အခန်း ၁၄၈ - အတန်းခေါင်းဆောင် ရွေးချယ်ခြင်း!
“ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ငါ့နာမည်က နန်ကျန်းကျွင်း ပါ၊ ငါက မင်းတို့ရဲ့ ဆရာဖြစ်လာမှာပါ” အတန်း ၁၀ ရဲ့ ဆရာဟာ ကြည့်ရတာ လူငယ်တစ်ယောက်ပါပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ သူက ရှေ့မှာရပ်နေတဲ့ လူတိုင်းကို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
လင်းရှုက အသက် ၂၇ ဒါမှမဟုတ် ၂၈ နှစ်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ့် အဲဒီလူကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ပုံပေါ်ပေမဲ့ လင်းရှုကတော့ သူ့ဆီကနေ ထူးခြားတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားနေရတယ်။
'ဒီလူက တကယ်သန်မာတာပဲ။'
လင်းရှုက အလိုအလျောက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းမျက်လုံးကို သုံးကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလို့ မရကြောင်းပဲ ပြနေပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ နန်ကျန်းကျွင်းက တစ်ခုခုကို ခံစားမိသွားပုံရပြီး လင်းရှုကို စပ်စုတဲ့အကြည့်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ လင်းရှုကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ဆက်ပြုံးနေပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ထူးထူးခြားခြား အမူအရာ မပြပါဘူး။
နန်ကျန်းကျွင်းက အကြည့်လွှဲသွားတော့မှ လင်းရှု သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။ ဒီလူရဲ့ အစွမ်းက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းပါတယ်၊ လင်းရှု သူ့ကို အကဲခတ်နေတာကိုတောင် သူက သတိထားမိသွားတာလား။
“ကဲ... အခု ငါ မင်းတို့ကို အတန်းဆီ အရင်ခေါ်သွားမယ်” နန်ကျန်းကျွင်းက ကျောင်းသားသစ် ၄၀ ကို ဝေ့ကြည့်ပြီး တခြားဘက်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားတော့တယ်။
လင်းရှု၊ ကျန်းရင်နဲ့ တခြားလူတွေ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ကာ သူ့နောက်ကနေ လိုက်သွားကြတယ်။ လမ်းမှာ တခြားအတန်းက လူတွေလည်း သူတို့ရဲ့ ဆရာတွေနဲ့အတူ မတူညီတဲ့ ဘက်တွေကို ဦးတည်သွားနေကြတာကို လင်းရှု တွေ့လိုက်ရတယ်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရှေ့မှာ မြင့်မားတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအဆောက်အအုံရဲ့ ပုံစံက အနည်းငယ် ထူးဆန်းပြီး အပြင်ဘက်ကို ကျောက်တုံးတွေ စီထားသလိုမျိုး တည်ဆောက်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးက ခေတ်မီနည်းပညာတွေနဲ့ ပြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
အဆောက်အအုံရဲ့ ဧည့်ခန်းမဆောင်မှာ ကြမ်းပြင်က ဖုန်တွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတဲ့ စက်ရုပ်လေးတွေလည်း ရှိနေပါတယ်။ နန်ကျန်းကျွင်းရဲ့ ဦးဆောင်မှုနဲ့အတူ လူတိုင်းဟာ ဒုတိယထပ်မှာရှိတဲ့ ကြီးမားတဲ့ စာသင်ခန်းထဲကို ရောက်လာကြတယ်။
စားပွဲတိုင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ စက်ပစ္စည်းတစ်ခုစီ ရှိနေပြီး ထိုင်ခုံတွေကလည်း တစ်မျိုးပဲ၊ ကြည့်ရတာ ပုံရိပ်ယောင် လေ့ကျင့်ရေးထိုင်ခုံတွေနဲ့ တူပါတယ်။
“ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ ထိုင်ကြပါ၊ ပြီးရင် မင်းတို့ရဲ့ကတ်ကို စားပွဲမှာ ထည့်ပြီး ချိတ်ဆက်လိုက်ကြ” လို့ နန်ကျန်းကျွင်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
လင်းရှုက နေရာတစ်ခုမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ ကတ်ထည့်ရမယ့် နေရာကို ရှာတွေ့ပြီး ထည့်လိုက်တာနဲ့ စက်က ချက်ချင်း ပွင့်လာပါတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုံရိပ်ယောင်စနစ် နဲ့ ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီမှာ ကိုယ့်ရဲ့ဓာတ်ပုံ၊ ကျောင်းဝင်ခွင့် အချက်အလက်တွေကို အထင်အရှား မြင်နိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ စားပွဲနဲ့ ချိတ်ဆက်မှုကို အတည်ပြုမလားဆိုတဲ့ မေးခွန်း ပေါ်လာတယ်။ ချိတ်ဆက်ပြီးသွားရင်တော့ ဒီစားပွဲကို ဒီကတ်နဲ့ပဲ ဖွင့်လို့ ရတော့မှာပါ။ လင်းရှုက ဘာမှစဉ်းစားမနေဘဲ "Yes" ကို နှိပ်လိုက်တယ်။
“ဒါက အတန်း ၁၀ ရဲ့ စာသင်ခန်းပဲ။ မဟုတ်ဘူး... ဒီအဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးက ငါတို့ပိုင်တာလို့ ပြောရမယ်။ အခြေခံ သီအိုရီတွေအပြင် နေ့စဉ် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်လေ့ကျင့်မှု၊ စက်ရုပ်ထိန်းချုပ်မှု၊ စစ်သည်တွေအတွက် အထူးလေ့ကျင့်ခန်းတွေ စတာတွေ ပါဝင်မယ်” လို့ နန်ကျန်းကျွင်းက စင်မြင့်ပေါ်ကနေ ပြောလိုက်တယ်။
“ငါတို့ အတန်းထဲမှာ အတန်းကိစ္စတွေကို ကူညီပေးဖို့ အတန်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ရွေးဖို့ လိုတယ်။ မင်းတို့ အကြံပေးချင်တဲ့သူ ရှိလား” နန်ကျန်းကျွင်းက လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။
သူ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာနဲ့ လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်မှ မသိကြတာလေ။
“အတန်းခေါင်းဆောင် လုပ်ရင် ဘာအကျိုးကျေးဇူးတွေ ရမှာလဲခင်ဗျ” လင်းရှုက ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။
လူတိုင်း လင်းရှုဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
“မေးခွန်းကောင်းပဲ” နန်ကျန်းကျွင်းက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်၊ “အတန်းခေါင်းဆောင်က တတိယထပ်မှာရှိတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးအခန်းရဲ့ သော့ကို ရမယ်။ အဲဒီမှာ ကိုယ်ကာယလေ့ကျင့်တာ၊ စက်ရုပ်ထိန်းချုပ်တာနဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တိုက်ပွဲတွေကို လုပ်နိုင်မယ်။ ကြိုက်တဲ့အချိန် သွားလေ့ကျင့်လို့ ရတယ်။ ပြီးတော့ တစ်လကို အမှတ် ၅၀၀ ထပ်တိုး ရဦးမယ်”
ဒါကို ကြားတော့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားကြတယ်။ လူတိုင်းက ဒီလို အထူးအခွင့်အရေးမျိုးကို လိုချင်ကြတာပေါ့။
“ကောင်းပြီ... မင်းတို့ဆီမှာ အကြံပေးမယ့်သူ မရှိဘူးဆိုတော့ မဲပေးကြတာပေါ့” နန်ကျန်းကျွင်းက ပြုံးပြီး စင်မြင့်ပေါ်က ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ လူတိုင်းရဲ့ စားပွဲပေါ်က မျက်နှာပြင်မှာ အတန်းသားစာရင်း ပေါ်လာတယ်။
“မဲအများဆုံးရတဲ့သူက အတန်း ၁၀ ရဲ့ အတန်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်မယ်”
ကျောင်းသားသစ်တွေက နာမည်စာရင်းကို ကြည့်ပြီး တွေဝေနေကြတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့အားလုံးက ကိုယ့်နာမည်ကိုပဲ ကိုယ် ချက်ချင်း နှိပ်လိုက်ကြတော့တယ်။ ခဏနေတော့ ရလဒ်တွေ ထွက်လာတယ်။ နန်ကျန်းကျွင်းက ရလဒ်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်၊ “လင်းရှုက လေးမဲ ရတယ်၊ သူကပဲ ဒီစာသင်နှစ်အတွက် အတန်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်မယ်”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး! သူတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိနေကြတာလေ၊ ဒါက မတရားဘူး!” အရပ်ရှည်ရှည် ဗလကောင်းကောင်းနဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က မတ်တတ်ရပ်ပြီး အကျယ်ကြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ် ဆရာနန်၊ ဒါက လုံးဝ မတရားဘူး!” တခြားကျောင်းသားတွေလည်း ဝိုင်းအော်ကြတော့တယ်။
အတန်းခေါင်းဆောင်က အထူးအခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရတဲ့အပြင် တစ်လကို အမှတ် ၅၀၀ တောင် ထပ်ရဦးမှာလေ။ သာမန်ကျောင်းသားတွေက တစ်လမှ ၅၀၀ ပဲ ရတာပါ။ ဒီအမှတ်တွေက ဘယ်လောက် အရေးပါလဲဆိုတာ သူတို့ မသိသေးပေမဲ့ ကျောင်းသားဘဝအတွက်တော့ တကယ့်ကို အရေးကြီးလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ခံစားမိနေကြတယ်။
“ဒါဆိုရင် မင်းတို့က ဘယ်လိုလုပ်တာကို တရားတယ်လို့ ထင်လဲ” နန်ကျန်းကျွင်းက ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။
ကျောင်းသားတွေက ဆရာ စိတ်ဆိုးသွားမှာကို ကြောက်လို့ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြတယ်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ နတ်ဘုရားနယ်မြေအကယ်ဒမီက လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုခွင့်ကို အားပေးပါတယ်”
“တိုက်ပွဲပဲဗျာ၊ အတန်းခေါင်းဆောင်ဆိုတာ အတန်းထဲမှာ အသန်မာဆုံး ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား” လို့ အဲဒီဗလကောင်းကောင်းနဲ့ လူက လက်သီးဆုပ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်!” တခြားကျောင်းသားတွေလည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြတယ်။
ဒီကို ရောက်လာတဲ့သူတွေက သူတို့ကျောင်းမှာတော့ ပါရမီရှင်တွေချည်းပဲဆိုတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လွယ်လွယ်နဲ့ အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
“ကောင်းပြီ... ဒါပေမဲ့ အခု တိုက်ခိုက်ဖို့က အချိန်နည်းနည်း နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ ဒါနဲ့ပဲ အရင် ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့” နန်ကျန်းကျွင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်တယ်။
*ဂျိန်း... ဂျိန်း*——
အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာကြက်က ပွင့်သွားကာ စက်ပစ္စည်းတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ဆင်းလာတယ်။
“ဒါက ခွန်အားစမ်းသပ်စက်ပဲ။ လက်သီးအား အသန်ဆုံးလူက နိုင်မယ်၊ ဘယ်လိုလဲ!?”
“ရတယ်!!!” လူအများစုက ဒါကို သဘောတူပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။
“ကျွန်တော် အရင်လုပ်မယ်!” အစောနက ကန့်ကွက်တဲ့ လူငယ်က သူ့လက်ချောင်းတွေကို ချိုးပြီး အဲဒီစက်ကို လက်သီးနဲ့ အားကုန် ထိုးလိုက်ပါတော့တယ်!
*ဗုန်း*——
အသံအက်အက်ကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး စက်က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကာ မျက်နှာပြင်မှာ ‘9800KG’ လို့ ပေါ်လာတယ်။
“၉၈၀၀ ကီလိုဂရမ်!?” ဒါကို မြင်တဲ့ လူအချို့က အသက်ရှူမှားသွားကြတယ်။ သူ့လက်သီးနဲ့ အထိုးခံရရင် သေတောင် သေသွားနိုင်တယ်လေ။
“မဆိုးပါဘူး” နန်ကျန်းကျွင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ချီးကျူးလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော်လည်း စမ်းမယ်!” အဲဒီနောက် ကျောင်းသားသစ်တွေ အလှည့်ကျ စမ်းကြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ၉၈၀၀ ကီလိုဂရမ်ကို မကျော်နိုင်ကြပါဘူး။
“လင်းရှု... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျန်းရင်တို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတယ်။ သူတို့က လင်းရှုပဲ အတန်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားတာ၊ အခုတော့ လမ်းခုလတ်မှာ ကြားဖြတ်လုမယ့်သူ ပေါ်လာပြီလေ။