အခန်း ၁၇ - အမှုပိတ်သိမ်းခြင်း

“မင်းတို့ ငတုံးနှစ်ယောက်၊ စားစရိတ်မရှိတာကို လူကြီးတွေကို မပြောရဲဘဲ လုယက်ဖို့ကျတော့ သတ္တိရှိတယ်ပေါ့လေ။ တကယ်ကို အူကြောင်ကြောင်နိုင်လွန်းတယ်”

လျိုချန်းနဲ့ ကျူးဘင်းတို့ဟာ စားစရိတ်ပြတ်လပ်နေတာကို အိမ်ကိုဖုန်းဆက်မပြောရဲဘဲ လုယက်မှုကျူးလွန်ခဲ့တာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျိုးဝေမင်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ရယ်တောင်ရယ်ချင်သွားပါတယ်။ အဲဒီနောက် ကျိုးဝေမင်းက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာကို ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။ ဆရာရောက်လာတဲ့အခါ ကျိုးဝေမင်းနဲ့ ဆရာဖြစ်သူတို့ဟာ လျိုချန်းနဲ့ ကျူးဘင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုံးမသြဝါဒပေးကြပါတယ်။ ဆုံးမပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လျိုချန်းနဲ့ ကျူးဘင်းတို့က လော်ဖေးနဲ့ အခြားသူတွေကို လိုက်လံပြသပြီး လမ်းမှာစွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ ဖုန်းနဲ့ လက်ကိုင်အိတ်ကို သွားရှာကြပါတယ်။

ပိုးစာပင်စိုက်ခင်းထဲမှာ လော်ဖေးတို့အဖွဲ့ဟာ လက်ကိုင်အိတ်နဲ့ နှုတ်ခမ်းနီကို အောင်အောင်မြင်မြင် ရှာတွေ့ခဲ့ပေမဲ့ ဖုန်းကိုတော့ အတော်ကြာအောင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။ လျိုချန်းက ဖုန်းကို ဒီစိုက်ခင်းထဲမှာပဲ လွှင့်ပစ်ခဲ့တာမှန်ပေမဲ့ ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ အတိအကျမမှတ်မိတော့ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ လော်ဖေးက ဖုန်းနဲ့ အလေးချိန်တူတဲ့ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို အသုံးပြုပြီး လျိုချန်းဖုန်းလွှင့်ပစ်ခဲ့တဲ့ ပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်သရုပ်ဖော်ကြည့်ရာကနေ ဖုန်းကို နောက်ဆုံးမှာ ရှာတွေ့သွားပါတယ်။ ဖုန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပေမဲ့ ကျောက်ခဲပေါ် ကျသွားတာကြောင့် ဖုန်းစခရင်ကွဲပြီး သုံးလို့မရတော့ပါဘူး။ အဲဒီဖုန်းဟာ အိုင်ဖုန်း အမျိုးအစား အသစ်စက်စက်ဖြစ်တာကြောင့် ဈေးလည်း မနည်းပါဘူး။

ပစ္စည်းတွေရှာပြီးလို့ ရဲစခန်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မနက် ၂ နာရီ ထိုးနေပါပြီ။ အချိန်နှောင်းနေပြီဖြစ်တာကြောင့် ပစ္စည်းပိုင်ရှင် မစ္စကျိုးကို စခန်းကိုလာဖို့ ဖုန်းမဆက်တော့ပါဘူး။ လျိုချန်းနဲ့ ကျူးဘင်းကိုတော့ သူတို့ရဲ့အတန်းပိုင်ဆရာက ကျောင်းကို ပြန်ခေါ်သွားပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အသက် ၁၆ နှစ်အောက်ဖြစ်ပြီး လုယက်မှုကလည်း သိပ်မပြင်းထန်တာကြောင့် ရာဇဝတ်မှုအဖြစ် မသတ်မှတ်ဘဲ ထိန်းသိမ်းဆုံးမမှုအပေါ်မှာပဲ အဓိကထားခဲ့ပါတယ်။

လော်ဖေး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ မနက် ၃ နာရီ ရှိနေပါပြီ။ တစ်နေ့လုံး လှုပ်ရှားသွားလာခဲ့ရပြီး အခုလို အခက်အခဲတွေကြား ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာကြောင့် သာမန်လူဆိုရင်တော့ နုံးခွေနေမှာ အသေအချာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လော်ဖေးကတော့ ဂေါ်ရီလာရဲ့ ခွန်အားမျိုးဗီဇကို ပေါင်းစပ်ထားသူဖြစ်လို့ အံ့မခန်း ကြံ့ခိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို လုံးဝမခံစားရပါဘူး။ လော်ဖေးဟာ နဂိုက အိပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားပေမဲ့ စိတ်တွေက အရမ်းတက်ကြွနေပြီး ကုတင်ပေါ်လှဲနေပေမဲ့ အိပ်ချင်စိတ် လုံးဝမရှိပါဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ မတတ်သာတော့ဘဲ စာထိုင်ဖတ်နေလိုက်ပါတယ်။ အပြင်ဘက်က ပိုးကောင်လေးတွေရဲ့ အော်သံကလွဲလို့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညဥ့်နက်ပိုင်းမှာ လော်ဖေးရဲ့ စာဖတ်စွမ်းရည်က အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်တက်နေပါတယ်။

နောက်တစ်နေ့ တနင်္ဂနွေနေ့မှာတော့ လော်ဖေးတစ်ယောက် အိမ်မှာ အနားယူလို့ရပေမဲ့ မနေ့ကအမှုအကြောင်းကိုပဲ တွေးနေမိတာကြောင့် မနက် ၇ နာရီမှာတင် အိပ်ရာက ထလိုက်ပါတယ်။ လော်ဖေး စောစောစီးစီးနိုးပြီး အလုပ်သွားဖို့ ပြင်နေတာကို ဝူယန့်က မြင်တော့ မနက်စာပြင်ပေးရင်း အိမ်မှာပဲ နားသင့်ကြောင်း ဆူပူနေပါတယ်။ မနေ့ညက မနက် ၃ နာရီမှ ပြန်ရောက်တာကို သိနေတာကြောင့် ဝူယန့်မှာ သားဖြစ်သူအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေရရှာပါတယ်။

လော်ဖေးဟာ ရုံးကို ၇ နာရီခွဲမှာ ရောက်သွားပြီး ပထမဆုံး ရောက်လာသူ ဖြစ်နေပါတယ်။ ၈ နာရီခွဲအထိ တစ်နာရီကြာအောင် “သက်သေခံအထောက်အထားဥပဒေ” ကို အလွတ်ကျက်မှတ်နေပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လူတွေ စတင်ရောက်ရှိလာကြပါတယ်။ ဆရာဖြစ်သူ ကျန်းဟိုင်ယန်နဲ့ လျိုဟိုင်ချွမ်တို့ဟာ မျက်ကွင်းတွေညိုပြီး သမ်းဝေကာ အိပ်ချင်မပြေတဲ့ ရုပ်မျိုးနဲ့ အတူတူ ဝင်လာကြပါတယ်။

“လော်ဖေး... ပိတ်ရက်ဆိုရင် နည်းနည်းနောက်ကျမှ လာလည်း ရပါတယ်ကွာ၊ ဒီလောက်စောစောကြီး လာနေစရာ မလိုပါဘူး” လို့ လော်ဖေး စောစောရောက်နေတာကို မြင်တော့ လျိုဟိုင်ချွမ်က သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူ့ဘေးက ကျန်းဟိုင်ယန်ကတော့ လျိုဟိုင်ချွမ်ကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်ပြီး “မင်းကလည်း စကားကို အရမ်းများတာပဲ” လို့ ငေါ့လိုက်ပါတယ်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ၊ ကျွန်တော်က စေတနာနဲ့ ပြောတာပါ” လို့ လျိုဟိုင်ချွမ်က အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ပြန်ဖြေပါတယ်။

၈ နာရီ ၄၀ မှာတော့ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျိုးဝေမင်းတစ်ယောက် နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာပါတယ်။ “တကယ်ပဲ၊ ဘာဖြစ်သွားမှန်းကို မသိဘူး။ နှိုးစက်ပေးထားပါလျက်နဲ့ မမြည်ဘူးဗျာ၊ အိပ်ပျော်သွားတာ။ အသက်ကြီးလာတော့လည်း အားအင်တွေက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး၊ မနေ့ညက ညဥ့်နက်သွားတာနဲ့တင် တော်တော်လေး ဒဏ်ပိသွားတယ်။ အသက်အရွယ်ကိုတော့ လွန်ဆန်လို့ မရဘူးပဲ!” ကျိုးဝေမင်းက ဝင်ဝင်လာချင်းမှာပဲ သူ့ဘာသာသူ ရှင်းပြနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လော်ဖေးတို့အဖွဲ့ကို ပြောပြနေတာလား မသိရအောင် တတွတ်တွတ် ပြောနေပါတယ်။ လော်ဖေးတစ်ယောက် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာနဲ့ စာဖတ်နေတာကို မြင်တော့ ကျိုးဝေမင်းက “အသက်ငယ်တဲ့သူတွေကတော့ အားအင်တွေ ကောင်းလိုက်တာနော်” လို့ မချိတင်ကွဲ ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။

အဲဒီနေ့က ရဲစခန်းမှာ ကျိုးဝေမင်း၊ ကျန်းဟိုင်ယန်၊ လျိုဟိုင်ချွမ်နဲ့ လော်ဖေးတို့ ရှိနေကြပါတယ်။ ကျန်းဟိုင်ယန်နဲ့ လျိုဟိုင်ချွမ်ကတော့ နဂိုကတည်းက တာဝန်ကျသူတွေဖြစ်ပြီး ကျိုးဝေမင်းကတော့ ဒီအမှုကြောင့် စခန်းမှာ ရှိနေတာပါ။ ညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူကိုယ်တိုင် ရှိနေဖို့ လိုအပ်လို့ပါ။ လော်ဖေးကတော့ အိမ်မှာနေရင်း ပျင်းတာကြောင့်ရော၊ အမှုအကြောင်း စိတ်ဝင်စားနေတာကြောင့်ရော သူ့သဘောနဲ့သူ လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

မနက် ၉ နာရီမှာတော့ အထက်တန်းကျောင်း (၁) က ဆရာမ ကျိုးယွဲ့ဟာ သူမရဲ့ပစ္စည်းတွေကို လာရောက်ထုတ်ယူပါတယ်။ ကျိုးဝေမင်းက ကျိုးယွဲ့ကို အခြေအနေတွေကို ရှင်းပြပြီး လုယက်တဲ့သူတွေက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကျောင်းက ကျောင်းသားနှစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း၊ သူတို့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ သူတို့ ရရှိမယ့် ပြစ်ဒဏ်တွေကို ပြောပြလိုက်ပါတယ်။ ကျိုးယွဲ့က အစပိုင်းမှာ ဘာမှမပြောပေမဲ့ သူမရဲ့ဖုန်း ပျက်စီးသွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ ချက်ချင်းပဲ ကန့်ကွက်ပါတော့တယ်။ သူမက လျော်ကြေးငွေ ယွမ်တစ်သောင်း ဒါမှမဟုတ် အဲဒီဖုန်းနဲ့ အမျိုးအစားတူတဲ့ ဖုန်းအသစ်တစ်လုံး ပြန်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ ကျိုးယွဲ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်က ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုရှိသလို လော်ဖေးတို့ ကြိုတင်တွေးဆထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ သူမက လုယက်မှုကို အရေးမယူတာတင်ပဲ တော်တော်လေး သဘောထားကြီးလှပါပြီ၊ ဖုန်းလျော်ကြေးကိုပါ စွန့်လွှတ်ဖို့ မျှော်လင့်နေတာကတော့ သူမကို ဂရုဏာရှင်မယ်တော်ကြီးလို့ ထင်နေမှပဲ ဖြစ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။

လျိုဟိုင်ချွမ်က ကျောင်းသားမိဘတွေဆီ ချက်ချင်းဖုန်းဆက်ပြီး ကျိုးယွဲ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို အသိပေးလိုက်ပါတယ်။ မိဘတွေကတော့ မနေ့ကတည်းက ဆရာနဲ့ ရဲတွေဆီကနေ သူတို့သားတွေ လုယက်မှုကျူးလွန်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိထားတာကြောင့် ထိတ်လန့်နေကြတာပါ။ ကလေးတွေအတွက် အပြင်မှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေကြတာဖြစ်ပြီး ကလေးတွေ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် သူတို့ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေက အဓိပ္ပာယ်ရှိမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ သူတို့သားတွေ ထောင်မကျဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ မိဘတွေဟာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြပါတယ်။ နစ်နာသူကို ယွမ်တစ်သောင်း လျော်ပေးရတာက လုယက်မှုနဲ့ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်တာကြောင့် သူတို့က ချက်ချင်းပဲ သဘောတူပြီး ပိုက်ဆံလွှဲပေးလိုက်ပါတယ်။ လော်ဖေးတို့ရဲ့ ကြီးကြပ်မှုအောက်မှာပဲ မိဘတွေက ဖုန်းလျော်ကြေးအဖြစ် ယွမ်တစ်သောင်းကို ကျိုးယွဲ့ဆီ လွှဲပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ အမှုက ပြီးဆုံးသွားပါတယ်။

“ကျိုးယွဲ့က နားလည်တတ်တဲ့ ဆရာမတစ်ယောက်မို့လို့ တော်သေးတာပေါ့။ တခြားသူသာဆိုရင် ပြဿနာရှာလို့ ဒီအမှုက ပြီးမှာတောင် မဟုတ်ဘူး” လို့ ကျိုးယွဲ့ ပြန်သွားပြီးတဲ့နောက် ကျိုးဝေမင်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောပါတယ်။

“ဟုတ်ပဗျာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ကျန်းဝန်ယင်ရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်အမှုကို မှတ်မိသေးလား။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့ အတော်လေး ခေါင်းခဲခဲ့ရတာ” လို့ လျိုဟိုင်ချွမ်က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံပါတယ်။

လော်ဖေးရဲ့ နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာပေးကို မြင်တော့ ကျန်းဟိုင်ယန်က “အဲဒါက တခြားလုယက်မှုတစ်ခုလေ။ လုယက်တဲ့သူက လျိုတုန်းလိုင်၊ နစ်နာသူက ကျန်းဝန်ယင်။ လျိုတုန်းလိုင်က လုယက်မှုနဲ့ ထောင်ဒဏ် ခြောက်လ ချမှတ်ခံခဲ့ရတယ်။ ငါတို့ကတော့ အမှုပြီးပြီလို့ ထင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ကျန်းဝန်ယင်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်နစ်နာမှုဆိုပြီး လျော်ကြေးငွေ ယွမ်တစ်သန်း တောင်းဆိုပါလေရော”

“လျော်ကြေးကိစ္စက ညှိလို့မရဘဲ စခန်းကိုလည်း ခဏခဏ လာနေတာကြောင့် အကြီးအကျယ် ပြဿနာတက်ခဲ့တာ။ အခုဆိုရင် ငါတို့အားလုံး ကျန်းဝန်ယင်ရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် မမြင်ချင်ကြတော့ဘူး”