အခန်း ၁၅၅ - အမှတ်တွေ သုံးတာလား!?
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ လင်းရှုတစ်ယောက် လန်းလန်းဆန်းဆန်းနဲ့ နိုးထလာခဲ့ပါတယ်။
သူ သေချာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့လက်ထဲက သလင်းခဲရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က ကြည်လင်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ တစ်ညတည်းနဲ့တင် အဆင့် ၆ သလင်းခဲထဲက စွမ်းအင်တစ်ဝက်လောက်ကို သူ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့တာပါ!
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ နာကျင်နေတုန်းပါပဲ။ လင်းရှု သေချာကြည့်လိုက်တော့ သူ့အင်္ကျီတွေမှာ သွေးတွေရော၊ အမည်းရောင် အနာဖေးတွေပါ ပေကျံနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ သူ ကိုယ်ကို ခါလိုက်တဲ့အခါ အဲဒီအနာဖေးတွေက မြေပြင်ပေါ်ကို ကြွေကျသွားတော့တယ်။
အရင်ညက စွမ်းအင်တွေကို အလွန်အမင်း စုပ်ယူခဲ့တာကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် လက်မခံနိုင်ဖြစ်ပြီး အခုလို ရလဒ် ထွက်လာတာပါ။ သူ ရေချိုးပြီး ကျောင်းဝတ်စုံအသစ် လဲလိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ မနက် ၅ နာရီခွဲ ရှိနေပါပြီ။ သူက အတန်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်တာကြောင့် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန် ၆ နာရီထက် စောပြီး အတန်းထဲကို ရောက်နေဖို့ လိုပါတယ်။
“ရိုလီ! မင်း ငါ့သလင်းခဲတွေကို ထပ်စားပြန်ပြီလား!” အဲဒီအချိန်မှာပဲ စားပွဲပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေဟန်ဆောင်ပြီး ခြေလက်လေးဖက်နဲ့ အဆင့် ၃ သလင်းခဲ အစအနလေးကို ဖက်ထားတဲ့ ရိုလီကို သူ မိသွားပါတယ်။
သူ့အသံကြားတာနဲ့ ရိုလီက ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်တာပေါ့။ သူက လင်းရှုကို ကြောက်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ သူ့ခေါင်းလေးကို သူ ပြန်ကိုင်ထားရှာပါတယ်။ လင်းရှုကတော့ သူ့ရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်သွားမိတယ်။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့ဦး” လင်းရှု သူ့ကို မတတ်နိုင်တဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်ပြီး အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။
ဧည့်ခန်းထဲက စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ အစားအသောက် ပန်းကန်တစ်ခုကို သူ သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။
“လျိုယွဲ့!” လို့ လင်းရှု ခေါ်လိုက်ပေမဲ့ ဘာအသံမှ ပြန်မကြားရပါဘူး။ ထောင့်က အမှိုက်ပုံးထဲမှာ အမှိုက်တချို့ ရှိနေတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမ စားပြီး ထွက်သွားတာ ဖြစ်မယ်လို့ လင်းရှု တွေးလိုက်မိတယ်။
'ဒါက ငါ့အတွက်လား'
ဒီလိုတွေးမိတော့ လင်းရှု ခဏလောက် မှင်တက်သွားမိတယ်။
'ဒီရေခဲတောင်မလေးက အရင်ကလောက်တော့ အေးစက်မနေတော့ပါဘူးလား...'
လင်းရှု အတန်းထဲ ရောက်သွားတဲ့အခါ လူတော်တော်များများ ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
“လင်းရှု၊ မနေ့ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား” ကျန်းရင် က ပြုံးစိစိနဲ့ မေးတယ်။ လင်းရှုကလည်း သူတို့လိုပဲ ကျောင်းသားသစ်မှန်း သိသွားတဲ့နောက်မှာတော့ သူက လင်းရှုကို "စီနီယာ" လို့ မခေါ်တော့ပါဘူး။ အချိန်အတန်ကြာ ပေါင်းကြည့်ပြီးတဲ့နောက် လင်းရှုက ထင်သလောက် ဆက်ဆံရ မခက်ခဲဘူးဆိုတာ သူ သိသွားတာလေ။
“သွားစမ်း!” ကျန်းရင်နဲ့ ကျန်းလီတို့ရဲ့ နောက်ပြောင်တဲ့ အကြည့်တွေကို မြင်တာနဲ့ သူတို့ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း လင်းရှု သိလိုက်တာကြောင့် ရယ်မောရင်း ဆဲလိုက်မိပါတယ်။
လဲ့လဲ့ က ကျန်းရင်ကို ကြည့်ပြီး ခါးကို ဆွဲလိမ်လိုက်တာကြောင့် ကျန်းရင်တစ်ယောက် နာကျင်လို့ မျက်နှာပျက်သွားတော့တာပေါ့။
“အင်း... အားလုံး စုံပြီလား” အဲဒီအချိန်မှာပဲ နန်ကျန်းကျွင်း ဝင်လာပါတယ်။
“ဒီနေ့ သင်ခန်းစာကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်၊ သန့်စင်သောနယ်မြေကျောင်းတော် ရဲ့ အစပြုပုံနဲ့ ကျောင်းတော်ထဲက အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်အချို့ကို မိတ်ဆက်ပေးမှာပါ” လို့ နန်ကျန်းကျွင်းက ပြောရင်း စားပွဲပေါ်က ခလုတ်အချို့ကို နှိပ်လိုက်တယ်။
ကြီးမားတဲ့ 3D ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
“သန့်စင်သောနယ်မြေကျောင်းတော် ကို အဆင့် ၉ စစ်သည်တော် ၅ ယောက်က တည်ထောင်ခဲ့တာပါ”
အဆင့် ၉ စစ်သည် ၅ ယောက်!?
နန်ကျန်းကျွင်းရဲ့ မိတ်ဆက်မှုကို ကြားတော့ အားလုံး မှင်တက်သွားကြတယ်။ အဆင့် ၉ စစ်သည်တော် တစ်ယောက်ဆိုတာတောင် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းနေပြီကို၊ သန့်စင်သောနယ်မြေကျောင်းတော် ကို သူတို့ ၅ ယောက်က တည်ထောင်ခဲ့တာတဲ့လား!
3D ပုံရိပ်ယောင်တွေက နန်ကျန်းကျွင်းရဲ့ ရှင်းပြချက်နဲ့အတူ ကျောင်းတော်ရဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို ပြသပေးနေပါတယ်။ သူတို့ တစ်မနက်ခင်းလုံး သမိုင်းကြောင်းတွေကို လေ့လာခဲ့ကြတာပေါ့။
သူတို့ရဲ့ အပေါ်ထပ်မှာတော့ ကျယ်ဝန်းတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးအခန်း ရှိပြီး အဲဒီမှာ ထူးဆန်းတဲ့ စက်ကိရိယာတွေနဲ့ အလယ်မှာ စက်ရုပ်ကြီး အချို့ ရှိနေပါတယ်။
“သန့်စင်သောနယ်မြေကျောင်းတော် က လွတ်လပ်မှုကို အလေးပေးတယ်၊ ဒီနေ့ တစ်ရက်ပဲ မနက် ၆ နာရီ ရောက်အောင်လာဖို့ လိုတာပါ၊ မနက်ဖြန်ကစပြီး ကြိုက်တဲ့အချိန် လာနိုင်ပါတယ်” လို့ နန်ကျန်းကျွင်းက ပြောလိုက်တယ်။
ဒါကို ကြားတော့ အားလုံး ဝမ်းသာသွားကြတယ်။ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက နေ့တိုင်း အတန်းတက်ခဲ့ရတာက သူတို့ကို ပိတ်လှောင်ထားသလို ခံစားခဲ့ရတာကိုး။
“ဒါပေမဲ့ သတိပေးထားမယ်၊ ဒီမှာက တစ်လတစ်ခါ စစ်ဆေးမှု အသေးစား ရှိမယ်၊ ခြောက်လတစ်ခါ စစ်ဆေးမှု အကြီးစား ရှိမယ်။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီစစ်ဆေးမှုတွေမှာ ကျရှုံးရင်တော့ ငါ့ကို လာမအပြစ်တင်နဲ့တော့” နန်ကျန်းကျွင်းက သူတို့ရဲ့ ပျော်နေတဲ့ မျက်နှာတွေကို မြင်တော့ ရေအေးနဲ့ ပက်လိုက်သလိုမျိုး သတိပေးလိုက်တာပါ။
“စစ်ဆေးမှုတွေ ရှိသေးတာလား...” ကျန်းလီတစ်ယောက် ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ စိတ်ပျက်သွားတော့တာပေါ့။
“ကျောင်းတော်ထဲမှာ တခြား လေ့ကျင့်ရေးအခန်းတွေ၊ ဒြပ်ဆွဲအားထိန်းအခန်းတွေ၊ ခံနိုင်ရည်လေ့ကျင့်ရေးအခန်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အားလုံး လွတ်လပ်စွာ အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်”
“သုတေသနလုပ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားတဲ့ ကျောင်းသားတွေကတော့ သုတေသနအလွှာမှာ သွားကြည့်လို့ ရပါတယ်”
ကျောင်းသားတော်တော်များများကတော့ လေ့ကျင့်ရေးအခန်းတွေကို သွားစမ်းကြည့်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြပါတယ်။
“လင်းရှု၊ ဒါက မင်းအတွက် သော့ပဲ” နန်ကျန်းကျွင်းက လင်းရှုကို ကတ်တစ်ခု လှမ်းပေးလိုက်တယ်။
“ညတိုင်း ၁၂ နာရီမတိုင်ခင် ဒီနေရာရဲ့ တံခါးတွေကို ပိတ်ရမယ်၊ မနက် ၆ နာရီမှာ ပြန်ဖွင့်ရမယ်”
“ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ဒီထဲမှာ တစ်ညလုံး လေ့ကျင့်ချင်ရင်တော့ လေ့ကျင့်နိုင်ပါတယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” လင်းရှု ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
တခြားလူတွေကတော့ လင်းရှုလက်ထဲက ကတ်ကို ကြည့်ပြီး မနာလို ဖြစ်နေကြတာပေါ့။ ဒီကတ်ရှိရင် သူက ကြိုက်တဲ့အချိန် လေ့ကျင့်ရေးအခန်းထဲကို ဝင်လို့ရပြီလေ!
“ဟုတ်သားပဲ၊ မင်းရဲ့ အချက်အလက်ကတ်ကို ပေးဦး၊ ငါ အမှတ် ၅၀၀ ထပ်ထည့်ပေးမယ်” လို့ နန်ကျန်းကျွင်းက ပြောတယ်။
အမှတ် ၅၀၀!
လူတချို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ နီမြန်းနေပါပြီ။ သူတို့က တစ်လမှ အမှတ် ၅၀၀ ပဲ ရတာဖြစ်ပြီး အိမ်ငှားခနဲ့တင် အများကြီး ကုန်နေတာကိုး။
လင်းရှုက သူ့ကတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ နန်ကျန်းကျွင်း အမှတ်တွေ ရိုက်ထည့်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ သူ့မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားတယ်- “မင်းဆီမှာ ဘာလို့ အမှတ်တွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာလဲ?!”
“သူ့မှာ ဘယ်လောက်တောင် ရှိလို့လဲ...” ကျန်းရင်က စပ်စုချင်တာနဲ့ အနားကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။ သူလည်း ဂဏန်းတန်းရှည်ကြီးကို မြင်လိုက်ရတာပေါ့။
“အမှတ် သုံးသောင်းကျော် (၃၀,၀၀၀) ကျော်ကြီးလား?!”
“ဘာကြီးလဲ?!”
အားလုံး အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြတယ်။ သုံးသောင်းကျော်တဲ့၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?
“ဆရာ! သူ လိမ်ထားတာနေမှာ! ဘယ်လိုလုပ် အမှတ်တွေ အများကြီး ရှိနိုင်မှာလဲ!” အဲဒီအချိန်မှာပဲ လင်းရှု အတန်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်တာကို ကန့်ကွက်ခဲ့တဲ့ လူအက လင်းရှုကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်! ဒါက မတရားဘူး!”
“သူ တစ်နည်းနည်းနဲ့ လိမ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်!”
တခြားကျောင်းသားတွေလည်း လှုံ့ဆော်မှု ခံလိုက်ရပြီး ဒေါသထွက်ကုန်ကြတယ်။
“တိတ်စမ်း!” သူတို့ရဲ့ ကန့်ကွက်သံတွေကို ကြားတော့ နန်ကျန်းကျွင်းက အကျယ်ကြီး ဟောက်လိုက်ပါတော့တယ်။
အားလုံး တုန်သွားပြီး ပါးစပ်ပိတ်သွားကြတယ်။
“ဒီမှာ လိမ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ကျောင်းတော်မှာ ပြည့်စုံတဲ့ စနစ်ရှိတယ်။ ဘယ်သူမှ မရိုးသားတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အမှတ်တွေ မရနိုင်ဘူး”
“မင်းတို့က တာဝန်တွေ ပြီးဆုံးအောင် လုပ်တာ ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်းတွေ ရောင်းတာမျိုးနဲ့ပဲ အမှတ်ရနိုင်တာ” နန်ကျန်းကျွင်းက လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် ပစ္စည်းလဲလှယ်ရေးစင်တာမှာ ပစ္စည်းတချို့ သွားရောင်းခဲ့တာပါ” လင်းရှုက ရယ်မောရင်း ရှင်းပြလိုက်တယ်။
နန်ကျန်းကျွင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူက လင်းရှုကို အမှတ် ၅၀၀ လွှဲပေးပြီး ကတ်ကို ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“ပစ္စည်းရောင်းလို့ရတဲ့ လဲလှယ်ရေးစင်တာ ရှိတာကို ငါ ဘာလို့ မသိရတာလဲ...” လင်းရှုကို သံသယဝင်ခဲ့တဲ့ လူအက မကျေမနပ်နဲ့ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေပါတယ်။
“အဲဒါ မင်းက လူအ မို့လို့ပေါ့” လင်းရှုက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အေးဆေးပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
“မင်း...”
“ကဲ... အခု ငါ အစည်းအဝေး သွားရတော့မယ်။ နောက်တစ်ပတ်မှာ ကျောင်းသားသစ်တွေ စုံညီပွဲတော် ရှိမယ်။ အားလုံး သေချာ လေ့ကျင့်ထားကြ၊ ငါက မင်းတို့ထဲက ထူးချွန်တဲ့ စစ်သည် ၅ ယောက်ကို ရွေးပြီး ကျောင်းသားသစ်တွေရဲ့ ထိပ်တန်းစစ်သည် ဖြစ်လာအောင် တခြားအတန်းတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ခိုင်းမှာပါ” လို့ နန်ကျန်းကျွင်းက အချိန်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ပါတော့တယ်။