အခန်း - (၄၅)
ကျောင်းသားများအား တစ်ဦးချင်းစီ ခေါ်ယူကာ ထွက်ဆိုချက်များ ရယူနေစဉ်အတွင်း၊ မက်ကန်ဇီ သည် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အပြီးသတ်ဆုံးဖြတ်ချက် မချမှတ်မီ ကျောင်းအုပ်ကြီးထံ ကြိုတင်သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းရှေ့ စင်္ကြံလမ်းတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်။ အထဲမဝင်မီ ဘေးဘယ်ညာကို ကြည့်ကာ လူမရှိသည်ကို သေချာအောင်လုပ်ပြီးမှ တံခါးကို ဂရုတစိုက်ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။
သူ တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ စူးရှသောအသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်းနောက်ကို ဘယ်သူမှ ပါမလာဘူးမလား” ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက တင်းမာသောလေသံဖြင့် မေးသည်။
“မပါပါဘူးခင်ဗျာ” ဟု မက်ကန်ဇီက ပြန်ဖြေရင်း စားပွဲဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားကာ နဖူးကို ပွတ်လိုက်သည်။ ဖြစ်ပျက်သမျှ အခြေအနေများကြောင့် သူ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ကိစ္စတွေအပြီးမှာ ကျောင်းသားတွေ ငြိမ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။ အခုကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ကိစ္စမျိုး အချိန်တိုအတွင်းမှာ ထပ်ဖြစ်ရတာလဲ မသိဘူး”
“မင်းကမှ စိုးရိမ်နေရသေးတယ်လား!” ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက အော်ဟစ်ကာ စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ဆောင့်ထုလိုက်သည်။ သူ၏ နဖူးတွင်လည်း မက်ကန်ဇီထက်ပင် ပို၍ ချွေးများ စိုရွှဲနေသည်။
“ကျောင်းစီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့က ငါ့ကို အမှုန့်လုပ်တော့မှာ! ငါတို့ ကျောင်းကိုတောင် ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘူး၊ ကျောင်းသားတွေကို လက်လွှတ်ထားတယ်လို့ သူတို့ ပြောကြတော့မယ်။ အဲဒါ ငါ့အတွက် ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား!”
သူသည် အသံကုန် အော်ဟစ်နေသဖြင့် မက်ကန်ဇီမှာ စကားတစ်ခွန်းပင် ကြားဖြတ်ပြောခွင့်မရပေ။
“ငါက အဆင့်အတန်းအနိမ့်ဆုံး စာရင်းထဲမှာရှိတဲ့ ကျောင်းအုပ်တစ်ယောက်ကွ!” ဟု သူက စားပွဲအနောက်တွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း တောက်တီးတောက်တဲ့ ပြောနေသည်။ “ဒီလို ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အစွန်အဖျားကျောင်းကို အပို့ခံထားရတာ။ အခုကိစ္စသာ ငါ့မှတ်တမ်းထဲ ပါသွားရင် ငါ့မှာ သွားစရာ မြေမရှိတော့ဘူး။ ကိုယ့်ကျောင်းသားကိုယ်တောင် မစီမံနိုင်တဲ့ ကျောင်းအုပ်ကို ဘယ်သူကမှ အလုပ်ခန့်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ထို့နောက် သူက မက်ကန်ဇီကို လက်ညှိုးငေါ့ငေါ့ထိုးကာ အပြစ်တင်တော့သည်။
“ပြီးတော့ ဒီကိစ္စတွေ အကုန်လုံး ငါ့အပေါ်ပဲ ပုံကျလာမယ်လို့ မင်း မထင်နဲ့။ မင်းလည်း ဒီအရှုပ်ထုပ်ထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာပဲ”
မက်ကန်ဇီသည် မျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ကြမ်းပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ ရှိတယ်မဟုတ်လား?” ဟု သူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကလည်း သူတို့ ကူညီပေးခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ အခုလည်း သူတို့ပဲ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ထုတ်ပေးမှာပါနော်?”
“မင်း အဲဒါပဲ!” ကျောင်းအုပ်ကြီးက အော်ဟစ်ရင်း စားပွဲပေါ်က စာအုပ်အထူကြီးတစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကာ အခန်းတစ်ဖက်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
စာအုပ်သည် မက်ကန်ဇီ၏ နံဘေးကို တည့်တည့်မှန်ပြီးမှ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ‘ဗုန်း’ ခနဲ ကျသွားသည်။
“သူတို့ ကူညီနိုင်တဲ့နေရာမှာလည်း အတိုင်းအတာ ရှိတယ်ကွ!” ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက အော်သည်။ “မင်းသာ မင်းအတန်းကို သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ခဲ့ရင်၊ မင်း အလုပ်ကို မင်း သေသေချာချာ လုပ်ခဲ့ရင် အခုလို အရှုပ်အထွေးတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး!”
အခန်းထဲတွင် လေးလံသော တိတ်ဆိတ်မှုက ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောကြတော့သော်လည်း တင်းမာမှုများက အသက်ရှူရကျပ်စေသည်။ လူကြီးနှစ်ဦးစလုံး သူတို့၏ အနာဂတ်မှာ မည်မျှအန္တရာယ်ရှိနေသည်ကို ကောင်းကောင်းသိကြသည်။
ထိုစဉ် မက်ကန်ဇီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရသွားသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။
“နေပါဦး... ကျွန်တော့်မှာ အဖြေတစ်ခု ရှိတယ်ထင်တယ်။ ဒီပြဿနာတွေ အားလုံးကို... ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်မယ့် အကြံတစ်ခုပေါ့” ဟု သူက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် နားထောင်နေသည်။ အကယ်၍ ထိုအကြံမှာ ရယ်စရာကောင်းနေပါက ချက်ချင်း ပယ်ချရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။
“ကျွန်တော့်အထင်တော့...” မက်ကန်ဇီက နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စတင်ပြောဆိုသည်။ “ဒါတွေ အားလုံးကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်လို့ရမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်”
ကျောင်းအုပ်ကြီးက စိတ်ဝင်စားသွားဟန်ဖြင့် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလာသည်။
“အခုလောလောဆယ် ဆမ် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စကြောင့် ကျောင်းစီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့က ကျွန်တော်တို့အပေါ် ဖိအားပေးနေတာ” ဟု မက်ကန်ဇီက ဆက်ပြောသည်။ “ကျောင်းထဲမှာလည်း ဆမ် အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ ပျံ့နေပြီ။ ရဲတွေကလည်း အခုလောလောဆယ် အမှုပိတ်ထားပေမဲ့၊ အခု မက်ဆီးမတ်စ် ကိစ္စက... သူတို့ကို ထပ်ပြီး နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် စုံစမ်းဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူတို့ကို လက်ရှောင်သွားအောင် လုပ်ဖို့က တော်တော်ခက်လိမ့်မယ်”
သူသည် နောက်တစ်ဆင့်ကို ပြောရန် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့... အဲဒီ ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုလုံးကို ဆက်စပ်ပေးလိုက်ရင်ရော? ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးရဲ့ အရင်းအမြစ်က မက်ဆီးမတ်စ် လို့ လုပ်လိုက်ရင်ရော? အနိုင်ကျင့်မှု၊ ဆမ်ရဲ့ သေဆုံးမှု၊ ပြီးတော့ အခု ဖြစ်သွားတဲ့ အကြမ်းဖက်မှု... ဒါတွေ အားလုံးကို လူတစ်ယောက်တည်းပေါ် ပုံချလိုက်ရင်တော့ ငါတို့အတွက် အထိအခိုက် အနည်းဆုံး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
မက်ကန်ဇီသည် အသံကို နှိမ့်ကာ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“မက်ဆီးမတ်စ် ကသာ ပြဿနာအားလုံးရဲ့ အရင်းအမြစ်ပါဆိုပြီး ပုံဖော်လိုက်မယ်၊ ပြီးရင် သူ့ကို ကျောင်းထုတ်လိုက်မယ်၊ နောက်ထပ် အရေးယူမှုတွေပါ လုပ်ဖို့ အကြံပြုလိုက်မယ်ဆိုရင်... ဒါက စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ရော၊ ရဲတွေရော၊ မိဘတွေကိုပါ ကျေနပ်သွားစေလိမ့်မယ်။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်တည်းပဲ မဟုတ်လား?”
အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ထိုင်ခုံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှီလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိမသာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“မင်းရဲ့ အကြံက...” ဟု သူက တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။ “တော်တော်လေးကို ကောင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခုပဲ”
ယခုအချိန်တွင်မူ၊ သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော မက်ဆီးမတ်စ်သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း တိုင်ပင်ပြီးဖြစ်ကြောင်း မသိသေးပေ။
သူတို့သည် အရာအားလုံးကို သူ့အပေါ် ပုံချရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။
'မျက်မြင်သက်သေတွေ၊ ထွက်ဆိုချက်တွေ၊ ပြီးတော့ လူကြီးတွေပါ ပါဝင်နေတာဆိုတော့ သူ ဘယ်လိုမှ ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး' ဟု မက်ကန်ဇီက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တွေးနေသည်။ 'အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာဖြစ်တဲ့ ငါကိုယ်တိုင်က သူ့ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ထွက်ဆိုမှာဆိုတော့လေ။ မက်ဆီးမတ်စ်... မင်းအတွက် ငါ စိတ်မကောင်းပေမဲ့ ငါတို့ အလုပ်တွေက ပိုအရေးကြီးတယ်။ မင်းကတော့ ကျောင်းအသစ် ပြောင်းလိုက်ရုံပဲ၊ ဒါက ငါတို့ဘဝ ပျက်စီးသွားမယ့် အခြေအနေမျိုးနဲ့စာရင် မင်းအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး'
ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် မက်ကန်ဇီတို့သည် မက်ဆီးမတ်စ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေကြသည်။ သူသည် စကားမပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ တင်းမာမှုများ ပိုမိုမြင့်တက်လာစဉ်မှာပင် သူတို့ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ မက်ဆီးမတ်စ်၏ ပခုံးများမှာ အထက်အောက် လှုပ်ရှားနေသည်။
ထို့နောက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရယ်သံပင်။ အစပိုင်းတွင် တိုးတိုးလေးနှင့် နောက်ပြောင်သည့် ရယ်သံဖြစ်သော်လည်း မကြာခင်မှာပင် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလာတော့သည်။
“ဟားဟားဟား!”
“မင်း နေကောင်းရဲ့လား မက်စ်?” ကျောင်းအုပ်ကြီးက တင်းမာသော လေသံဖြင့် မေးသည်။ “အခြေအနေက ဘယ်လောက်အထိ ကြီးလေးနေသလဲဆိုတာ မင်း နားလည်ရဲ့လား”
မက်ဆီးမတ်စ်၏ ရယ်သံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းမော့ကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို စူးရှပြီး ပြတ်သားသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ သိလား” မက်ဆီးမတ်စ်က အလွန်အေးစက်သော လေသံဖြင့် စတင်ပြောဆိုသည်။ “ဒီနေ့ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းထုတ်မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်။ အဲဒါက မျှတမှု ရှိတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ခင်ဗျားတို့က အရာအားလုံးကို ကျွန်တော့်အပေါ် ပုံချဖို့ ကြိုးစားနေတာလား? ဆမ် ရဲ့ သေဆုံးမှု၊ အတန်းထဲက ရန်ပွဲ၊ အဲဒါတွေ အကုန်လုံးလား?”
သူက ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
“ဒီကျောင်းရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်တွေလို့ ဆိုကြတဲ့၊ လူကြီးတွေဖြစ်တဲ့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဒါပဲလား? ကျွန်တော် ဒီထက် ပိုကောင်းတာမျိုး မျှော်လင့်ခဲ့မိတာ”
သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်ကပဲ ပိုပြီး သိထားသင့်တာပါ”
မက်ဆီးမတ်စ်သည် စားပွဲပေါ်မှတစ်ဆင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် အလွန်နီးကပ်သွားအောင် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် အခွင့်အရေး ပေးမယ်” ဟု သူက တိုးညှင်းသော်လည်း ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက တကယ်ပြောတာ။ ဒီအသုံးမကျတဲ့ ကျောင်းကို ကျွန်တော် တော်တော် စိတ်ကုန်နေပြီ။ ခင်ဗျားတို့သာ ဒါကို ဆက်လုပ်မယ်ဆိုရင်... ခင်ဗျားတို့ နောင်တရစေရမယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပေးတယ်”
ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် မက်ဆီးမတ်စ်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်စဉ် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားအောင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တကယ့်ကို ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်နေရသလိုပင်။ ခုနက သူလုပ်သွားတာတွေကိုပါ မြင်ထားရသဖြင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့လာမိသည်။
“ကြည့်စမ်း... အခုတော့ ကျောင်းအုပ်ကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်နေပြီလား!” ဟု သူက အာဏာရှိဟန်ဖြင့် ပြန်အော်သည်။ “မင်းက စိတ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ကလေးပဲ! မင်းအတွက် ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိတော့ဘူး!”
မက်ဆီးမတ်စ်က ပြန်မပြောတော့ပေ။ ပြောစရာလည်း မလိုတော့။ ထိုအစား သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို တည်ငြိမ်စွာ ထုတ်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူ့ကို ဖုန်းဆက်နေတာလဲ” ဟု မက်ကန်ဇီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။ “မက်စ်... မင်းရဲ့ မိဘတွေက မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခြေအနေက အဲဒီထက် အများကြီး ပိုကြီးလေးသွားပြီ”
မက်ဆီးမတ်စ်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ နှစ်ချက်မျှ မြည်ပြီးနောက် ဖုန်းကို တစ်ဖက်က ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်မှာ ဖြေရှင်းရမယ့် အခြေအနေတစ်ခု ရှိနေတယ်” ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က ရှေ့က လူကြီးနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖုန်းထဲသို့ ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီ လိုတယ်။ ဒီက ကျောင်းအုပ်က ကျွန်တော့်ကို ခြိမ်းခြောက်နေတယ်။ ဆမ် ရဲ့ သေဆုံးမှုအတွက် ကျွန်တော့်အပေါ် အပြစ်ပုံချဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်... တခြားကိစ္စတွေလည်း ပါသေးတယ်။ ခင်ဗျား ဒါကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မလား?”
ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် မက်ကန်ဇီတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ကြသည်။
မက်ဆီးမတ်စ် တစ်ယောက် တကယ်ပဲ စိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီလားဟု သူတို့ တွေးနေမိသည်။ ဒီလိုမျိုး ဖုန်းဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်ပြရုံနဲ့ သူတို့ ကြောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား? အကြပ်ရိုက်နေတဲ့ လူတွေဟာ ဘာမဆို လုပ်တတ်ကြသည်မဟုတ်ပါလား။
“ကျွန်တော် ဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ် ထင်ပါတယ်” ဟု အာရွန်ဟတ် က ဖုန်းထဲမှ ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စအတွက် ခင်ဗျားရဲ့ ရန်ပုံငွေအချို့ကို သုံးဖို့ လိုကောင်းလိုလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုမှာလား?”
“လုပ်သင့်တာကိုသာ လုပ်ပါ” ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ဖုန်းချလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတွင် မှီကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေသည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဆရာသည်လည်း မက်ဆီးမတ်စ်ကို စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ တစ်မိနစ်နီးပါး ကြာသွားသော်လည်း ဘာမှဖြစ်မလာသည့်အခါ သူတို့သည် အရင်ကထက် ပို၍ မောက်မာသော အကြည့်များဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြန်သည်။
“ခဏလောက်တော့ တစ်ခုခု တကယ် ဖြစ်လာတော့မလိုပဲနော်” ဟု မက်ကန်ဇီက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
ဗွီး... ဗွီး...
ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ စားပွဲပေါ်ရှိ ရုံးဖုန်း တုန်ခါသံက လေထုကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သလို ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူကြီးနှစ်ဦးလုံး ဆတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အသံလာရာဆီသို့ မျက်လုံးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်သွားကြသည်။
၎င်းမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ သီးသန့်ရုံးဖုန်းလိုင်းဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ ခဲယဉ်းစွာ မြည်တတ်သော ဖုန်းဖြစ်သည်။ ထိုခဏ၌ပင် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများမှာ စတင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။