အခန်း - (၅၃)
စနိုက်ဒ် ရဲ့ ပါးစပ်က နောက်ဆုံးထွက်လာတဲ့ စကားကြောင့် မက်စ် မှာ အားရပါးရ အော်ဟက်ရယ်မောပစ်ချင်စိတ်ကို အတော်လေး ထိန်းလိုက်ရသည်။ စနိုက်ဒ် အနေနဲ့ သူ့မျက်နှာပေါ်က ပြုံးစိစိအမူအရာကို သတိမထားမိစေရန် မက်စ် က ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ထားပြီး ကြမ်းပြင်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေဟန် ဆောင်လိုက်ရသည်။
'ငါ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်တဲ့ ငွေတွေ ရအောင် လုပ်ပေးမယ် ဟုတ်လား?' မက်စ် တွေးလိုက်မိသည်။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အဲ့ဒီစကားကို မပြောသင့်ဆုံးလူရှိရင်... အဲ့ဒါ ငါပဲ။ အိုး... ဒီ 'ကလေး' ရဲ့ တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာသာ မင်းတို့ သိလိုက်ရင်တော့။
မက်စ် က ပြုံးချင်စိတ်ကို ဖျောက်ပစ်ပြီး စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်မော့လိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် သူတို့ကမ်းလှမ်းချက်က တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းနေသည်။ မမျှော်လင့်ထားသော်လည်း စိတ်ဝင်စားစရာပင်။
"မင်းတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့လား?" မက်စ် က သိချင်စိတ်ရှိဟန်ဖြင့် တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ထပ်မံမေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက အတိအကျ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဂျေးဝုဒ် နဲ့ စနိုက်ဒ် ဆီမှာ ဝင်လုပ်ရမှာလား? ဒါမှမဟုတ် ဒစ်ပတာ တို့လို ပိုကြီးတဲ့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ရမှာလား?"
သူက ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။
"ဒါမှမဟုတ်... တခြားတစ်ယောက်ယောက်လား။ မင်းတို့ တကယ်တမ်း အလုပ်ကျွေးပြုနေရတဲ့ နောက်ကွယ်က လူတစ်ယောက်ယောက်ဆီမှာလား။"
ဒါဟာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပစ်ပေါက်လိုက်တဲ့ မေးခွန်းဆိုတာ မက်စ် သိသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အရေးကြီးသည်။ အကယ်၍ ဒီကမ်းလှမ်းချက်က ဒစ်ပတာ ဆီက တိုက်ရိုက်လာတာဆိုရင် တစ်မျိုး၊ ဒါပေမဲ့ အမှောင်ထဲကနေ ကြိုးကိုင်နေတဲ့ ပိုပြီးအဆင့်မြင့်တဲ့သူတစ်ယောက်ဆီက လာတာဆိုရင်တော့ မက်စ် အနေနဲ့ သိထားဖို့ လိုအပ်သည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် သူတို့ဟာ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လှုပ်ရှားနေကြတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ဒီအခြေအနေတစ်ခုလုံးက အပေါ်ယံမြင်ရတာထက် ပိုပြီး နက်နဲနေတယ်ဆိုတာကို ပြနေတာ ဖြစ်သည်။
စနိုက်ဒ် ရဲ့ ပုခုံးတွေ တုန်တက်သွားပြီး သွားကြားထဲကနေ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက မရယ်မိအောင် အတင်းအောင့်ထားသော်လည်း မတတ်နိုင်တော့သည့်ပုံပင်။
"အိုး... မင်းကို ငါ သဘောကျသွားပြီ၊" စနိုက်ဒ် က ပါးနပ်သော အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "မင်းက အရင်ကတည်းက ဒီလိုပဲလားလို့ ငါ့ကို တွေးမိအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ။ ငါတို့အဖွဲ့ထဲမှာ မင်းလိုမျိုး အရာရာကို စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်တဲ့သူ၊ မင်းလို တိုက်ခိုက်တတ်တဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး။"
သူက နောက်သို့ အနည်းငယ် မှီလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
"ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပါလို့ ပြောတာက ဒီမှာရှိတဲ့ ငါတို့အဖွဲ့လေးကို ပြောတာ။ အဲ့ဒီထဲမှာ ဒစ်ပတာ ပါချင်ပါမယ်၊ မပါချင်လည်း မပါဘူးပေါ့။ ဘယ်သူသိမှာလဲ? ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အခုလုပ်နေတဲ့ အလုပ်က... တော်တော်လေး အဆင်ပြေတယ်။ တကယ့်ကို ချောချောမွေ့မွေ့ပဲ။ တခြားကျောင်းက ဘယ်ကျောင်းသားမှ စိတ်တောင်မကူးရဲတဲ့ အရာမျိုးပေါ့။"
စနိုက်ဒ် ရဲ့ အပြုံးက ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်လာသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ မက်စ် အနေနဲ့ မငြင်းနိုင်လောက်မယ့် အရာတစ်ခုကို မြှူဆွယ်ပြနေသလို အရောင်အဝါမျိုး ရှိနေသည်။
"မင်းက ငါတို့နဲ့ တစ်သားတည်း မဖြစ်သေးတော့ အသေးစိတ်တွေကိုတော့ ငါ အခု မပြောနိုင်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ပြောနိုင်တယ်၊ ဒါက တွက်ခြေကိုက်တယ်။ တကယ့်ကို ဝင်ငွေကောင်းတဲ့ အလုပ်ပဲ။"
မက်စ် က သက်ပြင်းချမိမှာကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ 'ဇာတ်ခေါင်းကွဲ ဗီလိန်တွေရဲ့ စကားရှည်ကြီးတွေကတော့ သွားပါပြီ' ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။ သူတို့ရဲ့ အဓိက စီမံကိန်းကြီးတွေအကြောင်း ထုတ်ကြွားပြီး အင်ပါယာကြီးအကြောင်းနဲ့ တခြား အချက်အလက်ကောင်းတွေကို ပြောပြမယ့် အပိုင်းက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?
ထိုမျှအထိ ကံမကောင်းခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် မက်စ် က ပိုပြီး သိသာအောင် ထပ်မေးလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ မင်းတို့က ဘာလို့ ငါ့ကို အဖွဲ့ထဲ ထည့်ချင်ရတာလဲ?" သူက တည်ငြိမ်စွာပင် မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့က လုံလောက်အောင် သန်မာနေပြီပဲဟာ... ပြီးတော့ ငါ မင်းတို့အဖွဲ့ထဲ ရောက်လာမှာကို လူတိုင်းက သဘောကျကြမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သေချာပေါက် သိတယ်။"
အထူးသဖြင့် ဒီအစီအစဉ်တစ်ခုလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်က ပံ့ပိုးပေးနေတဲ့သူ၊ စတန်းမိသားစုဝင် တစ်ယောက်ယောက်ပေါ့။ ဒီအခြေအနေက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ စနိုက်ဒ် နဲ့ တခြားသူတွေက မက်စ် ဟာ အမှန်တကယ် ဘယ်သူလဲဆိုတာကို လုံးဝ မသိကြဘူး။ အဲ့ဒီအချက်က... သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံး အားသာချက် ဖြစ်လာနိုင်သလို အန္တရာယ်အရှိဆုံးလည်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်။
"ဟဟ၊ မင်းပြောတာ မှန်နိုင်ပါတယ်၊" စနိုက်ဒ် က ရယ်မောရင်း သဘောကျဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ "မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ မင်းက လူတွေထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။ မင်းက ပစ်မှတ်ထားခံနေရတယ်ဆိုတာကို ရိပ်မိနေတာပေါ့? မင်းမှာ ဘာတွေရှိနေလို့လဲဆိုတာ ငါ့ကို သိချင်စိတ် ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အဲ့ဒါကပဲ မင်း ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းသင့်တဲ့ အကြောင်းပြချက် ဖြစ်လာတာပေါ့။"
သူက လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ပြောတော့မယ့်အလား ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။
"ဒီမှာကြည့်၊ ဒစ်ပတာ က ငါ့ကို အလုပ်တစ်ခု ပေးထားတယ်၊ မင်းကို ပြဿနာ မဖြစ်စေဖို့ ရှင်းပစ်ခိုင်းတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့? အဲ့ဒါဆို ပြဿနာက ပြီးသွားပြီလေ။ နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် ကောင်းမွန်ပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ နည်းလမ်းပေါ့။"
စနိုက်ဒ် ခဏ နားလိုက်ပြီး စကားကို ဆက်ပြောသင့်မပြောသင့် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟန်ဆောင်ကောင်းသည့် ထိုအပြုံးကြီး ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။
"နောက်ပြီးတော့... ဒါကို ငါ မပြောသင့်ဘူး ထင်တယ်၊" သူက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် စနောက်လိုက်သည်။ "အာ... ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ ပြောပြမယ်။ မင်း ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မပူးပေါင်းသည်ဖြစ်စေ ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။
ငါတို့ရဲ့ 'ဖောက်သည်' က မာန်တက်နေတာ အရမ်းကြာနေပြီ။ ဒစ်ပတာ က အမိန့်တွေပဲ နာခံနေရတာကို စိတ်ကုန်နေပြီ၊ ဒါကြောင့် သူက အကြီးစား စီမံကိန်းတစ်ခု လုပ်နေတာ။ သူက အရာအားလုံးကို သိမ်းပိုက်ဖို့၊ အဲ့ဒီဖောက်သည် ကိုင်ထားတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ အားလုံးကို ယူပစ်ဖို့ စီစဉ်နေတာ။ မကြာခင်မှာ အဲ့ဒီဖောက်သည် ဘာကို လိုချင်သလဲဆိုတာက အရေးမကြီးတော့ဘူး။ အရာအားလုံးက ဒစ်ပတာ ရဲ့ လက်အောက်ကို ရောက်သွားတော့မှာ။"
မက်စ် ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲမသွားပေမယ့် ဂျေးဝုဒ် ကတော့ သတိထားမိလိုက်သည်။ မက်စ် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တင်းမာမှုတွေ ရှိနေပြီး လက်သီးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးပြောလိုက်တဲ့ အပိုင်းက မက်စ် ရဲ့ စိတ်ကို တစ်ခုခု သွားထိခိုက်စေပုံရသည်။
"မင်းတို့က မင်းတို့ရဲ့ ဖောက်သည်ကို သစ္စာဖောက်ဖို့ စီစဉ်နေတာပေါ့?" မက်စ် က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အတွေးများက ရဟတ်ချော်သလို လည်ပတ်နေသည်။
(ကျားပေါက်များ)
အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်တွေက လျှပ်စီးလက်သလို ပေါ်လာသည်။ သူ ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့သူတွေ၊ သူ လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တဲ့သူတွေ၊ အတူတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တဲ့သူတွေ။ သူ၏ မိသားစုဟု ခေါ်ခဲ့ကြသူတွေ။ အဲ့ဒီလူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကလည်း... သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာပဲ။
အရင်တုန်းက သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့သူတွေဟာလည်း အခုလိုမျိုး မုသားတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်တွေကို ပြောရင်း ဒီလို စကားဝိုင်းမျိုးတွေမှာ ထိုင်နေခဲ့ကြမှာလားဟု သူ တွေးတောမိသည်။ ထိုအတွေးက သူ့ရင်ထဲတွင် အော်ဂလီဆန်စရာ ကောင်းလှသည်။
"ငါ မင်းတို့ကို သဘောတူညီချက်တစ်ခု ပေးမယ်၊" မက်စ် က အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ရင်း ပြောသည်။ "ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားခိုင်းတဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အဲ့ဒီ 'ဖောက်သည်' က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြရင် ငါ မင်းတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ စဉ်းစားပေးမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒါက အရေးမကြီးတော့ဘူးလို့ မင်းပဲ ပြောခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား?"
စနိုက်ဒ် ရဲ့ အပြုံးက ပျက်မသွားသော်လည်း သူ၏ အသံတွင်တော့ လှောင်ပြောင်သံများ ပါဝင်လာသည်။
"အိုး? မင်းက တကယ်ပဲ ငါတို့နဲ့ ဈေးဆစ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား?" သူက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။ "ငါ ပြောသင့်တာထက်တောင် ပိုပြောပြပြီးပြီ။ ပြီးတော့ ငါတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားဖို့က၊ ဒစ်ပတာ က ငါ့ကို ခိုင်းထားတာ အရမ်းရိုးရှင်းတယ်၊ အဲ့ဒါက မင်းကို ပြဿနာ မဖြစ်စေဖို့ ရှင်းပစ်ဖို့ပဲ။"
သူက လက်ညှိုးနဲ့ လက်ခလယ် နှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း နှစ်မျိုးပဲ ရှိတယ်။"
မက်စ် က တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။ စနိုက်ဒ် ပါးစပ်ဟလိုက်ကတည်းက သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသား ဖြစ်သည်။ မက်စ် က ဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ သေသေချာချာ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး စနိုက်ဒ် ကို လက်ခလယ် ထောင်ပြလိုက်သည်။
"လီးပဲ၊" မက်စ် က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့လို နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ထိုးမယ့် လူညံ့တွေ။ မင်းတို့နဲ့ အလုပ်လုပ်မယ့်အစား ပုပ်သိုးသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။"
စနိုက်ဒ် ရဲ့ လှောင်ပြုံးက ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်လာသည်။
"မင်း အဲ့ဒီလို ပြောလာမှာကို ငါ တကယ် မျှော်လင့်နေတာ။"
မှောင်ရိပ်ထဲကနေရော၊ အပေါ်ထပ်တွေဆီကနေပါ ခြေသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျယ်လောင်ပြီး စည်းချက်ကျကျနဲ့ နီးကပ်လာသော ခြေသံများ ဖြစ်သည်။
မက်စ် ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တိုင်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်၊ လှေကားတွေနဲ့ အပေါ်က ဝရန်တာတွေကနေ ကျောင်းသားပေါင်းများစွာ ထွက်လာကြသည်။ အားလုံးဟာ သူ့ကျောင်းက ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်သည်။ အားလုံးဟာ လူမိုက်တွေချည်းပင်။
ပြီးတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ လက်ဗလာနဲ့ လာကြတာ မဟုတ်ဘူး။
အချို့က စက်ဘီးချိန်းကြိုးတွေ ကိုင်ထားကြသလို၊ အချို့က သံပတ်တီးတွေ ဒါမှမဟုတ် သစ်သားဘေ့စ်ဘောတုတ်တွေကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကြသည်။ အချို့ရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ အိပ်ကပ်ဓားတွေက မှိန်ပျပျမီးရောင်အောက်မှာ ပြောင်လက်နေသည်။ သူတို့အားလုံးဟာ အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့သူတွေနဲ့ တူနေသည်။ စုစုပေါင်းဆိုလျှင် ကျောင်းသား အနည်းဆုံး ငါးဆယ်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်ပြီး အရိုးစုသဖွယ် အဆောက်အအုံကြီးထဲမှာ မက်စ် ကို ဝိုင်းထားကြသည်။ ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိ၊ ခိုးထွက်စရာ လမ်းကြားမရှိ၊ တိုးထွက်စရာ ဟာကွက်လည်း မရှိပေ။ လက်နက် ငါးဆယ်နဲ့ မျက်လုံးပေါင်း ငါးဆယ်ဟာ မက်စ် ဆီမှာပဲ စုပြုံကျရောက်နေသည်။
ငါးဆယ် နဲ့ တစ်ယောက်။
ထွက်ပေါက်မရှိ။
'ငါ့ရဲ့ ဗီဇကို ငါ ယုံခဲ့သင့်တာ၊' ဟု တွေးရင်း မက်စ် က ခါးသက်သက်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ အထက်တန်းကျောင်းက လူမိုက်တွေဟာ ငါသိခဲ့တဲ့ တကယ့်ရာဇဝတ်ကောင်တွေလောက်အထိ မလုပ်လောက်ပါဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒီကလေးတွေက ပိုတောင် ဆိုးနေဦးမယ် ထင်တယ်။ မိဘတွေက ဘယ်မှာလဲ? ဆရာတွေကရော? ငါတို့နေထိုင်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ?
စနိုက်ဒ် က ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။ လက်တွေကို ခပ်လျော့လျော့ချထားပြီး သားကောင်ကို ဝိုင်းထားတဲ့ လင်းတတစ်ကောင်လို မက်စ် ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ကဲ... မင်းရဲ့ အဖြေကို ပြောင်းချင်သေးလား?"
မက်စ် က မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ပေ။ အဲ့ဒီအစား သူက ကျောင်းဝတ်စုံအပေါ်အင်္ကျီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချွတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာ အထပ်ထပ် တင်းတင်းပတ်လိုက်သည်။ အဝတ်တွေက ဒိုင်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာသည်အထိပင်။
"ငါ့အကြောင်း ကောလာဟလတစ်ခု ရှိတယ်၊" သူက မေးစေ့ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... အဲ့ဒါက ကောလာဟလတော့ မဟုတ်ပါဘူး။"
သူ့ရဲ့ အသံဟာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်ကျော်ကာ လေးလံထက်ရှစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ငါ့ကို လဲကျအောင် လုပ်ဖို့ဆိုရင် မင်းတို့ လူပေါင်း တစ်ရာကျော် လိုလိမ့်မယ်။"
ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများက စနိုက်ဒ် ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါကြောင့်... ဟင့်အင်း။ ငါ့အဖြေက အရင်အတိုင်းပဲ။"
မက်စ် က အဝတ်မပတ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ခလယ် ထပ်မံ ထောင်ပြလိုက်သည်။
"လီးပဲ!"
စနိုက်ဒ် က တစ်စက္ကန့်မှ အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။
"ဖမ်းစမ်း!"
ဝိုင်းထားတဲ့ ကျောင်းသားအားလုံးက လက်နက်တွေကို မြှောက်ကာ အော်ဟစ်အော်ဟစ်ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။
သေခြင်းတရားနဲ့ မကြာခဏ ရင်ဆိုင်ဖူးတဲ့ မက်စ် တောင်မှ အခုအချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒီတစ်ခါတော့... တကယ်ကို ခက်ခဲတော့မှာပဲ။