အခန်း ၁၇၀ - အသုံးမကျတဲ့ စွမ်းရည်လား?!

“ဒါပဲလား...” လင်းရှု လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်၊၊

ထိုလက်ဝါးချက်ကြောင့် သူ ဘာမှမခံစားလိုက်ရချေ၊၊

ကျောက်ဟွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်၊၊

‘ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ!!!’

သူသည် ရွှေအဆင့် စွမ်းရည်ဖြစ်သော ငွေရောင်လျှပ်စီးလက်ဝါးကို လေ့ကျင့်နိုင်ရန် လျှပ်စစ်ရှော့ခ် ဒဏ်ခံနိုင်ရည် လေ့ကျင့်ခန်းများကို ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်၊၊ သူ ဤစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုချိန်တွင်ပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ထုံကျင်သော ခံစားချက်ကို ခံစားရဆဲဖြစ်သည်၊၊

သို့သော် လင်းရှုက ဘာကြောင့် ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိတာလဲ!!!

လျိုယွဲ့နှင့်အတူ လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး သူမ၏ လျှပ်စစ်ရှော့ခ် ဒဏ်ခံနိုင်ရည် လေ့ကျင့်ခန်းများကို အတူတူ ခံယူခဲ့သဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်၊၊

ကျောက်ဟွမ်၏ လျှပ်စစ်ရှော့ခ်လောက်မှာ ဝေးစွ... ၎င်းထက် ပို၍ပြင်းထန်သော လျှပ်စစ်ဒဏ်ကိုပင် လင်းရှု ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ခံနိုင်ရည်ရှိနေပြီဖြစ်သည်!

လင်းရှုသည် စနစ်၏ အကြောင်းကြားချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်၊၊

“အရှင်သခင် ‘ဝါးမြိုခြင်း’ ကို အသုံးပြုလိုပါသလား၊၊”

“အသုံးပြုမယ်!” လင်းရှု မဆိုင်းမတွပင် အတည်ပြုလိုက်သည်၊၊

သို့သော် လင်းရှုသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လျှပ်စီးများကို သိသိသာသာ စုပ်ယူလိုက်ရသည်ဟု မခံစားရဘဲ သူ၏ အတွေ့အကြုံဘားမှာ အလွန်နှေးကွေးစွာ တိုးတက်နေသည်ကိုသာ ကြည့်နေရသည်၊၊

အနည်းငယ်မျှသာ တိုးလာခြင်းဖြစ်သည်!

‘တောက်!’

‘တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ စွမ်းရည်ပဲ!’

လင်းရှုမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်၊၊ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ကျောက်ဟွမ်က သူ့ကို ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်၊၊

“ငါက နောက်ကျောကနေ ခိုးတိုက်တဲ့လူတွေကို အမုန်းဆုံးပဲ၊၊” လင်းရှု စကားဆုံးသည်နှင့် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်!

ကျောက်ဟွမ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း အလွန်လျင်မြန်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချက်ချင်း ကာကွယ်လိုက်သည်၊၊

*ဝုန်း*

ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း လင်းရှု၏ လက်သီးချက်ကြောင့် သူ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်၊၊

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရိုးများနှင့် အသားများမှာ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင်၊၊

ဝမ်းတွင်းပေါက်ကွဲလက်သီးဆိုသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းကို ဒဏ်ရာရစေသော သေစေနိုင်သည့် လက်သီးသိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်!

လင်းရှု၏ လက်သီးချက်များမှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်မသွားဘဲ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသည်!

ရိုင်းစိုင်းလှသော ကျောက်ဟွမ်မှာ ပြန်လည်မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ဘဲ ခုခံရုံသာ ခုခံနိုင်တော့သည်၊၊

သို့သော် သူသည် ဝမ်းတွင်းပေါက်ကွဲလက်သီးကို ခုခံနိုင်လျှင်ပင် ထိုနည်းစနစ်က ခုခံမှုကို ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်းရှိရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းမှာ ဒဏ်ရာများ ရရှိနေပြီဖြစ်သည်၊၊

“တော်လောက်ပြီ...” ထိုအချိန်တွင် လင်းရှုက သူ့ကို အဆုံးသတ်ရန် လက်သီးတစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်စဉ် သူ၏ လက်သီးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်ကို သူ သတိပြုလိုက်မိသည်၊၊

ထိုသူမှာ အလွန်သန်မာလှပြီး လင်းရှုကို လက်မဝက်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် တားဆီးထားသည်၊၊

“ဆ... ဆရာ!!!” ကျောက်ဟွမ်သည် သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်၊၊

သူသည် လင်းရှုကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်နေခဲ့ပြီး အတန်း ၁၀ မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤမျှအစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ!

ထို့နောက် လင်းရှုသည် သူ၏ရှေ့ရှိ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊၊

သူမှာ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်၊၊

လင်းရှု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်၊ သန့်စင်သောနယ်မြေအကယ်ဒမီရှိ ဆရာများအားလုံးမှာ အစွမ်းထက်ကြပြီး သူ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ချေ၊၊

“တောင်းပန်ပါတယ်၊၊” ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက လင်းရှုကို ကြည့်ပြီး ခပ်ဖွဖွရယ်မောကာ သူ၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်၊ ထို့နောက် ကျောက်ဟွမ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည် -

“သူတို့ကို ဆေးပေးခန်းကို ခေါ်သွားလိုက်၊၊”

“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ!” ကျောက်ဟွမ်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်းရှု၏ အရိုက်ကို ခံထားရသော လူများကို တွဲကာ ထွက်သွားတော့သည်၊၊

ကြည့်နေသူများမှာလည်း လူစုကွဲသွားကြသည်၊၊

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အတန်းခေါင်းဆောင်၊၊” လီဖင်းနှင့် အခြားသူများက လင်းရှုအနားသို့လာပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်၊၊

လင်းရှုက သူတို့၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသများကို ဖြေဖျောက်ပေးခဲ့သဖြင့် သူတို့ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေကြသည်၊၊

သူတို့သည် သူတို့၏ အတန်းခေါင်းဆောင်အပေါ် ပို၍ပင် လေးစားလာကြသည်၊၊

“ဒီမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ...” လင်းရှုက ထူးဆန်းသလို မေးလိုက်သည်၊၊

ဒါက မလိုအပ်ဘဲ ဖြစ်လာတဲ့ မုန်းတီးမှုတစ်ခုပဲ၊ သူတို့က အတန်း ၁၀ က ဖြစ်နေရုံနဲ့ ဒီလိုလုပ်စရာ မလိုဘူး မဟုတ်လား၊၊

“ကျွန်တော်တို့လည်း သေချာမသိဘူး၊ လဲလှယ်ရေးဌာနကို သွားချင်ရုံပဲ ရှိတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့နဲ့ တိုးပြီး လမ်းအပိတ်ခံလိုက်ရတာပဲ၊၊” လီဖင်းနှင့် အခြားသူများမှာ စိတ်ပျက်နေကြသည်၊ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အရိုက်ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်၊၊

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်ဟွမ်နှင့် ဒဏ်ရာရထားသော လူငယ်များသည် သူတို့၏ ဆရာနှင့်အတူ ဆေးပေးခန်းသို့ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်၊၊

“မင်းတို့ကို ဘယ်သူက ဒီလိုလုပ်ခိုင်းတာလဲ၊၊” သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ကျောက်ဟွမ်ကို ကြည့်ပြီး အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်၊၊

“ကျွန်တော်...” ကျောက်ဟွမ်သည် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို သိမြင်နိုင်သယောင် ရှိသော ဆရာ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ တုန်ရင်သွားသည်၊၊

“ကျွန်တော် သူတို့မျက်နှာတွေကို မကြည့်ချင်လို့ပါ၊၊” ကျောက်ဟွမ်က အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊၊

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည် - “သူများရဲ့ အသုံးချခံ အဆင့်မသက်ရောက်စေနဲ့၊၊”

“မင်း ခုနက တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ လူငယ်ရဲ့ နာမည်က လင်းရှုလို့ ခေါ်တယ်၊ သူက ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်တာဝါရဲ့ ကျောင်းသားသစ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ နံပါတ်တစ် ရထားတဲ့သူပဲ၊၊”

“သူက လင်းရှုလား!?” ကျောက်ဟွမ်၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားသည်၊၊

သူသည် ၂၁ ထပ်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ကျိုချီရှင်းကိုပင် ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့သည့် လင်းရှုဆိုသော ကျောင်းသားသစ်အကြောင်း သိထားသည်၊၊

သူ ခုနက တိုက်ခဲ့သည့် လူငယ်မှာ ထိုသူဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း၊၊

“မနက်ဖြန်က ကျောင်းသားသစ်တွေ အစည်းအဝေးပဲ၊၊ မှတ်ထားကြ... မင်းတို့က အတန်း ၃ က လူတွေ၊၊ အမှတ်ပေးရာမှာ အတန်း ၁၀ ကိုတောင် မကျော်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငရဲခန်းလေ့ကျင့်ရေးကို ခံယူဖို့ ပြင်ထားကြပေတော့၊၊” သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်၊၊

ကျောက်ဟွမ်နှင့် အခြားသူများသည် ဆရာထွက်သွားသောအခါမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်၊၊ သို့သော် ဆရာပြောသွားသည့် ‘ငရဲခန်းလေ့ကျင့်ရေး’ အကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူတို့ တုန်ရင်သွားကြသည်၊၊

ကျောက်ဟွမ်သည် သန့်စင်သောနယ်မြေအကယ်ဒမီ၏ စည်းကမ်းတင်းကျပ်မှုအကြောင်း ကြားဖူးထားသည်၊ လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း သေဆုံးမှုများအတွက် တာဝန်ယူလေ့မရှိပေ၊၊ သူတို့သာ ထိုလေ့ကျင့်ရေးကို ခံယူရမည်ဆိုလျှင် သေမလား၊ ရှင်မလား မည်သူမှ မသိနိုင်ချေ၊၊

“တောက်... အဲ့ဒီ လျိုရှောင်ချီ! သူက ငါ့ကို လှည့်စားရဲတယ်ပေါ့!” ကျောက်ဟွမ်က အံကြိတ်လိုက်သည်၊၊

လျိုရှောင်ချီဆိုသည်မှာ ကျိုချီရှင်း၏ ဘေးတွင် ရှိနေသည့် လူငယ်ဖြစ်သည်၊၊ သူ၏ သွေးထိုးပေးမှုသာ မရှိလျှင် ဘာမှဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ၊၊

လင်းရှုသည် လဲလှယ်ရေးဌာနသို့ ဦးတည်လိုက်သည်၊၊

“အို... ညီငယ်လေး... ဒီကို ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီလား၊၊” သူ လွန်ခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က တွေ့ခဲ့သော အဖိုးအိုမှာ လင်းရှုကို အမှတ်ရနေဆဲဖြစ်သည်၊၊

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းရှုသည် ပထမဦးဆုံးအကြိမ်မှာတင် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာပြီး ရမှတ် ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် လဲလှယ်သွားခဲ့သည့် ကျောင်းသားသစ်တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား၊၊

“ဒီနေ့ကော ဘာတွေလာရောင်းဦးမလို့လဲ၊၊” အဖိုးအိုက ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်၊၊

“ကျွန်တော် စွမ်းရည်ကတ်တွေ လိုချင်လို့ပါ၊၊” လင်းရှုက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်၊၊

“အို... ဘယ်လို အမျိုးအစားလဲ၊၊”

“လှံသိုင်း... လက်သီးသိုင်း... ခြေသိုင်း... အားလုံး ရွှေအဆင့် စွမ်းရည်ကတ်တွေပဲ လိုချင်ပါတယ်၊၊” လင်းရှု ပြောလိုက်သည်၊၊

အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကီးဘုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်၊၊ သူ၏ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် စွမ်းရည်ကတ်များစွာ ပြသထားသော မျက်နှာပြင်ကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်၊၊

“ကြည့်ကြည့်လိုက်ဦး... ဘယ်အရာက မင်းနဲ့ သင့်တော်မလဲဆိုတာ၊၊”

လင်းရှု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ ထိုနေရာတွင် ရမှတ်များ ဖော်ပြထားသည့် စွမ်းရည်ကတ်များစွာ ရှိနေသည်၊၊

စျေးပေါသော စွမ်းရည်ကတ်များ ရှိသော်လည်း အားလုံးမှာ အနည်းဆုံး ရမှတ် ၅၀၀၀ ခန့် ကျသင့်မည်ဖြစ်သည်၊၊

လင်းရှုတွင် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ဒြပ်ဆွဲအားအခန်းတွင် လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီးနောက် ရမှတ် ၂ သောင်းခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်၊၊

သူသည် ပြသထားသော လှံသိုင်းများကို သဘောမကျသဖြင့် သူနှင့် မသင့်တော်ဟု ခံစားရသည်၊၊

လက်သီးသိုင်းများအတွက်မူ...

လင်းရှု မျက်နှာပြင်ကို လှန်ကြည့်နေစဉ် စွမ်းရည်ကတ်တစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်၊၊

“ငွေရောင် မိုးကြိုးပေါက်ကွဲလက်သီး ?”