အခန်း - (၄၄)
နည်းပညာတွေ လွှမ်းမိုးနေတဲ့ ဒီနေ့ခေတ်ကမ္ဘာမှာ ဘာမဆို လက်ချောင်းလေးတစ်ချက်နှိပ်ရုံနဲ့ မျှဝေလို့ရနေတာကြောင့် လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ မရှိသလောက်ကို ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အတန်းထဲမှာဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အခုတော့ နာမည်ကြီးနေပြီဖြစ်တဲ့ အဲဒီဖြစ်ရပ် ဗီဒီယိုတွေဟာ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့နေသည်။ တစ်ခုတင်မကဘဲ အများကြီးပင်။ မတူညီတဲ့ ထောင့်ပေါင်းစုံကနေ ရိုက်ထားတာဖြစ်ပြီး အချို့မှာ ဝေဖန်သံတွေပါသလို၊ အချို့မှာတော့ အံ့ဩလွန်းလို့ ဆွံ့အနေကြသည့် အသံများ ပါဝင်သည်။ ဖုန်းတစ်လုံးမှ တစ်လုံး၊ ဖန်သားပြင်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ထိုဗီဒီယိုများ ရောက်ရှိသွားသည်။
နေ့ကုန်ခါနီးအချိန်မှာတော့ ကျောင်းတစ်ခုလုံးမှာ ဒီသတင်းကို မသိတဲ့ကျောင်းသား တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ပေ။ ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ တုန်ရီနေတဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင်တွေနဲ့ စင်္ကြံလမ်းက ဟိုးလေးတကျော် ကျော်ကြားသံတွေကတစ်ဆင့် ကြားခဲ့ရသည်ဖြစ်စေ အားလုံးကတော့ မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ ဒီဖြစ်ရပ်ဟာလည်း ‘မက်ဒ်မက်စ် အဖြစ်အပျက်’ ဆိုပြီး နာမည်တစ်ခု ချက်ချင်း ရသွားတော့သည်။
ဒီဗီဒီယိုတွေသာ မရှိရင် လူအများစုဟာ ယုံတောင်ယုံကြမှာ မဟုတ်ပေ။ လူရာမဝင်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေးနေတတ်တဲ့ မက်ဆီးမတ်စ် လိုလူမျိုးက ဒီလိုအစွန်းရောက်တဲ့ ကိစ္စမျိုး လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ... အာရုံစိုက်ခံချင်လို့ လုပ်ကြံထားတဲ့ ရယ်စရာ ကောလာဟလတစ်ခုလို့ပဲ ထင်ကြမှာဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းတွေကတော့ လိမ်မပြောခဲ့ပေ။
ပြီးတော့ ဒီဗီဒီယိုဟာ သာမန်ကျောင်းသားတွေကြားထဲမှာပဲ ပျံ့နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
အပြင်ဘက်၊ အားကစားခန်းမဘေးက သံဇကာအိုကြီးဆီကို သွားတဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ လှေကားထစ်လေးတွေပေါ်မှာ ဒစ်ပတာ ဟာ ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး အေးအေးလူလူ ထိုင်နေသည်။ သူက ဖုန်းကို ဘေးတိုက်လှည့်ကိုင်ထားပြီး စူးရှတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ဖန်သားပြင်ပေါ်က ဖြစ်ပျက်သမျှကို သုံးကြိမ်မြောက်... မဟုတ်ဘူး၊ လေးကြိမ်မြောက်လောက် ရှိပြီဖြစ်အောင် အာရုံစိုက် ကြည့်နေသည်။
“ဒါက ပြဿနာအကြီးကြီး ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ဂျေးဝုဒ် က အနီးနားက ခြံစည်းရိုးကို မှီရင်း လက်ပိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူလည်း အခြားသူတွေလိုပဲ ဗီဒီယိုကို မြင်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒစ်ပတာ ကတော့ ဘာကိုမှ မခံစားရတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်ကြည့်နေသည်။
“အေးလေ၊ ငါပြောတာက... အဲဒါ ငါတို့ရဲ့ ပစ်မှတ် မဟုတ်လား” ဟု စနိုက်ဒ် က စိုးရိမ်တကြီး အသံမြှင့်ပြီး ဝင်ပြောသည်။ “ကြည့်ရတာ အဲဒီကောင် ရူးသွားပြီ ထင်တယ်။ ကို နဲ့ တခြားကောင်တွေ သူ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်ထွက်ပေါက် ပိတ်အောင် လုပ်လိုက်ပုံရတယ်”
ဒစ်ပတာ ကတော့ ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောသေးပေ။ အပြုံးတစ်ခုတောင် မပြ။
ဗီဒီယိုဆုံးသွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ သူက ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ အသာအယာ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သူက မထုံတေးတေး မျက်နှာပေး၊ အတွေးနက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။
“ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ” ဒစ်ပတာ က မတ်တတ်ရပ်ရင်း ဘောင်းဘီပေါ်က ဖုန်တွေကို ခါကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “သူက တစ်ချိန်လုံး ပြန်ချနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့တာပဲ။ ကြည့်ရတာ သူက အရင်ကလည်း ရန်ပွဲတွေ အများကြီး ကြုံဖူးတဲ့ ပုံစံပဲ”
“ရန်ပွဲတင် မဟုတ်ဘူး” ဟု စနိုက်ဒ် က ခေါင်းခါရင်း ဖြည့်ပြောသည်။ “သူလုပ်သွားတာ မြင်တယ်မလား။ အဲဒါက စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ကံကောင်းလို့ ဖြစ်သွားတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို သူ သေသေချာချာ သိနေတာ”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဂျေးဝုဒ် က ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ သူ တစ်စက္ကန့်တောင် မတွန့်ဆုတ်သွားဘူး”
ဒစ်ပတာ ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားသည်။ “အဲဒါ သူ အရင်က လုပ်ဖူးလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဒါမှမဟုတ် သူ့ခေါင်းထဲမှာ တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် မှားယွင်းနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
ဂျေးဝုဒ် က ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး လေသံနှိမ့်ကာ ပြောသည်။ “ငါတို့ အဲဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ပေးရမလား။ ဒါက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်မသွားခင် လုပ်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။ တခြားရွေးချယ်စရာတွေထက်စာရင်ပေါ့”
ဒါပေမဲ့ ဒစ်ပတာ က လက်ကာပြလိုက်သည်။ “မလိုဘူး၊ လွှတ်ထားလိုက်”
“မင်း သေချာလို့လား”
“သူ လုပ်နိုင်သမျှ အဆိုးဆုံးအရာကို သူ လုပ်ပြီးသွားပြီ” ဟု ဒစ်ပတာ က ပါးစပ်နားတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုမျိုး ပြန်တုံ့ပြန်တာလား။ ကျောင်းတစ်ခုလုံး ရှေ့မှာ အရူး တစ်ယောက်လို သောင်းကျန်းပြတာလား။ အဲဒါက သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေလိုက်တာပဲ။ သူ ပြီးသွားပြီ။ ဒါကို သူ ကိုယ်တိုင် မသိသေးတာပဲ ရှိတာ”
အတန်းထဲက အဖြစ်အပျက်ရဲ့ အကျိုးဆက်တွေကတော့ ချက်ချင်းဆိုသလို ရောက်လာတော့သည်။
ပါဝင်ပတ်သက်သူ ကျောင်းသားတိုင်း၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့သူတိုင်းကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ခေါ်ယူခံရသည်။ စာသင်ခန်း နှစ်ခန်းကို ယာယီစစ်ဆေးရေးခန်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီး ဆရာ၊ ဆရာမတွေက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အခြေအနေတွေကို အဖြေရှာဖို့ ကြိုးစားနေကြသည်။ လူတိုင်းက မတူညီတဲ့ အမြင်တွေ၊ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ အသီးသီး ပြောကြရာ ဆရာတွေကတော့ တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ပုံဖော်ဖို့ အပူတပြင်း ကြိုးစားနေကြသည်။
တစ်ဖက်မှာလည်း ဆေးပေးခန်းထဲမှာ ကျောင်းနာပြုဆရာမဟာ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာတွေ၊ နှာခေါင်းသွေးယိုတာတွေနဲ့ ကွဲအက်သွားတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ကုသပေးဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေရသည်။ သူမရဲ့ လင်ဗန်းထဲမှာ ရေခဲအိတ်တွေနဲ့ ပိုးသတ်ဆေး စိမ်ထားတဲ့ ဂွမ်းဖတ်တွေက အစီအရီ။ လေထုထဲမှာလည်း အရက်ပြန်နံ့တွေနဲ့ တင်းမာမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ မက်ဆီးမတ်စ် ကတော့...
သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း သီးသန့် အခန်းထဲမှာ စစ်ဆေးမေးမြန်းနေသည်။
သူက ဒီမုန်တိုင်းရဲ့ ဗဟိုချက်မှာ ရှိနေလို့တင် မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို အားလုံးက မြင်ခဲ့ကြလို့လည်း ဖြစ်သည်။ ကျောင်းအာဏာပိုင်တွေက အခြေအနေတွေ ထပ်မံ ဆိုးရွားမလာစေဖို့အတွက်၊ အထူးသဖြင့် ဒီကလေးတွေကြားထဲမှာ ထပ်ပြီး ပြဿနာမတက်ဖို့ ဘာကိုမှ အခွင့်အရေး မပေးချင်တော့ပေ။ အဲဒီအခန်းထဲမှာ ဘာပဲဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့၊ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မဖြစ်စေဖို့ သူတို့ တားဆီးရမည်ဖြစ်သည်။
မက်ဆီးမတ်စ် က သူ သိသမျှကို တတ်နိုင်သမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြခဲ့သည်။ အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ခံရတာတွေကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားရာကနေ အစပြုခဲ့တာလို့ သူ ရှင်းပြသည်။ သူက တစ်ချက်ပဲ ပြန်ရိုက်ခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီတစ်ချက်ကပဲ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။ အတန်းထဲကလူတွေ အကုန်လုံးက သူ့ကို ဝိုင်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေအကြား တိုက်ပွဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
သူ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်ခဲ့တာပါလို့ သူက ပြောသည်။
သူ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူးတဲ့။
ဒါပေမဲ့ ဒီစကားတွေကို ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာတောင် စားပွဲတစ်ဖက်ကလူတွေရဲ့ နားထဲမှာ ဘယ်လို ကြားနေမလဲဆိုတာ မက်ဆီးမတ်စ် သိနေသည်။ ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ ရှင်းပြချက်လည်း သူ့မှာ မရှိတော့သလို၊ ဒီထက် ပိုပြီး လက်ခံရလွယ်မယ့် အကြောင်းပြချက်လည်း မရှိပေ။
အခုတော့ သူက စာသင်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်။ ပခုံးပေါ်မှာ တင်းမာမှုတွေက အလေးမကြီးတစ်ခုလို ဖိစီးနေသည်။
'ငါ့ကို ကျောင်းထုတ်ပစ်ကောင်း ထုတ်ပစ်နိုင်တယ်...' ဟု မက်ဆီးမတ်စ် က ဒူးပေါ် လက်ထောက်ရင်း ရှေ့သို့ ကိုင်းကာ တွေးနေမိသည်။ 'ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ အဲဒါက အဆိုးဆုံး ရလဒ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါကလည်း တစ်ချိန်ကျရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ ကြံစည်ထားပြီးသားပဲ'
သူ့စိတ်ထဲမှာ ကိစ္စတွေကို နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်နေတဲ့ တကယ့်ပစ်မှတ်ဖြစ်သူ ဒစ်ပတာ အကြောင်းကိုပဲ တွေးနေမိသည်။ 'သူ့ဆီကို ချဉ်းကပ်ဖို့ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိပါသေးတယ်။ ငါ လိုအပ်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ရှာဖို့ တခြားနည်းတွေ ရှိမှာပါ...'
ဒါတောင်မှ သူ့စိတ်ထဲမှာ မရှင်းတာ တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။
အကယ်၍ ကျောင်းထုတ်ခံရပြီး ဒီလိုမျိုးပဲ အဆုံးသတ်သွားမယ်ဆိုရင်... တကယ့် မက်စ်စတန်း ဟာ ဘာလို့ ဒီဒုက္ခတွေကြားမှာ အောင့်အည်း သည်းခံနေခဲ့တာလဲ။ သူ့မှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိနေတာပဲ၊ ဘာလို့ မသုံးခဲ့တာလဲ။ ရွေးချယ်စရာတွေ အများကြီး ရှိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ နှိပ်စက်ခံခဲ့တာလဲ။ ဘယ်လိုမှ စဉ်းစားလို့ မရနိုင်ပေ။
ထိုစဉ် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး စာသင်ခန်းတံခါး ပွင့်လာသည်။ အထဲဝင်လာသူမှာ အတန်းပိုင်ဆရာ မက်ကန်ဇီ ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ ဘာကိုမှ ခန့်မှန်း၍ မရပေ။
“လာခဲ့ မက်ဆီးမတ်စ်၊ ငါတို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းကို သွားကြမယ်”
မက်ဆီးမတ်စ် က ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထရပ်ပြီး နောက်ကနေ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားသည်။ စင်္ကြံလမ်းက တော်တော်ရှည်သလို ခံစားရပြီး နံရံတွေကလည်း သူ့ကို ဖိညှပ်ထားသလိုပင်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ မက်ဆီးမတ်စ် အံ့ဩသွားသည်။
ရုံးခန်းက အရမ်းကို သားနားလွန်းလှသည်။ သားရေဆိုဖာနှစ်လုံး၊ အရောင်တလက်လက်ထနေတဲ့ စားပွဲကြီးတစ်လုံး၊ ဈေးကြီးပုံရတဲ့ လိုက်ကာတွေနဲ့ ပြတင်းပေါက်အမြင့်ကြီးတွေ၊ ပြီးတော့ နံရံတွေမှာလည်း ဆုတံဆိပ်တွေနဲ့ ပန်းချီကားတွေ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အရာအားလုံးဟာ သာမန်လူတစ်ယောက် တစ်နှစ်လုံး ရှာသမျှထက်တောင် ပိုပြီး တန်ဖိုးကြီးပုံရသည်။
'ဒါ အစိုးရကျောင်း မဟုတ်ဘူးလား' ဟု မက်ဆီးမတ်စ် က ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ရင်း တွေးနေမိသည်။ 'ဒီက ကျောင်းအုပ်တွေက တကယ်ပဲ လစာ ဒီလောက်တောင် ကောင်းတာလား'
မက်ဆီးမတ်စ် ရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ မျဉ်းစင်းပါတဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတဲ့ လူပုလေးတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ ထိပ်ပြောင်နေတာကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ဘေးကဆံပင်တွေကို အနောက်ကို ကပ်ဖြီးထားပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့တာကတော့ သိသာလှသည်။ သူ့ရဲ့အနောက်မှာတော့ မက်ကန်ဇီ က ကျောင်းအုပ်ကြီးကို စောင့်ရှောက်ပေးနေသည့်အလား တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။
“မက်ဆီးမတ်စ်!” ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြစ်တင်ရှုတ်ချသည့် လေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ဒီနေ့ လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဘယ်လောက်အထိ ကြီးလေးလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား”
မက်ဆီးမတ်စ် က ပြန်မဖြေပေ။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့အဖြေကို စောင့်နေတာ မဟုတ်ဘဲ အခုမှ စပြောဖို့ ပြင်နေတာဆိုတာ သူ သိနေသည်။
“ကျောင်းက အခုတောင် အခြေအနေ တော်တော်ပျက်နေတာ” ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဆက်ပြောသည်။ “လတ်တလော ဖြစ်ခဲ့တဲ့ သေကြောင်းကြံစည်မှု နဲ့ တခြားကိစ္စတွေကြောင့် ငါတို့က ရေခဲပေါ် လမ်းလျှောက်နေရသလို ဖြစ်နေတာ။ အခုတော့ ဒါမျိုး ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ။ မင်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီအတန်းထဲကို စစ်မြေပြင်တစ်ခုလို ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်တာပဲ!”
သူက ရှေ့ကို တိုးကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အသံမြှင့်လိုက်သည်။
“ဒါတွေကြောင့် ဘယ်လောက်အထိ အရှုပ်အထွေးတွေ ဖြစ်လာမလဲ မင်း သိရဲ့လား။ အဲဒီကျောင်းသားတွေရဲ့ မိဘတွေက တော်တော်လေး ဒေါသထွက်နေကြပြီ။ အချို့ဆိုရင် တရားစွဲဖို့တောင် ပြောနေကြပြီ။ ဆေးရုံစရိတ်တွေလည်း ပေးရဦးမယ်။ ပြီးတော့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စက တော်တော်လေး ပြင်းထန်လွန်းလို့ ရဲတပ်ဖွဲ့ကလည်း ပါဝင်ပတ်သက်လာဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး”
သာမန်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ ဒီစကားတွေကို ကြားတာနဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားမှာ သေချာသည်။ ဥပဒေကြောင်းအရ ပြဿနာတွေ၊ ရဲတွေ ပါဝင်လာမှာနဲ့ ကျောင်းထုတ်ခံရမယ့် ဘေးတွေကို ကြောက်ပြီး ဘယ်သူမဆို နှုတ်ဆိတ်သွားကြမှာဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ မက်ဆီးမတ်စ် ကတော့ မဟုတ်ပေ။
ပိုပြီး မှောင်မိုက်တဲ့ နေရာတွေမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါတွေက ဘာမှမဟုတ်ပေ။ သူက မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အခုကျမှ ခင်ဗျားတို့က ပါဝင်ပတ်သက်လာတာပေါ့?” မက်ဆီးမတ်စ် က အေးဆေးသော်လည်း ထက်ရှတဲ့ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “တစ်ခုလောက် ပြောပါဦး၊ မက်ကန်ဇီ...”
သူက သူ့အနောက်မှာ မတ်တတ်ရပ်နေတဲ့ ဆရာ့ကို ကြည့်ဖို့ အနောက်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်။
“အရင်က ဖြစ်ခဲ့သမျှ ကိစ္စတွေနဲ့စာရင် အခုတစ်ခေါက်က ဘာတွေများ ထူးခြားသွားလို့လဲ”
“ခင်ဗျား ဒါတွေကို ကြားခဲ့မှာပါ” မက်ဆီးမတ်စ် က တည်ငြိမ်သော်လည်း ဒေါသကို ထိန်းထားသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင်တောင် မြင်ခဲ့မှာပါ။ ကျွန်တော့်ကို အကြိမ်ကြိမ် အနိုင်ကျင့်ခဲ့ကြတာတွေ။ ဆမ် ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာတွေ။ ကျွန်တော်တို့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေ။ စားပွဲပေါ်မှာ လူမဆန်စွာ ရေးထားတဲ့ ဆဲဆိုစာသားတွေ။ အဲဒါတွေ အားလုံးဟာ ခင်ဗျား ရှေ့တည့်တည့်မှာပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ”
သူက အော်ဟစ်မနေဘဲ တည်ငြိမ်လှသော်လည်း ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးကို စူးရှသွားစေမည့် လေသံဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ခင်ဗျားရဲ့ ပြဿနာ မဟုတ်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။ ဘယ်သူမှ ပြဿနာမရှာသရွေ့တော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ခင်ဗျား ဟန်ဆောင်နေလို့ ရတာပေါ့။ အမှိုက်ကို ဖျာအောက် ထိုးထည့်ထားသလိုပေါ့။ စာရွက်ပေါ်မှာ အထောက်အထား မရှိလို့၊ ဘယ်သူမှ စနစ်တကျ မတိုင်ကြားလို့ဆိုပြီး ခင်ဗျားတို့ လက်ရှောင်နေခဲ့ကြတာပဲ”
သူ့ရဲ့ လက်သီးတွေက ဘေးမှာ တင်းတင်းဆုပ်ထားလျက် အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။
“ဒီကျောင်းက ဆမ် အတွက် ဘာမှမလုပ်ပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက်လည်း ဘာမှမလုပ်ပေးခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော် ဖြေရှင်းလိုက်တဲ့အခါကျမှ ကျွန်တော်ကပဲ အပြစ်ပေးခံရမယ့်သူ ဖြစ်သွားရတာလား။ ကျွန်တော်ကပဲ ခြိမ်းခြောက်ခံရမယ့်သူ ဖြစ်သွားရတာလား”
သူက မယုံနိုင်သလို ခေါင်းခါလိုက်သည်။
မက်ဆီးမတ်စ် ဟာ အကျင့်ပျက်နေတဲ့ စနစ်တွေကို အမြဲတမ်း မုန်းတီးခဲ့သူဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ကျောင်းစနစ်ပေါ့။ အာဏာရှိသူတွေကို ကာကွယ်ပေးပြီး ခံရတဲ့သူတွေကိုတော့ နှုတ်ပိတ်ထားတဲ့ ဒီစနစ်မျိုးကို သူ အလွန်မုန်းသည်။
“မက်ဆီးမတ်စ်... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ” မက်ကန်ဇီ က စိုးရိမ်သလိုလို ဟန်ဆောင်ထားသည့် အသံဖြင့် ဝင်ပြောသည်။ “ငါတို့ ကျောင်းသားတွေဆီကနေ ထွက်ဆိုချက်တွေ အများကြီး ရထားပြီးသားပါ။ သူတို့ အားလုံးက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ပြောကြတာကတော့ မင်းက ရူးသွားပြီတဲ့။ မင်းက ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ မင်းရဲ့ အတန်းဖော်တွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာတဲ့။ ဒဏ်ရာရသွားတဲ့သူတွေက သူတို့ပါ”
မက်ဆီးမတ်စ် မအံ့ဩပါဘူး။ သူတို့တွေ တစ်ယောက်ဘက် တစ်ယောက် ပါကြမှာပဲလေ။ ဒါက သူ့စကားနဲ့ သူတို့စကား အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေတာ။ အပယ်ခံ တစ်ယောက်တည်းကို တစ်အတန်းလုံးက ဝိုင်းတိုက်ခိုက်ကြတာ။ ဒါကို သူ ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ မက်ဆီးမတ်စ် ကို တကယ်ပဲ ဒေါသအထွက်ဆုံး ဖြစ်စေခဲ့တာကတော့၊ သူ့နဖူးက အကြောတွေ ထောင်ထွက်လာစေခဲ့တာကတော့ ဆမ် ဆိုတဲ့ နာမည်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပိုတိကျအောင် ပြောရရင် ဆမ် ရဲ့ နာမည်ကို လုံးဝ ချန်လှပ်ထားခဲ့လို့ ဖြစ်သည်။
ဒီဆရာက ဆမ် အကြောင်းကို တစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့ပေ။ သူ မရှိခဲ့သလိုမျိုး။ ဆမ် မှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေက ဒီကိစ္စနဲ့ ဘာမှမဆိုင်သလိုမျိုး။ အဲဒီအချက်ကပဲ မက်ဆီးမတ်စ် ရဲ့ ရင်ထဲက ဒေါသမီးကို တောက်လောင်စေခဲ့သည်။
“ကျောင်းအုပ်ကြီး ခုနက ပြောသွားတာက အရေးကြီးတယ် မက်ဆီးမတ်စ်” ဟု မက်ကန်ဇီ က ပိုမို အေးစက်ပြီး ပြတ်သားတဲ့ လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ “ရဲတွေ ပါဝင်ပတ်သက်လာပြီ။ ပြီးတော့ အခုကိစ္စက လတ်တလော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့လည်း အရမ်းနီးကပ်နေတော့...”
သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီး ထိုအခြေအနေကို အရသာခံနေသည့်အလား...
“ငါ သူတို့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ မင်း... မက် စမစ် ဆိုတဲ့ကောင်ကပဲ ဆမ် ကို အမြဲတမ်း နှိပ်စက်နေခဲ့တဲ့သူပါလို့ပေါ့”
မက်ဆီးမတ်စ် ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဒီစကားတွေကြောင့် သူ့ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု နစ်ဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
စက္ကန့်ပိုင်းလောက်အတွင်းမှာပဲ သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရော၊ မက်ကန်ဇီ ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာပါ အပြုံးစလေးတွေ ပေါ်နေတာကို။ မသိမသာလေးပေမဲ့ သေချာပေါက် မြင်လိုက်ရသည်။
သူတို့တွေ အံ့ဩမနေကြဘူး။ ဇဝေဇဝါလည်း ဖြစ်မနေဘူး။ သူတို့က ဒါမျိုးဖြစ်လာဖို့ကို စောင့်နေကြတာ။
'မဟုတ်မှလွဲရော...' မက်ဆီးမတ်စ် ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ 'သူတို့တွေလည်း ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်နေတာလား။ ဒီအရှုပ်ထုပ်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သူတို့ပါ ပါဝင်နေကြတာလား'
သူက စားပွဲအောက်မှာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း သူ့ကိုယ်သူ ပေါက်ကွဲမထွက်သွားအောင် ထိန်းထားလိုက်လေတော့သည်။