အခန်း (၁၀၈)။ ။ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း။

“ကျွန်တော် စဉ်းစားပေးပါ့မယ်။” လင်းရှုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။

“ရထားပေါ်ကဆင်းရင် ဦးလေး လာရှာခဲ့မယ်လေ။” ထျန်းကျီက လင်းရှုဟာ ဒီအကြောင်းကို ဆက်ပြီး မဆွေးနွေးချင်တော့ဘူးဆိုတာ ရိပ်မိတာကြောင့် စကားစဖြတ်ပြီး ထွက်သွားပါတယ်။

လင်းရှုက ရထားတွဲတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်ပါတယ်။

တကယ်လို့ သူ ကောင်းကောင်း အနားမယူထားရင် နောက်ပိုင်းမှာ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာရတဲ့အခါ ဒုက္ခရောက်နိုင်လို့ပါ။

ဒါ့အပြင် ကျားသစ်ဂိုဏ်း ဓားပြတွေ ထပ်ပေါ်လာဦးမလားဆိုတာ သူ မသေချာပါဘူး။ တကယ်လို့ ထပ်ပေါ်လာရင်တော့ ဒါဟာ သူ့အတွက် အခမဲ့ အတွေ့အကြုံ အမှတ်တွေ ရဖို့ အခွင့်အရေးပါပဲ။

အချိန်တွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကုန်ဆုံးသွားပြီး လင်းရှု မျက်လုံးမှိတ်ပြီး မကြာခင်မှာတင် အင်မတန် မြန်နှုန်းမြင့်တဲ့ ဒီသံလိုက်ရထားကြီးဟာ အရှိန်လျှော့ပြီး ရပ်တန့်သွားပါတော့တယ်။

ရထားတွဲအတွင်းက အသံချဲ့စက်ကလည်း ခရီးသည်တွေကို ရောက်ရှိကြောင်း အသိပေးလိုက်ပါတယ်။

လင်းရှု တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ထျန်းကျီကို အပြင်မှာ အဆင်သင့် တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

“ရောက်ပြီ၊ ဆင်းကြစို့” လို့ ထျန်းကျီက ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။

“အင်း။” လင်းရှု ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သေတ္တာကြီးကို ကျောပိုးကာ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။

“ဒါနဲ့ ညီလေး နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ။” ထျန်းကျီက မေးလိုက်ပါတယ်။

“လင်းရှုပါ။” လင်းရှုက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေပါတယ်။

လေလျန်တို့နဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေပြီးနောက် လင်းရှုဟာ ပိုပြီး သတိထားတတ်လာပြီး သူနဲ့ သိပ်မရင်းနှီးတဲ့သူတွေကို စကားအများကြီး မပြောတော့ပါဘူး။

လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာရင်းနဲ့ မပြောင်စင်သေးတဲ့ သွေးကွက်တချို့ကို တွေ့ရတာကြောင့် လူတော်တော်များများ သေဆုံးသွားခဲ့မှန်း သိသာပါတယ်။

ထျန်းကျီက လင်းရှုရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်လာရင်း လင်းရှုရဲ့ ကျောပေါ်က ထူးဆန်းတဲ့ သစ်သားသေတ္တာကြီးကို ကြည့်ပြီး စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်နေပါတယ်။

'ဒီသေတ္တာထဲမှာ လက်နက်တွေ ထည့်ထားတာလား။'

ရထားပေါ်က ဆင်းလိုက်တာနဲ့ လေထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်ကြပါတယ်။

ဒီဘက်ကနေ ကြည့်ရင် ဟိုဘက်အခြမ်းမှာ သံချေးတက်နေတဲ့ သံအိမ်လေးတွေ အများကြီးကို မြင်နေရပြီး လူတွေ ရထားပေါ်က ဆင်းလာတာနဲ့အမျှ အဲဒီနေရာဟာ စည်ကားလာပါတယ်။

“ဒါက သေမင်း၏ လမ်းစဉ်ရဲ့ အစမှတ်၊ လူတွေ နေထိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာ 'သံနက်မြို့တော်' ပေါ့။” ထျန်းကျီက လင်းရှုဘေးမှာ ရပ်ရင်း မိတ်ဆက်ပေးပါတယ်။

လင်းရှု ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။ မြေပြင်က သာမန် ကွန်ကရစ်လမ်းဖြစ်ပြီး အဲဒီ သံအိမ်လေးတွေက ဟောင်းနွမ်းနေပေမဲ့ အိမ်တိုင်းမှာ လူတွေ နေထိုင်ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အတွင်းပိုင်း အသုံးအဆောင်တွေက ခေတ်နောက်ကျနေပြီး တစ်မြို့လုံးက ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပါတယ်။

“ကောင်လေး၊ သေမင်း၏ လမ်းစဉ်ဆိုတာ မင်းလိုလူ သွားရမယ့် နေရာမဟုတ်ဘူး။ ဒီနားမှာပဲ ကြည့်ပြီး ပြန်တော့၊ မဟုတ်ရင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။” ရထားပေါ်ကနေ အတူတူ ဆင်းလာတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ယောက်က လင်းရှုကို ကြည့်ပြီး လှောင်လိုက်ပါတယ်။

“ဒီလူတွေက သေမင်း၏ လမ်းစဉ်မှာ သားရဲတွေကို အမဲလိုက်ပြီး ပိုက်ဆံရှာချင်နေကြတာလေ။ နှစ်တိုင်း အဲဒီလိုလူတွေ အများကြီး လာကြပေမဲ့ အကုန်လုံးနီးပါး အဲဒီမှာပဲ သေကုန်ကြတာပဲ” လို့ ထျန်းကျီက ထိုလူရဲ့ စကားကို ကြားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လင်းရှုကို ပြောပြပါတယ်။

“ဂရား!!!” အဲဒီအချိန်မှာပဲ လမ်းထောင့်ကနေ ဧရာမ ခွေးကြီးတစ်ကောင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လင်းရှုကို လှောင်နေတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် လူပေါ်ကို ခုန်အုပ်လိုက်ပါတယ်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ အဲဒီခွေးကြီးက သွေးတွေပေနေတဲ့ ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်ကာ စွယ်ဖြူကြီးတွေနဲ့ ထိုလူရဲ့ လည်ပင်းကို ချက်ချင်းပဲ ကိုက်ဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးက အင်မတန် သွေးပျက်စရာ ကောင်းလှပြီး ရထားပေါ်က ဆင်းလာခါစ လူတွေဟာ ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြပါတယ်။

“ဒီမှာက ဒီလိုပါပဲ။ သားရဲတွေက ဒီဘက်ကို ခဏခဏ ပြေးဝင်လာတတ်တယ်” လို့ ထျန်းကျီက ပြောပါတယ်။ သူ့မျက်နှာလည်း ပျက်နေပြီး အနီးကပ်မှာတင် လူတစ်ယောက် လည်ပင်းအကိုက်ခံရကာ သွေးတွေ ပန်းထွက်လာတာကို မြင်ရတာက တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။

တကယ်တော့ ရထားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့သူတွေကတော့ လန့်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေကြပေမဲ့ ဒီမှာ နေထိုင်သူတွေကတော့ ဒါကို ကျင့်သားရနေသလိုမျိုး အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။

အဲဒီ သားရဲခွေးကြီးက ထိုလူကို ကိုက်သတ်ပြီးနောက် သွေးဆာနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ လင်းရှုဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခုန်အုပ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပါတယ်။

“သတိထား!” ထျန်းကျီက သူ့ရဲ့ လက်နက်ဖြစ်တဲ့ ဓားမကြီးကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။

လင်းရှုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်။ ဒီသားရဲခွေးကြီးက အဆင့် ၂ သားရဲတစ်ကောင်ပဲမို့ သူ လုံးဝ မကြောက်ပါဘူး။

လင်းရှုက ခွေးကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ခွေးကြီးက ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားမိသွားပုံရပြီး အမွှေးတွေ ထောင်လာပါတယ်။

ရန်သူကြီးနဲ့ တွေ့နေရသလိုမျိုး ဖြစ်သွားတာပါ။

“ဂရား!” လင်းရှု ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတိုးလိုက်တာနဲ့ အဲဒီခွေးကြီးက ဒေါသတထွက်နဲ့ လင်းရှုဆီကို ခုန်အုပ်လာပါတယ်။

ဘုန်း——

လင်းရှု မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ညာခြေကို ဘေးသို့ တိုးကာ ညာလက်သီးနဲ့ လှမ်းထိုးလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ လက်အိတ်က နီရဲလာပါတယ်။

သူ့ရဲ့ လက်သီးက ခွေးကြီးရဲ့ လည်ပင်းကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားပြီး ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်ကြောင့် ခွေးကြီးဟာ ပေအတော်များများ လွင့်ထွက်သွားကာ နံရံကို ဆောင့်ပြီး မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားပါတော့တယ်။

“အဆင့် ၂ သားရဲကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ အတွေ့အကြုံ အမှတ် ၁၀၀၀၀ ရရှိပါတယ်!”

၁၀၀၀၀ ပဲလား... လင်းရှု နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်မိပါတယ်— တကယ်ကို နည်းလွန်းပါတယ်။

ထျန်းကျီကတော့ ကြောင်အသွားပြီး သူ မြှောက်ထားတဲ့ ဓားမကြီးက တိုက်ခိုက်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သားရဲခွေးကြီးက လင်းရှုလက်ချက်နဲ့ သေသွားပါပြီ။

“သွားကြစို့။” လင်းရှု သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ရှေ့ကနေ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။

“ဦးလေးကို စောင့်ပါဦး!” ထျန်းကျီ လင်းရှုနောက်ကို အမြန် လိုက်လာပါတယ်။

ရထားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ လူအတော်များများလည်း လင်းရှုရဲ့ အစွမ်းကို မြင်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ မျက်နှာထားတွေ ပြောင်းလဲသွားကြပါတယ်။

ဒီမြေပြင်ပေါ်မှာ လျှောက်နေရတာ လင်းရှုအတွက်တော့ သူ အရင်က နေခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာမှာ လျှောက်နေရသလို ခံစားရပါတယ်။

နေရာအနှံ့မှာ အနက်ရောင် သံအိမ်တွေရှိပြီး မြေပြင်မှာလည်း အရိုးစုတွေ ပြန့်ကျဲနေကာ မြို့တစ်မြို့လုံးက ထူးဆန်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နေပါတယ်။

“ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားရင် သေမင်း၏ လမ်းစဉ်ထဲကို ရောက်ပြီ။” ထျန်းကျီက လင်းရှုဘေးက လိုက်ရင်း ပြောပြပါတယ်။

လင်းရှု ခေါင်းညိတ်ပြီး ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ရှေ့မှာတော့ အဆုံးမရှိတဲ့ မြေပြင်ကြီးက အပြာနက်ရောင် သန်းနေပြီး အလယ်မှာတော့ တောင်ကုန်းတစ်ခုလိုမျိုး အနက်ရောင် ကျောက်တိုင်တွေ အများကြီးက မြင်ကွင်းကို ပိတ်ထားပါတယ်။

အဲဒီ အပြာနက်ရောင် မြေပြင်ပေါ်မှာ ပေါက်နေတဲ့ မြက်ပင်တွေကလည်း အပြာနက်ရောင်တွေ ဖြစ်နေတာကြောင့် တကယ်ကို ထူးဆန်းလှပါတယ်။

'ဒီနေရာက... သေမင်း၏ လမ်းစဉ်ပေါ့လေ?'

“သေမင်း၏ လမ်းစဉ်ရဲ့ အဆုံးထိ ရောက်ဖူးတဲ့သူကို ဦးလေး သိလား။” လင်းရှုက ထျန်းကျီကို မေးလိုက်ပါတယ်။

“သေမင်း၏ လမ်းစဉ်ရဲ့ အဆုံး ဟုတ်လား။” ထျန်းကျီ ကြောင်သွားပြီးမှ ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်ရင်း— “မင်းက အဆင့်မြင့် စစ်သည်တော် မဟုတ်ရင်တော့ သေမင်း၏ လမ်းစဉ်ရဲ့ ပထမပိုင်းကို ရောက်ဖို့တောင် မလွယ်လှပါဘူး။”

“အထဲမှာ ရေရော ထင်းရော မရှိသလောက်ပဲ၊ သားရဲတစ်ကောင်ကို ဖမ်းပြီး ချက်စားဖို့တောင် ခက်ခဲတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးကတော့ အရင်က ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ အကုန်လုံး အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီးသားပါ” လို့ ထျန်းကျီက သူ့ကျောပေါ်က ပတ္တူအိတ်ကြီးကို ဂုဏ်ယူစွာ ပုတ်ပြရင်း ပြောပါတယ်။

“သွားကြစို့။” လင်းရှု နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရထားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ လူအတော်များများလည်း ဒီဘက်ကို လာနေကြတာကို တွေ့ရပါတယ်။ သူတို့လည်း သေမင်း၏ လမ်းစဉ်ထဲကို ဝင်ကြမှာပါ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်မဟုတ်လား— "မင်းမှာ ခွန်အား၊ ချမ်းသာမှုနဲ့ ရတနာတွေ လိုချင်ရင် သေမင်း၏ လမ်းစဉ်ကို လာခဲ့ပါ" တဲ့။