အခန်း - (၆)

မက်ဆီးမတ်စ် ၏ ယခင်ဘဝ၌ သူသည် ဇိမ်ခံပစ္စည်းများနှင့် စိမ်းခဲ့သူတော့ မဟုတ်ပေ။ အောက်ခြေဘဝမှ စတင်ကာ ဤမြို့၏ အကြီးဆုံးဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုအောင်မြင်မှုနှင့်အတူ ရရှိလာသော အခွင့်အရေးများနှင့် ကြွယ်ဝမှုများသည် သူ့ကို သူသိသမျှ လူချမ်းသာများထဲတွင် ထိပ်ဆုံးသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခု စတန်းစံအိမ်တော် ရှေ့တွင် ရပ်နေမိချိန်၌မူ ထိုအရာအားလုံးသည် နှိုင်းယှဉ်စရာပင် မရှိအောင် သေးငယ်လွန်းသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘယ်ဘက်ရော ညာဘက်ပါ အဆုံးမရှိ ဆန့်တန်းနေသည့် ခြံဝင်းကျယ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ အံ့အားသင့်လွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ သူ မြင်တွေ့နေရသည့် ခန့်ထည်မှုမျိုးသည် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသည့် အရာမျိုးပင်။ ဤသည်မှာ စိတ်ကူးထဲတွင်ပင် မရှိနိုင်လောက်အောင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသည့် အစစ်အမှန် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် မှာထားတာတွေကို မှတ်ထားနော်" ဟု အာရွန်ဟတ် က မက်စ်ကို အကဲခတ်ရင်း ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။

"အေးပါ" ဟု မက်စ်က စိတ်မပါတပါ ပြန်ဖြေရင်း စံအိမ်တော်၏ ကြီးမားလှသော တံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုခဏမှာပင် အာရွန်က မက်စ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်း၍ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖမ်းဆွဲကာ တားဆီးလိုက်သည်။

'ဘာလဲဟ... မြန်လိုက်တာ၊ ပြီးတော့ သူ့လက်ဆုပ်ကလည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် သန်တာပဲ!' မက်စ်က နာကျင်မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုကို အားတင်းပြုံးကာ ဖုံးကွယ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

"ဘာလုပ်တာလဲ" မက်စ်က အံကြိတ်ကာ ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ပြန်မေးရမှာ" အာရွန်က ခက်ထန်စွာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အမူအရာကို အစစအရာရာ အိန္ဒြေရှိရှိ နေဖို့ ကျွန်တော် မမှာထားဘူးလား"

မက်စ်မှာ သူ ဘာမှားသွားသလဲဟု တွေးရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ အာရွန်မှာ ဒေါသထွက်နေပုံရပြီး မက်စ်ကို ရိုက်နှက်တော့မည့်အတိုင်းပင်။

"ခင်ဗျားက စတန်းမိသားစုဝင်တစ်ယောက်လေ" အာရွန်က တိုးညှင်းသော်လည်း ပြတ်သားစွာ ရှင်းပြသည်။ "စတန်းမိသားစုဝင်တစ်ယောက်က တံခါးကို ကိုယ်တိုင်ဖွင့်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ခင်ဗျားရဲ့ ဒီလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်ပုံကို မြင်သွားရင် သူတို့က အခွင့်ကောင်းယူပြီး ခင်ဗျားကို နှိမ်ကြလိမ့်မယ်။" အာရွန် ခဏနားလိုက်ပြီး နောင်တရသလို လေသံဖြင့် "အရင်တုန်းက သူတို့လုပ်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့..."

မက်စ်သည် ထိုစကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရပြီး နောက်ကွယ်တွင် နက်ရှိုင်းသော သမိုင်းကြောင်းများ ရှိနေမည်ကို နားလည်လိုက်သည်။

'တောက်... ဒီလူချမ်းသာတွေကတော့ ရူးနေကြတာပဲ။ ကိုယ့်တံခါးတောင် ကိုယ်တိုင်မဖွင့်နိုင်ကြဘူးလား။ ဒါက လုံးဝကို မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာကြီးပါလား' ဟု မက်စ်က စိတ်ပျက်စွာ တွေးရင်း အာရွန် ရှေ့ဆောင်နိုင်ရန် ဘေးသို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

အာရွန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခန့်ညားလှသော တံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော စင်္ကြံလမ်းမကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ခန့်ထည်သော လှေကားထစ်များသည် နှစ်ဖက်စလုံးမှ ခရုပတ်ပုံစံ အပေါ်ထပ်သို့ လှပစွာ ဆက်သွယ်ထားသည်။ နံရံများပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော တန်ဖိုးကြီး ပန်းချီကားတစ်ချပ်ချင်းစီသည် အိမ်အတော်များများ၏ တန်ဖိုးထက်ပင် ပိုမိုများပြားနိုင်သည်။ မက်စ်မှာမူ ထိုမတန်တဆ ဇိမ်ခံအလှဆင်မှုများကို ကြည့်ကာ မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်ပေ။

'ငါ့အရင်ကမ္ဘာမှာဆိုရင် ဒီလိုပန်းချီကားတစ်ချပ် ပိုင်ဆိုင်ဖို့အတွက် သွေးချောင်းစီးတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ကြမှာ။ ဒီမှာကျတော့ နေရာတိုင်းမှာ ပေါပေါများများကြီး ချိတ်ထားတာပဲ' ဟု မက်စ်က ခပ်နွမ်းနွမ်း တွေးနေမိသည်။

သူတို့အတွင်းသို့ ဝင်လာသည်နှင့် အစောင့်အကြပ်များစွာကို စံအိမ်တစ်ဝိုက်တွင် စနစ်တကျ ချထားသည်ကို မက်စ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ လုံခြုံရေးမှာ အထူးဂရုစိုက်ထားပုံရပြီး သူ၏ 'ဝှိုက်တိုက်ဂါးဂိုဏ်း' ပင်လျှင် ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ရန် မလွယ်ကူသည့် ခံတပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းမှ ဤနေရာကို အလွယ်တကူ ကျူးကျော်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်မိသည်။

ပြတင်းပေါက်ကြီးများမှတစ်ဆင့် အခြားဝင်ပေါက်တစ်ခုမှ ရောက်ရှိလာကြသော တန်ဖိုးကြီးကားများကို မက်စ် မြင်နေရသည်။ စံအိမ်တော်ကြီး၏ နောက်ဘက် ဥယျာဉ်ကျယ်ကြီးထဲတွင်လည်း ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်တစ်ခုအတွက် အလှဆင်မှုများနှင့် စားပွဲဝိုင်းများကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် အာရွန်က သူ့ကို ဧည့်သည်များ ဝင်ရောက်ရာလမ်းသို့ မခေါ်ဆောင်ဘဲ စံအိမ်တော်၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းသို့သာ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အာရွန်သည် အလှဆင်ထားသော တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကြီးမားလှသော ဖန်ဆိုင်းဘုတ်မီးဆိုင်းကြီးအောက်ရှိ အလွန်ခမ်းနားသော ဧည့်ခန်းမကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအခန်း၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုမှာ အံ့မခန်းပင်။ နူးညံ့လှသော ဆိုဖာများ၊ အနုစိတ်လက်ရာမြောက်သည့် ပရိဘောဂများနှင့် အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော အပြင်အဆင်များသည် ဘုရင်တစ်ပါးနှင့်ပင် ထိုက်တန်လှသည်။ မက်စ်၏ အာရုံသည် အခန်းဆီမှ ထိုနေရာ၌ ရှိနေကြသော လူများထံသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ အာရွန် ပြောပြထားသော စတန်းမိသားစု၏ အမွေဆက်ခံသူအားလုံးသည် ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေကြပြီး သူ့ကို စောင့်နေကြပုံရသည်။

"အချိန်မီ ရောက်လာနိုင်တာပဲ။ မဆိုးပါဘူး" ဟု အခန်း၏ ထင်ရှားသော နေရာတွင် ထိုင်နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဆိုသည်။ သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ပုလဲများ ဆင်မြန်းထားပြီး ရွှေအိုရောင် ဆံပင်များကို သေချာပြင်ဆင်ထားသော်လည်း နှုတ်ခမ်းဆီ ဖြည့်စွက်တာမျိုး ကဲ့သို့သော အလှပြင်ခွဲစိတ်မှုများ ပြုလုပ်ထားကြောင်း သိသာလှသည်။ သူမ၏ အထက်စီးဆန်သော လေသံအရပင် အဒေါ်ဖြစ်သူ ကာရန်တန်း ဖြစ်ကြောင်း မက်စ် ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ထိုစော်ကားမှုကို လျစ်လျူရှုကာ မက်စ်သည် လူငယ်များကြားထဲ ရောနှောနေရန် အနီးအနားရှိ ဝမ်းကွဲများထံသို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် စူးရှသော အသံတစ်ခုက သူ့ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။

"မက်စ်... မင်း ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ" ထိုအသံမှာ စတန်းမိသားစု၏ အကြီးဆုံးအဒေါ်ဖြစ်သူ မာရှာစတန်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မီးခိုးရောင် ဆံပင်တိုတို၊ ဝိုင်းစက်သော မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ တင်းမာသော မျက်နှာထားနှင့် လက်ချောင်းများတွင် ဝတ်ဆင်ထားသော လေးလံသည့် လက်စွပ်များက သူမ၏ စရိုက်ကို ဖော်ပြနေသည်။

"မင်းမှာ ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘူးလား။ လူကြီးတွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ စနစ်တကျ နှုတ်ဆက်ရမယ်လေ။ မင်းမိဘတွေ မရှိတော့တိုင်း မင်းက ဒီလို အောက်တန်းကျကျ ပြုမူလို့ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု သူမက ရက်စက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မက်စ်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာပြီး ဒေါသများ ဝုန်းကနဲ ထလာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် သူ ခေတ္တမျှ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားမိကာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

'ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဒီခန္ဓာကိုယ်က သူ့မိဘတွေကို စော်ကားတာကို အလိုလို တုံ့ပြန်နေတာလား' ဟု မက်စ်က ဒေါသတကြီး တွေးလိုက်သည်။

သူတို့သည် သူ၏ အစစ်အမှန် မိဘများမဟုတ်သော်လည်း ထိုရက်စက်မှုက သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိခိုက်စေသည်။ မက်စ်သည် သူ၏ မာနကို မြိုသိပ်ကာ မာရှာ့ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်သွားပြီး ဦးညွှတ်ကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒီကို ရောက်ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်" ဟု မက်စ်က အောင့်သက်သက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင်မူ 'ငါ့ဂိုဏ်းသားဟောင်းတွေသာ ငါ ဒီလို လူချမ်းသာအထက်တန်းစားတွေကို ဦးညွှတ်နေတာ မြင်ရင် ရယ်လို့ ဆုံးမှာမဟုတ်ဘူး' ဟု ညည်းတွဲနေမိသည်။

မက်စ်သည် လူကြီးတစ်ယောက်ချင်းစီကို စနစ်တကျ လိုက်လံ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်သည်။ "ဒေ့ဗ်စတန်း"၊ ရန်ဒီစတန်း နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ရက်စက်စွာ ပြုံးနေသော ကာရန်တို့ကို တစ်လှည့်စီ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

"တစ်နေ့ကျရင်တော့ မင်းမှာ ဦးနှောက်တစ်ဝက်လောက် ရှိလာတဲ့အခါ ငါတို့ ပြောနေတာတွေကို တစ်ဝက်လောက် နားလည်နိုင်ကောင်းပါရဲ့။ မင်းက ငါတို့ မိသားစု နာမည်နဲ့တောင် မတန်ပါဘူး" ဟု ကာရန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် လှောင်ပြောင်သည်။

မက်စ်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အံကြိတ်ကာ ဝမ်းကွဲများရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

'ဒီကောင်လေးခမျာ သူ့မိသားစုရဲ့ နှိမ်ချမှုကို ဘယ်လောက်တောင် ခံခဲ့ရလဲမသိဘူး။ သူ့ဘဝက တကယ်ကို ဆိုးရွားခဲ့မှာပဲ' ဟု မက်စ်က ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ဖြင့် တွေးနေမိသည်။

လူငယ်စုဝေးရာသို့ ရောက်သောအခါ ဝမ်းကွဲများက သူ့ကို တစ်ချက်သာ ဝှေ့ကြည့်ပြီး ၎င်းတို့၏ စကားဝိုင်းကို ဆက်ပြောကာ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားကြသည်။ မက်စ်က အနီးရှိ ဆိုဖာတစ်ခုပေါ်သို့ ပစ်ထိုင်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် လှောင်ပြောင်မှုများမှ လွတ်မြောက်သွား၍ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ အာရွန်ကမူ သူ့နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး အခြေအနေအားလုံးကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေသည်။

မက်စ် နားထောင်နေရင်း သူတို့၏ စကားဝိုင်းများသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလာသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အောင်မြင်မှုများနှင့် ငွေကို မည်သို့ ဖောဖောသီသီ သုံးစွဲကြောင်းကိုသာ အချင်းချင်း ကြွားဝါနေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းပုံဖြတ်ချင်သော ပုံစံရှိပြီး မီးခိုးရောင် ဆံပင်ဆိုးထားကာ အိမ်ထဲတွင် နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသည့် ဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ဖြစ်သူ ချဒ်စတန်း က သူ၏ ဝိုင်ဖန်ခွက်အလွတ်ကို တမင်တကာ လှုပ်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဟေး... မက်စ်ဆီ!" ချဒ်က အောက်ခြေလွတ်သော လေသံဖြင့် လှမ်းခေါ်သည်။ "မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ဝိုင်အနည်းငယ် သွားယူပေးစမ်းပါ။ မင်းက ဒီလို အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်ရတာ ကျွမ်းကျင်တယ် မဟုတ်လား"

မက်စ်၏ မျက်လုံးများက အန္တရာယ်ရှိစွာ မှေးစင်းသွားသည်။ 'မက်စ်ဆီ? ဒီကလေးက ဘယ်သူ့ကို လာပြောနေတာလဲ'

သူက ခက်ထန်စွာ ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အာရွန်က သူ၏ ပခုံးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိကိုင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သွားယူပေးပါ့မယ်" ဟု အာရွန်က အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ ရှေ့သို့ လှမ်းအထွက်တွင် အခြားဝမ်းကွဲတစ်ဦးက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ချဒ် ပြောတာကို မကြားဘူးလား အာရွန်" ဒွန်တို က ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းဖြင့် ကြောက်စရာကောင်းသော ပုံစံဖြင့် မက်စ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဒွန်တိုသည် ခြောက်ပေကျော် အရပ်ရှိပြီး တောင့်တင်းခိုင်မာသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိသားစုတွင် အားကစား အသန်ဆုံးသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရခြင်းမှာ မဆန်းပေ။ "ချဒ်က မက်စ်ကို သွားယူခိုင်းတာ၊ မင်းကို မဟုတ်ဘူး။ မင်းက စတန်းမိသားစုရဲ့ အမိန့်ကို ဖီဆန်တော့မလို့လား။ ခွေးတစ်ကောင်က သစ္စာမရှိတော့ဘူးဆိုရင် အဲ့ဒီခွေးက လမ်းဘေးခွေးဘဝ ရောက်သွားဖို့ပဲ ထိုက်တန်တော့တယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မက်စ်သည် လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ နေရာမှ ဝုန်းကနဲ ထရပ်လိုက်လေသည်။