အခန်း - (၄၀)

မက်ဆီးမတ်စ်သည် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေစဉ်အတွင်း အားကစားခန်းမရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေမိသည်။ သူသည် အနာဂတ်တွင် ထိုနှစ်ယောက်ကို မည်သို့အကောင်းဆုံး အသုံးချရမည်နည်းဟု အစီအစဉ်ဆွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုလောလောဆယ်တွင် သူသည် မက်ဆီးမတ်စ်၏ ဘဝထဲမှ ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရှင်းလင်းနေရသော်လည်း၊ ၎င်းတို့ပြီးဆုံးသွားပါက 'ကျားဖြူဂိုဏ်း' ဆိုသည့် ပိုမိုအန္တရာယ်ကြီးသောအရာက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။ ထိုဂိုဏ်းကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသည် ယုံကြည်အားကိုးရသည့် အဖွဲ့သားများ ရှိခြင်း၏ တန်ဖိုးကို နားလည်သည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသည့် လူနှစ်ယောက်၏ စွမ်းရည်အစစ်အမှန်ကို သူ မသိသေးခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို သိသာအောင် မလုပ်ဘဲ စမ်းသပ်ရန် ဤမေးခွန်းကို မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟေး ကောင်လေး၊ မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ?" စတီဗင်က မျက်ခုံးပင့်ရင်း ဆိုသည်၊ "မင်းက ရွှေဇွန်းကိုက်ပြီး မွေးလာတာဆိုပေမဲ့ လူကြီးနှစ်ယောက်ကို မင်းရဲ့ ဖျော်ဖြေရေးပစ္စည်းလိုမျိုး အချင်းချင်း ချကြလို့ ခိုင်းလို့မရဘူးလေ"

"ခင်ဗျား သူ့ကို တိုက်ရင် နောက်ထပ် ဒေါ်လာတစ်ထောင် ပိုပေးမယ်" မက်ဆီးမတ်စ်က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စတီဗင်သည် ကြိုးဝိုင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လက်ဆစ်များကို ချိုးကာ အကြောလျှော့နေတော့သည်။ "ဒါက မင်းအတွက် ဖျော်ဖြေရေး မဟုတ်ဘူးနော်၊ ငါက ပိုက်ဆံအတွက် လုပ်တာ!" ဟု သူက အော်ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ကျွန်တော့်ကို ဒါ တကယ်လုပ်ခိုင်းတာလား?" အာရွန်က သူ၏မျက်မှန်ကို အသာအယာ ပင့်တင်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် မဟုတ်လား?" မက်ဆီးမတ်စ်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါ့ရဲ့ လုံခြုံရေးက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ရံဖန်ရံခါ စမ်းသပ်ဖို့ လိုအပ်တာပဲ။ သူ့ကို ငါ့ကို လာတိုက်ခိုက်မယ့်သူလို့ပဲ သဘောထားလိုက်"

အာရွန်၏ မျက်နှာတွင် မလိုလားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသော်လည်း အမိန့်ကို မငြင်းဆန်ပေ။ သူသည် ရှေ့သို့လှမ်းကာ ကြိုးများကြားမှ ဝင်၍ ကြိုးဝိုင်းထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည် တစ်ဦးက အနီရောင် အားကစားဝတ်စုံဖြင့် အကြောလျှော့နေပြီး၊ အခြားတစ်ဦးကမူ ကုမ္ပဏီတွင် စီမံကိန်းတင်ပြတော့မည့်သူကဲ့သို့ ဝတ်စုံအပြည့်ဖြင့် မတ်မတ်ကြီး ရပ်နေသည်။

"ကဲ!" မက်ဆီးမတ်စ်က အော်ပြောလိုက်သည်၊ "တစ်ယောက်ယောက် သတိလစ်သွားရင် ဒါမှမဟုတ် အရှုံးပေးရင် ပွဲပြီးမယ်။ ပြီးတော့ အနိုင်ရတဲ့သူက နောက်ထပ် ဒေါ်လာတစ်ထောင် ထပ်ရမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ!" စတီဗင်က ချက်ချင်းပင် အော်ပြောလိုက်သည်။ စတီဗင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အလွယ်ဆုံးနည်းလမ်းမှာ ငွေကြေးပင် ဖြစ်သည်ကို မက်ဆီးမတ်စ် သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ့ကို ပို၍အံ့သြစေသည်မှာ အာရွန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ငွေအကြောင်း ကြားရသည့်အခါ မျက်တောင်ပင် မခတ်ပေ။ အာရွန်၏ လစာမှာ အတော်လေး များပြားနေရမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

'ဒါကတော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပြီ' မက်ဆီးမတ်စ်က ပြုံးလိုက်မိသည်။ 'တစ်ယောက်က ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လက်ဝှေ့သမား၊ နောက်တစ်ယောက်က လုံခြုံရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်။ ဘယ်သူနိုင်မလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းရ ခက်တယ်'

သူက အချက်မပေးခင် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလိုက်ပြီး "စတိုက်!"

စကားဆုံးသည်နှင့် စတီဗင်က ချက်ချင်း လှုပ်ရှားတော့သည်။ သူသည် သပ်ရပ်ပြီး ကျွမ်းကျင်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။ "ငါ မင်းကို လျှော့မပေးဘူးနော်!" ဟု သူက ဆိုသည်။

"ကျွန်တော်လည်း လျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး" အာရွန်က အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။

သို့သော် တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို စတီဗင် ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ အာရွန်၏ ပုံစံမှာ လက်ဝှေ့သမား သို့မဟုတ် လမ်းဘေးရန်ဖြစ်သူနှင့် လုံးဝ မတူပေ။ သူသည် ထူးဆန်းသော၊ ဗျူဟာမြောက်သော ပုံစံဖြင့် လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏လက်က ခါးနားရှိ တစ်စုံတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

"နေဦး... အဲဒါက?"

ဖတ်!

အာရွန်၏ လက်ထဲမှ သံပတ်တီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စတီဗင်၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ လက်ဝှေ့သမားကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဘုတ်ခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။ အာရွန်က ထိုမျှနှင့် မရပ်သေးဘဲ သူ၏ ခါးပတ်ထဲမှ အခြား ကိရိယာလေးတစ်ခုကို ထုတ်ကာ စတီဗင်၏ လည်ပင်းသို့ ထောက်လိုက်သည်။ လျှပ်စစ်ရှော့တိုက်သံ နှင့်အတူ စတီဗင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် အာရွန်က မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လည်စီးကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မက်ဆီးမတ်စ်ထံသို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာပေးဖြင့် လှည့်လာသည်။

"အန္တရာယ်ကို ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ သခင်လေး" အာရွန်က မက်ဆီးမတ်စ်က သူ့ကို ချီးကျူးမည်ဟု မျှော်လင့်နေဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။

သို့သော် မက်ဆီးမတ်စ်ကမူ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ကြောင်အကာ ရပ်နေမိသည်။ "ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ?" သူက အော်လိုက်သည်၊ "ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တကယ့်တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ကို ကြည့်ချင်တာလေ ဒီလို နည်းပညာတွေ သုံးခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး!"

အာရွန်က တည်ငြိမ်စွာပင် "သခင်လေး၊ အကယ်၍ ဒါဟာ တကယ့်အန္တရာယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဒီလိုပဲ ကိုင်တွယ်မှာပါ။ အန္တရာယ်ကို အမြန်ဆုံးနဲ့ အထိရောက်ဆုံး နှိမ်နင်းဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။ လက်ဗလာနဲ့ တိုက်ဖို့ မလိုအပ်ဘဲ ဘယ်သူမှ လက်ဗလာနဲ့ မတိုက်ကြပါဘူး"

မက်ဆီးမတ်စ်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ စမ်းသပ်မှုကတော့ ပြီးသွားပြီ။ စတီဗင်ကတော့ လျှပ်စစ်ရှော့တိုက်ခံရပြီးနောက် ပြန်တိုက်နိုင်မည့် အနေအထားတွင် မရှိတော့ပေ။ အားကစားခန်းမ လေ့ကျင့်ခန်းမှာ စောစောစီးစီးပင် ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။

ကျောင်းပိတ်ရက်သည် ရှုပ်ထွေးမှုများ၊ မမျှော်လင့်ထားသော အလှည့်အပြောင်းများဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် မက်ဆီးမတ်စ် စောစောနိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် အာရုံစိုက်ထားပြီး အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။ ကျောင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည့်အခါ ဆမ်၏ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် လေးလံသော လေထုက ရှိနေဆဲပင်။ သို့သော် ကျောင်းသားအချို့မှာ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို စတင်မေ့လျော့လာကြပြီး အနိုင်ကျင့်မှု အလေ့အထဟောင်းများ ပြန်လည် စတင်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

'ဒီနေရာက တကယ်ကို ပြုပြင်ဖို့ လိုနေပြီ' မက်ဆီးမတ်စ်က သွားကြိတ်၍ တွေးလိုက်သည်။

သူ သူ၏ အတန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အမြဲလိုပင် စကားပြောသံများ၊ ရယ်မောသံများဖြင့် ဆူညံနေသည်။ ဂျိုးသည် သူ၏ ထောင့်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သို့သော် မက်ဆီးမတ်စ် ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်မှာ 'မိုး' မရှိခြင်းပင်။ 'ကို' ကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း ထိုင်နေပြီး ဂျိုးနှင့် စကားပြောနေသည်။ မက်ဆီးမတ်စ် သူ၏ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားစဉ် 'ကို' အပါအဝင် အခြားသူများ၏ စူးရှသော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။

သူ့စားပွဲနားသို့ ရောက်သည့်အခါ ဘေးကပ်လျက်ရှိ ဆမ်၏ စားပွဲဟောင်းကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

'ဒါက ဘာလဲ?' သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဆမ်၏ စားပွဲပေါ်တွင် အမည်းရောင် မတ်ကာ များဖြင့် ရိုင်းစိုင်းရက်စက်သော စကားလုံးများကို ရေးသားထားကြသည်။

"ဟိုဘက်လောကမှာ မင်းအတွက် ဝက်သားတွေ အများကြီး ရှိပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

"ဆေးရုံမှာ သူ့ကို တိရစ္ဆာန်လို့ ထင်သွားကြတယ်တဲ့"

"သေတဲ့အထိ လူအများ အာရုံစိုက်ခံရအောင် လုပ်သွားသေးတယ်"

"ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူပါ ဝက်ကြီး "

မက်ဆီးမတ်စ်သည် စားပွဲအစွန်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိရာ လက်ဆစ်များ ဖြူလာသည်အထိပင်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ တလိပ်လိပ် တက်လာသည်။ ထိုစဉ် နောက်ကွယ်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

စလိုက်ဗ် ဖြစ်သည်။ သူသည် အဓိက လူသုံးယောက်ထဲတွင် မပါသော်လည်း အမြဲတမ်း ဘေးကနေ မြှောက်ပင့်ပေးတတ်သူဖြစ်သည်။

"ဟားဟား၊ ဒါလေး ကြည့်ပါဦး!" စလိုက်ဗ်က မက်ဆီးမတ်စ် ဘေးတွင် ရပ်ကာ မထီမဲ့မြင် ပြုံးရင်း ရယ်မောလိုက်သည်၊ "ဟေး မက်စ်၊ ဒါတွေက တကယ် ကောင်းတယ်မလား?"

သူက မက်ဆီးမတ်စ်၏ ခေါင်းနောက်စေ့ကို လက်ဖြင့် နှစ်ချက် ပုတ်လိုက်သည်။ တတိယအကြိမ် ပုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မက်ဆီးမတ်စ်၏ လက်က လျှပ်တပြက် မြင့်တက်လာပြီး စလိုက်ဗ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အားကုန် လိမ်ချလိုက်တော့သည်။

စလိုက်ဗ်က အံ့ဩတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း မက်ဆီးမတ်စ်က မလွှတ်ပေးပေ။ မက်ဆီးမတ်စ်၏ ခြေထောက်က စလိုက်ဗ်၏ ခြေထောက်ကို ခွတ်ထုတ်လိုက်ရာ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်။ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော မက်ဆီးမတ်စ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါ တကယ် စိတ်ကုန်နေပြီ... ငါ အားလုံးကို စိတ်ကုန်နေပြီ!"

သူ၏ အားလပ်နေသော လက်ဖြင့် စလိုက်ဗ်၏ လက်ချောင်းများကို ဆွဲယူကာ လိမ်ချလိုက်သည်။ "ကရက်!" ဆိုသော အသံက အတန်းထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆူညံသံအားလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

"ဒီစောက်စားပွဲပေါ်မှာ စာရေးခဲ့တဲ့ ကောင်တွေအားလုံးရဲ့ လက်တွေကို ငါ တစ်ယောက်မကျန် ချိုးပစ်မယ်!" မက်ဆီးမတ်စ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းနေပြီး အသံမှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အချိန်အတော်ကြာ အောင့်အည်းထားခဲ့ရသော ဒေါသများကြောင့် တုန်ယင်နေတော့သည်။