အခန်း - (၄၁)

စလိုက်ဗ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေပြီး သူ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများက လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသဖြင့် လူတိုင်း တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူသည် ကွေးကောက်ပျက်စီးသွားသော သူ၏ လက်ချောင်းကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရှာသည်။

"အား... ငါ့လက်ချောင်း! ငါ့လက်ချောင်းကြီး!" စလိုက်ဗ်က ငိုယိုအော်ဟစ်နေသည်။

စားပွဲအနည်းငယ်အကွာတွင် ထိုင်နေသော ဂျိုး သည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သနားသွားမိသည်။ ထိုနာကျင်မှုကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိသည်။ ၎င်းမှာ အခြားသူများ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်သည်ထက် ပို၍ စူးရှပြီး ပို၍ နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုမျိုးပင်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာတင်မက စိတ်ထဲမှာပါ အမာရွတ်ထင်ကျန်ရစ်စေမည့် နာကျင်မှုမျိုးဖြစ်ပြီး ၎င်းကို သူ နောက်တစ်ကြိမ် မခံစားချင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် စလိုက်ဗ်၏ အော်ဟစ်သံမှာ နားမခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာသည့်အခါ မက်ဆီးမတ်စ် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ သူသည် ခြေထောက်ကို မလိုက်ပြီး မဆိုင်းမတွပင် လွှဲကန်လိုက်သည်။ သူ၏ ဖိနပ်သည် စလိုက်ဗ်၏ မျက်နှာတည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားပြီး ခေါင်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လျှောတိုက်သွားတော့သည်။

တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျောင်းသားအချို့သည် ထိုင်နေရာမှ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ကြပြီး မယုံကြည်နိုင်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် အလိုအလျောက် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

"မက်စ်... တကယ်ပဲ ဒါမျိုး လုပ်လိုက်တာလား"

"သူ တကယ်ပဲ ရူးသွားပြီ ထင်တယ်"

"အေးလေ... အရင်ကလည်း ဒါမျိုးတွေ တွေ့ဖူးပါတယ်... တစ်ခါတလေ ဖိအားတွေ များလာရင် စိတ်လွတ်ပြီး ရမ်းကားတတ်ကြတယ်လေ"

"ငါလည်း စိတ်ပေါက်ကွဲတာတွေ မြင်ဖူးပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက တစ်မျိုးကြီးပဲ"

သူတို့အားလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြာပြာသလဲ ကြည့်ရင်း တိုးတိုးဖော်ကြသည်။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ပြီး အနိုင်ကျင့်ခံရလွန်းလျှင် စိတ်ပေါက်ကွဲသွားတတ်သည်မှာ မဆန်းပေ။ သူတို့သည် ရမ်းကားကြမည်၊ လက်သီးနှင့် ထိုးမည်၊ ကုလားထိုင်များဖြင့် ပစ်ပေါက်မည်၊ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်မသွားမချင်း အော်ဟစ်နေကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မက်ဆီးမတ်စ် ယခုလုပ်လိုက်သည်မှာ... စိတ်ပေါက်ကွဲခြင်းနှင့် မတူပေ။ ၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေသည်။

အနိုင်ကျင့်ခံရသော ကလေးများသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်လွတ်သွားတတ်သည်မှာ ပုံမှန်ပင်။ ဖိအားများလွန်းသည့်အခါ အော်ဟစ်ခြင်း၊ ပစ္စည်းများ ပစ်ပေါက်ခြင်းနှင့် ခုခံရန်အတွက် လက်ခြေများ ရမ်းခါခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်တတ်ကြသည်။

သို့သော် မက်ဆီးမတ်စ်က ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် အေးအေးဆေးဆေး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရပ်နေသည်။ သူလုပ်ခဲ့သမျှသည် စိတ်လွတ်သွားသူတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ ကျွမ်းကျင်နေသူတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။ အကြိမ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပြုလုပ်ဖူးသကဲ့သို့ပင်။

"မက်စ်... မင်း ရူးသွားပြီလား!" ကို က မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း တကယ်ပဲ စိတ်ဖောက်ပြန်သွားတာပေါ့ ဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းဝက်ကြီး ဖြစ်သွားတာကို ကြည့်ပြီးတော့လား။ ဝမ်းနည်းပါတယ် သူငယ်ချင်းကြီးရာ... မင်းကတော့ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ခုထိ နားမလည်သေးဘူးပဲ!"

ထိုအခါ 'ကို' သည် မျှော်လင့်မထားသည့်အရာတစ်ခုကို လုပ်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ နှစ်ကြိမ်။ ကျယ်လောင်ပြီး ပြတ်သားသော အသံပင်။

"အားလုံး... ဖယ်ပေးကြ!" သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မက်ဆီးမတ်စ်သည် 'ကို' ထံမှ ဤကဲ့သို့သော အမူအရာနှင့် စကားလုံးများကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ လျှို့ဝှက်အချက်ပြမှု တစ်ခုခုပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စာသင်ခန်းထဲ၌ အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားများသည် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားလာကြသည်။ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ကြရာ စာသင်ခန်းအလယ်တွင် ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး ဖြစ်သွားသည်။ မိန်းကလေးအချို့နှင့် အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သော ယောက်ျားလေးအချို့မှာမူ သူတို့၏ အိတ်များကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားကြပြီး အထဲတွင် ဆက်မနေရဲကြပေ။

ကောင်လေးတစ်ယောက်က စလိုက်ဗ်၏ ပျော့ခွေနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆွဲယူသွားပြီး လွတ်ရာနေရာတွင် ထားလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်ရှိနေသော ကျောင်းသား ၁၂ ယောက်မှာမူ 'ကို' ၏ ဘေးတွင် စုရုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် စည်းလုံးစွာဖြင့် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်နေကြပြီး အားလုံး၏ အကြည့်မှာ မက်ဆီးမတ်စ် ဆီသို့သာ ရောက်နေသည်။

ဂျိုးသည်ပင် ထိုသူများထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် ပုံစံရှိသည်။

'ဟုတ်ပြီလေ... ဒီကောင်တွေ အကုန်လုံးက အတန်းထဲက လူမိုက်တွေပဲ။ မနက်တိုင်း 'ကို' ကို ဘုရင်တစ်ပါးလို လာနှုတ်ဆက်တဲ့ကောင်တွေပေါ့။ အခုမှ ငါ နားလည်တော့တယ်။ သူတို့က အမြဲတမ်းလိုပဲ သူ့နောက်ကို လိုက်နေကြတာပဲ'

စာသင်ခန်းအပြင်ဘက်တွင်မူ ထွက်ပြေးသွားသော ကျောင်းသားများသည် စင်္ကြံလမ်း၌ စုရုံးနေကြပြီး မှန်တင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်နေကြသည်။ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ မည်သူမျှ အထဲသို့ မဝင်ရဲကြပေ။

"မက်စ်" ကို က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိနေတယ်။ မင်း အပြုအမူတွေ ပြောင်းလဲနေတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားဘူးဆိုတာကို ငါ အခု ပြပေးမယ်!"

မက်ဆီးမတ်စ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း လက်သီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်လိုက်သည်။

'၁၂ ယောက်။ ဂျိုးကို ဖယ်လိုက်ရင် ၁၁ ယောက်ပေါ့။ ဒီခန္ဓာကိုယ်က ဒီလောက်လူအများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလား' မက်ဆီးမတ်စ် တွေးလိုက်သည်။

စဉ်းစားနေဖို့ အချိန်မရှိပေ။ ကျောင်းသားအချို့သည် အခန်းအလယ်မှနေ၍ သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

မက်ဆီးမတ်စ်သည် လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲကာ ထိုအုပ်စုဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ပြေးဝင်လာသော ကောင်လေးနှစ်ယောက်၏ ခြေထောက်များကို ထိမှန်သွားပြီး သူတို့မှာ နာကျင်စွာ ညည်းတွားရင်း တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက် လဲကျသွားကြသည်။

မဆိုင်းမတွပင် မက်ဆီးမတ်စ်သည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး အငိုက်မိနေသော သူများကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။ သူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အရှိန်ပြင်းသော လက်သီးချက်ဖြင့် ပထမဆုံး ကောင်လေး၏ မျက်နှာတည့်တည့်ကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။

လက်သီးချက်၏ အရှိန်ကြောင့် ထိုကျောင်းသားမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် မက်ဆီးမတ်စ်သည် နောက်ထပ် လက်သီးချက်တစ်ခုကို ငုံ့ရှောင်လိုက်ပြီး ကျောင်းသားတစ်ဦး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းထန်သော ကန်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ထိုကောင်လေးမှာ အသက်ရှူကျပ်ပြီး ခွေကျသွားရာ မက်ဆီးမတ်စ်က သူ၏ နောက်ဘက်သို့ အမြန်ကူးကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲပြီး မတ်တပ်ရပ်စေလိုက်သည်။ ခဏချင်းပင် ထိုကျောင်းသားကို လူသားဒိုင်းအဖြစ် အသုံးချလိုက်သည်။

သို့သော် မက်ဆီးမတ်စ်က သူ့ကို အကြာကြီး ကိုင်မထားပေ။ ထိုကြောင်အမ်းနေသော ကောင်လေးကို ရှေ့သို့ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ အခြားကျောင်းသားအုပ်စုနှင့် သွားတိုက်မိသည်။

ထိုကျောင်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်က အခြားသူများနှင့် ရိုက်မိသွားစဉ်မှာပင် မက်ဆီးမတ်စ်က မဆိုင်းမတွ လိုက်ပါသွားသည်။ သူသည် အနီးကပ် တိုးဝင်လိုက်ပြီး ဝှေ့ယမ်းကာ ပြင်းထန်သော ဝိုက်လက်သီးဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦး၏ မျက်နှာကို အင်ကုန်ရုန်းကုန် ထိုးလိုက်သည်။

'သူတို့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းရမယ်... တကယ်လို့ သူတို့ ပြန်ထလာရင် ပိုပြီး ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်!'

အပြင်ဘက်မှ မှန်တင်းပေါက်ကနေ ကြည့်နေသည့် ကျောင်းသားများမှာ အံ့အားသင့်နေကြပြီး လူအုပ်ကလည်း ပို၍ ကြီးမားလာသည်။

အခြားအတန်းမှ ကလေးများ၊ စင်္ကြံလမ်းတွင် ဖြတ်သွားသည့် ကျောင်းသားများ အားလုံးမှာ ဆူညံသံကြောင့် ရပ်ကြည့်နေကြသည်။ ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို လူတိုင်း သိချင်နေကြသည်။

"ဟာ... မက်စ်က ဒီလောက် တိုက်ခိုက်တတ်တာ မင်း သိလား။ သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီလောက် လူအုပ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်နေတာကွာ!"

"ရုပ်ရှင်ထဲက စတန့်သမားတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေရသလိုပဲ!"

ဘေးက ကြည့်နေသူများသာ အံ့သြနေသည်မဟုတ်ဘဲ ဝင်တိုက်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ အခြားသူများနောက်တွင် ခိုကပ်နေသည့် ဂျိုးသည်လည်း အလားတူပင် အံ့သြနေမိသည်။

'သူ သန်မာမှန်း ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တိုက်တာနဲ့ ဒီလောက် လူအုပ်ကြီးကို တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်တာက လုံးဝ တခြားစီပဲ။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို တိုက်ခိုက်တတ်သွားတာလဲ' ဂျိုးသည် အံ့အားသင့်စွာ တွေးနေမိသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မက်ဆီးမတ်စ်သည် ယခုကဲ့သို့ လူအုပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် အခြေအနေမျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် ကြုံဖူးသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာ ထူးခြားသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ပေ။

သူ လေ့ကျင့်ထားသည်မှာ တစ်ပတ်သာ ရှိသေးသည်။ သူ၏ ခံနိုင်ရည် ကတော့ အဆင်ပြေလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ခွန်အား ကမူ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်ရန် အချိန်အများကြီး လိုသေးသည်။

စောစောက သူ ထိုးနှက်လိုက်သော ကျောင်းသားများသည် တိုက်ခိုက်နေကြဆဲပင်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က မက်ဆီးမတ်စ်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အားပြင်းသော ကန်ချက်တစ်ချက် ထိအောင် ကန်လိုက်နိုင်သည်။ သူသည် အချိန်မီ အသားကုန် အောင့်ထားလိုက်သော်လည်း အသက်ရှူအနည်းငယ် အောင့်သွားရသည်။

အခွင့်အရေး ရသွားသည်ဟု ယူဆကာ ကျောင်းသားနှစ်ယောက်က သူ၏ ခါးကို ဖက်၍ လုံးထွေးလိုက်ပြီး နံရံဆီသို့ ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် တွန်းကပ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့က မက်ဆီးမတ်စ်ကို နံရံတွင် ကပ်ထားပြီး လက်များကို ချုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ ထိုစဉ် တတိယမြောက် ကျောင်းသားတစ်ဦးက လက်သီးကို နောက်သို့ ဆွဲကာ သူ၏ မျက်နှာတည့်တည့်ကို အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်ကို မက်ဆီးမတ်စ် မြင်လိုက်ရသည်။

သူ လက်ကို လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။ သူတို့က သူ့ကို အသေချုပ်ထားကြသည်။

လက်သီးချက်သည် ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာသည်...

ထိုစဉ် တစ်စုံတစ်ဦးက ထိုလက်သီးကို လေထဲတွင်ပင် ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။

"ဆောရီးကွာ" ဂျိုးက ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့လက်က သူ့ဘာသာ လှုပ်သွားလို့"

၎င်းနောက် သူသည် မဆိုင်းမတွဘဲ လက်ကို နောက်သို့ ဆွဲကာ တိုက်ခိုက်သူ၏ မျက်နှာကို အားရပါးရ ထိုးချလိုက်ရာ ထိုသူမှာ ချက်ချင်းပင် လဲကျသွားတော့သည်။