အခန်း - (၅၆)

လုံးဝ မျှော်လင့်မထားသော အခြေအနေပင်။ ဂျေးဝုဒ်က သူရှိမည့်နေရာကို မည်သို့ကြိုတင်ခန့်မှန်းပြီး ဘေးကင်းရာသို့ ဆွဲခေါ်ခဲ့သည်ကို မက်ဆီးမတ်စ် သတိပင်မထားမိလိုက်ချေ။ ဂျေးဝုဒ်တွင် တကယ့် ဗီဇအာရုံရှိကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်းပင်။ သို့သော် အရာအားလုံးထက် မက်ဆီးမတ်စ်ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ဤမျှသန်မာထွားကြိုင်းသော လူကြီးက အခြားသူများ လမ်းကြောင်းမှားသို့ လိုက်သွားစေရန် အော်ဟစ်လိမ်ညာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မက်ဆီးမတ်စ် တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်မဖြုန်းဘဲ အမြန်ထရပ်လိုက်သည်။ အခြားသူများ လှည့်စားခံရမှန်း မည်မျှအကြာတွင် သိသွားမည်ကို မသိနိုင်သဖြင့် ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေရဲတော့ချေ။ သို့သော် သူ မေးရန်တော့ လိုသည်။

"ဘာလို့လဲ" မက်ဆီးမတ်စ်က မောဟိုက်လျက် မေးလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ကူညီတာလဲ။ ဒီကိစ္စအတွက် ဒစ်ပတာ စိတ်ဆိုးလိမ့်မယ်ဆိုတာ မင်းသိသားနဲ့။"

ဂျေးဝုဒ်က ဘာမှမဟုတ်သလိုပင် ပခုံးတွန့်ပြသည်။ "မင်းက သူတို့ကို ပြန်ပြောပြလောက်အောင် အောက်တန်းကျမယ့်ပုံ မပေါက်ပါဘူး" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ပြီးတော့ မင်းက ခုလိုကျေးဇူးတရားကို သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ ပြန်ဆပ်မယ့် လူမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။"

သူက အမှန်တရားတစ်ခုကို ပြောနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုသဖြင့် မက်ဆီးမတ်စ်မှာ သူတို့ ရောက်နေသည့် အခြေအနေကိုပင် မေ့သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"စာသင်ခန်းထဲမှာ ပြောခဲ့တာကို ငါ အတည်ပြောတာပါ" ဟု ဂျေးဝုဒ်က ဆက်ပြောသည်။ "သူတို့ မင်းနဲ့ စကားပြောချင်တာပဲလို့ တကယ်ထင်ခဲ့တာ။ လက်နက်တွေနဲ့ လူအများကြီးစုပြီး ဒီလိုလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားမှန်း ငါ လုံးဝမသိခဲ့ဘူး။"

"ငါ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တော့ လက်သီးနဲ့ပဲ ရှင်းလိုက်မှာပါ" ဟု ဂျေးဝုဒ်က အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောသည်။ "သူတို့ ခုနက လုပ်ခဲ့တာတွေက ငါ့ကို ပျို့အန်ချင်အောင် လုပ်နေသလိုပဲ။ ငါက အမြဲတမ်း ငါ့ခံစားချက်အတိုင်းပဲ လုပ်တာ၊ ခုနကကိစ္စကတော့ လုံးဝမမှန်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ မင်းလို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်တဲ့လူမျိုးက အဲ့လိုမျိုး အချောင်နှိပ်ကွပ်ခံရဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။"

ဂျေးဝုဒ်ကဲ့သို့ လူမျိုးကို တွေ့ရခဲသည်။ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ဝတ်နှင့် စံနှုန်းများရှိပြီး အခြားသူအားလုံးကို ဆန့်ကျင်ရမည်ဆိုလျှင်တောင် ထိုအရာများကို လက်ကိုင်ထားရဲသည့် သတ္တိရှိသူ။ မက်ဆီးမတ်စ် မြင်တွေ့ကြားသိရသလောက်တော့ သူသည် ဂျေးဝုဒ်ကို တကယ်ပင် သဘောကျမိသည်။ သူတို့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဘက်အခြမ်းမှာ ရပ်တည်နေရသည်မှာ နှမြောစရာပင်။

"ဒီကျေးဇူးကို ငါ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်" မက်ဆီးမတ်စ်က ဂျေးဝုဒ်ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် ခေါင်းတစ်ချက်ငြိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ လောလောဆယ်တွင် သူ ဘာမှမတတ်နိုင်သေးချေ၊ ဤနေရာတွင် ဆက်ရှိနေပါက ဂျေးဝုဒ်ကို ပိုကြီးမားသော ပြဿနာများထဲ ဆွဲသွင်းသလို ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ "မင်း တစ်ခုခု အခက်အခဲဖြစ်ရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ ပြဿနာတက်ရင်ဖြစ်ဖြစ်... ငါ့ကို လာရှာပါ။ ငါ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးမယ်။"

အခြားစကားမဆိုတော့ဘဲ မက်ဆီးမတ်စ်က မှောင်ရိပ်ကျနေသော လမ်းများအတိုင်း အမြန်ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ အခြားသူများက သူ့ကို အနှံ့အပြား လိုက်လံရှာဖွေနေကြဦးမည်ကို သူသိသည်။ လွတ်မြောက်ချင်လျှင် သူ မြန်မြန်လှုပ်ရှားရမည်။ သူ့နောက်ကွယ်တွင်တော့ ဂျေးဝုဒ်က ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ ညမှောင်မှောင်ထဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

"မင်းက ငါ့ကို ကူညီမယ် ဟုတ်လား" ဂျေးဝုဒ်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။ "မင်းလို ဘာမဟုတ်တဲ့ကောင်က ငါ့လိုလူကို ဘယ်လိုများ ကူညီမှာလဲ... ဒါပေမဲ့ စကားကတော့ ကောင်းပါတယ် သူငယ်လေး။ တကယ် စကားကောင်းလေးတွေပါ။"

မက်ဆီးမတ်စ်က လမ်းများတစ်လျှောက် အမောတကော ဆက်ပြေးနေသည်။ အသက်ရှူသံများ ပြတ်တောင်းနေပြီး ခြေထောက်များက ဗီဇအသိဖြင့်သာ ရွေ့လျားနေတော့သည်။ သူ ဤမြို့တွင် ကြာကြာမနေဖူးသဖြင့် လမ်းများကို သေချာမသိချေ၊ ထို့ကြောင့် အိမ်ပြန်လမ်းကို စိတ်မှန်းဖြင့်သာ ရှာနေရသည်။ သူသည် လမ်းထောင့်များကို ဝေ့ဝိုက်ပတ်ကာ လမ်းမလွတ်များကို ဖြတ်သန်းပြီး လမ်းကြားများထဲသို့ မဆင်မခြင် တိုးဝင်ခဲ့သည်။

ဘေးကင်းပြီဟု သေချာမှသာ သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ လမ်းညွှန်မြေပုံဖြင့် အိမ်ပြန်လမ်းကို ရှာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြားပြဿနာတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ သူ့ကျောပြင်မှ သွေးများ တစိမ့်စိမ့် ထွက်နေဆဲဖြစ်သည်ကို သူ ခံစားရသည်။ ဤမျှ သွေးထွက်နေဆဲဆိုလျှင် ဒဏ်ရာက တော်တော်နက်ပုံရသည်။ ယခု လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများ မရှိတော့သည့်အခါ သူ့ကို တွန်းအားပေးနေသည့် အဒရီနလင်များလည်း လျော့နည်းလာပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုဒဏ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စတင်ခံစားရတော့သည်။ ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းတွင် ကမ္ဘာကြီးက ယိုင်နဲ့နေပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာသည်။

"တောက်!" မက်ဆီးမတ်စ်က ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဖုန်းထဲတွင် မကိုင်ဖြစ်လိုက်သော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု အများအပြား ရှိနေသည်။ အားလုံးက လူတစ်ယောက်တည်းဆီမှဖြစ်ပြီး ထိုသူမှာ 'နောက်ယောင်ခံလိုက်သူ' ပင်။

"အထူးလုံခြုံရေးအဖွဲ့ဆိုတာ ဒါပဲလား" ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ အားကိုးရမယ့် လက်နက်က နောက်ဆုံးတော့ ဘာမှအသုံးမကျဘူး ဖြစ်သွားတာပဲ။"

သူ့စိတ်ထဲတွင် အရင်က ဝန်မခံချင်ခဲ့သော သံသယတစ်ခုက တဖြည်းဖြည်း ကြီးစိုးလာသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ထောင်ချောက်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မက်ဆီးမတ်စ်က ဂျေးဝုဒ်ကဲ့သို့ ရိုးအသူ မဟုတ်ချေ။ ပြဿနာတက်မည်ကို သူ အစကတည်းက သိထားသော်လည်း ဤမျှ ဆိုးရွားမည်ဟု မထင်ခဲ့မိပေ။ သူတို့တွင် လက်နက်များ ပါလာလိမ့်မည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ယခုအခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် လက်နက်ပါသည်ဖြစ်စေ၊ မပါသည်ဖြစ်စေ လူအများကြီးကို သူ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့်လည်း အသည်းအသန်ဖြစ်နေချိန်တွင် သူသည် အာရွန်ဟတ် ထံ မက်ဆေ့ချ်ပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အလောတကြီးဖြစ်နေသဖြင့် အရေးကြီးသော အချက်အလက်များကို ချန်လှပ်မိခဲ့သည်။ သူ၏ မက်ဆေ့ချ်မှာ ရိုးရှင်းပြီး ပြတ်သားလွန်းသည် အခုလာခဲ့။ အမြန်ဆုံး။ နေရာအတိအကျ မပါ၊ အခြားညွှန်ကြားချက်လည်း မရှိ။ ဖုန်းများက ကြားဖြတ်နားထောင်ခံထားရမည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နေရာကို အမြဲတမ်း ခြေရာခံနေလိမ့်မည်ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က ယူဆခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အာရွန်ဟတ်က ရက်သတ္တပတ်ရက်များတွင် လုံခြုံရေးမရှိဟု ပြောခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ သူ့ကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် စောင့်ကြည့်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ အာရွန်ဟတ် မဟုတ်လျှင်တောင် စတန်းမိသားစု ထဲက အခြားတစ်ယောက်ယောက်က အခြေအနေကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင် ထိုသို့မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ လုံခြုံရေးအဖွဲ့ဟု ခေါ်ဆိုသူများမှာ အားကိုးမရလောက်အောင် ညံ့ဖျင်းသဖြင့် သူ ယခုကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းစရာ အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

'အဲ့ဒီ ပါတီတုန်းက သူ လုပ်ခဲ့တာတွေကို ကြည့်ရင် သစ္စာရှိတယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ငါ သတိရဖို့ လိုတာက...' မက်ဆီးမတ်စ်က နာကျင်စွာ တွေးနေမိသည်။ 'တကယ့် မက်ဆီးမတ်စ် ဆေးရုံရောက်သွားရတဲ့ ကိစ္စမှာ... သူတို့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ သူ့ဆီ ချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့လို့ပဲ။ အကယ်၍ ငါသာဆိုရင်'

မက်ဆီးမတ်စ်၏ အတွေးများက လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်လိုက်သလို ခံစားရစေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အမှန်တရားက ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မှန်သွားသည်။ 'သူ့ဆီ ချဉ်းကပ်ဖို့ အလွယ်ဆုံးနည်းလမ်းက... သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရမယ့် လူတွေကတစ်ဆင့်ပဲ။'

'အာရွန်ဟတ် အပါအဝင် ဘယ်သူမဆို ရန်သူဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ငါ တွေးထားမှ ရမယ်' ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က ခါးသီးစွာ သိလိုက်ရသည်။ 'အဲ့ဒီပါတီမှာ သူ လုပ်ခဲ့သမျှက ဟန်ဆောင်မှုသက်သက် ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ တကယ်လို့ အဲ့ဒါသာ အမှန်ဆိုရင်... ဒီအခြေအနေက ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝကထက်တောင် ပိုပြီး ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်နေပြီ။'

ထိုစဉ် အာရွန်ဟတ် ထံမှ ဖုန်းထပ်မံ ဝင်လာပြန်သည်။ ဖုန်းခေါ်ရုံသာမက အသည်းအသန် ပို့ထားသော မက်ဆေ့ချ်များစွာလည်း ရှိနေသည်။ တစ်စောင်ထက်တစ်စောင် ပို၍ ပျာယာခတ်နေပြီး သူ အခက်အခဲဖြစ်နေပါက တစ်ခုခု ပြန်ပြောရန်နှင့် အာရွန်ဟတ်က အမြန်ဆုံး ရောက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း တောင်းပန်တိုးလျှိုးထားသည်။

မက်ဆီးမတ်စ်က ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်နေသော်လည်း အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးနေသဖြင့် စာလုံးများမှာ ဖတ်မရအောင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

'သူ့ဆီက ဇာတ်ကြောင်းအပြည့်အစုံကို ငါ တစ်ခါမှ မမေးခဲ့ရသေးဘူး' ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က ဒေါသတကြီး တွေးလိုက်သည်။ 'ဆမ် သေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း... ငါ့စိတ်တွေ တော်တော်ပျက်စီးနေခဲ့တာ။ ငါ သေသေချာချာ မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ဘူး။'

အမှန်တရားမှာ သူ မည်မျှပင် မုန်းတီးစေကာမူ ယခုလက်ရှိ အခြေအနေတွင် အာရွန်ဟတ် ကို အားမကိုးဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား။ အသက်ရှူသံများ ပိုပြင်းလာပြီး အင်အားများလည်း ကုန်ခန်းလာသည်။ ပခုံးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှ သွေးများ တစိမ့်စိမ့် ထွက်နေဆဲ။ မက်ဆီးမတ်စ် ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့သွားပြီး မလဲကျအောင် ဘေးနားရှိ နံရံကို အားပြုမှီထားလိုက်ရသည်။ အသက်ရှူရန်နှင့် တုန်ယင်နေသော ခြေထောက်များကို ထိန်းရန် ခဏတာ အချိန်ယူရသည်။ ချာချာလည်နေသော အမြင်အာရုံကို ပြန်ရှင်းအောင် ကြိုးစားကြည့်သည်။ ဖုန်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုမျှ ကြိုးစားမှုကပင် သူ့ကို ခေါင်းမူးစေသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်က စာလုံးများမှာ ဝေဝါးနေပြီး ဖတ်ရန် ခက်ခဲလွန်းသည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် အချိန် သိပ်မကျန်တော့ချေ။

"အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါ မက်ဆီးမတ်စ် လား" စူးရှရှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မက်ဆီးမတ်စ်က လေးလံနေသော ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝေဝါးနေသောအမြင်ကြားမှ ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ မျက်စိကို အားစိုက်ကြည့်သော်လည်း ထိုသူမှာ မည်သူမှန်း မသိချေ။ သို့သော် သူ၏ လက်မောင်းတွင် သွေးများ စွန်းထင်းကာ တစိမ့်စိမ့် စီးကျနေသည်ကို သူမ မြင်သွားသည်မှာတော့ သိသာသည်။

"ဒုက္ခပဲ၊ မင်း အကူအညီ လိုနေပြီ" သူမက စိုးရိမ်တကြီး ပြောရင်း ဖုန်းကို အမြန်ထုတ်လိုက်သည်။ "လူနာတင်ကား ဒါမှမဟုတ် ရဲကို ခေါ်မှဖြစ်မယ်!"

သူမ ဖုန်းခေါ်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ မက်ဆီးမတ်စ်က တုန်ယင်နေသော လက်ဖြင့် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကာ တားလိုက်သည်။

"ရဲ မခေါ်နဲ့..." မက်ဆီးမတ်စ်က အံကြိတ်ကာ အားတင်းပြောလိုက်သည်။ "မလိုဘူး... ငါ သူတို့ကို... ကိုယ်တိုင် ပြန်ပေးဆပ်ရဦးမယ်။"

ထိုအမျိုးသမီးက ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေသည်။ ထို့နောက် ခိုင်မာစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ" သူမက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောသည်။ "ရဲမခေါ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။ ငါ မင်းကို ကူညီနိုင်တယ်။"

စင်ဒီ က သူမ၏ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး မက်ဆီးမတ်စ် လုံးဝ လဲမကျသွားစေရန် ဘေးမှနေ၍ တွဲကူလိုက်လေသည်။