အခန်း ၁၄၅ - ကျောင်းဝင်ခွင့်လက်မှတ်များကို လုယူခြင်း

*ချလွန်း... ချလွန်း... ချလွန်း*——

ထိတွေ့တိုက်ခိုက်သံတွေ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လျိုယွဲ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေဟာ သူတို့ရဲ့လက်နက်တွေ လွင့်ထွက်ကုန်ကြတယ်။

*ရှုး... ခွပ်*——

လျိုယွဲ့က သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပေါ်က ကျောင်းဝင်ခွင့်လက်မှတ်တွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ဆွဲခွာယူလိုက်တယ်။ သူမမှာ ရှိပြီးသားလက်မှတ်နဲ့ဆိုရင် အခု နောက်ထပ် နှစ်စောင်ရပြီမို့ အရွေးခံရဖို့ လုံလောက်သွားပါပြီ။

သူမက လင်းရှုကို ကြည့်လိုက်ရာ လင်းရှုက သူမကို အရင်သွားဖို့ အရိပ်အယောင်ပြလိုက်တာကြောင့် သူမလက်ထဲမှာ ပိုနေတဲ့ လက်မှတ်တွေကို လေလေရှိတဲ့ဘက်ကို ပစ်ပေးလိုက်တယ်။

*ဝုန်း... ဝုန်း*——

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကြီးမားတဲ့ လေသင်္ဘောကြီးတစ်စင်းဟာ ချောက်ကမ်းပါးအောက်ကနေ တက်လာခဲ့တယ်။ လေသင်္ဘောပေါ်က လှေကားထစ်တွေဟာ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်ကို ကျဆင်းလာတယ်။

“စစ်ဆေးမှုအောင်တဲ့သူတွေ အထဲကို ဝင်နိုင်ပြီ” စီမာချန်းက အဲဒီနေရာမှာ ရပ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

သူ စကားပြောပြီးတာနဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်။

“အို... မင်းတို့နှစ်ယောက်က တော်တော်မြန်တာပဲ” စီမာချန်းက သူတို့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်မိတယ်။

“လျိုယွဲ့... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်” ကျောင်းဝင်ခွင့်လက်မှတ် သုံးစောင်ကို စီမာချန်းဆီ ပေးအပ်ပြီးနောက် အဲဒီလူငယ်က လျိုယွဲ့ဘက်လှည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်တယ်။

အဲဒီလူငယ်က အရပ်ရှည်ပြီး ငွေရောင်ဆံပင်ရှည်တွေ ရှိကာ တကယ့်ကို ရုပ်ချောတဲ့သူပါ။ သူကတော့ ကောင်းကင်အကယ်ဒမီရဲ့ နံပါတ် ၁ ကျိုချီရှင်း ပါပဲ။

လျိုယွဲ့က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူမရဲ့လက်မှတ်တွေကို စီမာချန်းဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

“ကောင်းပြီ... မင်းတို့နှစ်ယောက် သင်္ဘောပေါ် တက်နိုင်ပြီ” စီမာချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ သူက ကျိုချီရှင်းနဲ့ လျိုယွဲ့ကို ကြည့်ပြီး ဒီနှစ်ကျောင်းသားသစ်တွေ တော်တော်သန်မာတာပဲလို့ စိတ်ထဲက ချီးကျူးနေမိတယ်။

“မင်းကတော့ စကားပြောရမှာ ပျင်းတုန်းပဲပေါ့လေ၊ ကောင်းပြီ... အကယ်ဒမီကျမှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့” ကျိုချီရှင်းက ခေါင်းခါရင်း ရယ်မောကာ လေသင်္ဘောပေါ် တက်သွားတော့တယ်။

“လျိုယွဲ့... မင်းလည်း တက်လို့ရပြီလေ” စီမာချန်းက သူမကို လှည့်ပြောတယ်။

လျိုယွဲ့က နောက်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး “သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာပါ” လို့ အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

လေလေကတော့ လျိုယွဲ့ ပစ်ပေးလိုက်တဲ့ လက်မှတ် သုံးစောင်ကို ဖမ်းမိထားလို့ သူမမှာ လက်မှတ်တွေ ပိုနေတာကြောင့် မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။

“အမလေး!” ကျန်းရင်က လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်ထုတ်ပြီး သူ့ဆီက လက်မှတ်ကို လုယူရင်း အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။

“ကျန်းရင်... တော်ပြီ၊ လုံလောက်သွားပြီ!” လေလေက သူ့ဆီ လျှောက်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်တယ်။

“ဒါက...” ကျန်းရင်က သူမလက်ထဲက လက်မှတ်တွေကို မြင်တော့ အံ့သြသွားတယ်။

“လျိုယွဲ့ ပေးလိုက်တာ” လေလေက ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်တယ်။

“ကောင်းပြီ... ဒါတွေကို သေချာသိမ်းထား၊ ငါတို့ ကျန်းလီအတွက် နောက်ထပ် နှစ်စောင်ရအောင် ဝိုင်းကူကြရအောင်!” ကျန်းရင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

“မင်းတို့မှာ လက်မှတ်တွေ အများကြီး ရထားတာပဲ!” အဲဒီအချိန်မှာပဲ လက်နက်တွေ ကိုင်ထားတဲ့ စစ်သည်အချို့က လေလေနဲ့ ကျန်းရင်ကို လာရောက်တိုက်ခိုက်ကြတယ်။

သေချာကြည့်လိုက်တော့ သူတို့က ကုံးဟောက်ထျန်းနဲ့ သူ့ရဲ့နောက်လိုက်တွေ ဖြစ်နေပါတယ်။

“မင်းတို့ ဒီအထိ ရောက်လာဖို့ မလွယ်ပေမဲ့... အခုတော့ ပြန်လှည့်သွားလိုက်တော့!” ကုံးဟောက်ထျန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့နောက်လိုက်ငါးယောက်က ကျန်းရင်နဲ့ လေလေဆီ ပြေးဝင်သွားကြတော့တယ်။

အန္တရာယ်ပဲ!

ကျန်းရင် ထိတ်လန့်သွားတယ်၊ ကုံးဟောက်ထျန်းအဖွဲ့က သူတို့ကို အစကတည်းက မျက်စိကျနေလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်မထားခဲ့ဘူးလေ။

သူက သူ့ရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုကို သုံးပြီး ကုံးဟောက်ထျန်းကို ပြန်တိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ မီးတောက်ငှက်တွေက သူတို့ဆီကို တဟုန်ထိုး ပျံသန်းလာခဲ့တယ်။

ကုံးဟောက်ထျန်းနဲ့ သူ့နောက်လိုက်တွေဟာ ကျန်းရင်တို့ဆီ ပြေးဝင်နေရာကနေ အနောက်ကို အမြန်ဆုတ်လိုက်ရတယ်။ သူတို့ ဆုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ပုံရိပ်တစ်ခုက သူတို့ဘေးကနေ ဖြတ်ခနဲ ဖြတ်ကျော်သွားတယ်။

*ရှုး... ခွပ်*——

အဝတ်စုတ်သံတွေ ကြားလိုက်ရပြီး သူတို့ကိုယ်ပေါ်က ကျောင်းဝင်ခွင့်လက်မှတ်တွေ လုယူခံလိုက်ရပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတော့တယ်။

“ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ!” လင်းရှုက ကျန်းရင်တို့အဖွဲ့ကို လှမ်းအော်လိုက်တယ်။

“ခြေရာဖျောက်ခြင်း” ကျွမ်းကျင်မှုက တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းဖို့တင် မဟုတ်ဘဲ အမြန်နှုန်းကိုလည်း အများကြီး တိုးတက်စေတာပါ။ သူဟာ ပျံလွှားငှက်တစ်ကောင်လို ပေါ့ပါးနေပါတယ်။

သူ့စကားကို ကြားတော့ ကျန်းရင်တို့အုပ်စုလည်း ချက်ချင်း ပြေးကြတော့တယ်။

“ဒါကို ယူထား!” လင်းရှုက သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောင်းဝင်ခွင့်လက်မှတ် နှစ်စောင်က ကျန်းလီရဲ့ လက်ထဲကို လွင့်စင်ရောက်ရှိသွားတယ်။

“ကျေးဇူးပဲ!” ကျန်းလီ ရင်ထဲမှာ အရမ်းကို လှုပ်ရှားသွားရတယ်။ သူ့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် လက်မှတ်နှစ်စောင်ရဖို့က တကယ်မလွယ်ဘူးလေ။

သူတို့အားလုံး စီမာချန်းရှိရာဘက်ကို ပြေးသွားကြတယ်။

“သူ့ကို သတ်ကြစမ်း!!!” ကုံးဟောက်ထျန်း ဒေါသတကြီးနဲ့ လင်းရှုကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ သူ့စကားကြောင့် နောက်လိုက်ငါးယောက်လုံး လင်းရှုဆီ ပြေးဝင်သွားကြပြန်တယ်။

လင်းရှုကတော့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်၊ သူ လုံးဝ မကြောက်သလို မထိတ်လန့်ပါဘူး။ အလကားရမယ့် အတွေ့အကြုံမှတ်တွေက သူ့တံခါးဝအထိ လာပို့နေတာပဲလေ။

သူက “အနက်ရောင်အစွန်း”လှံကို ကိုင်ပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်ပါပြီ!

ပြန်ပြည့်လာတဲ့ အားအင်တွေနဲ့ ပုံဆောင်ခဲတွေဆီက ရခဲ့တဲ့ စွမ်းအင်တွေကြောင့် လင်းရှုရဲ့ ခွန်အားက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုသန်မာလာခဲ့ပါပြီ။

*ဇိန်း... ဇိန်း... ဇိန်း*——

လင်းရှုရဲ့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်တွေ မြင့်တက်လာတာနဲ့အမျှ “အနက်ရောင်အစွန်း” လှံဟာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုန်ခါနေပြီး အသံတိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်နေတယ်။

ပထမဆုံး စစ်သည်တစ်ယောက်က လင်းရှုကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားချိန်မှာပဲ လင်းရှုဟာ အဲဒီလူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုထဲက အလင်းစက်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။ လင်းရှု သိလိုက်တာကတော့ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အားနည်းချက်ဖြစ်တဲ့ အဲဒီအလင်းစက်ကို တိုက်ခိုက်မိတိုင်းမှာ “နှင်းဆီမုန်တိုင်းရဲ့ နက်ရှိုင်းသောစိတ်အာရုံ”က ထွက်ပေါ်လာတတ်တာပါ။

“သေပေတော့!”

လင်းရှုက လှံနဲ့ ထိုးလိုက်တဲ့အခါ အဲဒီလူဟာ အန္တရာယ်ကို ခံစားမိသွားပေမဲ့ ရှောင်ဖို့ အချိန်မမီတော့ပါဘူး!

သူက အဲဒီတိုက်ကွက်ကို အံတုဖို့ပဲ ကြိုးစားလိုက်ရတယ်။

*ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း*——

သူက ဓားကြီးနဲ့ ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ သူ့မျက်စိရှေ့မှာ အေးစက်တဲ့ အလင်းတန်းတွေ အများကြီး ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ တိုက်ကွက်တွေက အရမ်းများလွန်းလို့ သူ အကုန်လုံးကို မကာကွယ်နိုင်တော့ပါဘူး!

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အပေါက်တွေ အများကြီး ဖြစ်သွားပြီး ပေါက်ကွဲသံ သေးသေးလေးနဲ့အတူ တစ်ကိုယ်လုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့တယ်။

“တီ!”

“ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်သခင်၊ အဆင့် ၃ စစ်သည်တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တဲ့အတွက် အတွေ့အကြုံမှတ် ၅၀၀,၀၀၀ ရရှိပါတယ်!”

ငါးသိန်းကတော့ နည်းလွန်းနေသေးတယ်လို့ လင်းရှု တွေးလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ လင်းရှုရဲ့ တိုက်ကွက်က ကုံးဟောက်ထျန်းနဲ့ တခြားနောက်လိုက်တွေကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီ။ အဆင့် ၃ စစ်သည်တစ်ယောက်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်တာက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ် မဟုတ်လား။

လင်းရှုကတော့ ရပ်မနေဘဲ လှံကို ဆက်ပြီး ဝေ့ယမ်းလိုက်တယ်။

*ဝုန်း... ဝုန်း*——

သူက မီးတောက်ငှက်တွေ အများကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ကုံးဟောက်ထျန်းတို့အုပ်စုဆီ ပျံသန်းသွားစေတယ်။ မီးတောက်ငှက်တွေရဲ့ အပူရှိန်ကြောင့် သူတို့တွေ ချက်ချင်း ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြရတယ်။

လင်းရှုက အရမ်းမြန်သလို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းမျက်လုံးနဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးက စစ်သည်ဟာ အားအနည်းဆုံးဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက အဲဒီလူဆီကို လှံနဲ့ အားကုန်ထိုးလိုက်တယ်!

*ချလွန်း*——

အဲဒီစစ်သည်ကလည်း လှံကို သုံးတဲ့သူဖြစ်တာကြောင့် လင်းရှုရဲ့ တိုက်ကွက်ကို ကာကွယ်လိုက်နိုင်တယ်။ လှံနှစ်ခု ထိတွေ့မှုကနေ မီးပွင့်တွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

“မင်းက လှံချင်းတူတူမှာ ငါ့ထက် သာတယ်လို့ ထင်နေတာလား!” အဲဒီလူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လင်းရှုကို လှံနဲ့ အားကုန် ပြန်တိုက်တော့တယ်။

“မြန်ဆန်သော ထိုးနှက်ချက်!”

သူက ကျွမ်းကျင်မှုကို သုံးလိုက်တာကြောင့် လေစီးကြောင်းတွေက သူ့လှံကို ပတ်ပတ်လည် ဝန်းရံသွားပြီး လင်းရှုရဲ့ ရင်ဘတ်ဆီကို တည့်တည့်မတ်မတ် ပစ်မှတ်ထားကာ ထိုးနှက်လိုက်ပါတော့တယ်။