အခန်း ၁၄၄ - အဆုံးသတ်မှာ စောင့်ကြိုနေတဲ့ နောက်ဆုံးစစ်ဆေးမှု!

လင်းရှုဟာ တစ်ညအတွင်းမှာတင် အဆင့် ၃ ပုံဆောင်ခဲ အလုံး ၁၀၀ ကျော်က စွမ်းအင်တွေကို အကုန်စုပ်ယူလိုက်နိုင်တယ်။ ပုံဆောင်ခဲတွေအားလုံးဟာ အရောင်မဲ့တဲ့ ကျောက်တုံးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အားအင်တွေ ပြည့်လျှံနေပြီး ဆဲလ်တွေအားလုံးက အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ့်အတိုင်း ခံစားနေရတယ်။

သူ့ရဲ့ အချက်အလက်ဇယား ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တစ်ညတာ ကျင့်ကြံမှုဟာ တကယ်ကို ထိရောက်တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ အချက်အလက်တွေ တိုးတက်လာသလို အတွေ့အကြုံမှတ် တွေလည်း အများကြီး တက်လာခဲ့ပြီ။

အရှင်သခင် - လင်းရှု

အဆင့် - ၁၉

အတွေ့အကြုံမှတ် - ၁၅,၇၄၂,၅၇၂ / ၁ ဘီလီယံ

ခွန်အား - ၃၈၀

ကိုယ်ကာယ - ၁၃၀

အမြန်နှုန်း - ၉၁

ကျွမ်းကျင်မှု - ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းမျက်လုံး၊ ဒေါသအမျက်၊ ရုပ်ဖျက်ခြင်း

ဒေါသအရှိန် - ၀ / ၁၀၀

ဂုဏ်ပုဒ် - အဆင့် ၂ စစ်သည် (အဆင့် ၁ နဲ့ အဆင့် ၃ ဂုဏ်ပုဒ်များ ရှိသော်လည်း အသုံးမပြုထားပါ)

စုစုပေါင်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား - ၃၄၅၀

အတွေ့အကြုံမှတ် ၁၅ သန်းကျော်နေပြီမို့ ၁ ဘီလီယံဆိုတဲ့ ပန်းတိုင်က သိပ်မဝေးတော့ဘူးလို့ သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကလည်း အလျင်အမြန် တိုးတက်နေတာပါ။

သူတို့အဖွဲ့ တောအုပ်ထဲမှာ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ လူအုပ်စုတွေ ပိုများလာပြီး လမ်းလျှောက်လာသူတွေက လင်းရှုတို့အဖွဲ့ကို အကဲခတ်ကြည့်ကြတယ်။

အရမ်းကို ဖိအားပေးနိုင်တဲ့ အရှိန်အဝါရှိတဲ့ လျိုယွဲ့ကလွဲရင် လင်းရှုနဲ့ တခြားလူတွေက သူတို့အတွက် ဘာမှ ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိသလိုပါပဲ။

“ရောက်တော့မယ်” လျိုယွဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

သူတို့ ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သစ်ပင်မရှိတဲ့ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီနေရာရဲ့ အလယ်မှာ လူတွေ အများကြီး ရပ်နေကြတာ တကယ့်ကို စည်ကားလှပါတယ်။

ရှေ့ဆက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဒါဟာ လမ်းဆုံးသွားတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါက သေမင်းလမ်းကြောင်းရဲ့ အဆုံးသတ်လား။

“သူတို့အားလုံးက... လူသစ်တွေပဲလား” ကျန်းရင်တို့ အံ့သြသွားကြတယ်၊ ဒီမှာ လူတွေ တအားများလွန်းလို့ပါ။ ကြည့်ရတာ လူတစ်ထောင်လောက် ရှိမယ်ထင်တယ်!!!

ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးက သန်မာကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက အဆင့် ၃ ဒါမှမဟုတ် အဆင့် ၃ အထက်မှာ ရှိနေပုံရတယ်။

လင်းရှုက လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းမျက်လုံးကို အသုံးပြုလိုက်တယ်။ လူတိုင်းဟာ အဆင့် ၃ စစ်သည်တွေ ဖြစ်နေကြပြီး တချို့ဆိုရင် အဆင့် ၃ ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေကာ အဆင့် ၄ ကို တက်လှမ်းတော့မယ့်သူတွေပါ။

အများစုက အသက် ၁၈ နှစ်ဝန်းကျင်တွေပါပဲ။ ဒါကို မြင်တော့ လင်းရှု မှင်တက်သွားတယ်။ ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို သူတို့ကျောင်းမှာဆိုရင်တော့ နံပါတ် ၁ ရမယ့်သူတွေချည်းပါပဲ။ သန့်စင်သောနယ်မြေအကယ်ဒမီဆိုတာ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ ပါရမီရှင်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာလား။

“တိတ်တိတ်နေကြ!”

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကွင်းပြင်အလယ်မှာ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ်။ သူက အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်လောက်ရှိပြီး အဖြူရောင် တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဘာလက်နက်မှ ကိုင်မထားပါဘူး။ သူ့အင်္ကျီပေါ်မှာတော့ သန့်စင်သောနယ်မြေအကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းတံဆိပ် ပါရှိပါတယ်။

သူ စကားပြောလိုက်တာနဲ့ လူတစ်ထောင်ကျော်ရဲ့ အကြည့်တွေက သူ့ဆီ ရောက်သွားတော့တယ်။

“သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ” လေလေက သူမပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး အံ့သြတကြီး မေးလိုက်တယ်။

“တယ်လီပို့စနစ်လေ” လင်းရှုက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဖြေလိုက်တယ်။ ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးတွေထဲမှာ သူတို့ ဒါမျိုး တွေ့ဖူးတာပဲလေ။ တည်နေရာကို သတ်မှတ်ထားနိုင်ရင် ဒီစနစ်နဲ့ ကူးသန်းသွားလာလို့ ရတာပေါ့။ သန့်စင်သောနယ်မြေအကယ်ဒမီကလည်း ဒါကို သုံးပုံရပါတယ်။

“ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ငါက သန့်စင်သောနယ်မြေအကယ်ဒမီရဲ့ ပထမနှစ် ဆရာ စီမာချန်း ပါ” အဲဒီလူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကြည့်ရင်တောင် တကယ်ကို ထက်မြက်ပြီး သဘောကောင်းတဲ့ပုံ ပေါ်ပါတယ်။

“သန့်စင်သောနယ်မြေအကယ်ဒမီရဲ့ ဂိတ်တံခါးက ဘယ်မှာလဲ” လူငယ်အချို့က စီမာချန်းကို အော်မေးလိုက်ကြတယ်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က သေမင်းလမ်းကြောင်းရဲ့ အဆုံးကို ရောက်နေပြီ၊ ဒီနားမှာပဲ ရှိရမှာမဟုတ်လား” နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ထပ်အော်ပြန်တယ်။

သေမင်းလမ်းကြောင်းက အရမ်းရှည်တာကြောင့် သူတို့တွေ တော်တော်လေး စိတ်တိုနေကြတာပါ။

“အားလုံးပဲ အရင်ဆုံး တိတ်တိတ်နေပေးကြပါဦး” စီမာချန်းက ပြုံးပြီး ဆက်ပြောတယ်၊ “သန့်စင်သောနယ်မြေအကယ်ဒမီက တစ်နှစ်ကို ကျောင်းသားအရေအတွက် အကန့်အသတ်နဲ့ပဲ လက်ခံတာပါ၊ မင်းတို့အားလုံးက ကျောင်းဝင်ခွင့် တကယ်ရသေးတာ မဟုတ်ဘူး”

“သူ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ” လင်းရှု လန့်သွားတယ်။ ကျောင်းဝင်ခွင့် တကယ်မရသေးဘူး ဟုတ်လား။

“သန့်စင်သောနယ်မြေအကယ်ဒမီက သေမင်းလမ်းကြောင်းရဲ့ အဆုံးမှာ ရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းတို့ ဒီကို လာခိုင်းရတာက စမ်းသပ်မှုတစ်ခု လုပ်ဖို့ပါ” စီမာချန်းက ပြုံးရင်း ဆက်ရှင်းပြတယ်။

“မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား!” စိတ်မြန်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က စီမာချန်းကို ကြည့်ပြီး ဒေါသထွက်သွားကာ သူ့ဆီ ပြေးဝင်သွားတော့တယ်။

အဲဒီဆရာက သာမန်စာသင်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ပဲလို့ သူ ထင်နေတာလေ။ သူက စီမာချန်းကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လက်နက်ကို မြှောက်လိုက်တယ်။

*ဗုန်း*——

သူ စီမာချန်းအနား ရောက်သွားချိန်မှာပဲ လက်သီးတစ်ချက် အထိုးခံလိုက်ရတယ်။ အဲဒီလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ သွေးတွေ ပန်းထွက်ကုန်တော့တယ်။

သွေးညှီနံ့တွေနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြတယ်။

“ဒါကတော့ စည်းကမ်းမလိုက်နာတဲ့ လူတွေ ရလာမယ့် ရလဒ်ပဲ” စီမာချန်းက ပြုံးမြဲပြုံးလျက် ပြောလိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ လက်ချက်က လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး ဘယ်သူမှ ဘာမှ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး။

'ဒါ ပေါက်ကွဲစေသော လက်သီး ပဲ၊ သေချာတယ်၊ အဲဒီလူက ငါ့လိုပဲ အဲဒီလက်သီးကျင့်စဉ်ကို သုံးတာပဲ!'

သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်အောင် ကျင့်ထားတာလဲ။ အသတ်ခံလိုက်ရတဲ့ လူက အဆင့် ၃ အထွတ်အထိပ် စစ်သည်ဖြစ်သလို တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံလည်း ဝတ်ထားတာလေ။ အဲဒါတောင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ အစအနမကျန် ပေါက်ကွဲသွားရတာလား။

“မင်းတို့အားလုံး ဒီကို ရောက်လာတာကို ငါ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ကဲ... မင်းတို့ရဲ့ ကျောင်းဝင်ခွင့် လက်မှတ်တွေကို ထုတ်လိုက်ကြပါဦး” စီမာချန်းက ဆက်ပြောတယ်။

ဘယ်သူမှ သူ့ကို မငြင်းရဲတော့ဘဲ ကျောင်းဝင်ခွင့် လက်မှတ်တွေကို ထုတ်လိုက်ကြတယ်။ လင်းရှုလည်း စီမာချန်း ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ မသိပေမဲ့ သူလည်း ထုတ်လိုက်ရတာပေါ့။

စီမာချန်းက လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အားလုံး ကျောင်းဝင်ခွင့် လက်မှတ်တွေ ထုတ်ထားတာကို မြင်တော့ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

“ကျောင်းဝင်ခွင့် လက်မှတ်ရဲ့ နောက်ကျောက အမြှေးပါးပါးလေးကို ခွာပြီး မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ကပ်လိုက်ကြပါ”

ဘာလုပ်မလို့လဲဆိုတာ မသိပေမဲ့ စစ်သည်အားလုံး ဆက်ပြီး လိုက်နာကြတယ်။

“ကဲ... ဒါက နောက်ဆုံး စစ်ဆေးမှုပဲ၊ အောင်မြင်တဲ့လူတွေက ငါ့ဘေးမှာ လာရပ်နိုင်ပြီး ငါနဲ့အတူ သန့်စင်သောနယ်မြေအကယ်ဒမီကို ပြန်လို့ရပြီ”

စီမာချန်းက ချောက်ကမ်းပါးဘေးကို လျှောက်သွားရင်း အော်ပြောလိုက်တယ်။ လူတိုင်းက အသက်ရှူအောင့်ပြီး စီမာချန်း ပြောမယ့် နောက်ဆုံး စစ်ဆေးမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြတယ်။

“နောက်ဆုံး စစ်ဆေးမှုကတော့...”

လင်းရှု ကိုယ်ကို တင်းထားလိုက်မိတယ်၊ လူတိုင်း ကျောင်းဝင်ခွင့် လက်မှတ်တွေ ထုတ်လိုက်ကတည်းက ဘာဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ သူ ရိပ်မိနေပါပြီ။

“ကျောင်းဝင်ခွင့် လက်မှတ် ၃ စောင်ရှိတဲ့ လူတွေပဲ ဒီကို လာလို့ရမယ်!”

သူ ကြေညာလိုက်တာနဲ့ လင်းရှုရဲ့ မျက်ကွယ်တွေ ကျုံ့သွားတော့တယ်။ ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲလား!

ဒီအချိန်မှာပဲ လင်းရှုရဲ့ ပုခုံးပေါ်က ရိုလီက လင်းရှုရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ ကပ်ထားတဲ့ လက်မှတ်ကို ခွာပြီး အိတ်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ လင်းရှုလည်း ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ အနက်ရောင် လှံတံက ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေလည်း စတင် လှုပ်ရှားလာကြပြီး တခြားလူတွေရဲ့ လက်မှတ်တွေကို လုယူဖို့ ပြင်ဆင်ကြတော့တယ်။

“ဒါကို ပေးစမ်း!!!” လျိုယွဲ့ကို မျက်စိကျနေတဲ့ လူတချို့က သူမဆီ ပြေးဝင်သွားကြတယ်။

လျိုယွဲ့ကတော့ ဘာမှ မတုန်လှုပ်ဘဲ သူမရဲ့ ပါးလွှာတဲ့ ဓားရှည်ကို ထုတ်ပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ပါတော့တယ်။