အခန်း ၂၀ - လစာဝင်ပြီ

ရုံးခန်းကို ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ လော်ဖေးတစ်ယောက် ဂုဏ်ပြုစကားတွေကို တသီတတန်းကြီး လက်ခံရရှိလိုက်ပါတယ်။ ဝူဝေ၊ ကျောက်လဲ့နဲ့ ကျန်းရှောင်ရှောင်တို့ သုံးယောက်ကတော့ ကြည့်ရတာ သိပ်ပြီး မပျော်ရွှင်ပုံပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ လက်ရှိခံစားချက်က အင်တာနက်ပေါ်က စကားပုံတစ်ခုလို ဖြစ်နေမှာပါ။ အဲဒါကတော့ 'သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်မှာကိုလည်း စိုးရိမ်သလို၊ ကိုယ့်ထက်သာပြီး လန်းဒရိုဗာကားကြီး စီးနိုင်သွားမှာကိုလည်း ကြောက်တယ်' ဆိုတဲ့ အတိုင်းပါပဲ။ အတူတူ အလုပ်ဝင်ခဲ့တဲ့ လော်ဖေးက သူတို့ထက်အရင် အတည်ပြုခန့်အပ်ခံလိုက်ရတာကို မြင်တော့ စိတ်ထဲမှာ ဟာတာတာနဲ့ အားမလိုအားမရ ဖြစ်မိကြတာ သဘာဝပါပဲ။

မနက်ပိုင်းက ရဲစခန်းကို ပြည်သူတွေဆီက တိုင်ကြားစာ သုံးစောင် ရောက်ထားပါတယ်။ ပထမတစ်ခုက ၂၄ နာရီကြာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ဦးအကြောင်း၊ ဒုတိယက အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှု တိုင်ကြားချက်ဖြစ်ပြီး၊ တတိယတစ်ခုကတော့ ကွမ်ယွမ်ခရိုင်က လာတဲ့ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ခရီးသည်တစ်ဦးက ကားဆရာဆီကနေ စတီယာရင်ကို လုဆွဲလို့ ကားဆရာကိုယ်တိုင် ရဲတိုင်ထားတဲ့ အမှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လော်ဖေးကတော့ ကျန်းဟိုင်ယန်နဲ့အတူ ဘတ်စ်ကားပေါ်က စတီယာရင်လုတဲ့အမှုကို သွားရောက်ကိုင်တွယ်ခဲ့ပါတယ်။

ကွမ်ထုန်းတံတားပေါ်မှာ လော်ဖေး၊ ကျန်းဟိုင်ယန်နဲ့ အရန်ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးတို့ဟာ သတင်းရပြီး ၁၀ မိနစ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားပါတယ်။ အခင်းဖြစ်ပွားရာမှာ ပါဝင်ပတ်သက်သူ နှစ်ဦးရှိပြီး တစ်ဦးကတော့ အသက် ၆၀ ကျော်အရွယ် ကျန်းရှန်းဆိုတဲ့ ခရီးသည် အဖိုးအိုဖြစ်ကာ၊ နောက်တစ်ဦးကတော့ အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် ဝမ်ရှောင်တုန်းဆိုတဲ့ ကားဆရာ လူငယ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဖြစ်စဉ်ကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်။ အဖိုးအို ကျန်းရှန်းက ကွမ်ထုန်းတံတားရဲ့ အထက်ဘက် မလှမ်းမကမ်းမှာ နေထိုင်သူဖြစ်လို့ ကွမ်ဖူတံတားမှာ ကားရပ်ပေးဖို့ ကားဆရာကို ခိုင်းစေခဲ့ပါတယ်။ သူ့အဆိုအရတော့ သူက အမြဲတမ်း အဲဒီမှာပဲ ဆင်းနေကျဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကားဆရာ ဝမ်ရှောင်တုန်းကတော့ ကွမ်ဖူတံတားပေါ်မှာ ကားတွေ အရမ်းများနေပြီး အရှိန်နဲ့ မောင်းနှင်နေကြတာမို့ ရုတ်တရက်ရပ်လိုက်ရင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်လို့ ယူဆတာကြောင့် တံတားကို ကျော်ပြီးမှ ရပ်ပေးဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာပါ။

ကားရပ်မပေးတာကို မြင်တော့ အဖိုးအို ကျန်းရှန်းက ဒေါသတကြီး ဖြစ်လာပါတယ်။ ခရီးဝေးကားကို အကြာကြီး စီးလာရလို့ လူကလည်း ညောင်းညာနေပြီဖြစ်ရာ ဆင်းခါနီးမှ ကားဆရာက ရပ်မပေးတော့ 'တခြားကားတွေတောင် ရပ်ပေးနိုင်တာ၊ မင်းကျမှ ဘာလို့ မရပ်ပေးနိုင်ရတာလဲ၊ ငါ့ကို သက်သက်မဲ့ ပညာပြတာလား' ဆိုပြီး တွေးလေ ဒေါသထွက်လေ ဖြစ်လာပါတော့တယ်။ အဲဒီမှာတင် အဖိုးအိုက ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတိုးပြီး ကားရပ်သွားအောင် စတီယာရင်ကို အတင်းလုဆွဲပါတော့တယ်။

အခြေအနေကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ဒါဟာ အဖိုးအိုရဲ့ အမှားဆိုတာ ငြင်းစရာမရှိပါဘူး။ သူဟာ အများပြည်သူ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးပြီး ပြည်သူ့လုံခြုံရေးကို ဘေးအန္တရာယ်ဖြစ်စေခဲ့တာပါ။ လော်ဖေး မှတ်မိသလောက်ဆိုရင်တော့ အများပြည်သူသုံး ယာဉ်မောင်းဆီက စတီယာရင်ကို လုဆွဲတာဟာ ယာဉ်မောင်းနှင်မှု လုံခြုံရေးကို ဘေးဖြစ်စေတဲ့ ပြစ်မှုမြောက်ပြီး အမြင့်ဆုံး ထောင်ဒဏ် တစ်နှစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ချုပ်ရက် (သို့မဟုတ်) ထိန်းချုပ်ပြစ်ဒဏ်များ ကျခံရနိုင်ပါတယ်။

သနားစရာ အဖိုးအိုကတော့ ဥပဒေကို နားမလည်ရှာပါဘူး။ ကျန်းဟိုင်ယန်က စတီယာရင်လုတာ ဥပဒေနဲ့မညီကြောင်း ပြောတဲ့အခါမှာတော့ သူက တကျော်ကျော် အော်ဟစ်ဆဲဆိုပြီး ကျန်းဟိုင်ယန်၊ လော်ဖေးနဲ့ ကားဆရာတို့ဟာ တစ်ဖွဲ့တည်းပေါင်းပြီး သူ့ကို နှိပ်ကွပ်နေတာလို့ စွပ်စွဲပါတော့တယ်။ လော်ဖေးကိုပါ တရားစွဲမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေတာကြောင့် ကျန်းဟိုင်ယန်တစ်ယောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရပါတယ်။

အဖိုးအိုက မလိုက်လျောဘဲ ရန်လုပ်နေတာကြောင့် နောက်ဆုံးမှာတော့ တောက်ပြောင်နေတဲ့ ငွေရောင်လက်ထိပ်တွေကပဲ သူ့ကို ဆီးကြိုလိုက်ပါတော့တယ်။ ကျန်းဟိုင်ယန်က အဖိုးအိုရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို လက်ထိပ်ခတ်လိုက်တဲ့ အချိန်ကျမှပဲ သူ တကယ်အမှားလုပ်မိပြီဆိုတာကို သိသွားပုံရပါတယ်။ အစောပိုင်းကတော့ စတီယာရင်လေး ခဏလုတာ ဘာဖြစ်မှာလဲလို့ သူ ထင်ကောင်းထင်နေပါလိမ့်မယ်။ အခုတော့ စတီယာရင်လုတဲ့ အကျိုးဆက်က ဘယ်လောက်ကြီးမားတယ်ဆိုတာကို သူ သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။

အဖိုးအိုက စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားတာပါလို့ အသနားခံပေမဲ့ ဥပဒေကတော့ မျက်နှာသာမပေးပါဘူး။ အမှားကတော့ အမှားပါပဲ၊ လူတိုင်းဟာ ကိုယ့်လုပ်ရပ်အတွက် တန်ဖိုးပေးကြရတာချည်းပါပဲ။ ဘတ်စ်ကားကြီးက ရဲစခန်းထဲကို တိုက်ရိုက် မောင်းဝင်သွားပြီး ကျန်းရှန်းကိုတော့ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းလိုက်ပါတယ်။ လော်ဖေးနဲ့ ကျန်းဟိုင်ယန်တို့ကတော့ ကားပေါ်က ခရီးသည်တွေဆီကနေ ထွက်ဆိုချက်တွေယူ၊ သက်သေအထောက်အထားတွေ စုဆောင်းရင်း ည ၈ နာရီလောက်အထိ အလုပ်ရှုပ်သွားကြပါတယ်။

ကျန်းရှန်းရဲ့ အမှုက သိပ်တော့ မပြင်းထန်လှပါဘူး။ ထောင်ဒဏ် တစ်နှစ်အထိတော့ ကျခံရမှာ မဟုတ်ဘဲ ၁၀ ရက်ကနေ ၁၅ ရက်လောက် ထိန်းသိမ်းခံရပြီး ဒဏ်ငွေဆောင်ရရုံလောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

နောက်တစ်နေ့ မနက် အလုပ်စောစောဆင်းတော့ လော်ဖေးတစ်ယောက် ရုံးခန်းထဲက လူတွေရဲ့ အခြေအနေက ထူးခြားနေတာကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ လူတိုင်းက သိသိသာသာကို စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေကြတာပါ။ အစပိုင်းမှာ လော်ဖေး နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ အဖြေကို သိလိုက်ရပါတယ်။ ဒီနေ့က လစာထုတ်ရက်ကိုး။

"ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံးလစာ ဘယ်လောက်ရမလဲမသိဘူးနော်၊ အဆင်ပြေရင်တော့ ဖုန်းအသစ်တစ်လုံးလောက် ဝယ်ချင်တယ်" လို့ ဝူဝေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဘေးနားက ကျန်းရှောင်ရှောင်ကတော့ မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးပြီး စိတ်ဓာတ်ကျအောင် ပြောချင်ဇောနဲ့ "သိပ်ပြီး အများကြီး မျှော်လင့်မနေနဲ့။ ငါ့ဆရာမကို မေးကြည့်ပြီးပြီ၊ လူမှုဖူလုံရေးနဲ့ အရန်ရန်ပုံငွေတွေ နှုတ်ပြီးရင် သူတောင် တစ်လကို လေးထောင်လောက်ပဲ ရတာတဲ့။ ငါတို့က အခုမှ စဝင်တာဆိုတော့ အလွန်ဆုံးရရင် သုံးထောင်လောက်ပဲ ရှိမှာ"

ဝူဝေတစ်ယောက် ချက်ချင်းပဲ လေလျှော့သွားပြီး "သုံးထောင်ပဲလား... မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါ့အဖေ ဟုန်ရှင်းမှာ လုံခြုံရေးလုပ်တာတောင် တစ်လကို နှစ်ထောင့်ငါးရာ ရတာလေ။ ငါ့အမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကတော့ အစိုးရဝန်ထမ်းဆို လစာကောင်းတယ်၊ တစ်နှစ်ကို တစ်သောင်းလောက် ရတယ်လို့ ပြောနေကြတာ။ သူတို့ ငါ့ကို ညာပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ဒီတော့ လော်ဖေးက ဝူဝေ နားလည်သွားအောင် ရှင်းပြပေးလိုက်ပါတယ်။ "မင်းရဲ့ အမျိုးတွေ ပြောတာက အခွန်မနှုတ်ခင် လစာကို ပြောတာဖြစ်လိမ့်မယ်။ အခွန်တွေပါ ပေါင်းတွက်ရင်တော့ သူတို့ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ရှောင်ရှောင် ပြောသလို သူ့ဆရာမက လက်ထဲ လေးထောင့်ငါးရာ ရတယ်ဆိုရင် လူမှုဖူလုံရေးနဲ့ အရန်ရန်ပုံငွေတွေ မနှုတ်ခင် လစာက ငါးထောင့်ငါးရာကနေ ခြောက်ထောင်ကြားမှာ ရှိမှာ။ အဲဒါကို တစ်နှစ်စာ တွက်ကြည့်ရင် ခုနစ်သောင်းကျော်ပြီလေ။ နှစ်ကုန်ဆုကြေးတွေ၊ ထမင်းဖိုး၊ သွားလာစရိတ်နဲ့ ဖုန်းဘေလ်တွေပါ ထည့်တွက်လိုက်ရင် အခွန်မနှုတ်ခင် တစ်လကို ပျမ်းမျှ တစ်သောင်းလောက် ဖြစ်မသွားဘူးလား"

"အော်... သူတို့က အဲဒီလို တွက်တာကိုး။ ငါက လက်ထဲကို တစ်သောင်း တန်းရတယ် ထင်နေတာ။ အခုမှပဲ ရှင်းတော့တယ်" ဝူဝေတစ်ယောက် လစာကို မျှော်နေတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ချက်ချင်း ပျောက်ဆုံးသွားပါတော့တယ်။

"ဘာတွေ ထင်နေတာလဲ၊ လက်ထဲ တစ်သောင်းရဖို့ဆိုတာ အိမ်မက်မက်နေတာလား" လို့ ကျန်းရှောင်ရှောင်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပါတယ်။

မွန်းတည့် ၁၂ နာရီမှာတော့ အလုပ်သင်အသစ်တွေရဲ့ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်မှုတွေ အဆုံးသတ်သွားပြီး လစာတွေ ဝင်လာပါတယ်။ ဝူဝေက လစာဝင်တာကို အရင်ဆုံး သိလိုက်တာပါ။ ဖုန်းထဲကို ငွေဝင်တဲ့သတင်းစကား မြင်တာနဲ့ ဝူဝေက လော်ဖေးနားကို ကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးပါတယ်။

"လော်ဖေး၊ ငါ့ဆီ လစာဝင်ပြီ၊ ဒီလအတွက် ၃၀၉၀ တဲ့။ မင်းကော ဘယ်လောက်ရလဲ"

လော်ဖေးက စာဖတ်တာကိုပဲ အာရုံရောက်နေလို့ သတိမထားမိပါဘူး။ ဝူဝေ မေးမှပဲ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တော့ ဘဏ်ကနေ ငွေဝင်တဲ့အကြောင်း အကြောင်းကြားစာ ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ အကောင့်ထဲကို ၄၅၀၀ ဝင်လာပြီး စုစုပေါင်း လက်ကျန်ငွေကတော့ ၄၅၂၃ ဖြစ်နေပါတယ်။

"ဘယ်လောက်လဲဟ" ဝူဝေက အတင်းမေးနေပါတယ်။

လော်ဖေးက ဝူဝေကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "မင်းနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းပါပဲ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူ အမှန်အတိုင်း အကုန်မပြောလိုက်ပါဘူး။ ငွေကြေးနဲ့ ပတ်သက်လာရင် အမှန်အတိုင်း အကုန်ပြောပြတာက ဘယ်သူ့အတွက်မှ သိပ်ပြီး အကျိုးမရှိတတ်တာမို့ပါ။ တကယ့် ရင်းနှီးလှတဲ့ သူငယ်ချင်း မဟုတ်ရင်တော့ အားလုံးကို ဖွင့်ပြောဖို့ မလိုဘူးလို့ လော်ဖေး ယူဆထားပါတယ်။

"အော်... အားလုံး အတူတူပဲပေါ့။ မင်းက ပိုရမယ် ထင်နေတာ" လို့ ဝူဝေက စိတ်သက်သာရာရသွားတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောပါတယ်။

လော်ဖေးကို မေးပြီးတာနဲ့ ဝူဝေက ကျန်းရှောင်ရှောင်ဆီကို ပြေးပြီး သူမလစာကို သွားစပ်စုပြန်ပါတယ်။ လော်ဖေးကတော့ လစာလည်း ရပြီဆိုတော့ လျှပ်စစ်စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်ရင် ကောင်းမလားလို့ စဉ်းစားနေပါတယ်။ လော်ဖေး အခုနေတဲ့နေရာက ရဲစခန်းနဲ့ သိပ်မဝေးလှပေမဲ့ သိပ်နီးတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ လမ်းလျှောက်ရင် မိနစ် ၂၀ လောက် ကြာပါတယ်။ လျှပ်စစ်စက်ဘီး ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ ၅ မိနစ်၊ ၆ မိနစ်လောက်ပဲ ကြာမှာမို့ ပိုပြီး အဆင်ပြေမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ လော်ဖေးက စက်ဘီးဝယ်မယ့် အစီအစဉ်ကို ဖျက်လိုက်ပါတယ်။ သူ့မိသားစုက ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးတို့ဆီမှာ အကြွေး သုံးသောင်းလောက် တင်နေသေးတာပါ။ အဲဒီအကြွေးတွေကို အရင်မဆပ်နိုင်ရင် ဝူယန့်တစ်ယောက် စိတ်အေးရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် လော်ဖေးက အကြွေးတွေကို အရင်ဆပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

ပိုက်ဆံက လိုသလောက် မရှိသေးဘူးပဲ။ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီလိုမျိုး တစ်ခုကို ရွေးပြီး တစ်ခုကို စွန့်လွှတ်နေစရာ မလိုဘူးပေါ့။ အဲဒီအကြောင်း တွေးမိရင်းနဲ့ လော်ဖေးဟာ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကျောက်တုန်းလိုင် ပြောခဲ့တဲ့စကားကို သတိရသွားပါတယ်။ ကျောက်တုန်းလိုင်က သူ့နဲ့ ကျန်းဟိုင်ယန်ကို ဆုကြေးငွေ နည်းနည်းပေးမယ်လို့ ပြောထားတာလေ။ ကျောက်တုန်းလိုင်တစ်ယောက် အဲဒီကိစ္စကို မှတ်မိနေပါဦးမလား။

ရာဇ၀တ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့

"ဝါး... အဟွတ်"

"တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့အတင်း ပြောနေတာလား"

အမှုကိစ္စကို စူးစိုက်လေ့လာနေတဲ့ ကျောက်တုန်းလိုင်တစ်ယောက် မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သံသယဝင်သွားပါတော့တယ်။