အခန်း ၁၅၂ - ဆက်ကြေးတောင်းခြင်း

“ဒီနှစ် ကျောင်းသားသစ်က တော်တော်လေး ဘဝင်မြင့်နေတာပဲဟေ့။” နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်က အဲဒီအချိန်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး လင်းရှုရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူက ဆက်ပြောတယ်၊ “ငါက ဒုတိယနှစ်က ချန်ယွီ ပဲ။ ငါတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့တဲ့ အထိမ်းအမှတ် လက်ဆောင်အနေနဲ့ မင်းဆီက အမှတ် ၁၀,၀၀၀ ငါ့ဆီ အရင်လွှဲလိုက်စမ်း။”

“မင်းဆီမှာ အမှတ် ၂၀,၀၀၀ ကျော် ကျန်သေးတာကို ငါတို့ တွေ့လိုက်တယ်နော်။” ချိုင်ကျိုမင်နဲ့ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ကလည်း လင်းရှုရဲ့ ဘေးကနေ ဝိုင်းထားလိုက်ကြတယ်။

လင်းရှု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတယ်။ ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား ဒီလိုလူစားမျိုးတွေကတော့ အမြဲ ရှိနေတာပါပဲ။

သူတို့ သုံးယောက်လုံးက အဆင့် ၄ စစ်သည်တွေပါ။ ဒီလို အစွမ်းမျိုးက အပြင်လောကမှာတော့ အလွန်အစွမ်းထက်တယ်လို့ ပြောလို့ရပေမဲ့ သန့်စင်သောနယ်မြေကျောင်းတော် မှာတော့ ဒီဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားတွေဟာ အောက်ခြေအဆင့်လောက်မှာပဲ ရှိမှာပါ။

“မင်းတို့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား။” လင်းရှုက စိတ်မဆိုးဘဲ ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။

“မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို လုပ်မှာလဲ။ ငါတို့က ‘ကာကွယ်ခ’ လာတောင်းတာပါ။ မင်းက ကျောင်းသားသစ်ဆိုတော့ တခြားလူတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာ ခံရမှာစိုးလို့ စီနီယာတွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့က ကာကွယ်ပေးမလို့လေ။” လို့ ချန်ယွီက ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောတယ်။

“ငါက ငြင်းလိုက်ရင်ကော။” လင်းရှုက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ အခုချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက ကြွက်သားတွေက အသင့်အနေအထားနဲ့ တင်းမာနေပါပြီ။

“ဒါဆိုရင်တော့... မင်းကို အရင်ဆုံး သင်ခန်းစာ ပေးရတော့မှာပေါ့!” ချိုင်ကျိုမင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ လင်းရှုဆီကို အရမ်းမြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ ထိုးနှက်လိုက်ပါတော့တယ်!

လင်းရှုရဲ့ သူငယ်အိမ်က ကျုံ့သွားပြီး အသာအယာ ရှောင်တိမ်းလိုက်တဲ့အတွက် ချိုင်ကျိုမင်ရဲ့ ကုတ်ခြစ်မှုကို လွတ်သွားခဲ့တယ်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ လင်းရှုက "မီးတောက်လက်သည်း" ကျွမ်းကျင်မှုကို သုံးပြီး သူ့ရဲ့ လက်မောင်းကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းကိုင်လိုက်ပါပြီ!

ဂျိန်း——

သူ့လက်မောင်းက အင်္ကျီပေါ်မှာ မီးလောင်ရာ သုံးခု ထင်ကျန်သွားသလို၊ စူးရှတဲ့ နာကျင်မှုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရတယ်။

“မင်း... သေချင်နေတာပဲ!!!” ချိုင်ကျိုမင် ဒေါသထွက်သွားတယ် - ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက်က သူ့ကို ပြန်ခုခံဝံ့တယ်ပေါ့လေ!?

ချန်ယွီနဲ့ နောက်တစ်ယောက်လည်း သတိဝင်လာပြီး လင်းရှုကို ဝိုင်းတိုက်ကြပါတော့တယ်။ သူတို့ရဲ့ လက်ခြေ လှုပ်ရှားမှုတွေက ထူးဆန်းနေတာကြောင့် လင်းရှုက ထိပ်တိုက်မတွေ့သေးဘဲ ဆက်တိုက် ရှောင်တိမ်းနေခဲ့တယ်။

"ခြေရာဖျောက်ခြင်း" ကိုယ်ကာယ ကျွမ်းကျင်မှုက ပေးတဲ့ အရှိန်နဲ့ လင်းရှုရဲ့ မြန်ဆန်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကြောင့် သူတို့ သုံးယောက်လုံး လင်းရှုကို လုံးဝ မထိနိုင်ကြပါဘူး!

'ဒါ... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ!?'

အဲဒီလူ သုံးယောက်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ ရိပ်ယောင်လာတယ်။ သူက အဆင့် ၃ စစ်သည်ပဲ ရှိသေးတာကို သူတို့က သူ့အင်္ကျီစလေးကိုတောင် မထိနိုင်ဘူးလား!?

"ဆက်တိုက်ကန်ချက်"

ချန်ယွီက သူ့ခြေထောက်နဲ့ လှမ်းကန်လိုက်ချိန်မှာ လင်းရှုက အပေါ်ကို ခုန်တက်ပြီး ရှောင်လိုက်တယ်။ ရှောင်ရင်းနဲ့တင် လင်းရှုက သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ပြန်ကန်လိုက်တဲ့အတွက် သူ လွင့်ထွက်သွားတော့တယ်!

ဗုန်း——

အသံအက်အက်ကြီးနဲ့အတူ သူ့ကိုယ်လုံးက မြေပြင်ပေါ်ကို လိမ့်ကျသွားပြီး အနောက်က ချုံပုတ်ထဲကို တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားပါတော့တယ်။

“နတ်ဘုရားရောင်ခြည်လက်သီး!!!” ချိုင်ကျိုမင် တကယ်ကို ဒေါသထွက်သွားပြီ၊ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ပြည့်နေတယ်။

ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက်ရဲ့ အနိုင်ယူတာကို ခံရတယ်လို့ တခြားလူတွေ သိသွားရင် သူ မျက်နှာပျက်ရမှာလေ။ လင်းရှုကို မသေရုံတမယ် ရိုက်နှက်နိုင်မှပဲ သူ့ရဲ့ အရှက်ကို ဆေးကြောနိုင်မှာပါ!!!

‘နတ်ဘုရားရောင်ခြည်လက်သီး’ ဆိုတာ ရွှေအဆင့် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပါ။ သူ လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်တဲ့အခါ သူ့လက်သီးဆီကနေ အလင်းရောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းရှုရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တိုက်ရိုက် စူးရှသွားစေပါတယ်။

ဗုန်း——

အဲဒီအလင်းရောင်ကြောင့်ရော၊ လင်းရှုက တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ကွက်ကို ခုခံနေရတာကြောင့်ရော အချိန်မီ မရှောင်နိုင်ဘဲ အဲဒီလက်သီးချက်ကို ထိမှန်သွားခဲ့တယ်။ ဒီလက်သီးချက်က လင်းရှုရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ထိသွားတာကြောင့် ပြင်းထန်တဲ့ အင်အားနဲ့အတူ လင်းရှုရဲ့ ကိုယ်လုံး နောက်ကို လွင့်ထွက်သွားပါတယ်။

လင်းရှု အတင်းကြိုးစားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းလိုက်ရတဲ့အတွက် မြေပြင်ပေါ်တော့ လဲမကျသွားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ တော်တော်လေး နာကျင်နေပြီး လည်ချောင်းထဲက သွေးညှီနံ့နဲ့အတူ သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်ရတယ်။

“ဟင်း... ကောင်လေး၊ မင်းက အကောင်းပြောတုန်း မရဘူးပဲ။” ချိုင်ကျိုမင်က သူ့ရဲ့ လက်သီးချက်ကို ကျေနပ်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“ငါက အမှတ် ၁၀,၀၀၀ ပဲ တောင်းတာပါ။ အခုတော့ မင်းဆီမှာ ရှိသမျှ အမှတ်တွေ အကုန်ပေးတော့။ မဟုတ်ရင် ဒီည မင်း အိမ်ကို တွားသွားရလိမ့်မယ်။”

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ လင်းရှု ကန်ထုတ်လိုက်လို့ ချုံပုတ်ထဲ ရောက်သွားတဲ့ ချန်ယွီကို သွားဆွဲထုတ်လာတယ်။ သူက အဆင့် ၄ စစ်သည်မို့လို့ ချက်ချင်းပဲ ပြန်သတိရလာပြီး လင်းရှုကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေပါတော့တယ်။

လင်းရှုရဲ့ မျက်လုံးတွေ အေးစက်သွားပြီ။

သူ့ပါးစပ်က သွေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်တဲ့အခါ အရိုးတွေ အသံမြည်သွားပါတယ်။

“ဘာတွေ လောနေတာလဲ၊ အခုမှ စတာပဲ ရှိသေးတာကို။” လင်းရှု ပြောလိုက်တာနဲ့ သူ့ခြေထောက်ကနေ အင်အားတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကျည်ဆန်တစ်တောင့်လိုမျိုး ပြေးထွက်သွားပါတော့တယ်!

သေချာကြည့်မယ်ဆိုရင် လင်းရှုရဲ့ အရှိန်က အရမ်းမြန်လွန်းလို့ ခြေထောက်က မြေပြင်နဲ့တောင် မထိသလိုပါပဲ!

'ဘာ... ဒီလောက်မြန်တာလား!' ချိုင်ကျိုမင် လန့်သွားချိန်မှာပဲ လင်းရှုက အပေါ်ကို ခုန်တက်ပြီး သူ့ကို လက်သီးနဲ့ ထိုးဖို့ ပြင်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

“သေချင်နေတာပဲ!”

ချိုင်ကျိုမင် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။ သူ့ကို လက်သီးချင်း ယှဉ်ထိုးမလို့လား။ သူ့ရဲ့ 'နတ်ဘုရားရောင်ခြည်လက်သီး' က ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်မှုပဲ၊ ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးမှာလဲ!

သူက အမြန်ရှောင်တိမ်းပြီး လင်းရှုရဲ့ လက်သီးကို သူ့လက်သီးနဲ့ ပြန်တိုက်လိုက်ပါတယ်။ အရင်အတိုင်းပဲ သူ့လက်သီးဆီကနေ စူးရှတဲ့ အဖြူရောင်အလင်းတွေ ထွက်လာပေမဲ့ လင်းရှုက ဒီတစ်ခါတော့ သူ့လှည့်ကွက်ကို သိနေပြီမို့ အဲဒီအလင်းကြောင့် မျက်စိမဝေတော့ပါဘူး။

လင်းရှုရဲ့ လက်သီးက လေထဲကနေ ချိုင်ကျိုမင်ဆီကို ကျရောက်သွားချိန်မှာ သူ့ရဲ့ လက်အိတ်တွေက လဆန်းအနီရောင်လိုမျိုး ချက်ချင်း နီရဲတောက်ပသွားပါတယ်။

ဗုန်း——

လက်သီးနှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့သွားတဲ့အခါ ချိုင်ကျိုမင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးထွက်သွားတော့တယ်။ ပြင်းထန်လွန်းတဲ့ အင်အားကြောင့် သူ့ရဲ့ လက်သီးတစ်ခုလုံး တဆစ်ဆစ် နာကျင်သွားရတယ်!

'ဘာဖြစ်သွားတာလဲ!?'

ဂျောက်... ဂျောက်... ဂျောက်——

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်မောင်းဆီကနေ အရိုးကျိုးသံတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

ဖြောင်း——

“အား!!!” ပြင်းထန်တဲ့ အင်အားကြောင့် သူ နောက်ကို ခြေလှမ်းအတော်များများ ဆုတ်သွားရပြီး အခုချိန်မှာတော့ သူ့လက်မောင်းတစ်ခုလုံးက အရိုးတွေ ကျိုးကြေကုန်ပါပြီ!

“ကျိုမင်!!!” ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့ တခြားနှစ်ယောက်လုံး မှင်တက်သွားကြတယ်။

သာမန်အဆင့် ၄ စစ်သည်တွေတောင် ချိုင်ကျိုမင်ရဲ့ ‘နတ်ဘုရားရောင်ခြည်လက်သီး’ ကို ထိပ်တိုက်ရင်မဆိုင်ရဲကြတာကို ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက်က ဒီလိုမျိုး အနိုင်ယူသွားတာလား?

ချန်ယွီ လျှောက်လာပြီး ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ချိုင်ကျိုမင်ရဲ့ ညာဘက်လက်မောင်းက အရိုးတွေက ပေါက်ကွဲထွက်သွားသလိုမျိုး ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အရိုးစအချို့က အရေပြားကို ဖောက်ထွက်နေတာကြောင့် ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပါပဲ။

“မြန်မြန်... သူ့ကို ကုသရေးအခန်းကို ခေါ်သွားကြရအောင်!” နောက်တစ်ယောက်က အလောတကြီး ပြောလိုက်တယ်။

အရိုးတွေက ကြေမွကုန်တာမို့ အချိန်မီ ခွဲစိတ်မှု မလုပ်ရင် နောင်မှာ သူ အတုအရိုးတွေပဲ သုံးရတော့မှာပါ။ အတုအရိုးတွေက သာမန်အရိုးတွေနေရာမှာ အစားထိုးနိုင်ပေမဲ့ ကြီးထွားမှု မရှိတော့တာကြောင့် စစ်သည်တွေအတွက်တော့ တကယ့်ကို အိပ်မက်ဆိုးပါပဲ။

သူတို့ ချိုင်ကျိုမင်ကို ကုသရေးအခန်း ခေါ်သွားဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ လင်းရှုက သူတို့ရှေ့ကနေ ပိတ်ရပ်လိုက်ပါတယ်။

“မင်း... ဒါက ဘာသဘောလဲ!?” ချန်ယွီက သူ့ရှေ့မှာ ပိတ်ရပ်နေတဲ့ လင်းရှုကို ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီး မေးလိုက်တယ်။

“ဒီကိစ္စက ဒီအတိုင်းပဲ ပြီးသွားပြီလို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား။” လို့ လင်းရှုက ပြန်မေးလိုက်ပါတော့တယ်။