အခန်း ၁၄၉ - တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပေါက်ကွဲသွားခြင်း!
“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်” လင်းရှုက ခေါင်းခါပြပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ သူက တခြားလူတွေ ခွန်အားစမ်းသပ်တာ ပြီးဆုံးတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ရှေ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့တယ်။
“ဆရာ... ဒါ ပျက်သွားရင် ကျွန်တော် လျော်ပေးရမလားလို့ မေးလို့ရမလားဟင်” လင်းရှုက ခွန်အားစမ်းသပ်စက်ရှေ့မှာ ခေတ္တတွေဝေနေပြီးမှ နန်ကျန်းကျွင်းကို မေးလိုက်တယ်။
နန်ကျန်းကျွင်းက ခဏလောက် ကြောင်သွားပြီးမှ ပြုံးလိုက်တယ်၊ “မလိုပါဘူး”
သူ့မျက်လုံးတွေက လင်းရှုကို သေချာအကဲခတ်နေမိတယ်။ ဒီမှာရှိတဲ့ ကျောင်းသား ၄၀ ကျော်ထဲမှာ နန်ကျန်းကျွင်း အာရုံအစိုက်ဆုံးက လင်းရှုပါပဲ။ အသက်အငယ်ဆုံး ဖြစ်နေရုံတင်မကဘဲ သူ့ဆီကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ စစ်သည်အရှိန်အဝါက တကယ့်ကို အားနည်းလွန်းနေလို့ပါ။ ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုနဲ့ ရုပ်ဖျက်ထားသလိုမျိုးမို့ သူ တကယ်ကို စပ်စုချင်နေတာပါ။
“ဟားဟားဟား... မိုက်မဲတဲ့ကလေးပဲ၊ မင်းက တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဒီပစ္စည်းကို ပျက်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ကြောက်နေတာလား” အရပ်ရှည်ရှည် ဗလကောင်းကောင်းနဲ့ လူက သူ့ဗိုက်ကိုနှိပ်ပြီး အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်တော့တယ်။
တခြားကျောင်းသားသစ်တွေလည်း ကမ္ဘာပေါ်မှာ အရင်ဆုံး အပြက်အပျက်ဆုံး ပြက်လုံးကို ကြားလိုက်ရသလိုမျိုး လိုက်ရယ်ကြတာပေါ့။
လင်းရှုကတော့ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့အိတ်နဲ့ လှံအိမ်ကို ဘေးမှာ ချထားလိုက်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြောလျှော့ပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပါပြီ။
လင်းရှုရဲ့ မျက်လုံးတွေက တည်ကြည်သွားပြီး တခြားအသံတွေကို မကြားရတော့သလိုမျိုးပါပဲ။ သူဟာ ခွန်အားစမ်းသပ်စက်ကို ရန်သူတစ်ယောက်ကို ကြည့်သလို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူဟာ လက်သီးကို ချက်ချင်း ထိုးနှက်လိုက်ပါပြီ!
*ဗုန်း*——
လင်းရှု လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်ချိန်မှာ သူ့ရဲ့လက်အိတ်တွေဟာ လေထုနဲ့ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် နီရဲသွားသလို ခံစားရစေတယ်။ လင်းရှုမှာ ရှိပြီးသား ခွန်အားအချက်အလက်က တကယ်ကို မြင့်မားနေတာဖြစ်သလို အခု "ကျားသစ်ခွန်အားလက်သီး" နဲ့ "ပေါက်ကွဲစေသောလက်သီး"တို့ကိုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ ဒီတိုက်ကွက်ဟာ သူ အခုထိ ထုတ်ဖော်ခဲ့သမျှထဲမှာ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက် ဖြစ်သွားပါတော့တယ်!
စင်ပေါ်မှာ ပြုံးနေတဲ့ နန်ကျန်းကျွင်းတောင် မျက်နှာပျက်သွားရတယ်။
*ဂျိန်း*——
လင်းရှုကို ဝိုင်းရယ်နေကြတဲ့ ကျောင်းသားသစ်အားလုံးဟာ ခွန်အားစမ်းသပ်စက်ပေါ်ကို ကျရောက်သွားတဲ့ ပြင်းထန်လှတဲ့ လက်သီးချက်ကြီးနဲ့ အဲဒီကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အကျယ်ကြီးသော အသံကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရတော့တယ်!!!
စက်ပစ္စည်းတစ်ခုလုံးဟာ ချက်ချင်းပဲ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ပါပြီ!
“ဘာ...” ဝိုင်းရယ်နေတဲ့ လူတွေအားလုံး မှင်တက်သွားကြပြီး သူတို့ပါးစပ်တွေထဲကို ကြက်ဥတစ်လုံး ထည့်လို့ရတဲ့အထိ အံ့သြတကြီး ဟင်းလင်းပွင့်ကုန်ကြတယ်။
သူက လူမှ ဟုတ်ရဲ့လား။
“ဒီကလေး တော်တော်လည်တာပဲ” နန်ကျန်းကျွင်းက အရင်ဆုံး သတိပြန်ဝင်လာပြီး လင်းရှုကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်တယ်။ လင်းရှုရဲ့ လက်သီးချက်ထဲမှာ ကျွမ်းကျင်မှုတွေ ပေါင်းစပ်ပါဝင်နေတာကို သူ မြင်လိုက်တာလေ။ အဲဒါကြောင့်လည်း ဒီလို အစွမ်းမျိုး ထွက်လာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင်တောင် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ခွန်အားက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတာကြောင့် နန်ကျန်းကျွင်း ကိုယ်တိုင်တောင် ဒီလက်သီးကို သူ့ကိုယ်နဲ့ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူးလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။
“ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးပေးတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
လင်းရှုက သူ့ကို ဝိုင်းရယ်ခဲ့ကြပြီး အခုတော့ အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြတဲ့ လူတွေဘက်ကို လှည့်ပြောလိုက်တယ်။
“ဟားဟား... ငါ သိသားပဲ!” ကျန်းရင်က အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်တယ်။
“ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ဒီစာသင်နှစ်အတွက် အတန်း ၁၀ ရဲ့ အတန်းခေါင်းဆောင်က လင်းရှုပဲ ဖြစ်မယ်” နန်ကျန်းကျွင်း ပြောလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဘယ်သူမှ မငြင်းရဲတော့ပါဘူး။ လူအများစုက လင်းရှုရဲ့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ စက်ပျက်သွားတဲ့ မြင်ကွင်းထဲမှာပဲ စိတ်က ရောက်နေကြတုန်းပါ။
သူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။
“မင်းတို့ရဲ့ ကတ်တွေကို ဖုန်းနဲ့ စကန်ဖတ်လိုက်ရုံနဲ့ ကျောင်းရဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်နဲ့ အချက်အလက်တွေကို သုံးလို့ရပါပြီ။ ကျောင်းမြေပုံလည်း အဲဒီထဲမှာ ပါတယ်” လို့ နန်ကျန်းကျွင်းက ဆက်ရှင်းပြတယ်။
“နောက်ထပ် ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ဒီနေ့အတွက် ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်ကြတာပေါ့၊ မနက်ဖြန် မနက် ၆ နာရီမှာ အတန်းထဲမှာ ပြန်ဆုံကြမယ်”
“နေပါဦး ဆရာနန်၊ ကျွန်တော် မေးချင်တာက... ကျွန်တော်တို့ အဆောင်တွေက ဘယ်မှာလဲဟင်” ကျန်းရင်က မတ်တတ်ရပ်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ တခြားလူတွေလည်း ခေါင်းညိတ်ကြတယ်၊ ဒီကို ရောက်လာကတည်းက သူတို့ ဘယ်မှာနေရမယ်ဆိုတာကို မသိရသေးဘူးလေ။
“သန့်စင်သောနယ်မြေအကယ်ဒမီမှာ အဆောင်တွေ သီးသန့် ချပေးတာမျိုး မရှိဘူး” လို့ နန်ကျန်းကျွင်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
အဆောင်မရှိဘူး ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘယ်မှာ သွားအိပ်ရမှာလဲ။
လူတိုင်းရဲ့ သံသယကို သိနေသလိုမျိုး သူက ဆက်ပြောတယ်၊ “ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ နေထိုင်မှု မှတ်ပုံတင်ရုံးကို သွားပြီးတော့ အမှတ် (Points) တွေနဲ့ ကိုယ်နေချင်တဲ့ အခန်း ဒါမှမဟုတ် အိမ်ကို ငှားလို့ ရပါတယ်”
သူတို့ အပြင်ကို ထွက်လာကြပြီး လင်းရှုလည်း ကျန်းရင်တို့နဲ့အတူ နေထိုင်မှု မှတ်ပုံတင်တဲ့ နေရာကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေရာက တကယ့် ခန်းမကျယ်ကြီး ဖြစ်ပြီး မီးဆိုင်းတွေကလည်း လင်းထိန်နေတာပါပဲ။ အဲဒီမှာ တခြား ကျောင်းသားသစ်တွေလည်း အများကြီး ရှိနေပါတယ်။
လင်းရှု ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နေရာဒေသအသီးသီးမှာ ရှိတဲ့ နေစရာတွေကို ပြထားတဲ့ မျက်နှာပြင်တွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
“ဝါးတောဗီလာ - လေ့ကျင့်ရေးအခန်းနဲ့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာ အစုံအလင် ပါဝင်သည်၊ တစ်လငှားရမ်းခ အမှတ် ၅၀၀...”
“သာမန်တိုက်ခန်း (၅၀ စတုရန်းမီတာ) - တစ်လငှားရမ်းခ အမှတ် ၅၀...”
“ငါတို့တော့ အကောင်းဆုံးနေရာမှာ နေရမယ်!” ဗလကောင်းကောင်းနဲ့ ကျန်းလီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်တယ်။
“ငါလည်း ဒါမျိုးက ကောင်းမယ် ထင်တယ်” ကျန်းရင်နဲ့ လေလေလည်း အရမ်းပျော်နေပုံရပါတယ်။
အဆောင် သီးသန့်မရှိပေမဲ့ ကိုယ့်အမှတ်နဲ့ကိုယ် ငှားနေရတာဖြစ်လို့ အမှတ်များလေ နေရတဲ့နေရာက လှပလေပါပဲ၊ အားလပ်ရက် ခရီးထွက်လာသလိုမျိုးပေါ့။
“မင်းတို့ အမှတ်တွေ အကုန်သုံးပစ်ရင် ဘာစားကြမှာလဲ” လင်းရှုက ရယ်ပြီး မေးလိုက်တယ်။
“အမှတ်တွေက ဒီလို နေစရာတွေအတွက် သုံးဖို့ ပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား” လို့ ကျန်းလီက အံ့သြတကြီး မေးတယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ သူတို့က အမှတ်တွေက အရမ်းအရေးကြီးတယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ” ကျန်းရင်လည်း သတိဝင်လာပုံရပါတယ်။
“ငါ ကျောင်းဝက်ဘ်ဆိုဒ်ထဲ ဝင်စစ်ကြည့်ပြီးပြီ။ ကျောင်းက သာမန်မနက်စာက ၅ မှတ်၊ နေ့လယ်စာနဲ့ ညစာက ၁၀ မှတ်စီ ကျတယ်၊ အဲဒါက သာမန်အဆင့် အစားအစာပဲနော်။ တကယ်လို့ အဆင့်မြင့်တဲ့ အစားအစာတွေ စားချင်ရင်တော့ တစ်နပ်ကို ၂၀ မှတ်ထက်မက ကျလိမ့်မယ်” လင်းရှုက သူ့ဖုန်းက ခလုတ်တွေကို နှိပ်ပြီး အချက်အလက်တွေကို ပြလိုက်တယ်။
ကျန်းရင်နဲ့ တခြားလူတွေ အဲဒီအချက်အလက်တွေကို ဖတ်ပြီး မှင်တက်သွားကြတယ်။
“ဒီ ၅၀၀ ဆိုတာက စားဖို့တောင် မလောက်ဘူး၊ ဘာလို့ ဈေးကြီးတဲ့ အိမ်တွေမှာ သွားသုံးချင်နေကြတာလဲ”
ခုနက စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ကျန်းလီတစ်ယောက် လေလျှော့လိုက်တဲ့ ပူပေါင်းလို ဖြစ်သွားတော့တယ်။
“ဒါကြောင့် ၅၀၀ လုံးကို အဆင့်မြင့်ဗီလာမှာ သုံးပစ်တဲ့လူကတော့ လူအ ပဲပေါ့” လင်းရှုက ရယ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ တစ်ခုခု မလုပ်ခင်မှာ သေချာလေ့လာ စုံစမ်းတာက အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒါဟာ သန့်စင်သောနယ်မြေအကယ်ဒမီက မသိနားမလည်တဲ့ ကျောင်းသားတွေကို သူတို့ရဲ့ အမှတ်တွေ အကုန်ကုန်အောင် လုပ်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုလို့ လင်းရှု ယုံကြည်နေမိတယ်။
“မင်း ဘယ်သူ့ကို လူအလို့ ပြောတာလဲ” အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့အနောက်ကနေ အေးစက်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
လင်းရှု လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့အနောက်မှာ လျိုယွဲ့ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက ရှားရှားပါးပါး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာပါ။
“မင်း အမှတ်တွေ အကုန်လုံးကို ဗီလာမှာ သုံးပစ်လိုက်တာလား” လင်းရှုက သူမကို မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူမလက်ထဲက အဆင့်မြင့်ကတ်ပြားကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ လင်းရှုရဲ့ အတွေးက မှန်သွားပြီဆိုတာ သေချာသွားပါပြီ။
“ငွေပြန်အမ်းလို့ ရမလားဟင်” လေလေက အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမှတ်တွေ ပြန်မရရင် သူမ ညစာစားဖို့ အမှတ်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
ကျန်းရင်ကတော့ လျိုယွဲ့နဲ့ လင်းရှုကြားက ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေကို သတိထားမိပြီး တိတ်တိတ်လေးပဲ နေလိုက်ပါတယ်။
“မင်းရဲ့ကတ် ခဏပေး” လျိုယွဲ့က တောင်းဆိုလိုက်တယ်။
“ငါ နေဖို့နေရာ မရွေးရသေးဘူးလေ” လင်းရှုကတော့ ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ပါဘူး။
“ငါ့နေရာက ကျယ်ပါတယ်”