အခန်း (၁၂) - လော့ယွဲ့ 

လင်းရှု ရေထဲကို ခုန်ဆင်းလိုက်တဲ့ အခါမှာ တကယ့်ကို အေးမြပြီး လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ရေထဲမှာ ငါးတွေက တော်တော်လေး မြန်မြန်ကူးခတ်နိုင်ပေမဲ့ အခု လင်းရှုရဲ့ တုံ့ပြန်မှုအရှိန်ကလည်း တော်တော်လေး မြန်နေပြီဖြစ်တာကြောင့် ငါးအချို့ကို လှံနဲ့ အမိအရ ထိုးဖမ်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

သူ ငါးတွေကို ကမ်းပေါ်သယ်လာပြီးနောက် သစ်သားချောင်းတစ်ခု၊ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ သစ်ခေါက်ထူထူတစ်ခုနဲ့ မီးမွှေးဖို့ အစအနတွေကို ရှာလိုက်ပါတယ်။

သူက သစ်ခေါက်ပေါ်မှာ သစ်သားချောင်းကိုတင်ပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အမြန်လှည့်ကာ မီးပွတ်ပြီး မွှေးလိုက်ပါတယ်။

စစ်သည်တော်တစ်ယောက်အတွက်တော့ သာမန်လူတွေ ခက်ခဲတဲ့ မီးမွှေးတဲ့အလုပ်က ခဏလေးနဲ့ ပြီးမြောက်သွားတာပေါ့။

မကြာခင်မှာပဲ မီးစလေးတွေ စတင်တောက်လောင်လာပါတယ်။

လင်းရှုက ဘေးနားက သစ်ကိုင်းခြောက်တွေကို မီးထဲ အမြန်ထည့်လိုက်ပြီး မီးပုံကြီးတစ်ခု ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ပါတယ်။

အဲဒီနောက် ငါးတွေကို သစ်သားချောင်းနဲ့ ထိုးပြီး ကင်ပါတော့တယ်။

ဆားလေးသာ ရှိရင်တော့ သိပ်ကောင်းမှာပဲ...

ဒါပေမဲ့ လင်းရှုက အရမ်းဆာနေပြီဖြစ်လို့ ဘာမှထပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ကျက်သွားတဲ့ ငါးတစ်ကောင်ကို အမြန်ပဲ စားလိုက်ပါတယ်။

ငါးရဲ့အရသာက လင်းရှုကို အံ့သြသွားစေပါတယ်။ ဘာအမွှေးအကြိုင်မှ မပါတာတောင်မှ သူအရင်ကမ္ဘာမှာ စားခဲ့ဖူးတဲ့ ဘယ်ငါးထက်မဆို ပိုပြီး အရသာရှိနေလို့ပါပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မိန်းကလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

သူမက အင်္ကျီဗလာနဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မျက်လုံးတွေ ကျုံ့သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ သူမရဲ့ ဓားနဲ့ လင်းရှုဆီကို ထိုးလိုက်ပါတော့တယ်!

လင်းရှုကတော့ အချိန်မီ ခေါင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လို့သာ ဓားချက်ကို ရှောင်လိုက်နိုင်တာပါ။

‘တောက်!’

သူ ကျိန်ဆဲလိုက်ရင်း ဗီဇအတိုင်း နောက်ကို ခုန်ရှောင်လိုက်ပါတယ်။

“မင်း ဘာလုပ်တာလဲ!”

ဓားချက်ကို ရှောင်ပြီးမှ သူ သက်ပြင်းချနိုင်ပါတော့တယ်။ တကယ်လို့ သူမသာ ဒဏ်ရာမရထားဘူးဆိုရင် ဒီဓားချက်ကို သူ ဒီလောက်အလွယ်တကူ ရှောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

“တောက်! ငါသာ မကယ်ခဲ့ရင် မင်းက အခုချိန် ငါးစာဖြစ်နေပြီ သိလား!” လင်းရှု ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။

သူ ပြောတာ အမှန်ပါပဲ။ ရေထဲက ငါးတွေက ကြည့်ရတာ ယဉ်ပါးပုံရပေမဲ့ သူတို့ကလည်း ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေပဲလေ။ သူမ သတိမေ့နေတာကိုသာ သူတို့ သိသွားရင် သူမကို ကိုက်ခဲစားသောက်ကြမှာ သေချာပါတယ်။

“မင်း ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာလား?” မိန်းကလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေက စိုနေပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ထိတွေ့ထားတဲ့ အမှတ်အသား မရှိတာကို သတိပြုမိသွားပါတယ်။ လင်းရှုရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံကတော့ ဘေးနားမှာ အခြောက်လှန်းထားတာကို တွေ့လိုက်ရတာပေါ့။

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားတာတွေ ပြေလျော့သွားပါတယ်။

သူမ လှုပ်ရှားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကြောင့် ဆက်မလှုပ်နိုင်ပါဘူး။

သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက အေးစက်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို မြင်တော့ လင်းရှုလည်း စိတ်အေးသွားပါတယ်။ အဲဒီနောက် တော်တော်လေး ခြောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ သူ့ဝတ်စုံကို ပြန်ဝတ်လိုက်ပြီး “စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ငါက မင်းကို ငါ့ကို အသဲစွဲအောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

မိန်းကလေးက ကြောင်သွားပြီးမှ အေးစက်စက်နဲ့ ပြန်ပြောပါတယ်။ “အရှက်မရှိတဲ့ကောင်။”

“မင်း 'အရှက်မရှိဘူး' လို့ ပြောတာလေးက ကြားလို့ တော်တော်ကောင်းတာပဲ။” လင်းရှုက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဒီမိန်းကလေးက ဒဏ်ရာရထားလို့ သိပ်မလှုပ်နိုင်မှန်း သူသိလိုက်ရတာကြောင့် သူလည်း စိတ်ပေါ့ပါးသွားပါပြီ။

“အင်း... မင်း ငါးစားချင်လား?” လင်းရှုက မီးပုံဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ငါးကင်ရင်း သူမကို လှမ်းမေးလိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ လော့ယွဲ့က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပဲ ဝေ့ကြည့်နေပါတယ်။ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေတဲ့ပုံပါပဲ။ ဒါက လင်းရှုကို ပျင်းရိသွားစေပါတယ်။

“ငါ့ကို တစ်ကောင်ပေး။” မကြာခင်မှာပဲ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေ တုန်ယင်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။

သူမက ဒီလိုအစားအစာမျိုးကို အမြဲတမ်း မစားတတ်ပေမဲ့ အခုတော့ ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်နေတာလေ။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ကုစားဖို့ စွမ်းအင်အလုံအလောက် မရှိရင် တကယ့်ကို အန္တရာယ်ရှိနိုင်တာကို သူမ သိပါတယ်။

လင်းရှုကတော့ စိတ်ထဲကနေ ခနဲ့လိုက်မိပါတယ်။ ‘ခုနက မေးတုန်းကတော့ အဖက်မလုပ်ဘဲနဲ့’ ပေါ့။ ဒါပေမဲ့လည်း သူက ငါးကင်တစ်ကောင်ကို သူမဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။

မိန်းကလေးက ငါးထိုးထားတဲ့ သစ်သားချောင်းကို ကိုင်ပြီး ပါးစပ်နားကို ယူသွားပါတယ်။ အနံ့ကို အရင် ခံကြည့်ပြီးမှ အမြည်းလေး တစ်ချက် ကိုက်စားလိုက်ပါတယ်။

‘အရသာက မဆိုးပါဘူး။’

“မင်းနာမည် ဘယ်သူလဲ?” လင်းရှုက ငါးကင်ရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။

“လော့ယွဲ့” မိန်းကလေးက ဘာခံစားချက်မှ မပါတဲ့ အေးစက်စက် လေသံနဲ့ ပြန်ဖြေပါတယ်။

‘လော့ယွဲ့? နာမည်လေးက လှသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်းအေးစက်ပြီး မျက်နှာသေကြီးနဲ့ပဲ’ လို့ လင်းရှု တွေးလိုက်မိပါတယ်။

“ငါကတော့ လင်းရှုပါ။ ကြည့်ရတာ ငါတို့ အသက်တူတူလောက်ပဲ ထင်တယ်။ မင်းက တရားဝင် စစ်သည်တော်လား?” လင်းရှုက ပြုံးပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။

တရားဝင် စစ်သည်တော် ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးက ရဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ လူအများစုက တက္ကသိုလ်တက်မှသာ ဒီဘွဲ့ကို ရကြတာပါ။ အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝနဲ့ စစ်သည်တော် ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ ပါရမီ အရမ်းထူးမှ ဖြစ်နိုင်တာလေ။

ဒီမိန်းကလေးက အဆင့် (၄) လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်ကို တောင် ပြန်တိုက်နိုင်တာဆိုတော့ အနည်းဆုံး အဆင့် (၄) တရားဝင် စစ်သည်တော် ဖြစ်နေလောက်ပြီလား? ဒါကို တွေးမိတော့ လင်းရှု အသက်ရှူမှားသွားပါတယ်။ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အစွမ်းပဲ!

“မင်း ဘာလိုချင်လဲ?” လော့ယွဲ့က လင်းရှုရဲ့ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေဘဲ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်ပြီး ပြန်မေးလိုက်ပါတယ်။

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? ငါ ဘာလိုချင်ရမှာလဲ?” လင်းရှု ကြောင်သွားပါတယ်။

“ငါက သူတစ်ပါး အကြွေးတင်တာကို မကြိုက်ဘူး။” သူမက ဆက်ပြောပါတယ်။ “မင်း ဘာလိုချင်လဲ ပြော၊ ငါ ပေးမယ်။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ ကျေသွားပြီ။”

“မဟုတ်ရင်တော့... ငါ မင်းကို သတ်လိုက်မယ်။”

နောက်ဆုံးစကားလုံးကို ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက ရက်စက်တဲ့ အရိပ်အယောင်ကြောင့် လင်းရှုရဲ့ နှလုံးသားတောင် တုန်သွားပါတယ်။

‘တောက်! ဒီမိန်းမတော့ ရူးနေပြီ။’

“အေးပါဗျာ... ကောင်းပါပြီ။ ငါလည်း မင်းလို သန်မာချင်တယ်၊ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်မလား?” လင်းရှုက လက်ကို အားမလိုအားမရ ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။

လော့ယွဲ့က သူ့ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ပြီး တွေဝေစွာ ပြန်ဖြေပါတယ်။ “မင်းရဲ့ ပင်ကိုယ်အရည်အချင်း က အရမ်းညံ့လွန်းတယ်။”

လင်းရှုတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ် မှောက်လဲမတတ် ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူ မျက်လုံးပြူးပြီး ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?!

ကောင်းကင်က တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာပြီး မီးပုံရဲ့ အလင်းကြောင့် ခြင်တွေ အများကြီး ရောက်လာပါတယ်။ ဒီခြင်တွေက သာမန်ခြင်ထက် ကြီးတာကြောင့် အကိုက်ခံရတိုင်း လင်းရှု နာကျင်လို့ တွန့်သွားရပါတယ်။

“ခြင်တွေကို မောင်းထုတ်လိုက်။” လော့ယွဲ့က သူမရဲ့ လှုပ်ရှားလို့ရတဲ့ လက်နဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မြက်ပင်အချို့ကို ယူပြီး မီးပုံထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပါတယ်။

မီးပုံထဲကနေ ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့တစ်ခု ထွက်လာပြီး ခြင်တွေ အကုန် ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။

လော့ယွဲ့ကတော့ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အနားယူနေပေမဲ့ လင်းရှုကတော့ စိတ်တွေ တက်ကြွနေတုန်းပါပဲ။

သူ စဉ်းစားနေရင်းနဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ကို သတ်တုန်းက ရထားတဲ့ ဆုလာဘ်ကို သတိရသွားပါတယ်။ သူ စနစ်မျက်နှာပြင်ထဲကို ဝင်ကြည့်လိုက်တော့ တောက်ပနေတဲ့ အိုင်ကွန်လေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

သူ အဲဒါကို စိတ်နဲ့ နှိပ်လိုက်တဲ့အခါ ရင်းနှီးနေတဲ့ ကံစမ်းမဲနှိုက်ခြင်း မျက်နှာပြင် ပေါ်လာပါတယ်။

ကံစမ်းမဲဘီးကြီးက အရင်အတိုင်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အပြောင်းအလဲ အနည်းငယ် ရှိပါတယ်။ ဘီးကို အပိုင်း ၁၀ ပိုင်း ခွဲထားပြီး -

လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် - ၃ ပိုင်း

ယူနီယံဒင်္ဂါး - ၃ ပိုင်း

အလားအလာဆေးတောင့် - ၂ ပိုင်း (အရင်က ၃ ပိုင်းကနေ ၁ ပိုင်းက လက်နက်ဖြစ်သွားတာပါ)

လက်နက် - ၁ ပိုင်း

အထူးဆုကြီး - ၁ ပိုင်း (အရမ်းသေးငယ်တဲ့ အပိုင်းလေးပါ)

ကံစမ်းမဲဘီးက တစ်ခါနဲ့တစ်ခါ ပစ္စည်းတွေ မတူဘဲ ပြောင်းလဲတတ်ပုံရပါတယ်။ အခုချိန်မှာတော့ သူက ပိုက်ဆံ ဒါမှမဟုတ် နည်းစနစ်တွေထက် လက်နက်တစ်ခုကိုပဲ အလိုချင်ဆုံးပါပဲ။

‘လက်နက်ပဲ ဖြစ်ပါစေဗျာ!’

လင်းရှု အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်ပြီး စိတ်ထဲကနေ အမိန့်ပေးလိုက်တဲ့အခါ ကံစမ်းမဲဘီးကြီးက စတင် လည်ပတ်ပါတော့တယ်!