အခန်း (၃၁) - ဝူယွီ အဖမ်းခံရခြင်း

ညနေ ၄ နာရီတိတိတွင် တံခါးကို "ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း" ဟု ပြင်းထန်စွာ လာရောက်ခေါက်သည့် အသံကြောင့် လော်ဖေး အိပ်ရာမှ လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ လော်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အပြင်တွင် ဒေါ်လေးဖြစ်သူနှင့် မိခင် ဝူယန့်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒေါ်လေး၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေကာ ဝူယန့်၏ မျက်နှာတွင်လည်း စိတ်ပူပန်နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

"အမေ... ဒေါ်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" လော်ဖေးက စိတ်ထဲမှ ရိပ်မိနေသော်လည်း ဟန်ဆောင်၍ မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ဖေး... ခုနတင်ပဲ ရဲတွေ အိမ်ထဲကို ဝုန်းဒုန်းရုန်းဒုန်း ဝင်လာပြီး ရှောင်ယွီကို ဖမ်းသွားကြတယ်။ ရှောင်ယွီက လူသတ်မှုကျူးလွန်ထားတယ်လို့ ပြောတာပဲ။ မင်း သွားပြီး သေချာစုံစမ်းပေးပါဦး၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ ရှောင်ယွီက တစ်ခါတလေ ဆိုးချင်ဆိုးလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူသတ်မယ့်ကလေးမျိုး မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဒေါ်လေးက မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ပြောရှာသည်။

"ရှောင်ဖေး... ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲဆိုတာ မြန်မြန်သွားကြည့်ပေးပါဦး၊ နားလည်မှုလွဲတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ" ဝူယန့်ကလည်း လော်ဖေးကို တွန်းအားပေးလိုက်သည်။

မှုခင်းရဲတပ်ဖွဲ့အနေဖြင့် လူကို ရုတ်တရက် လာရောက်ဖမ်းဆီးသည်ဆိုကတည်းက ဒီအန်အေနှင့် လက်ဗွေရာ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးမှု ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း လော်ဖေး သိရှိသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည် —

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။ အမေနဲ့ ဒေါ်လေး အိမ်မှာပဲ စောင့်နေကြပါ"

ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသဖြင့် လော်ဖေးက မေးလိုက်သည် —

"ဒါနဲ့... ဒေါ်လေး၊ ဒေါ်လေးတစ်ယောက်တည်း ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ။ ဦးလေးကော ဘယ်ရောက်နေလဲ"

"မင်းဦးလေးလား... အဲဒီအသုံးမကျတဲ့လူက အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ အတူသွားရအောင် ခေါ်တာကို 'ရဲက အကြောင်းမဲ့ လူမဖမ်းဘူး၊ ငါ့မှာ လူသတ်သမားသားသမီး မရှိဘူး' ဆိုပြီး လုံးဝလိုက်မလာဘူး" ဟု ဒေါ်လေးက ဦးလေးဖြစ်သူအပေါ် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမေနဲ့ ဒေါ်လေး... အိမ်ကို မြန်မြန်ပြန်ပြီး သွားကြည့်ကြပါဦး။ ဦးလေး တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်"

ဖြစ်နိုင်ခြေနည်းသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ဦးလေးဖြစ်သူ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆိုးရွားစွာ တွေးတောသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လော်ဖေးက အကြံပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် လော်ဖေးသည် အဝတ်အစားများကို ခပ်မြန်မြန်လဲလှယ်ကာ အခြေအနေအသေးစိတ်ကို စုံစမ်းရန်အတွက် မှုခင်းရဲတပ်ဖွဲ့ရုံးသို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာခဲ့သည်။

လော်ဖေးသည် မှုခင်းရဲတပ်ဖွဲ့ရုံး၏ ရှေ့ကောင်တာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မည်သူမျှမရှိသဖြင့် မည်သူ့ကို မေးမြန်းရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ဆံပင်တိုတိုနှင့် ရဲအရာရှိတစ်ဦးသည် မှတ်တမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မှုခင်းရဲတပ်ဖွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုအဖွဲ့ခွဲမှ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရန်စု ဖြစ်ကြောင်း လော်ဖေး မှတ်မိလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးခြင်းမရှိသော်လည်း ပထမဆုံး ဂူယိုကော်အမှု၊ ထို့နောက် ဆုရှောင်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေမှုနှင့် ယခုအမှုအပါအဝင် စုစုပေါင်း သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဆုံတွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့မှူးရန်" လော်ဖေးက ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"လော်ဖေး... ဘာကိစ္စရှိလို့ ရောက်လာတာလဲ"

ယခင်အမှုများကို ဖော်ထုတ်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သဖြင့် လော်ဖေးအပေါ် အထင်ကြီးလေးစားမှုရှိသော ရန်စုက ရင်းနှီးစွာ မေးလိုက်သည်။

"အဖွဲ့မှူးရန်... ဒီအန်အေနဲ့ လက်ဗွေရာ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးတဲ့ ရလဒ်တွေ ထွက်လာပြီလား ခင်ဗျာ"

"လက်ဗွေရာတွေကတော့ ဝူယွီရဲ့ လက်ဗွေနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအန်အေကတော့ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာက ရရှိထားတဲ့ သက်သေနဲ့ တထေရာတည်း ကိုက်ညီနေတယ်။ အခု အဖွဲ့မှူးကျောက်တို့က ဝူယွီကို စစ်မေးခန်းထဲမှာ စစ်ဆေးနေကြပြီ၊ လာ... အခြေအနေ သွားကြည့်ရအောင်" ဟု ရန်စုက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

လော်ဖေးသည် ရန်စု၏နောက်သို့ လိုက်ပါကာ စစ်မေးခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ယန်မေနှင့် အခြားသူများလည်း ရောက်ရှိနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ စစ်မေးခန်းအတွင်း၌ ဝူယွီကို ကုလားထိုင်တွင် ထိတ်တုံးခတ်ကာ လက်ထိပ်ခတ်ထားပြီး မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး ဖြူလျော်ကာ လက်များ တုန်ယင်လျက် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေသည့် ပုံစံဖြင့် တွေ့ရသည်။ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို ကျောက်တုန်းလိုင်ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်မေနှင့် အခြားသူများကလည်း လော်ဖေး ရောက်ရှိလာသည်ကို သတိပြုမိကြသည်။ ရန်စုက လော်ဖေးအား ယန်မေတို့နှင့်အတူ အပြင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေရန် ပြောကြားခဲ့ပြီး သူကမူ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ကိုင်ကာ စစ်မေးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဝူယွီကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရခြင်းမှာ အလွန်အမင်း ခက်ခဲခြင်းမရှိလှပေ။ ကျောက်တုန်းလိုင်သည် ငါးမိနစ်မပြည့်မီအချိန်အတွင်းမှာပင် ဝူယွီထံမှ ပြစ်မှုကျူးလွန်ကြောင်း ဝန်ခံချက်ကို အပြည့်အစုံ ရရှိခဲ့သည်။

ထန်ယိုချွမ်ကို ၎င်းတို့အုပ်စုက တကယ်ပင် သတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အုပ်စုတွင် စုစုပေါင်း လေးဦးရှိပြီး ဝူယွီ၊ ကျိုးရှောင်ထျောင်၊ မာဟူနှင့် ဟွမ်ပင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့လေးဦးစလုံးမှာ အလုပ်လက်မဲ့များဖြစ်ကြပြီး လမ်းသရဲများကဲ့သို့ အချိန်ဖြုန်း လျှောက်သွားလေ့ရှိကြသည်။

ထိုနေ့က ၎င်းတို့သည် တောင်ပေါ်တွင် အရက်သောက်ရန် စိတ်ကူးပေါက်သဖြင့် ပုလင်းသွတ်အရက် နှစ်ဖာနှင့် အမြည်းအချို့ကို ဝယ်ယူကာ ဝေါလ်နတ်တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ တောင်ပေါ်ရှိ ထန်ယိုချွမ်၏ အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သန်းစဉ် ထန်ယိုချွမ်၏ ခွေးသည် ၎င်းတို့အား မရပ်မနား ဟောင်သဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ကြရာ ကျိုးရှောင်ထျောင်က တုတ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ ခွေးကိုပင် လှမ်းရိုက်ခဲ့သေးသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် အနားယူရန် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသဖြင့် အမြည်းစား၊ အရက်သောက်ရင်း စကားပြောဆိုကာ ကြွားဝါခဲ့ကြသည်။ စကားစပ်မိရာမှတစ်ဆင့် ရှေးခေတ်သူရဲကောင်းများသည် အသားစား၊ အရက်သောက်ကာ မည်မျှ သတ္တိပြောင်မြောက်ကြောင်း ပြောဆိုလာကြသည်။

စကားပြောရင်းနှင့် မာဟူက အရက်သောက်နေသော်လည်း အသားအမြည်းမပါသဖြင့် အားမရဖြစ်လာကာ အသားသာရှိပါက ရှေးသူရဲကောင်းများကဲ့သို့ သတ္တိရှိရှိ စားသောက်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ အခြားသူများကလည်း အသားမရှိခြင်းအပေါ် နှမြောတသ ဖြစ်လာကြသည်။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက် ကျိုးရှောင်ထျောင်က စောစောက မြင်တွေ့ခဲ့သော ခွေးကို သတိရသွားပြီး ၎င်းခွေးကို ခိုးယူကာ ကင်စားရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ ထိုအကြံကို အားလုံးက သဘောကျသွားကြသဖြင့် ခွေးကိုခိုးယူရန် ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့သည် အိမ်သို့ ပြန်သွားကြရာ အိမ်ရှင်မရှိဘဲ ခွေးက ၎င်းတို့အား ထပ်မံဟောင်သဖြင့် မာဟူနှင့် ဝူယွီတို့သည် တုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခွေး၏ခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်လိုက်ရာ ခွေးမှာ ချက်ချင်းပင် လဲကျသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ခွေးကို ခွေးချိန်းကြိုးနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

ခွေးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ဝူယွီနှင့် အခြားသူများသည် အကင်လုပ်စားကာ ဘီယာသောက်ရင်း စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိခဲ့ကြသည်။ ညနေ ၄ နာရီခန့်တွင် ခွေးသားနှင့် ယူဆောင်လာသော အရက်များ ကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

အပြန်လမ်းတွင် ထန်ယိုချွမ်၏ အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သန်းစဉ် ထန်ယိုချွမ်မှာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ခွေး ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သိရှိသဖြင့် လိုက်လံရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ ဝူယွီနှင့် အုပ်စုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ထန်ယိုချွမ်က သူ၏ခွေးကို မြင်ဖူး၊ မမြင်ဖူး မေးမြန်းခဲ့သည်။

ဝူယွီနှင့် အခြားသူများက သဘာဝကျကျပင် ငြင်းဆိုခဲ့ကြသော်လည်း ကျိုးရှောင်ထျောင်မှာ ခွေးချိန်းကြိုးကို မလွှင့်ပစ်ရသေးဘဲ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆော့နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။ ချိန်းကြိုးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထန်ယိုချွမ်သည် မိမိခွေးပျောက်ဆုံးမှုမှာ ဝူယွီနှင့် ၎င်း၏သူငယ်ချင်းများနှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း သိရှိသွားပြီး ခွေးဘယ်မှာလဲဟု ပြင်းပြင်းထန်ထန် မေးမြန်းကာ အမှန်အတိုင်းမပြောပါက ခြေထောက်ကို ရိုက်ကျိုးပစ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။

အရက်အရှိန် တက်နေကြသဖြင့် ဝူယွီနှင့် အခြားသူများသည် ခွေးကို သတ်ဖြတ်ကာ စားသောက်ပစ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝန်ခံခဲ့ကြသည်။

သူ ဂရုတစိုက် မွေးမြူထားသော ခွေးကို ဤလမ်းသရဲလူငယ်များက သတ်ဖြတ်စားသောက်ပစ်လိုက်ပြီဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထန်ယိုချွမ်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ရှေ့သို့တိုးကာ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော မာဟူကို ပါးရိုက်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့အား လူ့ကျင့်ဝတ်နှင့် အဆုံးအမမရှိသော တိရစ္ဆာန်များဟု ဆဲဆိုခဲ့သည်။

ဤအပြုအမူက ဝူယွီနှင့် ၎င်း၏အုပ်စုကို အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ထန်ယိုချွမ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိသိပ်လှဲချလိုက်ကာ သူ၏ဖိနပ်များကို ချွတ်ပြီး မျက်နှာကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်ရိုက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထန်ယိုချွမ်သည် ခေါင်းမာလှပြီး ရိုက်နှက်ခြင်းကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးယောင်နေသည့်တိုင် ဆက်လက်ဆဲဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒေါသအလွန်အမင်း ထွက်လာသော ဝူယွီနှင့် အုပ်စုသည် ထန်ယိုချွမ်၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို စိန်ခေါ်သည့်အနေဖြင့် သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ကြသည်။ ကျိုးရှောင်ထျောင်သည် ထန်ယိုချွမ်၏ လည်ပင်းတွင် ခွေးချိန်းကြိုးကို ပတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုမူဆက်ဆံပြီး ၎င်းအပေါ် ခွစီးလျက် ချိန်းကြိုးဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်နှက်ခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့ မည်သို့ပင် နှိပ်စက်ညှင်းပန်းစေကာမူ ထန်ယိုချွမ်သည် အရှုံးမပေးဘဲ ဝူယွီနှင့် အခြားသူများကို ဆက်လက် ဆဲဆိုကျိန်ဆဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ စခန်းချကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဝူယွီသည် အရက်ရှိန်ကြောင့် ဦးနှောက်ထဲတွင် မအီမသာဖြစ်လာပြီးနောက် မည်သို့မျှ မတွေးတောတော့ဘဲ ဘေးနားရှိ သံချေးတက်နေသော ဂလန်နာအကြီးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး...