အခန်း - (၅၈)

မက်ဆီးမတ်စ်သည် သူ၏ဖုန်းပေါ်ရှိ လမ်းညွှန်ချက်များကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူ ဘယ်ကိုသွားနေသည်ဆိုသည်ကိုပင် သူကိုယ်တိုင် သေချာမသိချေ။ လမ်းမများနှင့် ရပ်ကွက်များမှာ သူ့အတွက်တော့ အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ထွက်ပေါက်မရှိသောဝင်္ကပါတစ်ခုကဲ့သို့ လုံးဝစိမ်းသက်နေသည်။ တစ်ခုတည်းသော သတင်းကောင်းမှာ သူတိုက်ခိုက်ခံရပြီး ဒဏ်ရာရခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်အတန် ကြာသွားပြီဖြစ်ခြင်းပင်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လိုက်ရှာနေသည်ဆိုလျှင်တောင် အခုလောက်ဆို လက်လျှော့သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ မနက်ဖြန်မှာ ကျောင်းတက်ရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။ ကျောင်းတက်ရက် ပျက်ကွက်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ အစိုးရက အလွန်တင်းကျပ်ပြီး ကလေးများ ကျောင်းမတက်ပါက မိဘများကို ဒဏ်ငွေရိုက်လေ့ရှိသဖြင့် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကျောင်းပျက်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။ ဟုတ်ပါသည်၊ အချို့ကလေးများမှာ တစ်ရက်နှစ်ရက်ခန့် ခိုးနားနိုင်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီးအတွက်မူ ရှင်းပြရန် လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ လောလောဆယ်တွင် လမ်းပေါ်၌ သူ ဘေးကင်းနိုင်သည်ဟု ဆိုရမည်။

လမ်းလျှောက်နေရင်း မက်ဆီးမတ်စ်က စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် သူ၏ပခုံးကို အသာအယာ လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားတော့သည်။ အရေပြားကို တွဲစပ်ထားသော ချုပ်ရိုးများ၏ တင်းအားကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ 'ဒီအရွယ်ငယ်သေးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဆိုရင် ဒဏ်ရာအနာကျက်ဖို့ တစ်ရက်ခွဲထက် ပိုမကြာသင့်ဘူး' ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က ခါးသီးစွာ တွေးနေမိသည်။ 'ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာက မြန်မြန်ပိတ်သွားရင်တောင် ကျန်တာတွေကတော့... နာကျင်တာတွေ၊ တောင့်တင်းနေတာတွေက...' သူသည် ကြွက်သားများအတွင်းမှ ကိုက်ခဲမှုကို ခံစားရင်း အံကြိတ်လိုက်သည်။ အခြေအနေက နေ့ခင်းကြောင်တောင်လို ရှင်းလင်းနေသည်။ 'မနက်ဖြန် ကျောင်းပြန်တက်လို့ မဖြစ်ဘူး။ လုံးဝပဲ။ အစီအစဉ်တစ်ခုခု သေချာမဆွဲရသေးခင်အထိ ရက်နည်းနည်းလောက် ကျောင်းမသွားဘဲ နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။'

အအေးမိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ကျောင်းရက်အနည်းငယ် ပျက်ကွက်ရန် မက်ဆီးမတ်စ် ကြံစည်လိုက်သည်။ အခြားကျောင်းသားများက အမှန်တရားကို သိနေလျှင်တောင် ဤအချက်က သူ အသည်းအသန် လိုအပ်နေသော အချိန်ကို ဝယ်ယူပေးနိုင်လိမ့်မည်။ ယခု သူ၏ အခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ချေ။ မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ယခုထက်ပင် ပို၍ နာကျင်နေဦးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကျောင်းပျက်သည့်အတွက် ဒဏ်ငွေရိုက်မည်ဆိုလျှင်တောင် သူ့အတွက် ကိစ္စမရှိချေ၊ သူ အလွယ်တကူ ပေးဆောင်နိုင်ပေသည်။ 'အခုဆို ကျောင်းအုပ်ကြီးက ငါ့လက်ခုပ်ထဲမှာဆိုတော့ သူလည်း တိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး' ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က တွေးလိုက်သည်။ 'ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကိစ္စကနေ ငါ အရေးကြီးတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တယ်။'

'ဒစ်ပတာနဲ့ သူ့အပေါင်းအပါတွေက... ငါ အစက ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုရက်စက်ကြတယ်။ သူတို့ကို နုံအတဲ့ ကလေးတွေလို သဘောထားလို့ မရတော့ဘူး။ သူတို့ရဲ့ တကယ့်ရုပ်မှန်အတိုင်း ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားရမယ်။'

သူတို့က တကယ့်ဂိုဏ်းတစ်ခုဆိုလျှင်... မက်ဆီးမတ်စ်ကလည်း တကယ့်ရာဇဝတ်ကောင်များကို တိုက်ခိုက်နေရသကဲ့သို့ စဉ်းစားရပေလိမ့်မည်။ 'ငါသာ အရင်ကလို မြေအောက်လောကမှာ ရှိနေတုန်း ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ တွေ့ရင်... သူတို့လို အုပ်စုမျိုးကို ဘယ်လို ရှင်းပစ်မလဲ။'

အတွေးထဲတွင် နစ်မျောနေသဖြင့် မက်ဆီးမတ်စ်မှာ သူ၏နောက်ကွယ်မှ လျင်မြန်သော ခြေသံများကို သတိမထားမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏နှလုံးခုန်သံမှာ ရင်ဘတ်ကို တိုးထွက်မတတ် မြန်လာသည်။ 'ဒုက္ခပဲ၊ ဒီလောက်ကြာတာတောင် သူတို့ လက်မလျှော့ကြသေးဘူးလား။ အခုချိန်မှာ ငါ့ခြေထောက်ကို မပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့တောင် အနိုင်နိုင်ပဲဟာကို...' သူသည် တစ်ဖက်သို့ ဝုန်းခနဲ လှည့်လိုက်ပြီး ခုခံရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဘယ်သူမှန်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ထိုသူမှာ အရှိန်သတ်ကာ ရပ်လိုက်ပြီး အရှုံးပေးသည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်ပြလိုက်သည်။ မက်ဆီးမတ်စ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော၊ အေးစက်သော အမူအရာကြောင့် နှစ်ဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားကြသည်။

"မက်ဆီးမတ်စ်! ငါပါ၊ အက်ဘီပါ" သူမက အသံတုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် အမြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဆောရီး! မင်းကို လန့်အောင် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ... ငါ မင်းနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ချင်ရုံတင်ပါ။ စကားလည်း နည်းနည်းလောက် ပြောချင်လို့။"

မက်ဆီးမတ်စ်က 'မရဘူး' ဟု ငြင်းချင်သည်။ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရန်နှင့် ဝေးဝေးတွင် နေရန် ပြောချင်သည်။ သို့သော် အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ထိုသို့ပြောရန်ပင် သူ၌ အင်အားမရှိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ လှည့်ထွက်ကာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ အက်ဘီက ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ သူ၏အရှိန်နှင့်အညီ ဘေးနားမှ ကပ်လိုက်လာသည်။

"ဒါနဲ့" သူမက တက်ကြွသောလေသံဖြင့် ပြောရန် ကြိုးစားသည်။ "ငါ ဒီမှာ ရှိနေရင် သူတို့ ဘာမှလုပ်ရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အကယ်၍ သူတို့ ငါတို့ကို လာတိုက်ရင် တစ်ရပ်ကွက်လုံး နိုးသွားအောင် ငါ အော်ပစ်မှာ!"

သူမ၏စကားကြောင့် မက်ဆီးမတ်စ်မှာ မချိပြုံးလေး တစ်ချက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမ ဘာမှမသိရှာချေ။ သူမသည် တိုက်ရိုက်အကြောင်းရင်း မဟုတ်သော်လည်း မက်ဆီးမတ်စ်က ဤမျှအထိ တိတ်တဆိတ် နာကျင်ခံစားခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းများထဲတွင် သူမလည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်နေသည်ကို သူမ မသိချေ။ သူတို့က သူမကို ဘာမှလုပ်မည်မဟုတ်ခြင်းမှာ မက်ဆီးမတ်စ်က ထိုးနှက်ချက်များကို အောင့်အည်းခံခဲ့သောကြောင့်ပင်။ ဘာမှ ပြန်မလုပ်ဘဲ အရာအားလုံးကို သည်းခံခဲ့ခြင်းမှာ သူမအတွက် ဘာမှမဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။

"မက်ဆီးမတ်စ်၊ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြလို့ရမလား" အက်ဘီက တုန်ယင်နေသော အသံလေးဖြင့် မေးသည်။ "ကျောင်းက အဲ့ဒီကောင်တွေမလား။ မင်းနဲ့ ဆမ် ကို အနိုင်ကျင့်နေတဲ့လူတွေလေ။" သူမ၏လက်များမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် လှုပ်ရှားနေသည်။ "ငါတို့ တစ်ခုခု လုပ်လို့ရမှာပါ၊ အတူတူပေါ့။ ဆရာမတွေကို ပြောလို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းကိုလာတဲ့ ရဲအရာရှိတွေကို ပြောပြလို့ရတယ်။ သူတို့ ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပါ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မက်ဆီးမတ်စ်မှာ ခါတိုင်းလိုပင် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အသာအယာ မဲ့ပြရုံသာ တုံ့ပြန်နိုင်တော့သည်။ ယင်းမှာ အပြုံးမဟုတ်ဘဲ အပြုံး၏ အရိပ်အယောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ တကယ့်ကို နုနယ်လွန်းသော အတွေးအခေါ်ပင်။ ဤကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုးကို တစ်ခါမှ အမှန်တကယ် မကြုံတွေ့ဖူးသူများသာ အာဏာရှိသူများက အရာအားလုံးကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြပေလိမ့်မည်။ ဆရာများ၊ ရဲအရာရှိများ မမြင်နိုင်သော၊ သို့မဟုတ် မမြင်ချင်ဟန်ဆောင်နေသော နောက်ကွယ်မှ ရှုပ်ထွေးပွေလီလှသည့် ကိစ္စရပ်များကို သူမ မသိရှာချေ။

အက်ဘီက သူမ၏အတွေးများကို မရပ်မနား ပြောဆိုနေသည်။ သူမသည် မက်ဆီးမတ်စ်အား သူမ၏အိမ်တွင် လာနေရန်၊ သူမ၏မိဘများကို အကူအညီတောင်းရန်၊ ကျောင်းပြောင်းရန် စသည့် သူမစဉ်းစားမိသမျှ အကြံဉာဏ်အားလုံးကို ပေးနေသည်။ သို့သော် မက်ဆီးမတ်စ်ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ စေတနာနှင့်ပေးသော အကြံဉာဏ်တိုင်းက သူ၏အတွင်းစိတ်ထဲမှ ဒေါသများကို ပိုမိုဆူပွက်လာစေသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ အက်ဘီမှာ ဆက်လက်တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ ငိုချလိုက်တော့သည်။ မျက်ရည်များမှာ ပါးပြင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစိမ့်စိမ့် စီးကျလာသည်။ သူမ လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သဖြင့် မက်ဆီးမတ်စ်လည်း ရပ်လိုက်ရသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် သူမကို သေသေချာချာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ် မက်ဆီးမတ်စ်" အက်ဘီက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း ပြောရှာသည်။ "ငါ ပြောနေတာတွေက အသုံးမကျဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ မင်းလည်း ဒီကိစ္စတွေကို အခါတစ်ရာမက စဉ်းစားဖူးမှာပါ... ဒါပေမဲ့ ငါ ကြိုးစားနေတာပါ။ မင်းကို ကူညီဖို့ ငါ ကြိုးစားနေတာ၊ ငါ ဒါပဲ စဉ်းစားတတ်လို့ပါ!"

သူမ၏ ပခုံးလေးများမှာ ငိုယိုမှုကြောင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါနေပြီး စကားလုံးတိုင်း၏ နောက်ကွယ်မှ စိတ်ရင်းစေတနာနှင့် ရိုးသားမှုကို မက်ဆီးမတ်စ် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်တယ်... မင်းကို ကူညီနိုင်မယ့် ဘာမဆိုပေါ့" အက်ဘီက အသံတုန်တုန်ဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုသည်။ "ငါတို့နှစ်ယောက် အဝေးဆုံးကို ထွက်ပြေးသွားနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ။ ဒီလိုမျိုးတွေ မင်းအပေါ် မဖြစ်စေချင်ဘူး... မက်ဆီးမတ်စ်၊ ဘာလို့ မင်းမှ ဖြစ်ရတာလဲ"

သူမ၏ ရှိုက်သံများမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ သူမ ထိုသို့ ငိုနေသည်ကို ကြည့်ရင်း မက်ဆီးမတ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ပြိုကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ သူသည် မစဉ်းစားတော့ဘဲ အရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ သူမ၏ မျက်ရည်စိုရွှဲနေသော မျက်နှာပေါ်မှ လက်များကို အသာအယာ ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် သူမ၏ မျက်ရည်များကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းပါ" မက်ဆီးမတ်စ်က သူမ၏မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း တစ်ညလုံးတွင် အနူးညံ့ဆုံး ဖြစ်နေသည်။ "ဒီအရှုပ်အထွေးတွေထဲ မပတ်သက်ပါနဲ့။ မင်းရဲ့ဘဝကို မင်း ရှင်သန်ပါ။ စာကြိုးစားပါ၊ အလုပ်ကောင်းကောင်းရအောင် လုပ်ပါ၊ မင်း ဆန္ဒရှိရင် အိမ်ထောင်ပြုပါ၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း မပြုနဲ့။"

"ကလေးတွေ မွေးမယ်၊ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးတွေ ထားမယ်၊ အရာအားလုံးကို အတွေ့အကြုံ ယူပါ။ အခုချိန်မှာတော့ ဒီအခြေအနေက မင်းရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးစာ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက အစိတ်အပိုင်း သေးသေးလေးတင်ပါ။"

"မင်းရဲ့ ကမ္ဘာက လူတိုင်းရဲ့ ကမ္ဘာ မဟုတ်ဘူး အက်ဘီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကမ္ဘာကြီးကတော့ ဆက်ရွေ့နေမှာပဲ။"

သူ၏စကားများမှာ အက်ဘီ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် သူမ ခံစားနေရသော နာကျင်မှု၊ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများနှင့်အတူ ဝဲလည်နေသည်။ သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူမ အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ချေ။ သူမ အလိုရှိသည်မှာ သူတို့အတူတူ ဂိမ်းဆော့ခဲ့ကြသည့်၊ ဗိုက်အောင့်သည်အထိ ရယ်မောခဲ့ကြသည့်၊ အနာဂတ်အကြောင်း အတူတူ အိပ်မက်မက်ခဲ့ကြသည့် နေ့ရက်များဆီသို့ ပြန်သွားရန်သာ ဖြစ်သည်။ အတူတူနေထိုင်ရန်၊ ဝါသနာတူရာများကို လုပ်ကိုင်ရင်း အချိန်တိုင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းရန် ပြောဆိုခဲ့ကြသည့် အချိန်များ။ ဘယ်အချိန်မှာ အရာအားလုံးက ဒီလောက်အထိ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာလဲ။

"ဒီနေ့ကစပြီး ဒီလိုပဲ မှတ်ထားလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါ..." မက်ဆီးမတ်စ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။ "မက်ဆီးမတ်စ် သေသွားပြီ။ တကယ့် မက်ဆီးမတ်စ်က ဆမ် နဲ့အတူ အဲ့ဒီနေ့ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။"

သူမ၏ အဖြေကို မစောင့်တော့ဘဲ မက်ဆီးမတ်စ်မှာ လှည့်ထွက်ကာ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့ရာ အက်ဘီမှာ လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ သူ၏စကားများကို သူမ နားလည်သွားသလား၊ သို့မဟုတ် ပို၍ နာကျင်သွားသလားဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း သူမ သူ့နောက်ကိုတော့ ဆက်လိုက်မလာတော့ချေ။

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ညဉ့်ဦးလေထုမှာ ပို၍ လေးလံလာသလို ခံစားရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ မက်ဆီးမတ်စ်သည် သူ၏တိုက်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဝင်ပေါက်သို့ ချဉ်းကပ်လိုက်စဉ် ရင်းနှီးနေသော လူရိပ်တစ်ခုမှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင် တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မျက်နှာထားမှာ ခန့်မှန်းရခက်သော ထိုသူမှာ မက်ဆီးမတ်စ် မျှော်လင့်ထားသည့်သူဖြစ်သလို၊ ဖြေရှင်းရမည့် ခံစားချက်များစွာ ရှိနေသည့်သူလည်း ဖြစ်သည်။

"အာရွန်ဟတ်" မက်ဆီးမတ်စ်က အေးစက်သော်လည်း တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ သူ့ကို မေးစရာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိနေသည်။