဖင်း ကြောင်ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တခြားကျောင်းသားများက လှောင်ပြောင်ကြတော့သည်၊၊

"ဟားဟား... အတန်း ၁၀ က အကောင်တွေဆိုတာ ထုံးစံအတိုင်း ပျော့ညံ့တာပဲ..."

လင်းရှုကမူ တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိနေသည်၊၊ လီဖင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော အရိပ်မည်းတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်၊၊

"ကျွန်တော် အဲဒီကို ရောက်ဖူးတယ်၊၊" လီဖင်းသည် ကြာမြင့်စွာ ငေးမောနေပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်၊၊

ဒါကို ပြောလိုက်သောအခါ လီဖင်း၏ မျက်လုံးထဲရှိ နာကျင်မှုများကို လင်းရှု မြင်တွေ့လိုက်ရသည်၊၊

"မင်း အဲဒီကို ရောက်ဖူးတယ် ဟုတ်လား..." ကျန်းလီက အံ့သြတကြီးနှင့် မသိစိတ်က ရေရွတ်လိုက်သည်၊၊

လူတိုင်း၏ သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်များကို မြင်သောအခါ လီဖင်းက သူ၏ အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းပြောပြသည် - "ငါက ဘယ်လောက် စိတ်တိုတတ်ပြီး ဘယ်သူ့စကားမှ နားမထောင်တတ်ဘူးဆိုတာ မင်းတို့ သိကြမှာပါ၊၊ တစ်ခါက ငါ့အတန်းဖော်တစ်ယောက်က အဲဒီနေရာက တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းပြီး ဘယ်သူမှ မသွားရဲဘူးလို့ ပြောတယ်၊၊ ငါက မယုံဘူးလေ... အဲဒါနဲ့ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တာ..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လီဖင်း၏ လက်များ တုန်ယင်လာသည်၊၊

"ငါတို့ အဲဒီကို ရောက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာတင် ငါ့သူငယ်ချင်းတွေ အကုန်လုံး သားရဲတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံရပြီး ဗိုင်းရပ်စ်ကူးစက်ကုန်ကြတယ်... မျိုးဗီဇပြောင်းလဲကုန်ကြတယ်..." ဤနေရာတွင် လီဖင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေတော့သည်၊၊

ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို သူ ပြန်မတွေးချင်တော့ပေ၊၊

"ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ ပြန်လာနိုင်ခဲ့တယ်၊၊" သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊၊

"အဲဒီမှာရှိတဲ့ သားရဲတွေက ဗိုင်းရပ်စ်တစ်မျိုးမျိုး သယ်ဆောင်ထားတာလား..." ကျန်းရင်က မေးလိုက်သည်၊၊

တခြားနေရာမှ သားရဲများသည်လည်း အလားတူ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးသမားများမှာ တိုက်ခိုက်ခံရလျှင် အများဆုံး ဒဏ်ရာရရုံသာ ဖြစ်သည်၊၊ သို့သော် ဤပျက်စီးခြင်းနယ်မြေမှ သားရဲများက လူကို ကူးစက်စေနိုင်သည်လား၊၊

"ဟုတ်တယ်၊" လီဖင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်၊၊

"ဒီသားရဲတွေဆီက ဗိုင်းရပ်စ်က ဇမ်ဘီတွေလောက် မများပေမဲ့ ဒဏ်ရာရပြီး ဗိုင်းရပ်စ်ဝင်သွားတဲ့သူကတော့ ၂၄ နာရီအတွင်းမှာ ဇမ်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာပဲ၊၊"

"ကိုယ့်သူငယ်ချင်းက ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာတင် ဇမ်ဘီအဖြစ် ပြောင်းသွားတာကို ကြည့်နေရတဲ့ ခံစားချက်ကို မင်းတို့ ဘယ်လိုနားလည်နိုင်မှာလဲ?!"

ထိုကူရာမဲ့မှုက မည်မျှ ခံရခက်ကြောင်း သူ သိမြင်ခဲ့ရသည်၊၊