အခန်း (၁) သားကောင်မရခြင်း

နေဝင်ရီတရောအချိန်ရောက်လာပြီဖြစ်ကာ မကြာမီမှာပင် ညအမှောင်ထုက တစ်ခွင်တစ်ပြင်လုံးကို အပြီးတိုင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

ချန်ဖန်သည် လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ရပ်နေ၏။ အခြားသူများနည်းတူ သူသည်လည်း ခြေဖျားထောက်ကာ အဝေးဆီမှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ စူးစိုက်စွာ မျှော်ကြည့်နေသည်။

တောရိုင်းမြေအနက်ပိုင်းဆီမှ ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကို အချိန်ကာလအားလျော်စွာ ကြားနေရသည်။

အကယ်၍ အမဲလိုက်အဖွဲ့သာ နေမဝင်မီ ခံတပ်ဆီသို့ ပြန်မရောက်နိုင်ခဲ့လျှင် အဆုံးမဲ့ ညအမှောင်ထုနှင့် အချိန်မရွေး ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာနိုင်သော ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီးများ၏ အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ကြရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက် ချန်ဖန်သည် မိမိလက်မောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ဘေးတွင် မျက်နှာဖြူရော်နေသော မိခင်ဖြစ်သူက အကူအညီမဲ့နေသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ၏လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အမေ... စိတ်မပူပါနဲ့။ အဖေနဲ့ တခြားသူတွေ အခုပဲ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာကြတော့မှာပါ။"

သူက ခပ်တိုးတိုးလေး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် အဝေးဆီသို့ မျှော်လင့်တကြီး ဆက်လက် ငေးမောနေပြန်သည်။

ချန်ဖန် ဘေးဘီဝဲယာသို့ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ရာနှင့်ချီသော လူများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ကို အထင်းသား တွေ့မြင်နေရသည်။

သူ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ မြေအောက်ရထားပေါ်တွင် တစ်မှေးလောက် အိပ်ပျော်သွားမိရာမှ နိုးလာချိန်တွင် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရသနည်းဟု သူ တွေးနေမိသည်။ ယနေ့ဆိုလျှင် ဤကမ္ဘာသို့ သူ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ဒုတိယမြောက်နေ့ပင် ဖြစ်လေပြီ။

ဤကမ္ဘာကြီးသည် သူ၏ယခင်ဘဝက ကမ္ဘာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း လွန်ခဲ့သောဆယ်နှစ်ခန့်က ကြီးမားလှသော အပြောင်းအလဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ကျေးငှက်တိရစ္ဆာန်များနှင့် သစ်ပင်ပန်းမန်များ အပါအဝင် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အရွယ်အစား ကြီးမားလာရုံသာမက သွေးဆာလာကြပြီး အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ရန်လိုလာကြသည်။

လူသားများကြားတွင်လည်း သာမန်လူများထက် စိတ်စွမ်းအင်များစွာ သာလွန်သော 'နိုးထလာသူ' များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် လေ၊ မိုး၊ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးတို့ကိုပင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ အချို့သော ထိပ်တန်းအဆင့် နိုးထလာသူများဆိုလျှင် သေနတ်ကဲ့သို့သော လက်နက်များကိုပင် မကြောက်ရွံ့ကြဘဲ သူ၏ယခင်ဘဝက မြို့တစ်မြို့လုံးစာခန့်ကို တိုက်ခိုက်မှုတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

သို့သော်လည်း နိုးထလာသူအရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။ သူတို့နေထိုင်ရာ ဒေသများတွင် တဖြည်းဖြည်း မြို့ပြများဖြစ်တည်လာပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ခိုလှုံရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ အချို့သော မြို့ကြီးများဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်ခန့်ကအတိုင်း လျှပ်စစ်မီး၊ အင်တာနက်၊ အရသာရှိသော အစားအသောက်များနှင့် သန့်ရှင်းသော သောက်သုံးရေများ ရှိနေသေးသည်ဟု ဆိုကြသည်။ လူအများသည်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ပင် မြေအောက်ရထားများစီးကာ ရုံးသွားရုံးပြန်ဖြင့် ပုံမှန်ဘဝများကို ဖြတ်သန်းနေကြဆဲဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် အရင်းအမြစ်များမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိနေသဖြင့် သာမန်လူအများစုမှာ မြို့ငယ်လေးများအတွင်းသို့ပင် ဝင်ရောက်ခွင့် မရနိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများကို ခုခံနိုင်ရန်အတွက် ခံတပ်ရွာငယ်လေးများကိုသာ ကိုယ်တိုင်တည်ဆောက် နေထိုင်ကြရရှာသည်။

လျှပ်စစ်မီးဆိုသည်ကို ထားလိုက်ပါတော့၊ အခြေခံအကျဆုံးဖြစ်သော အသက်အန္တရာယ် လုံခြုံရေးအတွက်ပင် အာမခံချက်မရှိပေ။ သူတို့သည် အစားအစာ၊ ဆေးဝါး၊ လောင်စာနှင့် နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းများ ပြတ်လပ်နေပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သေမင်းနှင့် အသက်လုကာ ရှင်သန်နေကြရသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်ဆိုလျှင် အလွန်အမင်း ဆာလောင်လွန်းလှသဖြင့် တောထဲသို့ ခိုးပြေးကာ အမည်မသိ အသီးအချို့ကို စားသောက်ခဲ့မိသည်။ ထို့နောက် သုံးရက်တိုင်တိုင် အဖျားကြီးကာ အဆုံးတွင် အသက်ထွက်သွားခဲ့ရပြီး အခြားသူတစ်ဦးကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အား ဝင်ရောက်နေရာယူခွင့် ပေးလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"တကယ်ပဲ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေပြီလား..."

သူ လက်သီးကို မသိမသာ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်လိုက်မိသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဘေးဘက်ရှိ ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် မြင့်သော သစ်သားကင်းစင်ပေါ်မှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "သူတို့ လာနေကြပြီ! သူတို့ လာနေကြပြီဟေ့!"

"တကယ်လား!"

"ဘယ်မှာလဲ... ဘယ်မှာလဲ။ ငါတော့ မမြင်ရသေးဘူး!"

"သူတို့က အမြင့်မှာဆိုတော့ မြင်ကွင်းပိုကျယ်လို့ မြင်ရတာပါ။ မကြာခင် ငါတို့လည်း မြင်ရတော့မှာပါ။"

"တော်ပါသေးရဲ့၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာကြပြီပဲ။"

လူအုပ်ကြီးထံမှ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သြဘာပေးသံများ ဆူညံသွားသည်။ အဝေးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် အနက်ရောင်အစက်အပြောက်လေးများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာပြီး သူတို့ထံသို့ နီးကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။ ထိုအခါမှသာ လူတိုင်းမှာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာလည်း ပိုမိုဝေဆာလာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုလူစု ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူများ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းခဲပျောက်သွားရတော့သည်။

လေး၊ မြား၊ လှံ စသည့် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူဆယ်ဂဏန်းကျော်ပါဝင်သည့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့မှာ ဖရိုဖရဲအခြေအနေဖြင့် လျှောက်လာနေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့ကို အခြားသူများက တွဲခေါ်လာရပြီး၊ အချို့ကိုမူ ထမ်းလာရသည်။ ပုံမှန် လမ်းလျှောက်နိုင်သူများ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်ပင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ နည်းနည်းနှင့်များများ ရှိနေကြသည်။

အထင်းသား မြင်တွေ့နေရသည့် အရာမှာကား သူတို့ထံတွင် မည်သည့်သားကောင်မှ ပါမလာခြင်းပင်။

အကဲခတ်ကျွမ်းကျင်သူ အချို့ကမူ အဖွဲ့ဝင်အရေအတွက် အနည်းငယ် လျော့နည်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

လူအုပ်စုသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး ကြိုးတံတားရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဦးဆောင်လာသူမှာ လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာပေါက်နှင့် တည်ကြည်သော အသွင်အပြင်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ညာဘက်လက်မောင်းတွင် သွေးထွက်နေသော ဒဏ်ရာအချို့ကို တွေ့ရသော်လည်း သူ၏မျက်နှာထက်တွင်မူ နောင်တတရားများက ကြီးစိုးနေသည်။

ထိုအချိန်လေးတွင် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် အက်ကွဲနေသော နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲကြီးနှစ်ကောင်နဲ့ ပက်ပင်းတိုးခဲ့တယ်။ သူတို့က ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်ခိုက်တဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ ရထားတဲ့ သားကောင်တွေ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အပြင် ကျူဇီ၊ အားဟွာ၊ ရှောင်ကောင်းနဲ့ တခြားသူတွေလည်း..."

သူ့စကားပင် မဆုံးလိုက်သေးမီ လူအုပ်ထဲမှ လူအချို့မှာ မူးမေ့ကာ လဲကျသွားကြတော့သည်။

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပြီး ဘေးနားရှိလူများက မေ့မြောသွားသူများကို အလျင်အမြန် ပွေ့ချီကာ အိမ်သို့ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

အမဲလိုက်အဖွဲ့မှ အခြားအဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များ၏ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲကြပေ။

ချန်ဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

လူသေသွားတယ်?

တစ်ပြိုင်နက်တည်း သုံးယောက်တောင် သေဆုံးသွားခဲ့တာပဲ။

မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များအရဆိုလျှင် ဤသည်မှာ အသေအပျောက် အများဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပုံရသည်။

တာဝန်ခံဖြစ်သော လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာနှင့် အမျိုးသားမှာ ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ၏ ဖခင်၊ ဤမြေသားခံတပ်ကို လူအများကို ဦးဆောင်တည်ဆောက်ခဲ့သော ခေါင်းဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ငိုကြွေးသံများ၊ သက်ပြင်းချသံများနှင့် နှစ်သိမ့်စကားပြောသံများ ပြန့်ကျဲစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမဲလိုက်အဖွဲ့သည် တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာပြီး တံခါးဝရှေ့ရှိ ကြိုးတံတားကိုလည်း ပြန်ဆွဲတင်လိုက်သည်။ စခန်းတစ်ခုလုံးကို သုံးမီတာကျော် မြင့်မားသော တံတိုင်းဖြင့် ဝန်းရံထားရာ မည်သူမျှ မထိုးဖောက်နိုင်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့ပုံပေါ်ပြီး လူများကို ရှားပါးလှသော လုံခြုံမှုခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

ဒဏ်ရာရလာသူများ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများမှာ မိမိတို့၏ ခင်ပွန်းနှင့် ဖခင်များ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ နှလုံးကွဲမတတ် ခံစားရသော်လည်း၊ မနက်ခင်းက အတူထွက်သွားခဲ့ပြီး ယခုညတွင် ပြန်မလာနိုင်တော့သည့် သူများကို တွေးမိသောအခါ တိတ်တဆိတ် သက်သာရာရသွားမိကြသည်။

ဒဏ်ရာအနည်းငယ်သာ ရရှိသူများမှာ ၎င်းတို့၏ မိသားစုများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ မကြာမီမှာပင် လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားပြီး စခန်းတစ်ခုလုံးသည် အမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားကာ မှေးမှိန်သော လရောင်လေးဖြင့်သာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်နိုင်တော့သည်။

"ကော်တုန်း... ရှင့်လက်မောင်းက..."

အမျိုးသမီးကြီးသည် လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာနှင့် အမျိုးသား၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

ချန်ဖန်လည်း အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်တည်မှု အသစ်ကို မရင်းနှီးသေးပေ။

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" ချန်ကော်တုန်းက ခေါင်းခါရင်း သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်နေမိသည်။ "ဒါ ငါ့အမှားတွေပါ။ အဲဒီသားရဲနှစ်ကောင်ကို ငါသာ စောစောစီးစီး သတိထားမိခဲ့ရင် ကျူဇီတို့တွေ အခုလို... အခုလို ဖြစ်သွားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဖတ်!" အားမာန်အပြည့်ပါသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ပခုံးကို လာရောက်ပုတ်လိုက်ပြီး တုတ်ခိုင်သန်စွမ်းသည့် ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ကို နှစ်သိမ့်လာသည်။ "ကော်တုန်း၊ ဒါ မင်းအမှားမဟုတ်ပါဘူးကွာ။ ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကိုသာ အပြစ်တင်လိုက်ပါ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့လည်း အနှေးနဲ့အမြန်ဆိုသလို ကိုယ့်အလှည့် ရောက်လာမှာချည်းပါပဲ။"

"အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်ပါဦးကွာ။" သူက ကော်တုန်း၏ ပခုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် တည်ကြည်နေသော ချန်ဖန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ၏မိသားစုနှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။

"အဖေ... ကျွန်တော်တို့ အရင်ပြန်ရအောင်။" ချန်ဖန်က "ညီလေး အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ကော်တုန်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မြေသားခံတပ် တစ်ခုလုံး သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ အနီးအနားရှိ အိမ်များမှ မီးရောင်များ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေပြီး သစ်သားများ လောင်ကျွမ်းသည့် တဖျစ်ဖျစ် မြည်သံများနှင့် အားနည်းနေသော အသံအချို့ကို အချိန်ကာလအားလျော်စွာ ကြားနေရသည်။

"အမေ... သားဗိုက်ဆာလို့။ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်စားချင်သေးတယ်။"

"အိပ်လိုက်တော့နော် သားလေး... အိပ်ပျော်သွားရင် ဗိုက်မဆာတော့ဘူးပေါ့။"

ဒါပေမယ့် သား တအားဗိုက်ဆာနေပြီလေ!

"အမေ့စကားနားထောင်စမ်းပါ၊ အဲဒါတွေကို အကုန်စားလိုက်ရင် နောက်ထပ်စားစရာ ဘာမှကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုအသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချန်ကော်တုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်ရှိစိတ်များ ပိုမိုကြီးထွားလာနေသည်။

ချန်ဖန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ မူလပိုင်ရှင်၏ ဖခင်သည် စကားနည်းသူဖြစ်သော်လည်း ဖြောင့်မတ်ပြီး ကြင်နာတတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သားကောင်ရလာသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များကို ထောက်ပံ့ရန် ရွာသားများအကြား မျှတစွာ ခွဲဝေပေးလေ့ရှိသည်။ ထိုမျှဝေမှုကြောင့်ပင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ဝမ်းရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသဖြင့် လူအများ၏ မကျေမနပ် ညည်းတွားမှုများကိုပါ ခံခဲ့ရသည်။

မကြာသေးမီကစပြီး သူတို့ ကံမကောင်းခဲ့ပေ။ သားကောင်ရရှိမှုမှာ အလွန်နည်းပါးနေပြီး ရွာတစ်ရွာလုံးတွင်လည်း စားနပ်ရိက္ခာများ ပြတ်လပ်နေသည်။ လူတိုင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြရသည်။

ဆောင်းရာသီကလည်း တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြေအနေများသာ ဤအတိုင်း ဆက်သွားနေပါက လူအချင်းချင်း ပြန်လည်စားသောက်ရသည့် အဖြစ်ဆိုးကြီး တကယ်တမ်း ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကိုပင် စိုးရိမ်နေရတော့သည်။