အခန်း - (၄၃)
စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ပြည့်နှက်နေသည့် ကျောင်းသားများသည် ယခုအချိန်အထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ငေးမောအံ့ဩနေကြရသဖြင့် အများစုမှာ ဖုန်းထုတ်ရန်ပင် မေ့လျော့နေကြသည်။
သို့သော် ယခုအခါ အခန်းထဲတွင် မက်ဆီးမတ်စ်နှင့် မာစတာ ကို (ကို ဂျီဟွန်း) တို့နှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်ဖြစ်ရာ ဖုန်းများကိုယ်စီ အပြိုင်အဆိုင် မြှောက်ကိုင်လိုက်ကြပြီး ရှေ့ဆက်ဖြစ်ပျက်လာမည့် အခြေအနေများကို တစ်စက္ကန့်မကျန် မှတ်တမ်းတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။
“ဟေ့... ဘယ်သူနိုင်မယ် ထင်သလဲ။ ငါတို့ လောင်းကြေးထပ်ကြမလား” ဟု ကျောင်းသားတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ကပ်မေးသည်။
“ငါ့အထင်တော့ မက်စ်က တစ်ခန်းလုံးနီးပါးကို အလဲထိုးထားတာဆိုတော့ အခုလောက်ဆို ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ သူ့ဘက်ကပဲ အားပေးချင်တယ်။ ကိုနဲ့ သူ့အပေါင်းအပါတွေက မက်စ်အပေါ် တစ်ချိန်လုံး အရမ်းယုတ်မာခဲ့ကြတာလေ”
“အေးပါ... ငါလည်း သူတို့တွေ လွန်လွန်းတယ်လို့ ထင်တယ်” ဟု နောက်တစ်ဦးက ထောက်ခံသည်။
“ဟုတ်တော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူနိုင်မလဲဆိုတာကို ကြည့်ရင်တော့... ကို ဖြစ်ဖို့များတယ်။ သူက ပင်ကိုယ်ပါရမီရှိတာ။ အားကစားအသင်းတွေ အကုန်လုံးကတောင် သူ့ကို အသင်းထဲဝင်ဖို့ လိုက်တောင်းပန်ခဲ့ကြတာတဲ့”
“သူက မြန်တယ်၊ ကျွမ်းကျင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာကိုမှ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ချင်စိတ် မရှိဘူး။ အဲဒါကြောင့်လည်း သူ ဘယ်အသင်းမှ မဝင်ခဲ့တာပေါ့။ အခုတော့ ဒီလိုဘဝမျိုးနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်နေရတာ”
“ဟုတ်တယ်၊ ကိုက တစ်ခန်းလုံးရဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်နေတာ အကြောင်းရှိတယ်” ဟု နောက်ထပ် ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဝင်ပြောသည်။ “သူက တကယ် တိုက်ခတ်တတ်တာ။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မထိရဲတာက ပြန်ချရင် ဘယ်လိုမှ မနိုင်ဘူးဆိုတာ သိနေကြလို့လေ”
ထိုကဲ့သို့ တီးတိုးပြောဆိုသံများနှင့် ကောလာဟလများ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ကျောင်းသားများမှာမူ ရှေ့ဆက်ဖြစ်လာမည့် အခြေအနေများကို သိချင်ဇောဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
“ဟားဟား... မက်စ်၊ မင်း ခေါင်းကို ထိမိတာ များသွားပြီ ထင်တယ်” ဟု ကို က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “ငါ ပြန်ပြင်ပေးပါရစေဦး၊ နောက်ထပ် အချက်အလက်လောက် ထပ်ထုပေးလိုက်ရင် မင်း အသိတရား ပြန်ဝင်လာမှာပါ!”
ကို သည် မက်ဆီးမတ်စ်၏ ဦးခေါင်းကို ဦးတည်၍ အမြင့်ကန်ချက်ဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သည်။
မက်ဆီးမတ်စ်သည် ထိုကန်ချက်ကို ကာကွယ်ရန် လက်နှစ်ဖက်ကို အချိန်မီ မြှောက်လိုက်သော်လည်း ထိချက်မှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် လက်ဖျံများမှာ ထုံကျဉ်ကာ ကျိန်းစပ်သွားသည်။
'ဒီ အသုံးမကျတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်စုတ်!' ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
ကို က အရှိန်မသတ်ပေ။ ဒုတိယမြောက် ကန်ချက်သည် မက်ဆီးမတ်စ်၏ ဝမ်းဗိုက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသဖြင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ သူသည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြစ်သွားပြီး နံရံတွင် ကပ်ထားသည့် စားပွဲတစ်ခုနှင့် ကျောပြင်မှာ အရှိန်ဖြင့် ဆောင့်မိသွားသည်။
မက်ဆီးမတ်စ် အကျပ်ရိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကို က ထပ်မံ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။ ထိုစဉ် ခဲတံအိတ်တစ်အိတ်က ဘယ်ကမှန်းမသိ ပျံထွက်လာပြီး ကို ၏ မျက်နှာတည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားသည်။
အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားသဖြင့် ကို သည် ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ ထိုခဏ၌ပင် သူ့မျက်နှာထံသို့ ကြီးမားသော ခေါင်းတစ်ခု တိုးဝင်လာပြီး နှာခေါင်းတည့်တည့်ကို အရှိန်ပြင်းစွာ စောင့်မိလေတော့သည်။
အားအပြည့်ဖြင့် ဆောင့်လိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ အရိုးကျိုးသံနှင့်အတူ ကို ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။
“ဦးခေါင်းနဲ့ နဖူးဟာ လူတွေ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုမာပြီး ပိုလေးတယ်ကွ!” ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်းက ရန်နည်းနည်းပါးပါးတော့ တိုက်တတ်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ့် တိုက်ပွဲဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ မင်း မသိသေးဘူး!”
ခေါင်းကို တိုက်ခိုက်ခံရသဖြင့် ကို တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းနေစဉ် မက်ဆီးမတ်စ်က အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ထပ်မံ ထိုးနှက်သည်။
ကို သည် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားကာ နောက်ထပ် ကန်ချက်တစ်ခု ထုတ်သုံးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မက်ဆီးမတ်စ်က ထိုအကွက်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထောက်ထားသည့် ခြေထောက်ကို အားပြင်းသော ကန်ချက်ဖြင့် ခတ်လိုက်သည်။
သူသည် ကို ကို ဖုန်းခနဲ လဲကျသွားအောင် ခြေထိုးကန်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မက်ဆီးမတ်စ်သည် ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ကို ၏ ဝမ်းဗိုက်တည့်တည့်ကို ဖနောင့်ဖြင့် အားကုန် ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။
ထိုအရှိန်ကြောင့် ကို ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လေများအကုန် ပန်းထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကို သည် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေသော်လည်း မက်ဆီးမတ်စ်က ထိုမျှဖြင့် အားမရသေးပေ။ အဝေးကြီး လိုသေးသည်။
ထို့နောက် သူသည် ကို ၏ ခေါင်းမှ ဆွဲကာ စားပွဲအနားသို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားသည်။
“ဒီစားပွဲပေါ်မှာ အဲဒီစာသားတွေ အကုန်လုံး မင်း ရေးခဲ့တာ မဟုတ်လား” ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က ပြောလိုက်သည်။ “သေပြီးတာတောင် မင်းက လက်မလျှော့နိုင်သေးဘူးပဲ။ ဆမ် က သူ့လက်တွေကို ဘယ်တော့မှ ပြန်သုံးလို့မရတော့ဘူး၊ မင်းကတော့ မင်းရဲ့လက်တွေကို ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေလုပ်ဖို့ အသုံးချဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာပေါ့လေ”
မက်ဆီးမတ်စ်သည် ခဲတံတစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကို ၏ လက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ချလိုက်သည်။
သူသည် ချောမွေ့လှသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြင့် ခဲတံကို မြှောက်ကာ အရှိန်ဖြင့် စိုက်ချလိုက်သည်။ ခဲတံသည် ကို ၏ လက်ဖဝါးကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး စားပွဲပေါ်တွင် စိုက်လျက်သား ဖြစ်သွားသည်။
“အားးးးးး!” ကို သည် တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်မှုများ ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့် အော်ဟစ်တော့သည်။ သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ အကယ်၍ လက်ကို ရုန်းကန်လိုက်ပါက ခဲတံက သူ့အသားကို ပိုမို ဆုတ်ဖြဲသွားမည်ဖြစ်သည်။
သူသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခဲတံကို ဆွဲနှုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မက်ဆီးမတ်စ်က ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်သားပဲ၊ လူတစ်ယောက်မှာ လက်နှစ်ဖက် ရှိတာပဲ မဟုတ်လား” ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က ဆိုရင်း နောက်ထပ် ခဲတံတစ်ချောင်းကို ယူကာ ကို ၏ ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ကိုပါ စားပွဲနှင့် တွဲလျက် စိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။
“အားးးးးး!” ကို သည် နောက်တစ်ကြိမ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပြန်သည်။
“ကဲ... လာစမ်းပါဦး” ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က ပြောကာ အခန်းထဲတွင် အခြားပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသည်။ “မင်းတို့ မက်စ်နဲ့ ဆမ်ကို တစ်နေ့တစ်နေ့ ဘယ်လောက်တောင် နှိပ်စက်ခဲ့ကြသလဲ၊ ဟမ်? အခုတော့ မင်းကို တစ်ရက်ကလေး နာကျင်မှု ပေးတာကို မင်းက မခံနိုင်ဘူးလား”
ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် ကို ၏ ပါးစပ်မှ သွားရည်များ ကျလာသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် စိုက်လျက်သား ဖြစ်နေသည့် ခဲတံနှစ်ချောင်းကို ကြည့်ရင်း သူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်နေရသည်။
ကြည့်ရှုနေသည့် ကျောင်းသားများထဲမှ အချို့မှာ ဗီဒီယိုရိုက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ကြပြီး အချို့ကမူ အဆုံးအထိ မှတ်တမ်းတင်ထားချင်ကြသည်။
သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားကာ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။
“ဟေ့... ငါတို့ တစ်ခုခု သွားလုပ်သင့်လား... ငါတို့ ဝင်မတားရင်... မက်စ်က သူ့ကို သတ်လိုက်မလား မသိဘူး”
ထိုစိုးရိမ်စိတ်မှာ အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ သူတို့သည် နေ့တိုင်း ဤအတန်းထဲတွင် ရှိနေခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ မက်ဆီးမတ်စ် ဘယ်လို နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ရှိခဲ့ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အခွင့်အရေးရလာချိန်တွင် မက်ဆီးမတ်စ်အနေဖြင့် ထိုမျှအထိ လုပ်လိမ့်မည်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ဟု သူတို့ မတွေးရဲကြပေ။
“ကို... မင်း အဆိုးရွားဆုံး အပြစ်ဒဏ်ကို ခံရမယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်နော်” ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က ပြောကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တွေ့သည့် မာကာဘောပင်တစ်ချောင်းကို အဖုံးဖွင့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ကို ၏ နဖူးပေါ်တွင် စာသားတစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ရေးလိုက်သည်။ ထိုစာသားမှာ 'လူသတ်သမား' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ရှယ်ရီကတ် သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှနေ၍ ဤအဖြစ်အပျက်များကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေပြီး ဤအခြေအနေများ မည်သို့ဖြစ်လာသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
'သူ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဒါ တကယ်ပဲ ငါသိတဲ့ အနိုင်ကျင့်ခံ မက်စ် ဟုတ်ရဲ့လား' ဟု ရှယ်ရီက တွေးနေမိသည်။
ထို့နောက် မက်ဆီးမတ်စ်က စားပွဲကို လှည့်လိုက်ရာ ကို သည်လည်း သူ့လက်များ ပိုမိုနာကျင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စားပွဲနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားရသည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူတို့အားလုံးသည် ကို ၏ လက်ပေါ်တွင် ရေးထားသော စာသားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
တစ်ကျောင်းလုံးနီးပါးက ကြည့်နေကြစဉ် ကို ၏ ပါးစပ်မှ သွားရည်များနှင့် မျက်ရည်များမှာ တောက်လျှောက် ကျဆင်းနေသည်။
ကျောင်းသားအများအပြားမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်း၊ ဗီဒီယိုရိုက်ခြင်းများ ပြုလုပ်နေကြသည်။
“မလုပ်ပါနဲ့... တော်ပါတော့... ရပ်လိုက်ပါတော့!” ကို က အော်ဟစ်တောင်းပန်သည်။ “ရပ်လိုက်ပါတော့!!!”
ထိုစဉ် ကျောင်းသားအုပ်ကြီးကို တိုးဝှေ့ကာ အတန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသူမှာ အတန်းပိုင်ဆရာမပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါတွေက ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ!” ဟု ဆရာမက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။