အခန်း (၁၁) - လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မိန်းကလေး
လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်က သူရပ်နေတဲ့နေရာမှာတင် ငြိမ်သက်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်က လျှပ်စီးတွေလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးက မြေပြင်ပေါ်ကို 'ဘုန်း' ခနဲ အသံနဲ့အတူ လဲကျသွားပါတော့တယ်။
‘သူမသေခင် နောက်ဆုံးအဆင့်အနေနဲ့ ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်တာလား?!’
လင်းရှုရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျုံ့သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပါတယ်။
ဒီလျှပ်စီးသစ်ကျုတ်ကြီး တကယ်ပဲ သေသွားပြီလား ဆိုတာကိုတော့ သူ မသေချာသေးပါဘူး။ တကယ်လို့ မသေသေးဘဲ သူကသာ နောက်ဆုံးသေစေမယ့် ချက်ကောင်းကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ဘော့စ်ကြီး တစ်ကောင်ကို သူကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်တာမျိုး ဖြစ်မသွားပေဘူးလား?!
ဒါကို တွေးမိတာနဲ့ လင်းရှု သွားကြိတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ သစ်ပင်ပေါ်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။
သူ အသက်ရှူအောင့်ပြီး သတိထားကာ ရှေ့ကို တိုးသွားပါတယ်။
ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ ခဏလောက် အကဲခတ်နေပြီး လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်ကြီး လုံးဝ မလှုပ်တော့ဘူးဆိုတာ သေချာပြီဆိုမှ သူ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားပါတော့တယ်။
“ကြည့်ရတာ ငါတော့ ကံထူးပြီထင်တယ်” လင်းရှု သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် အလကားရတဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို ရိတ်သိမ်းရတော့မယ်ဆိုတော့ လင်းရှုတစ်ယောက် အရမ်းကို ပျော်နေတာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ သူ ဓားကို လှမ်းအထုတ်မှာပဲ သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပါတယ်။
ချွေးအေးတွေက သူ့ကျောပြင်ကနေ စီးကျလာပါတယ်။
သူ အားယူပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဘေးနားက တောအုပ်ထဲမှာ မျက်လုံးတစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
အဲဒီမျက်လုံးတွေက ကွေးကွေးလေးဖြစ်နေပြီး တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပါတယ်။
လင်းရှု ဗီဇအတိုင်း "ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သော မျက်လုံး" ကို အသက်သွင်းလိုက်ပေမဲ့ ဘာမှ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလို့ မရပြန်ပါဘူး!
ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီမျက်လုံးတွေဟာ အဆင့် (၃) နဲ့ အထက်မှာရှိတဲ့ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဖြစ်ရပါမယ်!
‘တောက်! ဆရာကတော့ ဒီနေရာမှာ အဆင့်နိမ့် ဇွန်ဘီတွေနဲ့ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေပဲ ရှိတယ်ဆို?’
‘ဘာလို့ သတ္တဝါတွေက တစ်ကောင်ထက်တစ်ကောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေရတာလဲ!’
သူ မကျေမနပ် ဖြစ်နေပေမဲ့လည်း အဲဒီအရာက သူ့ဆီကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပြေးဝင်လာနေပါပြီ။ အခုချက်ချင်း ထွက်မပြေးရင်တော့ သူ ဒုက္ခရောက်တော့မှာပါ။
ပြေးမှဖြစ်မယ်! ပြေးမှ!!
“ဂရားးး!”
သူ အားကုန်ပြေးလာခဲ့ရာကနေ မကြာခင်မှာပဲ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုရဲ့ အစွန်းကို ရောက်သွားပြီး ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ရပါတယ်။
သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ခုနက မျက်လုံးတစ်စုံက ဘယ်သူ့မျက်လုံးလဲဆိုတာ မြင်လိုက်ရပါပြီ!
လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်! နောက်ထပ်တစ်ကောင်ပါလား!
ဟုတ်သားပဲ... လင်းရှုရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ ပေါ်လာပါတယ်။ လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်တွေက အမြဲတမ်း အဖော်နဲ့ နေတတ်ကြတာလေ။
ဒါဆို ခုနက သေသွားတဲ့ကောင်က သူ့ရဲ့ အဖော်ဖြစ်ရမယ်။
‘တောက်! ဒီကောင်က သူ့အဖော်ကို ငါသတ်လိုက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား မသိဘူး?’
လင်းရှု ချက်ချင်းပဲ နောင်တရသွားပါတယ်။
“ဒီကို မလာနဲ့နော်၊ မဟုတ်ရင် မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းပစ်မယ်!” လင်းရှု တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ရင်း အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဂရားးး!” လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်က အကျယ်ကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ လျှပ်စီးတွေ ပန်းထွက်လာပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ထက်မြက်ပြီး ရှည်လျားတဲ့ အစွယ်တွေကို မြင်ရတာက လင်းရှုတစ်ကိုယ်လုံးကို ချွေးအေးတွေ ပျံသွားစေပါတယ်။
“တောက်!” လင်းရှု ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး သူ့အောက်က ချောက်ထဲကို ငုံ့ကြည့်ကာ သွားကြိတ်လိုက်ပါတယ်။ အကိုက်ခံပြီး သေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ချောက်ထဲပဲ ခုန်ချမလားဆိုတာ သူ ရွေးချယ်ရတော့မှာပါ။
“ဂရားးး!” လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်က ခုန်အုပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ လင်းရှုကတော့ ချောက်ကမ်းပါးထဲကို ခုန်ချလိုက်ပါတော့တယ်။
နာလိုက်တာ... အရမ်းကို နာကျင်လှပါတယ်။ သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပြိုင်ကားတွေနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပါတယ်။
“ဒါ... ငါ ဘယ်ကို... ရောက်နေတာလဲ...”
လင်းရှု မျက်လုံးတွေကို အားယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူ ခေါင်းကို တစ်ချက်ခါလိုက်တော့မှ မြင်ကွင်းတွေက အနည်းငယ် ရှင်းလင်းလာပါတော့တယ်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အေးစိမ့်စိမ့်ဖြစ်လာတာကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူဟာ ရေကန်တစ်ခုထဲ ရောက်နေမှန်း သိလိုက်ရပါတယ်။
အနီးနားမှာ ရေတံခွန်ငယ်လေးတစ်ခုရှိပြီး ရေကျသံတွေက တဖြူးဖြူးနဲ့ မြည်နေပါတယ်။ အဲဒီရေတံခွန်ကနေ မြစ်ငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် စီးဆင်းသွားတာပေါ့။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အပင်တွေ အများကြီးရှိနေပြီး ကောင်းကင်ကလည်း နေဝင်သွားသလိုမျိုး မှောင်ရီပျိုးစပြုနေပါပြီ။
သူ ချောက်ထဲခုန်ချတုန်းက မနက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာကို သတိရသွားတော့ သူ တော်တော်ကြာအောင် သတိလစ်နေခဲ့တာပဲလို့ တွေးမိလိုက်ပါတယ်။
တော်သေးတာက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု (Physique) မှာ အမှတ်တွေ ထည့်ထားလို့ပေါ့။ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေပေမဲ့ ဒဏ်ရာတွေကတော့ သိပ်မပြင်းထန်ပါဘူး။
သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ပြီး အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ချောက်ကမ်းပါးက အရမ်းကို မြင့်မားလှပါတယ်။ သူပြုတ်ကျလာတုန်းက သစ်ပင်တွေနဲ့ ငြိပြီး အရှိန်သေသွားလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ သူ သေတာ ကြာလှပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ အပေါ်ကို ဘယ်လိုပြန်တက်ရမလဲဆိုတာကတော့ လင်းရှုအတွက် ခေါင်းခဲစရာပါပဲ။
“ဟင်?” အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရေတံခွန်အောက်က ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ မျောနေတဲ့ လူရိပ်တစ်ခုကို လင်းရှု သတိပြုမိလိုက်ပါတယ်။
သူ အနားကို သွားကြည့်လိုက်တော့ ခုနက ချောက်ထဲ လွင့်ကျသွားတဲ့ အမျိုးသမီး ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
သူမရဲ့ စကတ်မှာ ပြတ်ရှရာတွေ အများကြီးရှိနေပြီး အချို့နေရာတွေမှာဆိုရင် မီးလောင်ထားသလို မည်းတူးနေပါတယ်။
ဒီကမ္ဘာမှာ အမျိုးသမီး စစ်သည်တော်တွေကလည်း အရမ်းသန်မာကြတာမို့ သူတို့အတွက် သီးသန့်ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစကတ် တွေကို ဝတ်ဆင်ကြပါတယ်။ ဒီစကတ်တွေက အထူးပစ္စည်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာမို့ သာမန်တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံတွေထက်တောင် ကာကွယ်မှု ပိုကောင်းတာပါ။
အခုမှပဲ သူမရဲ့ ရုပ်ရည်ကို အနီးကပ် သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရပါတယ်။ တကယ်ကို ရင်သပ်ရှုမောစရာကောင်းတဲ့ အလှပိုင်ရှင်လေးပါပဲ။
သူမရဲ့ ပါးပြင်လေးတွေက ဖြူဝင်းဥနေပြီး အပြစ်ပြောစရာ တစ်စက်မှမရှိပါဘူး။ ဖန်ဆင်းရှင်က သူမရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို သေသေချာချာ စိတ်ကြိုက်ပုံဖော်ထားသလား ထင်ရပါတယ်။
ဒီလောက်လှတဲ့ အမျိုးသမီးမျိုး တကယ်ရှိတာလား?
ကြည့်ရတာ အမျိုးသမီးထက်စာရင် မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူပါတယ်။ အသက် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်လောက်ပဲ ရှိဦးမှာပါ။
သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ သွေးတွေ စိုနေတာကိုကြည့်ရင် လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်ရဲ့ နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အတွင်းကြေဒဏ်ရာတွေ တော်တော်ရသွားပုံရပါတယ်။
တကယ်လို့ သူမကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေ လာပြီး စားသွားနိုင်မှာပါ။
စစ်သည်တော်တွေက သတ္တဝါတွေကို အမဲလိုက်သလိုပဲ၊ သတ္တဝါတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေ တိုးတက်ဖို့အတွက် စစ်သည်တော်တွေကို စားချင်ကြတာလေ။
လင်းရှု ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ သူမကို ရေတံခွန်အောက်ကနေ မပြီး ကမ်းပေါ် သယ်လာခဲ့ပါတယ်။
သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးက အေးစက်နေပြီး သူမရဲ့ အသားအရေနဲ့ ထိမိတဲ့အခါမှာတော့ တကယ့်ကို နုနယ်အိစက်နေတာကို လင်းရှု ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
‘ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့ ဒီလောက်လေးနေရတာလဲ...’
သူမကို သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်မှာ မှီထားပေးလိုက်ပါတယ်။
သူမကတော့ သတိမေ့နေတုန်းပါပဲ၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်နိုးလာမလဲဆိုတာလည်း မသိရပါဘူး။
သူမရဲ့ ညာဘက်လက်ကတော့ အေးစိမ့်နေတဲ့ ဓားရှည်ကြီးကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပါ။
လင်းရှုက ဆရာဝန်လည်း မဟုတ်သလို ဆေးဝါးလည်း ပါမလာတာကြောင့် ဘာမှမတတ်နိုင်ပါဘူး။
“ဂလု... ဂလု...” လင်းရှုရဲ့ ဗိုက်က မြည်လာပါတယ်။ မနက်ကတည်းက ဘာမှမစားရသေးတာဆိုတော့ တော်တော်လေး ဆာနေပြီလေ။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အသီးအနှံပင်တွေလည်း မတွေ့ရဘဲ သတ္တဝါတွေကိုပဲ တွေ့နေရပါတယ်။
လင်းရှု ရေထဲမှာ ကူးခတ်နေတဲ့ ငါးအချို့ကို တွေ့လိုက်တော့ ဝမ်းသာသွားပါတယ်။
ဒီငါးတွေကလည်း ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေ ဖြစ်တာကြောင့် သာမန်ငါးထက် နှစ်ဆလောက် ပိုကြီးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သိပ်မရက်စက်ဘဲ ယဉ်ပါးတဲ့အမျိုးအစားတွေပါ။
ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေက ဇွန်ဘီတွေနဲ့ မတူပါဘူး။ သူတို့ကိုယ်ထဲက ဗိုင်းရပ်စ်က အသားကို ပုပ်သိုးအောင် မလုပ်ဘဲ ပရိုတင်းဓာတ်ကို အဆမတန် မြင့်တက်အောင်ပဲ လုပ်ပေးတာမို့ တကယ့်ကို အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလျာတွေ ဖြစ်လာတာပါ။
လင်းရှုက သစ်ကိုင်းရှည်ရှည် မာမာတစ်ချောင်းကို ယူပြီး ထိပ်ကို ချွန်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ငါးဖမ်းဖို့အတွက် ကိုယ်တိုင်လုပ် လှံလေးကိုကိုင်ပြီး ရေထဲကို ခုန်ဆင်းလိုက်ပါတော့တယ်။