အခန်း - (၄၂)

လူမိုက်များအကြားတွင် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အရာအပေါ် အကြီးအကျယ် ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

သူတို့သည် အမြဲတမ်း အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကဲ့သို့ လှုပ်ရှားကြသူများ ဖြစ်သည်။ အသံတစ်သံတည်း၊ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး ထိုခေါင်းဆောင်မှာ 'ကို ဂျီဟွန်း' (ကို) ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် 'ကို' ၏ အမိန့်ကို မေးခွန်းထုတ်လေ့မရှိဘဲ နာခံကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အုပ်စုခွဲထွက်သွားခြင်းမှာ အရာအားလုံးကို ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေသည်။

ထိုခဏတာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည့် အချိန်လေးမှာပင် မက်ဆီးမတ်စ် အတွက် လုံလောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့ကို ချုပ်ထားသော ကျောင်းသား၏ မျက်နှာကို ဒူးဖြင့် တည့်တည့် တိုက်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်တစ်ယောက်ကို လည်ပင်းမှ ဆွဲကာ ဂျိုး ရှိရာဘက်သို့ လွှဲပစ်လိုက်သည်။

လွင့်စင်လာသော ကျောင်းသားသည် ထိမှန်မည်စိုး၍ ရှောင်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဂျိုးသည် အမြဲတမ်းလိုပဲ သူတို့နှင့် တစ်ဖက်တည်းသား၊ မဟာမိတ်ဟု ထင်မှတ်ထား၍ ရှောင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ မှားသွားသည်။

ဂျိုးသည် သူ၏ ဒူးကို အားဖြင့် မြှောက်ကာ ထိုကောင်လေး၏ မျက်နှာကို ဆောင့်ကန်လိုက်ပြီးနောက် စာသင်ခန်းနံရံဆီသို့ အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။

ချက်ချင်း အန္တရာယ်ပြုမည့်သူများ ကင်းစင်သွားသည့်အခါ မက်ဆီးမတ်စ်သည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ တံတွေးအချို့ကို သုတ်ရင်း အမောဖြေလိုက်သည်။

"လက်ရာကောင်းတယ်" မက်ဆီးမတ်စ်က ပြောသည်။ "မင်းက မင်းရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ တန်အောင် လုပ်ပြနိုင်သားပဲ။ ဒါတွေ အကုန်ပြီးရင် မင်းအတွက် အပိုဆုကြေး တစ်ခု ထပ်ပေးမယ်"

"ဂျိုး... ဒါ ဘာတွေလဲ။ မင်း ဘာလို့ အဲဒီမှာ မက်စ်နဲ့ အတူတူ သွားရပ်နေတာလဲ" ကို က အသံတုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် အော်မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘာလို့ ဒါမျိုး လုပ်ရတာလဲ"

'ကို' ၏ စိတ်အာရုံမှာ လုံးဝ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ အထက်တန်းကျောင်း စတက်ကတည်းက သူနှင့် သူ၏ သုံးယောက်တွဲ သူငယ်ချင်းများမှာ ခွဲမရအောင် ရင်းနှီးခဲ့ကြသည် မဟုတ်လား။

ဘာတွေကများ သူတို့ကို ဒီလောက်ထိ ကွဲကွာအောင် လုပ်နိုင်လို့ ဂျိုးက သူ့ကို ပြန်တိုက်ဖို့အထိ လိုလိုလားလား ဖြစ်သွားရတာလဲ။

သူတို့တွေ အတူတူ ပျော်ပျော်ပါးပါး လုပ်ခဲ့ကြတာလေ။ ဂျိုးကလည်း သူ့လိုလူစားမျိုးပဲ။ သူက သနားစိတ်ဝင်သွားရုံနဲ့ ဒီလိုမျိုး ဘက်ပြောင်းမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး... ဟုတ်တယ်မလား။

'ဒါကို ပြောဖို့ စိတ်မကောင်းပေမဲ့' မက်ဆီးမတ်စ်က တိုက်ခိုက်မည့် အနေအထားသို့ ပြင်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ 'လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားက မှန်နေတုန်းပဲ... ငွေက အရာအားလုံးကို စိုးမိုးတယ် ဆိုတာလေ'

ကျောင်းသားများသည် ရှေ့သို့ တစ်ကျော့ပြန် တိုးဝင်လာကြပြန်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မက်ဆီးမတ်စ် တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် တစ်ယောက်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အမြန် ကန်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို ပင့်လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

လက်သီးချက် အတော်များများကို ငုံ့ရှောင်ကာ ဝေ့ဝဲလှုပ်ရှားရင်း သူ့ဆီ တည့်တည့် ပြေးဝင်လာသည့် နောက်တစ်ယောက်ကို မက်ဆီးမတ်စ် မြင်လိုက်သည်။ မဆိုင်းမတွပင် သူသည် စားပွဲတစ်လုံးကို ရှေ့သို့ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ပြေးဝင်လာသော ကျောင်းသားနှင့် တိုက်မိပြီး ထိုသူမှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားသည်။

၎င်းနောက် နောက်ဆုံး ဝေ့ယမ်းလိုက်သော လက်သီးကို ရှောင်ရင်း မက်ဆီးမတ်စ်သည် တိုက်ခိုက်သူကို လည်ပင်းမှ ဆွဲလိုက်သည်။ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ရှေ့သို့ ဆွဲယူကာ ထိုသူ၏ ခေါင်းနောက်စေ့ကို စားပွဲခုံပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

အစပိုင်းတွင် အပြင်က ကြည့်နေသူများသည် မက်ဆီးမတ်စ်က လူအများကြီးကို ဒီလောက် လျင်မြန်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်သည်ကို အံ့သြနေကြသည်။ သို့သော် ကြာကြာကြည့်လေလေ တစ်ခုခုက ပိုပြီး ထင်ရှားလာလေလေ ဖြစ်သည်။

မက်ဆီးမတ်စ်၏ တိုက်ခိုက်ပုံမှာ တကယ့်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှကြောင်း သူတို့ စတင် သတိပြုမိလာကြသည်။ မက်ဆီးမတ်စ်သည် မည်သည့်နေရာကို တိုက်ခိုက်ရမည်၊ မည်သည့်ပစ္စည်းကို သုံးရမည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အရိုးတွေ ကျိုးသွားတာမျိုး၊ ကုလားထိုင်တွေ သုံးတာမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် သူလုပ်ရမည့်အရာကိုသာ သူလုပ်သည်။

၎င်းမှာ သန့်ရှင်းသော တိုက်ခိုက်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ အချို့ အခိုက်အတန့်များတွင် အခြားသူများ ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဂျိုးသည်လည်း သူ့ဘာသာသူ ခုခံနေသည်။ မက်ဆီးမတ်စ် လောက် လူအုပ်ကြီး မဝိုင်းထားသဖြင့် အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပိုလွယ်ကူနေသည်။

ကျောင်းသား နှစ်ယောက်သာ သူ့ဆီ တိုးလာကြသည်။ ဂျိုးသည် အတန်းထဲက ကလေးအများစုထက် သူက ပိုသန်မာသည်ဟု အမြဲ ခံစားခဲ့ရပြီး ယခုအခါတွင်လည်း ၎င်းကို သက်သေပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

သူလည်း အချက်အချို့ အထိခံလိုက်ရသဖြင့် မေးရိုးမှာ နာကျင်နေသော်လည်း သူက ပိုပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ကျောင်းသားတစ်ဦးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး ချက်ချင်း ပြန်ထနိုင်မည့် အနေအထားတွင် မရှိတော့ပေ။

"စုတ်ပြတ်သတ်နေတာပဲ... နာလိုက်တာ" ဂျိုးက သူ၏ မေးရိုးကို လှုပ်ရှားရင်း တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် တစ်ခုခုကို အခွင့်ကောင်းယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ 'ရှုပ်ထွေးမှု' ပင်။ အခြားသူများက တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။ ၎င်းကပင် သူ့အတွက် လိုအပ်သော အသာစီးရမှုကို ပေးလိုက်သည်။

"ငါ အခုမှ တစ်ခု သတိထားမိတယ် သိလား။ အထိုးခံရတဲ့သူ ဖြစ်ရတာက... သိပ်တော့ မကောင်းလှဘူးပဲ" ဂျိုးက နောက်ထပ် ကျောင်းသားတစ်ဦးကို လည်ပင်းမှ ဆွဲယူကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ မထိုးနိုင်မီမှာပင် ခြေထောက်တစ်ဖက်က သူတို့ကြားထဲ ရောက်လာပြီး ဂျိုး၏ မျက်နှာကို ဆောင့်ကန်လိုက်သည်။

ဂျိုးသည် နောက်သို့ ယိုင်သွားပြီး ဘေးနားရှိ စာအုပ်စင်တစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသည်။ သူသည် မူးဝေဝေဖြင့် မည်သူနည်းဟု မော့ကြည့်လိုက်ရာ 'ကို ဂျီဟွန်း' ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မယုံနိုင်ဘူး... မင်း ငါ့အပေါ် ဒီလို လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မယုံနိုင်ဘူး" ကို က ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အရာအားလုံးက အတုအယောင်တွေလား။ မင်းအတွက် သစ္စာရှိမှုဆိုတာ ဒါပဲလား။ ငါတို့တွေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရင်လို အတူတူ ပျော်နိုင်တော့မှာလဲ။ မင်း အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ!" သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဂျိုးသည် ခြေထောက်များ တုန်ရီနေသော်လည်း အားယူ၍ ထလိုက်သည်။ သူ ပြင်ဆင်ထားမှ ဖြစ်မည်။ 'ကို' ၏ ခြေထောက်က သူ့ဝမ်းဗိုက်ကို ရည်ရွယ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် မြောက်တက်လာသည်ကို သူ မြင်နေရသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားသည်။

ကန်ချက်သည် ဂျိုး၏ ဦးခေါင်းဘေးဘက်ကို ဆောင့်တိုက်သွားသဖြင့် ခေါင်းမှာ ဘေးသို့ လည်ထွက်သွားသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားပြီး သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် နောက်ထပ် ကန်ချက်တစ်ခုက ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်လာပြန်ရာ နံရံဆီသို့ ပြန်လည် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဂျိုးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားသည်။ အခန်းတစ်ခုလုံး ပတ်ချာလည် ချာချာလည်နေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများ မှေးစက်သွားတော့သည်။

"ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို မနာကျင်စေချင်ဘူး... အစုတ်ပလုတ်ကောင်ရာ!" ကို က စိတ်ပျက်အားလျော့စွာဖြင့် အော်လိုက်သည်။

'ကို' ၏ နောက်ဘက်တွင် ပြင်းထန်သော ဒုန်းခနဲ အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မက်ဆီးမတ်စ် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ နဖူးတွင် သွေးများ စိုရွှဲနေသည်။ ရှုပ်ထွေးနေသည့် ကြားတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ကုလားထိုင်ဖြင့် ရိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သွေးစအချို့မှာ သူ၏ မျက်နှာဘေးမှ စီးကျနေသော်လည်း သူကမူ သတိထားမိပုံ မရသလို ဂရုလည်း မစိုက်ပေ။

တစ်ခုခုကြောင့် 'ကို' တကယ်ပဲ စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ မက်ဆီးမတ်စ်ကို ကြည့်ရသည်မှာ... ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သွေးတွေကြောင့်တင် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် သတိလစ်နေသည့် သို့မဟုတ် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ ညည်းတွားရင်း မလှုပ်နိုင်ဘဲ လဲကျနေသည့် ကျောင်းသားများကို မြင်တွေ့နေရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ အကောင်တွေကို နိုင်သွားရုံနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း အထင်ကြီးမနေနဲ့ဦး" ကို က အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလဲ... မင်းက ကိုယ်ခံပညာတွေ ဒါမှမဟုတ် လက်ဝှေ့တွေ ဘာတွေ သင်ထားတာလား"

သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ရင်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ "အခုတော့ မင်းက ပြန်တိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့။ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရတာကလည်း အတူတူပဲလို့ ထင်နေတာလား။ ငါ့ကို ဘာကြောင့် ဒီအတန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာစေတာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိတယ်။ အဲဒါကို မင်း အခု သိစေရမယ်"

"ငါ သိပြီးသားပါ" မက်ဆီးမတ်စ်က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောသည်။ "မင်းက ဒီထဲမှာ အယုတ်မာဆုံး အကောင် ဖြစ်နေလို့ပေါ့"

သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသများ ပြည့်နှက်ကာ 'ကို' ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ကို။ မင်းက သူတို့ထက် ပိုယုတ်မာတဲ့ကောင်မို့လို့ နောက်ဆုံးမှ ရှင်းဖို့ ချန်ထားတာ။ မင်းက အရိုက်ခံရရုံတင် မကဘူး... အဲဒီထက်မကတဲ့ အရာနဲ့ ထိုက်တန်တယ်"

စာသင်ခန်း အပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ စက္ကန့်နှင့်အမျှ ပို၍ ကြီးမားလာပြီး ဆရာအချို့ပင် ရောက်ရှိလာကြသည်။ သို့သော် စင်္ကြံလမ်းမှာ လူပြည့်နေသဖြင့် သူတို့ပင် အနားသို့ မကပ်နိုင်ကြပေ။ အချို့သော ကျောင်းသားများမှာမူ မည်သူမျှ တိုးမဝင်နိုင်စေရန် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့်ပင် ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။

ထိုရှုပ်ထွေးမှုများကြားမှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် အခြားသူများကို တိုးဝှေ့ကျော်ဖြတ်လာနိုင်သည်။ သူမသည် အထဲကို သေချာမြင်ရရန် မှန်တင်းပေါက်ဆီသို့ အားစိုက်သွားလိုက်သည်။

သူမ အထဲကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ မတ်တပ်ရပ်ကျန်နေသည့် ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း မယုံနိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးများ ပြူးသွားတော့သည်။

"ဘာကြီးလဲ... အဲဒါ မက်စ် လား" ရှယ်ရီကတ် က အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူမမှာ မက်ဆီးမတ်စ်၏ စေ့စပ်ထားသူဟောင်း ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ၏ နာမည်ရင်းကို သိသည့် အနည်းငယ်သော လူများထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပါတော့သည်။