အခန်း - (၅၄)

မက်ဆီးမတ်စ်သည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ သူ့ထံသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြသည့် ကျောင်းသားပင်လယ်ကြီးကို ကြည့်နေမိသည်။ လူအင်အား ၅၀၊ လက်နက် ၅၀ နှင့် ပစ်မှတ်က တစ်ဦးတည်း။

ဤကဲ့သို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှု၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေခြင်းသည် သေမိန့်ကျသည်နှင့် မခြားပေ။ ငြိမ်သက်စွာရပ်ပြီး နာကျင်မှုတွေ ရောက်လာမှာကို စောင့်နေရလောက်အောင် သူ မအလွန်းပါ။

'မဟုတ်သေးဘူး... ငါ ဒီကြားထဲကနေ ဖောက်ထွက်မှဖြစ်မယ်'

မက်ဆီးမတ်စ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်ကာ အုပ်စုတစ်စုကို အလစ်အငိုက် ဖမ်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ကျောင်းသားတစ်ဦးမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် တုံ့ပြန်ရန် နှောင့်နှေးသွားပြီးနောက် ကြောက်လန့်တကြားနှင့် သူ၏တုတ်ကို အောက်သို့ ရမ်းချလိုက်သည်။

မက်ဆီးမတ်စ်၏ ခြေထောက်သည် လျင်မြန်စွာ မြှင့်တက်လာသည်။ ‘ဂျွတ်’ ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ၏ ဖိနပ်သည် ထိုကောင်လေး၏ မျက်နှာကို အားပါပါ ကန်မိသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို မြေပြင်မှ ကြွတက်သွားစေသည်။ ကျောင်းသား၏ လက်ထဲမှ တုတ်မှာ လွတ်ကျသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ‘ဂလောက်’ ခနဲ ကျသွားကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း နောက်သို့ လိပ်ခေါက်လဲကျသွားသည်။

'ရှေ့ကိုပဲ ဆက်တိုးရမယ်' ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က တွေးရင်း လူအုပ်ကြားထဲတွင် ဝေ့ဝိုက်ရှောင်တိမ်းနေသည်။ 'ငါသာ ရပ်လိုက်ရင် ဘေးကလူတွေက ဝိုင်းအုံလာပြီး အားလုံး ပြီးသွားလိမ့်မယ်'

အခြားကျောင်းသားတစ်ဦးက စက်ဘီးကွင်းဆက်ကြိုးကို သူ့ထံ လွှဲရိုက်လိုက်ရာ ထက်မြက်သော သတ္တုသံသည် လေထုထဲတွင် တရွှီရွှီ မြည်သွားသည်။ မက်ဆီးမတ်စ်သည် သူ့အင်္ကျီ နှင့် ပတ်ထားသော လက်မောင်းကို မြှောက်၍ ခုခံလိုက်ရာ 'ဂလန်း' ခနဲ အသံပြင်းပြင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ အင်္ကျီ၏ အထပ်ထပ်သော အသားက ဒဏ်ရာအများစုကို စုပ်ယူပေးလိုက်သော်လည်း ကွင်းဆက်ကြိုးမှာ ဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏လက်မောင်းတွင် ရစ်ပတ်သွားသည်။

ထိုအာရုံလွှဲမှုကို အသုံးချကာ မက်ဆီးမတ်စ်သည် လွတ်နေသော ညာလက်ဖြင့် အနီးဆုံး တိုက်ခိုက်သူ၏ မေးရိုးကို အားကုန်လွှဲထိုးလိုက်ရာ ထိုသူမှာ နောက်ထပ် ကျောင်းသားတစ်ဦးပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ တုံ့ဆိုင်းနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ နောက်တစ်ဦး၏ ပါးပြင်ကို တင်းကျပ်သော တံတောင်ဖြင့် အားပါပါ တိုက်လိုက်ပြန်ရာ ထိုသူမှာ ခေါင်းတရမ်းရမ်းဖြင့် လဲကျသွားသည်။

သို့သော်လည်း မျက်စိထောင့်မှနေ၍ အစစ်အမှန် ခြိမ်းခြောက်မှုများကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ကျောင်းသားတစ်ဦးသည် ဓားငယ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် မက်ဆီးမတ်စ်ထံ ပြေးဝင်လာသည်။ သို့သော် မက်ဆီးမတ်စ်သည် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုကင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားကာ အဝတ်ပတ်ထားသော လက်မောင်းဖြင့် ထိုသူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး ဓားသွားကို လမ်းကြောင်းလွဲသွားစေသည်။ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သူ၏ ခြေထောက်မှာ မြှင့်တက်သွားပြီး ထိုကောင်လေး၏ ဗိုက်ကို အားပါပါ ကန်ထည့်လိုက်သည်။

တိုက်ခိုက်သူမှာ အသံတစ်ချက် ထွက်သွားပြီး ခွေကျသွားသော်လည်း မက်ဆီးမတ်စ်မှာ ကြည့်မနေနိုင်ပါ။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လှိမ့်ချလိုက်ပြီး ပိုမို လှုပ်ရှားရလွယ်ကူမည့် နေရာလွတ်တစ်ခုဆီသို့ ရုန်းကန်ပြေးထွက်ခဲ့သည်။

ဘေးကွင်းပြင်တွင်တော့ စနိုက်ဒ်သည် သူတစ်ဦးတည်းအတွက် ကျင်းပသည့် ရှေးဟောင်းသတ်ကွင်းပွဲကို ကြည့်နေသည့် ပရိသတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပါးစပ်နားမဆန့်အောင် ပြုံးနေသည်။

"သူက တော်တော်လေး ဇွဲကောင်းတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု သူက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကို ဗီဒီယိုထဲမှာ ကြည့်ရတာ တစ်မျိုး၊ အခုလို ကိုယ်တိုင် မြင်ရတာက တစ်မျိုးပဲ... တကယ်ကို ထူးခြားတယ်"

ဂျေးဝုဒ်သည် လက်မှတ်ထိုးကာ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေရင်း "သူ ဘယ်လိုတိုက်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတယ်" ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "လူအုပ်ကြီးက သူ့ဆီ ဝိုင်းလာတာနဲ့ သူက အရင်ကတည်းက ကြုံဖူးနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို လှုပ်ရှားသွားတာ"

အခြားသူများ သတိမထားမိသည့် အသေးစိတ်အချက်များကို ဂျေးဝုဒ် မလွတ်တမ်း မြင်သည်။ မက်ဆီးမတ်စ်က သူ့လက်မောင်းကို အင်္ကျီနှင့် ပတ်ထားခြင်းကို လူအများက အပိုအလုပ်ဟု ထင်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဂျေးဝုဒ်အတွက်မူ ယင်းမှာ 'ဗီဇ' သာ ဖြစ်သည်။ အစစ်အမှန် အကြမ်းဖက်မှုများကို ဖြတ်သန်းဖူးသူတစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် သဘာဝ တုံ့ပြန်မှုမျိုးပင်။ လက်နက်ကိုင်ထားသည့် ရန်သူများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သူတစ်ဦး၏ အပြုအမူမျိုး ဖြစ်သည်။

ဗီဒီယိုထဲတွင် သူမြင်ခဲ့သည့် အရာကိုပင် ယခု လက်တွေ့ ပြန်မြင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ မက်ဆီးမတ်စ်သည် ကြုံသလို လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝရုန်းသုန်းကား အခြေအနေများကြားတွင် ကျင်လည်ခဲ့သူတစ်ဦးပီပီ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် မက်ဆီးမတ်စ်သည် သူ့ဘေးနားရှိ လူကိုယ်ထည်များကို ဒိုင်းသဖွယ် အသုံးပြုကာ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်နေပြီး၊ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော ကျောင်းသားများကို တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုက်မိအောင် တွန်းထုတ်ရင်း ရုန်းထွက်နေသည်။ သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင် ထူးခြားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

စစ်မှန်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားများနှင့် မတူဘဲ ဤ လူမိုက်ကျောင်းသားများသည် မည်သူ့ကို ထိထိ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ မက်ဆီးမတ်စ်က သူတို့အထဲမှ တစ်ယောက်ကို ဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်သော်လည်း သူတို့သည် ရိုက်ချက်များကို မရပ်တန့်ကြပါ။ တုတ်က ကောင်လေး၏ နောက်ကျောကို ထိမှန်သွားသည်။ ကွင်းဆက်ကြိုးက သူတို့အပေါင်းအဖော်၏ ပုခုံးကို ရစ်ပတ်သွားသည်။ သူတို့သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဆက်တိုက်သာ ရမ်းရိုက်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မက်ဆီးမတ်စ်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ တုတ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ အချိန်မီပင် အခြားကျောင်းသားတစ်ဦးက သူ့ထံ ပြေးဝင်လာပြီး အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်သည်။ မက်ဆီးမတ်စ်သည် တုတ်ကိုမြှောက်၍ ခုခံလိုက်ရာ သတ္တုချင်း ရိုက်မိသံ ပြင်းပြင်းထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် နာကျင်မှုက ကပ်ပါလာသည်။ အခြားကျောင်းသားတစ်ဦးက နောက်မှရောက်လာပြီး မက်ဆီးမတ်စ်၏ ကျောကုန်းကို တုတ်ဖြင့် တည့်တည့် ဆော်လိုက်သည်။

"အား!" မက်ဆီးမတ်စ်သည် သွားကိုတင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ နာကျင်မှုက ကျောရိုးတစ်လျှောက် ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ မရပ်တန့်သွားပါ။

သူသည် ရှေ့ရှိလူ၏ ပေါင်ကြားကို ဦးတည်၍ ဒူးဖြင့် အားပါပါ တိုက်လိုက်သည်။ ထိုကျောင်းသား ခွေကျသွားသည်နှင့် မက်ဆီးမတ်စ်သည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ပြေးဝင်လာသော နောက်ထပ် ကောင်လေးတစ်ဦးကို တုတ်ဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို နောက်မှ ရိုက်ခဲ့သည့်သူ၏ မျက်နှာကို တုတ်ဖြင့် အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်သည်။

သူ ညှာမနေတော့ပါ။ ရိုက်ချက်တိုင်းမှာ အလေးချိန်ပါပြီး ထိုးနှက်ချက်တိုင်းမှာ အားကုန် ပါဝင်နေသည်။ ဤသည်မှာ သင်ခန်းစာပေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်ဖို့ ရုန်းကန်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မက်ဆီးမတ်စ်သည် သူ့အသက်အတွက် တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိတ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ရက်စက်လှသော တိုက်ပွဲများကဲ့သို့ပင်။

မက်ဆီးမတ်စ်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရင်း တုတ်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနားတိုးဝင်လာသည့် ကျောင်းသားအချို့ကို ထိမှန်သွားသည်။ သူတို့မှာ ဒဏ်ရာများကို ဖိကာ နောက်သို့ ယိုင်ထွက်သွားကြသည်။

လောလောဆယ် သူ့အတွက် အားသာချက်မှာ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ တိုက်ခိုက်နေသည့် ပုံစံကြောင့် ထိုလူမိုက်ကျောင်းသားများပင် တုံ့ဆိုင်းသွားကြသည်။ အချို့မှာ မက်ဆီးမတ်စ်ဟူသည့် မုန်တိုင်းကို မရင်ဆိုင်ရဲတော့ဘဲ မတိုးခင်ကပင် တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။

ထိုတုံ့ဆိုင်းမှုသည်သာလျှင် သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍သာ သူတို့အားလုံးက ကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့စွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝိုင်းအုံတိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင် ဤတိုက်ပွဲသည် ကြာရှည်ခံမည် မဟုတ်ဘဲ ဟိုးကတည်းက ပြီးဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

'ဒါ မကောင်းတော့ဘူး... ငါ အားကုန်နေပြီ။ တော်တော်လေးကို ပင်ပန်းလာပြီ' ဟု မက်ဆီးမတ်စ် တွေးလိုက်သည်။ အသက်ရှူသံမှာလည်း စက္ကန့်နှင့်အမျှ ပြင်းထန်လာသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ဆောက်လုပ်ရေးခွင်ရှိ ပြီးစီးခါစ နံရံတစ်ခုကို ကျောပေး၍ နေရာယူနိုင်ခဲ့သည်။

အများအမြင်တွင်မူ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထောင့်ပိတ်မိအောင် လုပ်လိုက်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မက်ဆီးမတ်စ်ကမူ ထိုသို့ မယူဆပါ။ နံရံကို ကျောပေးထားခြင်းကြောင့် နောက်ကျောမှ တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ ယခုအခါ ရှေ့မှလာမည့် ရန်သူများကိုသာ အာရုံစိုက်၍ အားကုန် တိုက်ခိုက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင်တော့ စနိုက်ဒ်သည် လက်ထဲရှိ ဓားငယ်လေးကို အေးအေးလူလူ လှည့်ကစားရင်း ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဓားလေးမှာ သူ၏ လက်ဆစ်များပေါ်တွင် ကခုန်နေပြီး လက်ဖဝါးထဲသို့ ပြန်ပြန်ကျလာသည်။ သူသည် ဓားကို မရပ်မနား လှည့်ကစားနေသည်။

"ငါ အခုထိ မယုံနိုင်သေးဘူး" စနိုက်ဒ်က မက်ဆီးမတ်စ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူ ဒီကို ပြောင်းလာကတည်းက တစ်နှစ်ပတ်လုံး အနှိမ်ခံခဲ့ရတာလေ။ တစ်ခါမှ ပြန်မချခဲ့ဘူး... အခုကျမှ ဘာဖြစ်တာလဲ? သူသာ တခြားဘဝမှာ မွေးခဲ့ရင် တစ်နေရာရာမှာ လူရာဝင်မယ့်သူ ဖြစ်မှာပဲ"

စနိုက်ဒ်က ပခုံးကို အသာအယာ တွန့်လိုက်ပြီး ဓားကို ထပ်မံ လှည့်လိုက်ပြန်သည်။ "နှမြောစရာပဲ၊ သူက ကံမကောင်းခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက သူ့ရွေးချယ်မှုပဲလေ"

သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဂျေးဝုဒ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်မှတ်ထိုးလျက် "ငါတို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်ဖို့ မလိုဘူးလို့ ထင်တုန်းပဲ" ဟု ဆိုသည်။

မက်ဆီးမတ်စ်သည် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း တစ်စက္ကန့်ထက် တစ်စက္ကန့် ပိုမို ခက်ခဲလာသည်။ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရင်း လက်သီးဖြင့် ပြန်ထိုးနိုင်သော်လည်း တစ်ကြိမ်ထိုးလိုက်တိုင်း သူ့မျက်နှာ သို့မဟုတ် နံရိုးများဆီသို့ ရိုက်ချက်များ ပြန်လည် ကျရောက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်နေရသည်။

အဝေးမှနေ၍ ဂျေးဝုဒ်သည် လက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ် ပိုက်ကာ ဝရုန်းသုန်းကား အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "မင်းသိလား" ဟု သူက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကပဲ သူ့ကို ကိုင်တွယ်လိုက်ရင် ရတာပဲ။ ကျောင်းမှာတင် သင်ခန်းစာပေးပြီး နောက်နောင် မကလန်ရဲအောင် လုပ်လို့ရတာပဲ"

စနိုက်ဒ်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သားကောင်ကို စောင့်ကြည့်နေသည့် သိန်းငှက်ကဲ့သို့ မက်ဆီးမတ်စ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "အေးလေ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက မလုံလောက်ဘူး" ဟု အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဖောက်သည် က ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို သံသယမဝင်သွားဖို့ လိုတယ်။ သူ့ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် ထားရမယ်၊ သူ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်နေတယ်လို့ ထင်အောင် ပြရမယ်။ ငါတို့သာ ဒါကို မရှင်းနိုင်ရင် အကုန် ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်။ ငါတို့ တကယ် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သူသိသွားရင် ငါတို့ ပြီးပြီပဲ"

တိုက်ပွဲအလယ်တွင် မက်ဆီးမတ်စ်သည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် နောက်ထပ် တုတ်တစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ အားအင်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းနေသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူ တုတ်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း အားမရှိတော့ပေ။ အားနည်းလွန်းသဖြင့် ရန်သူက တုတ်ကို အသာလေး ဖမ်းလိုက်နိုင်သည်။

သို့သော် မက်ဆီးမတ်စ် လက်မလျှော့ပါ။ သူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံးကို ရှေ့သို့ ပစ်သွင်းကာ တုတ်ကို အားကုန် တွန်းထုတ်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို ဖောက်ထွက်လိုက်သည်။

'ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားမှဖြစ်မယ်။ အခုပဲ!' ဟု သူကိုယ်သူ သတိပေးရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေမိသည်။ သူသည် လူအုပ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းတည်း... အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်လိုက်ရုံပါပဲ။ အဲ့ဒါဆိုရင် ရပြီ။

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို နာကျင်မှုက ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်လာသည်။

စူးရှပူလောင်သော နာကျင်မှုက သူ၏ ပုခုံးကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားနေရင်း တောင့်တင်းသွားသည်။ မက်ဆီးမတ်စ်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေသော ဓားတစ်ချောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အဖြူရောင် ကျောင်းဝတ်စုံမှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သွေးရောင် လွှမ်းသွားတော့သည်။

"ကွက်တိပဲ" ဟု စနိုက်ဒ်က အဝေးမှနေ၍ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ထားသည့် ပုံစံဖြင့် ရပ်နေပြီး မျက်နှာတွင် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

'ငါ... ဓားနဲ့ ထိုးခံလိုက်ရပြီ'

မက်ဆီးမတ်စ်၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာပြီး နာကျင်မှုများက တစ်ကိုယ်လုံးကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။