အခန်း - (၅၀)

ဆေးရုံရောက်သွားသည့် ကျောင်းသားများမှာ ထိုနေ့အတွက် ကျောင်းပြန်မတက်နိုင်တော့သဖြင့် မက်စ်၏ စာသင်ခန်းထဲတွင် သိသိသာသာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

နေရာအတော်များများ လစ်လပ်နေသော်လည်း ကျောင်းသားတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ သူ့ထံတွင်သာ ဝဲလည်နေသည်ကို မက်စ် ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ကျောင်းမှာ ဆက်နေခွင့် ဘယ်လိုများ ပေးထားတာပါလိမ့်ဟု အချို့က တိတ်တိတ်ကလေး တွေးတောနေကြသော်လည်း၊ အများစုကမူ ဒါဟာ မက်စ်၏အပြစ် မဟုတ်ဟု မိမိဘာသာ ဖြေသိမ့်ထားကြသည်။ ဆရာများကလည်း ထိုသို့ပင် ယူဆပုံရသည်၊ မဟုတ်ပါက သူ ဒီမှာ ရှိနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော်လည်း သူလုပ်ခဲ့သည်များကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူတို့အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြသည်။ မက်စ်က ထိုင်ခုံတွင် ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရုံ၊ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရုံ သို့မဟုတ် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် အခြားသူများမှာ မသိစိတ်မှ တုန်လှုပ် သွားကြသည်။

မက်စ်က အခြားကျောင်းသားများ၏ စားပွဲဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသည့်အခါ သူတို့၏ ခဲတံများကို မက်စ်နှင့် ဝေးရာသို့ အတင်းတိုးကပ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် ခဲတံအိတ်ထဲ ပြန်ထည့်ခြင်းဖြင့် အထူးတလည် ကာကွယ်နေကြသည်ကိုပင် သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

'ဒါမျိုးက ပိုကောင်းတယ်၊' ဟု တွေးရင်း မက်စ်က စားပွဲပေါ် ခေါင်းတင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။ 'အခုဆိုရင် ကျောင်းစာကိုလည်း အာရုံစိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး၊ ဘာကိုမှလည်း ရင်ဆိုင်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါ အေးအေးဆေးဆေး နားလို့ရပြီ။'

မက်စ်သည် အခန်းထောင့်တွင် အိပ်ပျော်နေပြီး ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ကြောင်း အားလုံးအတွက် ရှင်းလင်းနေသည်။

အချို့ကျောင်းသားများက မက်စ် နိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စကားပင် မပြောရဲဘဲ လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် မစ္စတာ မက်ကန်ဇီကို တိုင်တန်းနေကြသည်။ သို့သော်လည်း မစ္စတာ မက်ကန်ဇီကမူ မက်စ် ထိုနေရာမှာ မရှိသကဲ့သို့ပင် သဘောထားကာ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသဖြင့် မက်စ်သည် အိမ်သို့ ပြန်ရန် အခွင့်အရေး ရသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ကျောင်းအဆောက်အအုံဘက်သို့ နောက်လှည့်ကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

'မနက်ဖြန်ကျရင် အရာအားလုံး စတင်ပြောင်းလဲတော့မယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်။ ငါ့ဘက်က စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီဆိုတော့ ဒီမှာရှိတဲ့ လူအချို့တော့ ရုန်းရင်းဆန်းခတ် ဖြစ်ကုန်တော့မှာပဲ... ငါ့မှာရှိတဲ့ အချိန်လေးအတွင်းမှာ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုမယ်။'

မက်စ်အတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းဆိုသည်မှာ မိမိ၏ ကိုယ်ခံပညာကို ထက်မြက်နေစေရန်၊ အသင့်ရှိနေစေရန်နှင့် မိမိကို စောင့်ကြည့်နေသည့် မိသားစုဝင်အား သတိမထားမိစေဘဲ သို့မဟုတ် ကျောင်းတစ်ခုလုံးနှင့် ရန်မဖြစ်ရဘဲ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုများကို ပြုလုပ်နိုင်မည်နည်းဆိုသည်ကို သိရှိနိုင်ရန် ဂျင် သို့ တစ်ခေါက် ထပ်သွားဖို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့အရင်က ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေမျိုး ပြန်ရောက်ရန် အနည်းဆုံး ခြောက်လခန့် အချိန်ယူရလိမ့်မည်။

မက်စ်၏ ဗီဇက မှန်ကန်နေသည်။ ညမှောင်လာပြီး မြို့ပြ၏ မီးရောင်များ လင်းထိန်လာသည်နှင့်အမျှ နောက်ကွယ်တွင် လှုပ်ရှားမှုများက စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့လယ်ခေါင်၏ အင်အားသစ်များ ပြည့်နှက်နေသော လမ်းမများပေါ်ရှိ ဘားများ၊ စားသောက်ဆိုင်များ၊ ဘီလီယံခုံများ၊ ကာရာအိုကေခန်းမများနှင့် လူငယ်များအတွက် ဖျော်ဖြေရေးနေရာ အစုံအလင်တွင် လူဦးရေ ထူထပ်နေသည်။ ဤနေရာရှိ လူအများစုမှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဒစ်ပတာ နှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ဖြစ်သော ဂျေးဝုဒ် နှင့် စနိုက်ဒ် တို့မှာ အများသူငါနှင့် ရောနှောနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့ ရှာဖွေနေသည့် နေရာကို တွေ့ရှိသွားသည်၊ ၎င်းမှာ 'ကျူဝါးအိုင်' ပင် ဖြစ်သည်။

ညဘက်တွင် လုံးဝမျက်ကွယ်ပြု၍ မရသော နိုက်ကလပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အဆောက်အအုံ ရှေ့မျက်နှာစာတွင် ရူးဘစ်တုံး ကြီးတစ်ခု ထွက်နေသည်။ ထိုဒေသတွင် အကျော်ကြားဆုံး ကလပ်များထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် လူသိများပြီး လူအုပ်ကြီးကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် နာမည်ကျော်ကြားမှုလည်း ရှိသည်။

သောကြာနေ့တောင် မဟုတ်သည့် ကြားရက် ည ၁၀ နာရီမှာပင် အပြင်ဘက်ရှိ တန်းစီနေသူများမှာ လမ်းမအထိ ရှည်လျားနေသည်။ ဤအချက်ကပင် ထိုနေရာ၏ လူကြိုက်များမှုကို သက်သေပြနေသည်။

သို့သော် ဒစ်ပတာနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများမှာမူ ကတ္တီပါကြိုးဝိုင်းကို ကျော်ကာ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားကြသည်။

"ဘာကြီးလဲကွာ? သူတို့က ဘယ်သူမို့လို့ ဒီအတိုင်း ကျော်ဝင်သွားတာလဲ?" တန်းစီနေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဒစ်ပတာက ထိုလူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ လှောင်ပြုံးတစ်ခုသာ ပေးလိုက်သည်။ သူ ရှေ့ဆက်သွားသည့်အခါ တံခါးဝရှိ ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ပြီး ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလူကို နောက်ဘယ်တော့မှ ပေးမဝင်နဲ့၊" ဒစ်ပတာက အနီးအနားရှိ လူတိုင်း ကြားနိုင်လောက်သည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူက တခြားသူ့ကိစ္စကို ဝင်မပါဖို့ သင်ခန်းစာ ရသင့်တယ်။"

တန်းစီနေသည့် ထိုအမျိုးသားမှာ စကားလုံးတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများကပါ ဝိုင်းဝန်း ကန့်ကွက်ကြတော့သည်။

"ဘာလို့ အဲ့ဒီလို သွားပြောရတာလဲ? ငါတို့က တန်းစီတာ ရှေ့ဆုံး ရောက်နေပြီလေဟာ!" မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဗျစ်တောက်ဗျစ်တောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့၊ သူတို့က အရှေ့ကို တန်းလျှောက်သွားတာပဲ၊ တကယ်တမ်း ပြဿနာရှိမှသာ ကိုယ်ရံတော်တွေက တားမှာပေါ့။"

သူ့သူငယ်ချင်းများက ထိုအမျိုးသားကို အပြစ်တင်ကြသည်၊ သူက စိတ်ထဲရှိသည်ကို ထုတ်ပြောမိရုံသာ ရှိသေးသည်။

ဒစ်ပတာ ကလပ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည့်အခါ အတွင်းပိုင်းမှာ မှိန်ပျပျဖြစ်နေပြီး လူများ စတင်ရောက်ရှိလာကာစ ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် ဟာနေသေးသည်။ အနီရောင် မီးတန်းများက အခန်း၏ နေရာအချို့ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထူးဆန်းသော အရိပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသော်လည်း ဒစ်ပတာကမူ သူသွားရမည့်နေရာကို အတိအကျ သိနေသည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံး ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြပြီး မှန်ခန်းပါရှိသည့် သီးသန့်အခန်းတစ်ခုက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည့်အခါ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး အချို့ကို အခန်းအနှံ့တွင် တွေ့ရပြီး သူတို့၏ တည်ရှိမှုက အရေးကြီးသည့် လေထုတစ်ရပ်ကို ဖန်တီးနေသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးမှာမူ အခြားသူများကို ကျောပေးကာ မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အောက်ရှိ ကလပ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ မီးရောင် မှိန်လွန်းသဖြင့် သူ၏ အဝတ်အစား အရောင်ကိုပင် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှသည်။

ဒစ်ပတာသည် ကျန်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ထုံးစံအတိုင်း စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

"သတင်းကောင်းကနေ အရင်စကြရအောင်၊" ထိုအမျိုးသားက နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ပစ္စည်းတွေကို နယ်မြေအသစ် အတော်များများအထိ ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ အခု နယ်မြေအသစ်တွေကို ထိုးဖောက်တဲ့အခါမှာ ဘာပြဿနာတွေ ကြုံရသေးလဲ?"

"ဟိုနားဒီနားမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးတာမျိုးတော့ ရှိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အမြန်ပဲ ဖြေရှင်းလိုက်ပါတယ်၊" ဒစ်ပတာက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြန်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စလေးအတွက်နဲ့တင် ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဖို့ ခေါ်တာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး ထင်တယ်နော်။"

"မဟုတ်ဘူး၊" ထိုအမျိုးသားက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ မင်းတို့ကို မေးချင်တာက... ငါ မင်းတို့ကို ပေးနေတဲ့ ငွေတွေက မလောက်လို့လား?"

"ခင်ဗျား ပေးတာက လောက်တာထက်တောင် ပိုပါသေးတယ်၊" ဒစ်ပတာက မဆိုင်းမတွပင် ဖြေလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ထိုအမျိုးသားက နောက်သို့ လှည့်လာသည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ ပြဿနာတွေ ရှိနေတယ်လို့ ငါ ကြားနေရတာလဲ?!" သူက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း လက်ထဲရှိ ဘီယာပုလင်းကို အခန်းတစ်ဖက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

ပုလင်းမှာ ဒစ်ပတာ၏ မျက်နှာဘေးမှ ကပ်ကာ ပျံသန်းသွားပြီး နောက်ကွယ်ရှိ နံရံတွင် ကွဲကြေသွားသည်။ ဒစ်ပတာမှာ ထိုသို့ အနီးကပ် ဖြစ်သွားသော်လည်း မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ပေ။ ထိုအမျိုးသားမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ရင်ဘတ် တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေစဉ် ဒစ်ပတာက တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေသည်။

"ဒါကို တကယ်ပဲ ပြဿနာလို့ ခင်ဗျား မြင်နေတာလား?" ဒစ်ပတာက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်သည်။ "သူက အစကတည်းက ရှိနေတဲ့ အခြေအနေမှာပဲ ရှိနေတာပါ။ သူက ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ပြုမူပုံအရဆိုရင်တော့ သူ့အတွက် အနည်းဆုံးတော့ စိုးရိမ်နေပုံရတယ်နော်။"

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော် မေးပါရစေ၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ?"

ခဏမျှပင် မဆိုင်းမတွဘဲ ထိုအမျိုးသားသည် လက်ကို မြှောက်ကာ သူတို့ သုံးဦးစလုံးကို တည့်တည့် ညွှန်လိုက်သည်။

"ဒီခေါင်းခဲစရာ ကိစ္စကို ငါ ရှင်းပစ်ချင်တယ်။ သူ့ကို ဖြေရှင်းဖို့ ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရ လုပ်လိုက်စမ်း။ ဘယ်နည်းလမ်းပဲ သုံးသုံး၊ ဘယ်သူ့ကိုပဲ သုံးသုံး၊ အဲ့ဒီနာမည်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မကြားချင်တော့ဘူး!" ထိုအမျိုးသားက ဟောက်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင်တောင် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အဲ့ဒီပြဿနာကိုသာ အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်စမ်း၊ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ အားလုံးကို ငါ အစဖျောက်လိုက်မယ်!"

ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ဒစ်ပတာက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်နှစ်ဦးကလည်း လိုက်ပါ မတ်တပ်ရပ်ကြသည်။

"ကောင်းပါပြီ၊" ဒစ်ပတာက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို လှုပ်ရှားစေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် လှုပ်ရှားပေးမှာပေါ့။ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေအတွက် နောက်မှ နောင်တမရဖို့သာ သတိထားပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့ကာ မနက်ဖြန်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်လိုက်တော့သည်။