အခန်း (၂၃) - သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုနောက်ကွယ်မှ ချောက်နက်ကြီး

"အစ်ကိုလော်... ဘာမှမရှိဘူးဗျ။"

ကျန်းယွီနှင့် လီထျန်းတို့သည် အိတ်များကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လော်ဖေးကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါပြကြသည်။

တက်တူးနှင့် မိန်းကလေးက ရဲရဲတင်းတင်း ပြန်အော်တော့သည်။ "ကျွန်မ ပြောသားပဲ... ဘာမှမရှိပါဘူးဆိုတာကို ရှင်တို့က ဇွတ်မယုံကြဘူး။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ မူးယစ်ဆေး ဘယ်လိုလုပ် ရှိမှာလဲ။ တချို့လူတွေတော့ မျက်စိကန်းနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

လော်ဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို တစ်ဖန် ပြန်လည်အကဲခတ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ရုတ်တရက် အသေးစိတ်အချက်တစ်ခုကို သူ သတိပြုမိသွားသည် — မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံး၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ သိသိသာသာ ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေပြီး ရေဓာတ်ခန်းခြောက်နေသည့် လက္ခဏာကို အထင်အရှား ပြသနေသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် ရေပုလင်းများကိုမူ တစ်ငုံမျှပင် မသောက်ကြပေ။

ချက်ချင်းဆိုသလို လော်ဖေး အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားသည်။

ဤမိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် မူးယစ်ဆေးများကို မျိုချထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ရေသောက်လိုက်ပါက အစာအိမ်ထဲရှိ မူးယစ်ဆေးထုပ်များ ပေါက်ပြဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အလွန်ရေငတ်ပြီး နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်ကပ်နေသော်လည်း သူတို့ ရေသောက်ရန် မဝံ့ရဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူတို့ မူးယစ်ဆေးတွေကို မျိုချထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ရဲစခန်းကို အရင် ခေါ်သွားကြရအောင်။"

လော်ဖေးက ကျန်းယွီနှင့် လီထျန်းတို့ကို တိုက်ရိုက် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ဂျူတီကျအရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အရံရဲများကို တာဝန်ခွဲဝေပေးပိုင်ခွင့် သူ၌ ရှိသည်။

ကျန်းယွီနှင့် လီထျန်းတို့သည် လော်ဖေး၏ စကားအပေါ် အနည်းငယ် သံသယရှိသော်လည်း နာခံရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။ အထက်အရာရှိ၏ အမိန့်ကို လိုက်နာရန်မှာ သူတို့၏ တာဝန် ဖြစ်သည်။

ဤသို့လည်း ဆိုလိုက်ရော တက်တူးနှင့် မိန်းကလေး၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာပေးမှာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လော်ဖေးတို့ သုံးဦးသည် ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ စခန်းအဝတွင် ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျိုးဝေမင်း၊ ကျန်းဟိုင်ယန်၊ ဝူဝေနှင့် ကျန်းရှောင်ရှောင်တို့က စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရဲစခန်းသို့ မရောက်မီ လော်ဖေးက စခန်းမှူး ကျိုးဝေမင်းနှင့် သူ့လက်ဦးဆရာ ကျန်းဟိုင်ယန်တို့ထံ ဖုန်းဆက်ကာ မူးယစ်ဆေး သယ်ဆောင်လာသူဟု သံသယရှိသည့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးရမိထားပြီး မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည့်အကြောင်း သတင်းပို့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"သေချာရဲ့လား လော်ဖေး။" ကျိုးဝေမင်းက သူတို့ကို မြင်မြင်ချင်း လော်ဖေးကို ဘေးသို့ဆွဲခေါ်ကာ သံသယစိတ်ဖြင့် တိုးတိုးမေးသည်။

လော်ဖေးက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး... သူတို့ဆီကနေ မူးယစ်ဆေးနံ့ ရနေတာ အသေအချာပဲ။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကိုလည်း ကြည့်ဦး... လက်ထဲမှာ ရေပုလင်းတွေ ရှိနေပေမယ့် တစ်ငုံတောင် မသောက်ကြဘူး။ သူတို့ မူးယစ်ဆေးတွေကို ဗိုက်ထဲ မျိုချလာတာ ရာနှုန်းပြည့် သေချာပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါယုံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီးသေချာသွားအောင် သူတို့ကို ခရိုင်ဆေးရုံ ခေါ်သွားပြီး အာထရာဆောင်း ရိုက်ကြည့်ကြစို့။ အဲဒါဆို သူတို့ဗိုက်ထဲမှာ မူးယစ်ဆေးတွေ ရှိ၊ မရှိ ချက်ချင်း သိရလိမ့်မယ်။" ကျိုးဝေမင်းက ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် အကြံပြုသည်။

ထို့နောက် ကျိုးဝေမင်း၊ ကျန်းဟိုင်ယန်၊ လော်ဖေးနှင့် အရံရဲနှစ်ဦးတို့သည် မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ခရိုင်ဆေးရုံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

အာထရာဆောင်း အဖြေက ချက်ချင်းထွက်လာခဲ့ရာ တက်တူးနှင့် မိန်းကလေး၏ အစာအိမ်ထဲတွင် ဆီးသီးအရွယ်အစားရှိ မူးယစ်ဆေးလုံး ၃၈ လုံးနှင့် ဆံပင်တိုနှင့် မိန်းကလေး၏ အစာအိမ်ထဲတွင် ၄၅ လုံးစီ အသီးသီး တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထိုအခါမှသာ ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံးသည် မူးယစ်ဆေးဝါး သယ်ယူပို့ဆောင်ခဲ့သည့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို တစ်ခုမကျန် အကုန်အစင် ဖော်ကောင်လုပ် ဝန်ခံကြတော့သည်။

ကျန်းစစ်ယွီနှင့် ဇိုးဝမ်တို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျန်းကျိုးမြို့တော် တေးဂီတနှင့် မီဒီယာကောလိပ်မှ ကျောင်းသူများ ဖြစ်ကြပြီး မိသားစု နောက်ခံမှာလည်း ချို့တဲ့ကြသည်။ ကောလိပ်တက်သည့်အခါ ကျန်းစစ်ယွီ၏ မိစုစုက သူမအား တစ်လလျှင် မုန့်ဖိုး ယွမ် ၁၅၀၀ ပေးသော်လည်း ထိုငွေပမာဏမှာ သူမ၏ သုံးစွဲမှုများအတွက် လုံလောက်မှု မရှိပေ။ ကျန်းစစ်ယွီသည် အလှပြင်ရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး အလှကုန်များ၊ အဝတ်အစားများနှင့် အိတ်များကို မကြာခဏ ဝယ်ယူလေ့ရှိသဖြင့် အသုံးစရိတ်မှာ လက်လွန်သွားခဲ့သည်။

ထိုဝယ်လိုအားများကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက် သူမသည် ချေးငွေ အက်ပလီကေးရှင်းအမျိုးမျိုးမှတစ်ဆင့် ငွေများချေးယူခဲ့ရာ နှစ်နှစ်အတွင်း အကြွေး ယွမ် ၆၀,၀၀၀ မှ ၇၀,၀၀၀ ခန့်အထိ စုပုံသွားခဲ့သည်။ ချေးငွေဖြင့် ဈေးဝယ်ရသည်မှာ ပျော်စရာကောင်းသော်လည်း ပြန်ဆပ်ရမည့်အချိန် ရောက်လာသောအခါ အစပိုင်းတွင် ဟိုကချေးပြီး ဒီကဆပ်ကာ လှည့်ပတ်ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် လုံးဝ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ မိဘများကိုလည်း အွန်လိုင်းမှ အကြွေးအများကြီး ချေးထားသည်ကို သိသွားပါက ဖခင်ဖြစ်သူက ရိုက်နှက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ငွေမတောင်းရဲခဲ့ပေ။

အကြွေးကိစ္စကြောင့် စိတ်ညစ်နေရစဉ် တစ်ရက်တွင် ကျန်းစစ်ယွီသည် အွန်လိုင်းအသုံးပြုရင်း ပို့စ်တစ်ခုကို သွားတွေ့သည်။ ထိုပို့စ်တင်သူက ရက်ပိုင်းအတွင်း ယွမ် ၅၀,၀၀၀ ခန့် အလွယ်တကူ ရှာနိုင်မည့် နည်းလမ်းရှိကြောင်းနှင့် စိတ်ဝင်စားပါက ဆက်သွယ်ရန် ရေးသားထားသည်။

ပထမတော့ ကျန်းစစ်ယွီက ငွေရှာရတာ ဒီလောက်မလွယ်နိုင်တာမို့ လိမ်လည်မှုတစ်ခုဟုသာ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် "ချမ်းသာချင်တယ်" ဟု စာပို့လိုက်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ ထိုသူက ချက်ချင်းပြန်စာပို့လာပြီး သူမ၏ QQ နံပါတ်ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လိမ်လည်သူဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိသော်လည်း ကိုယ်က ငွေကြိုမလွှဲသရွေ့ အလိမ်ခံရမည်မဟုတ်ဟု တွေးကာ QQ နံပါတ်ကို ပေးလိုက်သည်။

ထိုသူက ချက်ချင်းပင် သူမကို အကောင့်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အလုပ်အကိုင်ကို မေးမြန်းသည်။ ဖုံးကွယ်ထားစရာ မရှိသဖြင့် ကျန်းစစ်ယွီက ကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရာ ထိုသူက ငွေအမြောက်အမြားရမည့် အလုပ်မှာ "မူးယစ်ဆေးဝါး သယ်ဆောင်ခြင်း" ဖြစ်ကြောင်း ဖွင့်ဟပြောဆိုခဲ့သည်။

"မူးယစ်ဆေး" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းစစ်ယွီ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ "မလုပ်ဘူး" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တရားမဝင်သလို အဖမ်းခံရပါက ထောင်ကျမည်မှာ အသေအချာပင်။ သူမက အနည်းငယ် ဂျေပေပေနိုင်ပြီး အမှားအယွင်း အသေးအဖွဲများ လုပ်တတ်သော်လည်း မူးယစ်ဆေး သယ်ဆောင်ရဲလောက်အောင်တော့ သတ္တိမရှိပေ။ သို့ဖြစ်၍ ကျန်းစစ်ယွီသည် နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ထိုသူနှင့် ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ထားခဲ့သည်။

နှစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူက သူမထံ ရုတ်တရက် ဖုန်းဆက်လာပြီး ကျောင်းစာများကို ကောင်းကောင်းမသင်ဘဲ ကျောင်းမှာ ဘာတွေလျှောက်လုပ်နေသလဲဟု ဒေါသတကြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုလအတွက် သူမ ချေးယူထားသော အက်ပလီကေးရှင်း ချေးငွေများမှာ ပေးရန်ရက် ကျော်လွန်သွားသဖြင့် အကြွေးရှင်များက သူမကို ဖုန်းဆက်၍မရသောအခါ မိဘများထံ ဆက်သွယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့က ကျန်းစစ်ယွီသည် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ဖုန်းထဲတွင် အကြီးအကျယ် စကားများခဲ့ကြသည်။ သမီးဖြစ်သူက ယွမ် ၆၀,၀၀၀ မှ ၇၀,၀၀၀ ခန့် အကြွေးတင်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖခင်က သူမအား မိဘအပေါ် မသိတတ်သော သမီးဆိုးဟု သတ်မှတ်ကာ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီး ငွေတစ်ပြားတစ်ချပ်မျှလည်း စိုက်ထုတ်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုခဲ့သည်။ ကျန်းစစ်ယွီကလည်း ဖခင်ဖြစ်သူ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ မိမိအကြွေးကို မိမိဘာသာ ရှင်းမည်ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ဖခင်၏ စကားများကြောင့် စိတ်ထိခိုက်သွားသော ကျန်းစစ်ယွီသည် ထိုညမှာပင် QQ ပေါ်က လူကို ပြန်လည်ဆက်သွယ်ကာ မူးယစ်ဆေးတစ်ခေါက် သယ်လျှင် ငွေမည်မျှရနိုင်သလဲဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထိုသူက သူမ သယ်ဆောင်နိုင်မည့် ပမာဏအပေါ် မူတည်ပြီး တွက်ချက်ပေးကာ အနည်းဆုံး ယွမ် ၅၀,၀၀၀ ရရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းစစ်ယွီလည်း ချက်ချင်းပင် မူးယစ်ဆေး သယ်ရန် သဘောတူလိုက်တော့သည်။ ထိုသူက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ယူနန်ပြည်နယ်ရှိ ထန်ကောက်ခံတပ်သို့ သွားရန်နှင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်ပါက လူတစ်ဦးက သူမအား ဆက်သွယ်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် တစ်ယောက်တည်း သွားရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်း မရင်းနှီးသော ပြည်နယ်တစ်ခုသို့ တစ်ဦးတည်း သွားရမည့်အပြင် မည်သို့သောအန္တရာယ်များ ရှိလာနိုင်မည်ကို မသိရသဖြင့် ကျန်းစစ်ယွီတစ်ယောက် ပို၍ ကြောက်ရွံ့လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစု စီးပွားရေး အဆင်မပြေဖြစ်နေသော ၎င်း၏ သူငယ်ချင်းအရင်းခေါက်ခေါက် ဇိုးဝမ်ကို အဖော်ခေါ်ရန် စိတ်ကူးမိသည်။

ဇိုးဝမ် ကောလိပ်စတက်စဉ်က ကျောင်းစရိတ် အလွန်ကြီးမားသဖြင့် မိဘများက ကျောင်းဆက်မထားတော့ဘဲ အိမ်ထောင်ချပေးရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းစစ်ယွီက ဇိုးဝမ်ထံ ချဉ်းကပ်ပြီး ငွေအလွယ်တကူရမည့် လမ်းရှိကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ မူးယစ်ဆေး သယ်ရမည်ဟူသော အကြံပြုချက်ကို ဇိုးဝမ်က အစပိုင်းတွင် လုံးဝ လက်မခံဘဲ အဖမ်းခံရပါက ထောင်ကျနိုင်သဖြင့် ပြန်လည်စဉ်းစားရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းစစ်ယွီက သူတို့ အဖမ်းမခံရနိုင်ကြောင်း ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုကာ ဤသို့ အန္တရာယ်တစ်ခေါက် ကြုံရုံဖြင့် နောင်ရေးကျောင်းစရိတ်နှင့် နေထိုင်စရိတ် အခက်အခဲများအားလုံး ပြေလည်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဇိုးဝမ်သည် ကျန်းစစ်ယွီ၏ ဖျောင်းဖျမှုကို လက်ခံသွားခဲ့သည်။ အန္တရာယ်များသော်လည်း ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်က အလွန်များပြားသဖြင့် သူမ၏ ငွေရေးကြေးရေး ပူပန်မှုများကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု တွေးမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဇိုးဝမ်ကို စည်းရုံးပြီးနောက် ကျန်းစစ်ယွီက QQ ပေါ်က လူကို အသိပေးခဲ့သည်။ ထိုသူက စည်းကမ်းချက်များကို အခြားသူတစ်ဦးအား ပြောပြခဲ့သည့်အတွက် အစပိုင်းတွင် ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လူပိုတစ်ယောက် ခေါ်လာခြင်းကို သဘောတူခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းစစ်ယွီနှင့် ဇိုးဝမ်တို့သည် ထန်ကောက်ခံတပ်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ရောက်ရှိချိန်တွင် ထိုသူညွှန်ကြားသည့် သီးသန့်နေရာသို့ သွားရောက်ကာ မျက်စိကို အဝတ်စဖြင့် စည်းထားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် လူတစ်ဦးက သူတို့၏ ဖုန်းများကို သိမ်းယူပြီး မူးယစ်ဆေးများ အပြည့်ရှိသည့် မှောင်မိုက်သော အခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် သူတို့သည် မူးယစ်ဆေးလုံးများကို မျိုချခဲ့ကြရသည် — ဇိုးဝမ်သည် ယွမ် ၆၀,၀၀၀ ရရှိရန် မူးယစ်ဆေးလုံး ၄၅ လုံးကို မျိုချခဲ့ပြီး၊ ကျန်းစစ်ယွီကတော့ ၃၈ လုံးအထိသာ မျိုချနိုင်ကာ ထပ်၍ မျိုချရန် မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် ယွမ် ၅၅,၀၀၀ ရရှိရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ထိုနေရာတင် လက်ငင်းငွေသား ယွမ် ၁၀,၀၀၀ စီ ရရှိခဲ့ကြပြီး ကျန်ငွေများကိုတော့ ပစ္စည်းရောက်မှသာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့အား မူးယစ်ဆေးများကို နင်ကျန်းခရိုင်သို့ သယ်ဆောင်သွားရန်နှင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်ပါက အခြားသူများက ဆက်သွယ်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ဖုန်းများကိုလည်း ပစ္စည်းရောက်ပြီးနောက် ပါဆယ်စနစ်ဖြင့် ပြန်လည်ပေးပို့မည်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့ကို မျက်စိပြန်စည်းကာ ထန်ကောက်ခံတပ်မှ ထွက်ခွာစေခဲ့သည်။

ထန်ကောက်ခံတပ်မှ မူးယစ်ဆေးဝါးများ သယ်ဆောင်လာစဉ်အတွင်း အစာအိမ်ထဲရှိ မူးယစ်ဆေးထုပ်များ ပေါက်ပြဲပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရေအများကြီးမသောက်ရဲဘဲ အလွန်အမင်း ရေငတ်လာမှသာ လည်ချောင်းစိုရုံ အနည်းငယ်စီ သောက်ခဲ့ကြသည်။

ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အခက်အခဲမရှိဘဲ နင်ကျန်းခရိုင်သို့ ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အောင်မြင်မှုနှင့် လက်တစ်ကမ်းအလို ရောက်ပြီဟု သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် လော်ဖေး၏ ဖော်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

မိန်းကလေးများ၏ အစာအိမ်ထဲတွင် မူးယစ်ဆေးဝါးများ ရှိနေကြောင်း သေချာသွားသောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျိုးဝေမင်းသည် အမှုအား ဆက်လက်လွှဲပြောင်းရယူရန် မူးယစ်ဆေးဝါး တိုက်ဖျက်ရေးရဲတပ်ဖွဲ့ထံ ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်တော့သည်။