အခန်း (၁၀) - ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်း!

လင်းရှုက ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားရင်းနဲ့ ပိုပိုပြီး အံ့သြလာမိပါတယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အဆောက်အဦးပျက်တွေ ဝန်းရံနေပေမဲ့ အများစုကတော့ အပင်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပါပြီ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းကတော့ ဒီနေရာဟာ စည်ကားပြီး သာယာဝပြောတဲ့ မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ခဲ့မှာပါ။ အခုတော့ တောအုပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီပေါ့။

ဒါကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

“ဂျွမ်း... ဂလွမ်!” လင်းရှုက ဘူးခွံတစ်ခုကို နင်းမိသွားပါတယ်။ ကြည့်ရတာ ကိုကာကိုလာ ဘူးခွံတစ်ခုနဲ့ တူနေတာပဲ။

“ဟင်?” လင်းရှု စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်သွားပါတယ်။ ဒီဘူးခွံရဲ့ ဒီဇိုင်းက သူနေထိုင်ခဲ့တဲ့ ခေတ်ကအတိုင်း အတိအကျပါပဲ။

လင်းရှု သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ထုတ်လုပ်တဲ့ရက်စွဲတောင် ပါပါသေးတယ် - အဲဒါက '၂၀၁၆' ခုနှစ်မှာ ထုတ်လုပ်ထားတာပါ!

သူ့ခေတ်က ထွက်တဲ့ ဒီပစ္စည်းကို မြင်လိုက်ရတော့ လင်းရှုတစ်ယောက် ရယ်ရမလို ငိုရမလိုတောင် ဖြစ်သွားရပါတယ်။

ထူးဆန်းတာက... သူ့အတန်းဖော်တွေကို အခုထိ ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ မတွေ့သေးတာလဲ? ပြီးတော့ ဝတုတ်ကြီး ရန်ထျန်းကရော ဘယ်ရောက်သွားပါလိမ့်?

ရှေ့နားမှာ “အန္တရာယ်ရှိနယ်မြေ” လို့ ရေးထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိနေပေမဲ့ ရုတ်တရက် မြေကြီးက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး အဲဒီဆိုင်းဘုတ်က မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပါတယ်။ လင်းရှုကတော့ ဒါကို သတိမထားမိလိုက်ပါဘူး။

ဒီတုန်ခါမှုနဲ့အတူ သစ်ပင်ကြီးတွေပေါ်က ဧရာမ ငှက်ကြီးတွေလည်း ပျံသန်းထွက်ပြေးသွားကြပါတယ်။

“ဂရားးးး!”

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးက တောအုပ်တစ်ခုလုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပါတယ်။

လင်းရှု သူ့နားတွေကို ပိတ်ထားလိုက်ရပါတယ်။ အဲဒီသတ္တဝါရဲ့ ဟိန်းသံက သူ့ခြေထောက်တွေကိုတောင် တုန်ယင်သွားစေတာပါ။

‘အဲဒါ ဘာကြီးလဲ...?’

လင်းရှု တောအုပ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဧရာမ အရိပ်ကြီးတစ်ခု ပြေးဝင်လာတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။

မကောင်းတော့ဘူး!

ဖြန်း... ဖြန်း... လျှပ်စီးတန်းတွေက တရစပ် ပန်းထွက်လာပြီး သူ့ဘေးက သစ်ပင်စည်ပိုင်းကြီးတွေက ချက်ချင်းပဲ မည်းတူးသွားပြီး ကျိုးပြတ်ကုန်ပါတယ်။

လင်းရှု တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်ကို အမြန်ခုန်တက်ကာ အသက်ရှူအောင့်ပြီး ပုန်းနေလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ ရှေ့ကို အသေအချာ ကြည့်လိုက်ရာ အလယ်မှာရှိနေတဲ့ ဧရာမ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါကြီးကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နွားတစ်ကောင်လောက် ကြီးမားပေမဲ့ သဏ္ဌာန်ကတော့ သစ်ကျုတ်နဲ့ တူပါတယ်။

သူက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်တဲ့အခါ ထက်မြက်ပြီး ရှည်လျားတဲ့ အစွယ်တွေကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။ ပိုပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းတာက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှာ လျှပ်စီးတန်းတွေ ရစ်ပတ်နေတာပါပဲ။ သူက သူ့ရဲ့ လက်သည်းနဲ့ တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့ ဘေးက သစ်ပင်တွေက လျှပ်စီးတွေကြောင့် လောင်ကျွမ်းကုန်ပါတယ်။

“အဆင့် (၄) ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါ... လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်!?”

လင်းရှု အသက်ရှူမှားသွားပါတယ်။

အရင်က လင်းရှုဟာ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းမှာ အားနည်းပေမဲ့ ဗဟုသုတတော့ အရမ်းကြွယ်ဝတာပါ။

သူက ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါ အတော်များများရဲ့ ပုံတွေကို မှတ်မိနေတာပေါ့။

အဆင့် (၃) အရောင်ပြောင်း မြွေဟောက်ကြီးတောင် လင်းရှုကို သေလုမတတ် ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ အခု အဆင့် (၄) လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်ကိုတော့ သူ ဘယ်လိုမှ အနိုင်မတိုက်နိုင်ပါဘူး!

ပြေးမှဖြစ်မယ်! မြန်မြန်ပြေးမှ!

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဲဒီနားမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူမက တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး လက်ထဲမှာ အေးစက်တဲ့ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတွေ ထွက်နေတဲ့ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားပါတယ်။ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာကတော့ တည်ငြိမ်လွန်းလို့ ရေပြင်လိုပါပဲ၊ ဘာခံစားချက်မှလည်း ဖော်ပြမနေပါဘူး။

သူမက ဓားနဲ့ တစ်ချက်ခုတ်လိုက်တဲ့အခါ လခြမ်းပုံစံ အဖြူရောင် အလင်းတန်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဘေးက သစ်ပင်တွေကို ချက်ချင်းပဲ ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။

“ဂရားးး!” လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပါတယ်။ သူ ဟိန်းလိုက်တာနဲ့အမျှ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက လျှပ်စီးတွေ အမြောက်အမြား ပေါက်ကွဲထွက်လာပါတယ်။

လျှပ်စီးတွေနဲ့ လေထု ပွတ်တိုက်မိပြီး တဖြန်းဖြန်းမြည်သံတွေလည်း ထွက်ပေါ်နေတာပေါ့။

လင်းရှုက အဲဒီနေရာနဲ့ တော်တော်လေး ဝေးနေသေးတာတောင်မှ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်နေတာကို ခံစားနေရပါတယ်။

သန်မာလိုက်တာ၊ အရမ်းကို သန်မာလွန်းတယ်!

"ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သော မျက်လုံး!"

လင်းရှုက လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်နေတဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီး စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြလာပါတယ်။

“ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ၍မရပါ။”

လင်းရှု ကြောင်သွားပါတယ်။ ဘာလို့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလို့ မရတာလဲ? ခုနက အရောင်ပြောင်း မြွေဟောက်ကြီးတုန်းက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို မသိရရင်တောင် အဆင့်ကိုတော့ သိခဲ့ရသေးတယ်လေ!

နေပါဦး... ဒီမျက်လုံးက သူ့ထက် အများကြီး သန်မာတဲ့သူဆိုရင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလို့ မရတာမျိုးလား?

လင်းရှုက လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်ကြီးကို ထပ်ပြီး စမ်းကြည့်တော့လည်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလို့ မရဘူးလို့ပဲ ပြနေပြန်ပါတယ်။

ရှေ့က တိုက်ပွဲကတော့ ဆက်ရှိနေတုန်းပါပဲ။ လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်နဲ့ အမျိုးသမီးတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က သစ်ပင်တွေ အားလုံး မြေလှန်ပျက်စီးကုန်ပါပြီ။

အဲဒီနေရာက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဖိအားတွေကို ခံစားမိလို့ထက်တူ အဆင့်နိမ့် ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါလေးတွေလည်း အကုန်လုံး ထွက်ပြေးနေကြပါတယ်။

“ဖြန်း!” အမျိုးသမီးရဲ့ ဆီးနှင်းလို ဖြူဖွေးနေတဲ့ ဓားရှည်က ရှေ့ကို ထပ်ပြီး တိုးဝင်သွားပြန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှာ ရစ်ပတ်နေတဲ့ ခရမ်းရောင်သန်းတဲ့ လျှပ်စီးတန်းတွေက သဘာဝအတိုင်း အကာအကွယ် ဒိုင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး သူမရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံထားပါတယ်။

“ဂရားးး!” သူက ထပ်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ လက်သည်းကြီးနဲ့ ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီးကတော့ ဆန်းကြယ်တဲ့ ကိုယ်ဟန်အနေအထားနဲ့ ရှောင်ထွက်သွားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

“ရွှတ်!” သူမရဲ့ ဓားချက်က ထပ်ပြီး ကျရောက်လာပြန်ပါတယ်။ တိုက်ခိုက်မှုရဲ့ အရှိန်ကြောင့် မြေပြင်မှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ အက်ကြောင်းကြီးတွေ ပေါ်လာတာက တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပါပဲ။

ဒါဟာ အဆင့်မြင့် စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားပေါ့! ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့ လင်းရှုတစ်ယောက် စိတ်ဓာတ်တွေ အရမ်းတက်ကြွလာပါတယ်။

သူသာ ဆက်ပြီး ကြိုးစားနေမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် သူလည်း ဒီလို လုပ်နိုင်မှာပဲ၊ ဒါထက်တောင် ပိုပြီး သန်မာလာဦးမှာ!

လင်းရှုကတော့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။ ပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့ အဆင့်မြင့် ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရတာက သူ့အတွက်တော့ အများကြီး အကျိုးရှိတာပေါ့။

မကြာခင်မှာပဲ လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်က လျှပ်စီးတွေ အားနည်းသွားပုံရပါတယ်။ အမျိုးသမီးက ဒီအခွင့်အရေးကို အရယူပြီး သူမရဲ့ ဓားရှည်နဲ့ ထပ်မံတိုက်ခိုက်လိုက်ရာ လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်ကြီး လေပေါ်ကို လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်က လျှပ်စီးတွေလည်း တစ်ခါတည်း ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။

ပြီးသွားပြီလား!?

အမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမလက်ထဲက ဓားရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။ အဲဒီနောက် လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်ဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပါတယ်။

လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်ကတော့ ပြင်းထန်တဲ့ ဓားဒဏ်ရာတွေကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးတွေ အများကြီး ထွက်နေပါပြီ။

ကြည့်ရတာ သူ သေခါနီးဖြစ်ဖြစ်၊ သတိလစ်သွားတာဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုပေါ့။

အမျိုးသမီးရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားတဲ့ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး နောက်ဆုံးသေစေမယ့် ဓားချက်ကို သူ့ရဲ့ဦးခေါင်းဆီ ထိုးစိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မြေပြင်ပေါ်မှာ မလှုပ်မယှက် လဲနေတဲ့ လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်က ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှန်လိုက်ပြီး ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပါတယ်။

ဧရာမ လျှပ်စီးတန်းတွေ အများကြီး ပန်းထွက်လာပြီး လျှပ်စီးလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အမျိုးသမီးဆီကို ပြေးဝင်သွားပါတယ်။

တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တာပဲ၊ သူက သေချင်ယောင်ဆောင်နေတာကိုး!

လင်းရှု တကယ့်ကို ထိတ်လန့်သွားပါတယ်။ ‘ဒီကောင်က တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းနေပြီပဲ?’

“ဇီးဇီးဇီး...” လျှပ်စီးသံတွေက လင်းရှုနားထဲအထိ တဖြန်းဖြန်း ကြားနေရပါတယ်။

အဲဒီအမျိုးသမီးကတော့ လျှပ်စီးသစ်ကျုတ်ရဲ့ ပြန်လည်တိုက်စစ်က ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားပုံရပါဘူး။ သူမက ဓားရှည်ကို ရှေ့မှာ ကာထားပြီး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအင်တွေကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကာကွယ်ရေးဒိုင်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း တည်ဆောက်လိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလျှပ်စီးလုံးကြီးက အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းလှပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က လေထုတောင် လှုပ်ခတ်သွားစေတာပါ။

'ဘုန်း' ခနဲ အသံကြီးနဲ့အတူ အမျိုးသမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လွင့်ထွက်သွားပါတယ်။

သစ်ပင်တွေ အကုန် ပျက်စီးနေတာဆိုတော့ လင်းရှု အကုန်လုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပါတယ်။ အဲဒီဘက်မှာက မတ်စောက်တဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခု ရှိနေပြီး အဲဒီအမျိုးသမီးကတော့ ချောက်ထဲကို တိုက်ရိုက် လွင့်ကျသွားပါတော့တယ်!

သေ... သေသွားပြီလား?